-- MySQL dump 10.10
--
-- Host: sql.secag.nazwa.pl Database: secag_2
-- ------------------------------------------------------
-- Server version 5.0.90-log
/*!40101 SET @OLD_CHARACTER_SET_CLIENT=@@CHARACTER_SET_CLIENT */;
/*!40101 SET @OLD_CHARACTER_SET_RESULTS=@@CHARACTER_SET_RESULTS */;
/*!40101 SET @OLD_COLLATION_CONNECTION=@@COLLATION_CONNECTION */;
/*!40101 SET NAMES utf8 */;
/*!40103 SET @OLD_TIME_ZONE=@@TIME_ZONE */;
/*!40103 SET TIME_ZONE='+00:00' */;
/*!40014 SET @OLD_UNIQUE_CHECKS=@@UNIQUE_CHECKS, UNIQUE_CHECKS=0 */;
/*!40014 SET @OLD_FOREIGN_KEY_CHECKS=@@FOREIGN_KEY_CHECKS, FOREIGN_KEY_CHECKS=0 */;
/*!40101 SET @OLD_SQL_MODE=@@SQL_MODE, SQL_MODE='NO_AUTO_VALUE_ON_ZERO' */;
/*!40111 SET @OLD_SQL_NOTES=@@SQL_NOTES, SQL_NOTES=0 */;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_lists`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_lists`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_lists` (
`id` int(10) NOT NULL auto_increment,
`list_name` varchar(101) NOT NULL default '',
`list_desc` text NOT NULL,
`list_type` tinyint(2) NOT NULL default '0',
`sendername` varchar(64) NOT NULL default '',
`senderemail` varchar(64) NOT NULL default '',
`bounceadres` varchar(64) NOT NULL default '',
`layout` text NOT NULL,
`template` int(9) NOT NULL default '0',
`subscribemessage` text NOT NULL,
`unsubscribemessage` text NOT NULL,
`unsubscribesend` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`auto_add` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`user_choose` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`cat_id` varchar(250) NOT NULL default '',
`delay_min` int(2) NOT NULL default '0',
`delay_max` int(2) NOT NULL default '7',
`follow_up` int(10) NOT NULL default '0',
`html` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`hidden` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`published` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`createdate` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`acc_level` int(2) NOT NULL default '0',
`acc_id` int(11) NOT NULL default '29',
`notification` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`owner` int(11) NOT NULL default '0',
`footer` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`notify_id` int(10) NOT NULL default '0',
`next_date` int(11) NOT NULL default '0',
`start_date` date NOT NULL,
`params` text,
PRIMARY KEY (`id`),
UNIQUE KEY `list_name` (`list_name`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=2 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_lists`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_lists` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_lists` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_acajoom_lists` VALUES (1,'','',1,'Administrator','biuro@gepolityka.org','biuro@gepolityka.org','\r\n\r\n\r\n| \r\n\r\n | \r\n
\r\n\r\n
\r\n
',0,'Witaj [NAME],
Został jescze tylko jeden krok i zostaniesz dopisany do naszej listy wysyłkowej. Proszę kliknąć na poniższy link aby potwierdzić subskrupcję.
[CONFIRM]
W razie jakichkolwiek pytań proszę o kontakt z webmasterem.','To jest e-mail potwierdazj±cy wypisanie się z naszej listy wysyłkowej. Bardzo nam przykro, że się wypisałeś. Pamiętaj jednak, że zawsze możesz odnowić subskrupcję. Jeśli masz jakiekolwiek pytania, proszę o kontakt.',1,1,0,'',0,0,0,1,1,1,'2009-08-17 20:58:37',25,29,0,62,1,0,0,'0000-00-00',NULL);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_lists` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_mailings`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_mailings`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_mailings` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`list_id` int(10) NOT NULL default '0',
`list_type` tinyint(2) NOT NULL default '0',
`issue_nb` int(10) NOT NULL default '0',
`subject` varchar(120) NOT NULL default '',
`fromname` varchar(64) NOT NULL default '',
`fromemail` varchar(64) NOT NULL default '',
`frombounce` varchar(64) NOT NULL default '',
`htmlcontent` longtext NOT NULL,
`textonly` longtext NOT NULL,
`attachments` text NOT NULL,
`images` text NOT NULL,
`send_date` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`delay` int(10) NOT NULL default '0',
`visible` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`html` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`published` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`createdate` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`acc_level` int(2) NOT NULL default '0',
`author_id` int(11) NOT NULL default '0',
`params` text,
PRIMARY KEY (`id`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_mailings`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_mailings` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_mailings` DISABLE KEYS */;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_mailings` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_queue`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_queue`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_queue` (
`qid` int(11) NOT NULL auto_increment,
`type` tinyint(2) NOT NULL default '0',
`subscriber_id` int(11) NOT NULL default '0',
`list_id` int(10) NOT NULL default '0',
`mailing_id` int(11) NOT NULL default '0',
`issue_nb` int(10) NOT NULL default '0',
`send_date` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`suspend` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`delay` int(10) NOT NULL default '0',
`acc_level` int(2) NOT NULL default '0',
`published` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`params` text,
PRIMARY KEY (`qid`),
UNIQUE KEY `subscriber_id` (`subscriber_id`,`list_id`,`mailing_id`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_queue`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_queue` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_queue` DISABLE KEYS */;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_queue` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_stats_details`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_stats_details`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_stats_details` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`mailing_id` int(11) NOT NULL default '0',
`subscriber_id` int(11) NOT NULL default '0',
`sentdate` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`html` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`read` tinyint(1) NOT NULL default '0',
PRIMARY KEY (`id`),
UNIQUE KEY `sub_mail` (`mailing_id`,`subscriber_id`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_stats_details`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_stats_details` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_stats_details` DISABLE KEYS */;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_stats_details` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_stats_global`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_stats_global`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_stats_global` (
`mailing_id` int(11) NOT NULL default '0',
`sentdate` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`html_sent` int(11) NOT NULL default '0',
`text_sent` int(11) NOT NULL default '0',
`html_read` int(11) NOT NULL default '0',
PRIMARY KEY (`mailing_id`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_stats_global`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_stats_global` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_stats_global` DISABLE KEYS */;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_stats_global` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_subscribers`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_subscribers`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_subscribers` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`user_id` int(11) NOT NULL default '0',
`name` varchar(64) NOT NULL default '',
`email` varchar(100) NOT NULL default '',
`receive_html` tinyint(1) NOT NULL default '1',
`confirmed` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`blacklist` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`timezone` time NOT NULL default '00:00:00',
`language_iso` varchar(10) NOT NULL default 'eng',
`subscribe_date` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`params` text,
PRIMARY KEY (`id`),
UNIQUE KEY `email` (`email`),
KEY `date` (`subscribe_date`),
KEY `joomlauserid` (`user_id`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=5 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_subscribers`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_subscribers` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_subscribers` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_acajoom_subscribers` VALUES (1,62,'Administrator','biuro@gepolityka.org',1,1,0,'00:00:00','eng','2009-01-13 17:05:53',NULL),(2,63,'Sławomir Pawlak','smpawlak@hotmail.com',1,1,0,'00:00:00','eng','2009-01-14 02:39:52',NULL),(3,64,'Marcin Domagała','office@nommed.eu',1,1,0,'00:00:00','eng','2009-02-14 13:53:24',NULL),(4,65,'Mateusz Piskorski','mpiskorski@geopolityka.org',1,1,0,'00:00:00','eng','2009-02-14 13:55:11',NULL);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_subscribers` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_acajoom_xonfig`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_acajoom_xonfig`;
CREATE TABLE `jos_acajoom_xonfig` (
`akey` varchar(32) NOT NULL default '',
`text` varchar(254) NOT NULL default '',
`value` int(11) NOT NULL default '0',
PRIMARY KEY (`akey`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_acajoom_xonfig`
--
LOCK TABLES `jos_acajoom_xonfig` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_xonfig` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_acajoom_xonfig` VALUES ('component','Acajoom',0),('type','GPL',0),('version','3.2.7',0),('level','1',0),('emailmethod','sendmail',0),('sendmail_from','biuro@gepolityka.org',0),('sendmail_name','Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych',0),('sendmail_path','/usr/sbin/sendmail',0),('smtp_host','gepolityka.org',0),('smtp_auth_required','0',0),('smtp_username','biuro@gepolityka.org',0),('smtp_password','PAssword12',0),('embed_images','0',0),('confirm_return','biuro@gepolityka.org',0),('upload_url','/components/com_acajoom/upload',0),('enable_statistics','1',0),('statistics_per_subscriber','1',0),('send_data','1',0),('allow_unregistered','0',0),('require_confirmation','1',0),('redirectconfirm','',0),('show_login','1',0),('show_logout','1',0),('send_unsubcribe','1',0),('confirm_fromname','Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych',0),('confirm_fromemail','biuro@gepolityka.org',0),('confirm_html','1',0),('time_zone','0',0),('show_archive','1',0),('pause_time','20',0),('emails_between_pauses','65',0),('wait_for_user','0',0),('script_timeout','0',0),('display_trace','1',0),('send_log','1',0),('send_auto_log','0',0),('send_log_simple','0',0),('send_log_closed','1',0),('save_log','1',0),('send_email','1',0),('save_log_simple','0',0),('save_log_file','/administrator/components/com_acajoom/com_acajoom.log',0),('send_log_address','@ijoobi.com',0),('option','com_sdonkey',0),('send_log_name','Acajoom Mailing Report',0),('homesite','http://www.ijoobi.com',0),('report_site','http://www.ijoobi.com',0),('integration','0',0),('cb_plugin','1',0),('cb_listIds','0',0),('cb_intro','',0),('cb_showname','1',0),('cb_checkLists','1',0),('cb_showHTML','1',0),('cb_defaultHTML','1',0),('cb_integration','0',0),('cb_pluginInstalled','0',0),('cron_max_freq','10',0),('cron_max_emails','60',0),('last_cron','',0),('last_sub_update','1250540505',0),('next_autonews','',0),('show_footer','1',0),('show_signature','1',0),('update_url','http://www.ijoobi.com/update/',0),('date_update','2009-08-17 20:21:44',0),('update_message','',0),('show_guide','1',0),('news1','0',0),('news2','0',0),('news3','0',0),('cron_setup','0',0),('queuedate','',0),('update_avail','0',0),('show_tips','1',0),('update_notification','1',0),('show_lists','1',0),('use_sef','1',0),('listHTMLeditor','1',0),('mod_pub','1',0),('firstmailing','0',0),('nblist','9',0),('license','',0),('token','',0),('maintenance','',0),('admin_debug','0',0),('send_error','1',0),('report_error','1',0),('fullcheck','0',0),('frequency','0',0),('nb_days','7',0),('date_type','1',0),('arv_cat','',0),('arv_sec','',0),('maintenance_clear','24',0),('clean_stats','90',0),('maintenance_date','',0),('mail_format','1',0),('showtag','0',0),('show_author','1',0),('addEmailRedLink','0',0),('itemidAca','999',0),('show_jcalpro','0',0),('disabletooltip','0',0),('minisendmail','0',0),('word_wrap','0',0),('listname0','',0),('listnames0','Wszystkie mailingi',0),('listype0','1',0),('listshow0','1',0),('classes0','',0),('listlogo0','addedit.png',0),('totallist0','',1),('act_totallist0','',1),('totalmailing0','',0),('totalmailingsent0','',0),('act_totalmailing0','',0),('totalsubcribers0','',0),('act_totalsubcribers0','',0),('listname1','_ACA_NEWSLETTER',0),('listnames1','_ACA_MENU_NEWSLETTERS',0),('listype1','1',0),('listshow1','1',0),('classes1','newsletter',0),('listlogo1','inbox.png',0),('totallist1','',1),('act_totallist1','',1),('totalmailing1','',0),('totalmailingsent1','',0),('act_totalmailing1','',0),('totalsubcribers1','',0),('act_totalsubcribers1','',0),('listname2','',0),('listnames2','',0),('listype2','',0),('listshow2','',0),('classes2','autoresponder',0),('listlogo2','',0),('totallist2','',0),('act_totallist2','',0),('totalmailing2','',0),('totalmailingsent2','',0),('act_totalmailing2','',0),('totalsubcribers2','',0),('act_totalsubcribers2','',0),('listname3','',0),('listnames3','',0),('listype3','',0),('listshow3','',0),('classes3','',0),('listlogo3','',0),('totallist3','',0),('act_totallist3','',0),('totalmailing3','',0),('totalmailingsent3','',0),('act_totalmailing3','',0),('totalsubcribers3','',0),('act_totalsubcribers3','',0),('listname4','',0),('listnames4','',0),('listype4','',0),('listshow4','',0),('classes4','',0),('listlogo4','',0),('totallist4','',0),('act_totallist4','',0),('totalmailing4','',0),('totalmailingsent4','',0),('act_totalmailing4','',0),('totalsubcribers4','',0),('act_totalsubcribers4','',0),('listname5','',0),('listnames5','',0),('listype5','',0),('listshow5','',0),('classes5','',0),('listlogo5','',0),('totallist5','',0),('act_totallist5','',0),('totalmailing5','',0),('totalmailingsent5','',0),('act_totalmailing5','',0),('totalsubcribers5','',0),('act_totalsubcribers5','',0),('listname6','',0),('listnames6','',0),('listype6','',0),('listshow6','',0),('classes6','',0),('listlogo6','',0),('totallist6','',0),('act_totallist6','',0),('totalmailing6','',0),('totalmailingsent6','',0),('act_totalmailing6','',0),('totalsubcribers6','',0),('act_totalsubcribers6','',0),('listname7','',0),('listnames7','',0),('listype7','',0),('listshow7','',0),('classes7','autonews',0),('listlogo7','',0),('totallist7','',0),('act_totallist7','',0),('totalmailing7','',0),('totalmailingsent7','',0),('act_totalmailing7','',0),('totalsubcribers7','',0),('act_totalsubcribers7','',0),('listname8','',0),('listnames8','',0),('listype8','',0),('listshow8','',0),('classes8','',0),('listlogo8','',0),('totallist8','',0),('act_totallist8','',0),('totalmailing8','',0),('totalmailingsent8','',0),('act_totalmailing8','',0),('totalsubcribers8','',0),('act_totalsubcribers8','',0),('activelist','1',0);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_acajoom_xonfig` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_assignments`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_assignments`;
CREATE TABLE `jos_assignments` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`access_type` varchar(60) NOT NULL,
`access_id` text NOT NULL,
`role` varchar(60) NOT NULL,
PRIMARY KEY (`id`),
KEY `access_type` (`access_type`,`access_id`(60),`role`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_assignments`
--
LOCK TABLES `jos_assignments` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_assignments` DISABLE KEYS */;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_assignments` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_banner`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_banner`;
CREATE TABLE `jos_banner` (
`bid` int(11) NOT NULL auto_increment,
`cid` int(11) NOT NULL default '0',
`type` varchar(30) NOT NULL default 'banner',
`name` varchar(255) NOT NULL default '',
`alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`imptotal` int(11) NOT NULL default '0',
`impmade` int(11) NOT NULL default '0',
`clicks` int(11) NOT NULL default '0',
`imageurl` varchar(100) NOT NULL default '',
`clickurl` varchar(200) NOT NULL default '',
`date` datetime default NULL,
`showBanner` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`checked_out` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`checked_out_time` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`editor` varchar(50) default NULL,
`custombannercode` text,
`catid` int(10) unsigned NOT NULL default '0',
`description` text NOT NULL,
`sticky` tinyint(1) unsigned NOT NULL default '0',
`ordering` int(11) NOT NULL default '0',
`publish_up` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`publish_down` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`tags` text NOT NULL,
`params` text NOT NULL,
PRIMARY KEY (`bid`),
KEY `viewbanner` (`showBanner`),
KEY `idx_banner_catid` (`catid`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=11 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_banner`
--
LOCK TABLES `jos_banner` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_banner` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_banner` VALUES (3,1,'','Joomla!','joomla',0,411,10,'','http://www.joomla.org','2006-05-29 14:21:28',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','{NAME}\r\n
\r\nJoomla! The most popular and widely used Open Source CMS Project in the world.',14,'',0,1,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(4,1,'','JoomlaCode','joomlacode',0,411,9,'','http://joomlacode.org','2006-05-29 14:19:26',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','{NAME}\r\n
\r\nJoomlaCode, development and distribution made easy.',14,'',0,2,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(5,1,'','Joomla! Extensions','joomla-extensions',0,406,11,'','http://extensions.joomla.org','2006-05-29 14:23:21',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','{NAME}\r\n
\r\nJoomla! Components, Modules, Plugins and Languages by the bucket load.',14,'',0,3,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(6,1,'','Joomla! Shop','joomla-shop',0,406,10,'','http://shop.joomla.org','2006-05-29 14:23:21',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','{NAME}\r\n
\r\nFor all your Joomla! merchandise.',14,'',0,4,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(7,1,'','Joomla! Promo Shop','joomla-promo-shop',0,46,2,'shop-ad.jpg','http://shop.joomla.org','2007-09-19 17:26:24',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','',33,'',0,3,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(8,1,'','Joomla! Promo Books','joomla-promo-books',0,53,0,'shop-ad-books.jpg','http://shop.joomla.org/amazoncom-bookstores.html','2007-09-19 17:28:01',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','',33,'',0,4,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','',''),(10,2,'','oferta','oferta',0,0,0,'jomla_pl_forum.jpg','www.pawlakpr.pl','2010-06-17 10:43:32',1,0,'0000-00-00 00:00:00','','test',44,'',1,1,'0000-00-00 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','','width=120\nheight=150');
/*!40000 ALTER TABLE `jos_banner` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_bannerclient`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_bannerclient`;
CREATE TABLE `jos_bannerclient` (
`cid` int(11) NOT NULL auto_increment,
`name` varchar(255) NOT NULL default '',
`contact` varchar(255) NOT NULL default '',
`email` varchar(255) NOT NULL default '',
`extrainfo` text NOT NULL,
`checked_out` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`checked_out_time` time default NULL,
`editor` varchar(50) default NULL,
PRIMARY KEY (`cid`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=3 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_bannerclient`
--
LOCK TABLES `jos_bannerclient` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_bannerclient` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_bannerclient` VALUES (1,'Open Source Matters','Administrator','admin@opensourcematters.org','',0,'00:00:00',NULL),(2,'PAWLAK PR','SMP','biuro@pawlakpr.pl','PAWLAK PR',0,'00:00:00','');
/*!40000 ALTER TABLE `jos_bannerclient` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_bannertrack`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_bannertrack`;
CREATE TABLE `jos_bannertrack` (
`track_date` date NOT NULL,
`track_type` int(10) unsigned NOT NULL,
`banner_id` int(10) unsigned NOT NULL
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_bannertrack`
--
LOCK TABLES `jos_bannertrack` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_bannertrack` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_bannertrack` VALUES ('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',2,4),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-14',1,3),('2009-01-14',1,4),('2009-01-14',1,5),('2009-01-14',1,6),('2009-01-15',1,3),('2009-01-15',1,4),('2009-01-15',1,5),('2009-01-15',1,6),('2009-01-16',1,3),('2009-01-16',1,4),('2009-01-16',1,5),('2009-01-16',1,6),('2009-01-16',1,3),('2009-01-16',1,4),('2009-01-16',1,5),('2009-01-16',1,6),('2009-01-16',1,3),('2009-01-16',1,4),('2009-01-16',1,5),('2009-01-16',1,6),('2009-01-18',1,3),('2009-01-18',1,4),('2009-01-18',1,5),('2009-01-18',1,6),('2009-01-19',1,3),('2009-01-19',1,4),('2009-01-19',1,5),('2009-01-19',1,6),('2009-01-19',1,3),('2009-01-19',1,4),('2009-01-19',1,5),('2009-01-19',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',2,3),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',2,4),('2009-01-20',2,5),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',1,3),('2009-01-20',1,4),('2009-01-20',1,5),('2009-01-20',1,6),('2009-01-20',2,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',2,4),('2009-01-21',2,4),('2009-01-21',2,4),('2009-01-21',2,5),('2009-01-21',2,5),('2009-01-21',2,6),('2009-01-21',2,6),('2009-01-21',2,5),('2009-01-21',2,6),('2009-01-21',2,3),('2009-01-21',2,5),('2009-01-21',2,3),('2009-01-21',2,3),('2009-01-21',2,6),('2009-01-21',2,4),('2009-01-21',2,3),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-21',1,3),('2009-01-21',1,4),('2009-01-21',1,5),('2009-01-21',1,6),('2009-01-22',1,3),('2009-01-22',1,4),('2009-01-22',1,5),('2009-01-22',1,6),('2009-01-23',1,3),('2009-01-23',1,4),('2009-01-23',1,5),('2009-01-23',1,6),('2009-01-23',1,3),('2009-01-23',1,4),('2009-01-23',1,5),('2009-01-23',1,6),('2009-01-23',1,3),('2009-01-23',1,4),('2009-01-23',1,5),('2009-01-23',1,6),('2009-01-24',1,3),('2009-01-24',1,4),('2009-01-24',1,5),('2009-01-24',1,6),('2009-01-24',1,3),('2009-01-24',1,4),('2009-01-24',1,5),('2009-01-24',1,6),('2009-01-24',1,3),('2009-01-24',1,4),('2009-01-24',1,5),('2009-01-24',1,6),('2009-01-24',1,3),('2009-01-24',1,4),('2009-01-24',1,5),('2009-01-24',1,6),('2009-01-25',1,3),('2009-01-25',1,4),('2009-01-25',1,5),('2009-01-25',1,6),('2009-01-25',1,3),('2009-01-25',1,4),('2009-01-25',1,5),('2009-01-25',1,6),('2009-01-25',1,3),('2009-01-25',1,4),('2009-01-25',1,5),('2009-01-25',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',2,3),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-26',1,3),('2009-01-26',1,4),('2009-01-26',1,5),('2009-01-26',1,6),('2009-01-27',1,3),('2009-01-27',1,4),('2009-01-27',1,5),('2009-01-27',1,6),('2009-01-27',1,3),('2009-01-27',1,4),('2009-01-27',1,5),('2009-01-27',1,6),('2009-01-27',1,3),('2009-01-27',1,4),('2009-01-27',1,5),('2009-01-27',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-28',1,3),('2009-01-28',1,4),('2009-01-28',1,5),('2009-01-28',1,6),('2009-01-29',2,6),('2009-01-29',1,3),('2009-01-29',1,4),('2009-01-29',1,5),('2009-01-29',1,6),('2009-01-29',1,3),('2009-01-29',1,4),('2009-01-29',1,5),('2009-01-29',1,6),('2009-01-29',1,3),('2009-01-29',1,4),('2009-01-29',1,5),('2009-01-29',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-01-30',1,3),('2009-01-30',1,4),('2009-01-30',1,5),('2009-01-30',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-01',1,3),('2009-02-01',1,4),('2009-02-01',1,5),('2009-02-01',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-02',1,3),('2009-02-02',1,4),('2009-02-02',1,5),('2009-02-02',1,6),('2009-02-03',1,3),('2009-02-03',1,4),('2009-02-03',1,5),('2009-02-03',1,6),('2009-02-03',1,3),('2009-02-03',1,4),('2009-02-03',1,5),('2009-02-03',1,6),('2009-02-03',1,3),('2009-02-03',1,4),('2009-02-03',1,5),('2009-02-03',1,6),('2009-02-03',1,3),('2009-02-03',1,4),('2009-02-03',1,5),('2009-02-03',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-04',1,3),('2009-02-04',1,4),('2009-02-04',1,5),('2009-02-04',1,6),('2009-02-05',1,3),('2009-02-05',1,4),('2009-02-05',1,5),('2009-02-05',1,6),('2009-02-05',1,3),('2009-02-05',1,4),('2009-02-05',1,5),('2009-02-05',1,6),('2009-02-06',1,3),('2009-02-06',1,4),('2009-02-06',1,5),('2009-02-06',1,6),('2009-02-06',1,3),('2009-02-06',1,4),('2009-02-06',1,5),('2009-02-06',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-07',1,3),('2009-02-07',1,4),('2009-02-07',1,5),('2009-02-07',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-08',1,3),('2009-02-08',1,4),('2009-02-08',1,5),('2009-02-08',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',2,5),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',2,4),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',2,3),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',2,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',2,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-09',1,3),('2009-02-09',1,4),('2009-02-09',1,5),('2009-02-09',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-10',1,3),('2009-02-10',1,4),('2009-02-10',1,5),('2009-02-10',1,6),('2009-02-11',1,3),('2009-02-11',1,4),('2009-02-11',1,5),('2009-02-11',1,6),('2009-02-11',1,3),('2009-02-11',1,4),('2009-02-11',1,5),('2009-02-11',1,6),('2009-02-11',1,3),('2009-02-11',1,4),('2009-02-11',1,5),('2009-02-11',1,6),('2009-02-11',1,3),('2009-02-11',1,4),('2009-02-11',1,5),('2009-02-11',1,6),('2009-02-11',1,3),('2009-02-11',1,4),('2009-02-11',1,5),('2009-02-11',1,6),('2009-02-12',2,5),('2009-02-12',1,3),('2009-02-12',1,4),('2009-02-12',1,5),('2009-02-12',1,6),('2009-02-12',1,3),('2009-02-12',1,4),('2009-02-12',1,5),('2009-02-12',1,6),('2009-02-12',1,3),('2009-02-12',1,4),('2009-02-12',1,5),('2009-02-12',1,6),('2009-02-12',1,3),('2009-02-12',1,4),('2009-02-12',1,5),('2009-02-12',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-13',1,3),('2009-02-13',1,4),('2009-02-13',1,5),('2009-02-13',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,7),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,8),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-14',1,3),('2009-02-14',1,4),('2009-02-14',1,5),('2009-02-14',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',2,6),('2009-02-15',2,3),('2009-02-15',2,5),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',2,5),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,3),('2009-02-15',1,4),('2009-02-15',1,5),('2009-02-15',1,6),('2009-02-15',1,7),('2009-02-15',1,8),('2009-02-16',2,4),('2009-02-16',2,4),('2009-02-16',2,5),('2009-02-16',2,6),('2009-02-17',2,3),('2009-02-19',2,5),('2009-02-19',2,3),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,8),('2009-02-23',1,7),('2009-02-26',1,8),('2009-02-26',1,7),('2009-02-26',1,7),('2009-02-26',1,7),('2009-02-26',1,7),('2009-02-26',1,8),('2009-02-26',2,7),('2009-02-28',1,8),('2009-02-28',1,7),('2009-02-28',1,8),('2009-02-28',1,8),('2009-02-28',1,8),('2009-02-28',1,8),('2009-02-28',1,7),('2009-09-04',1,3),('2009-09-04',1,4),('2009-09-04',1,5),('2009-09-04',1,6);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_bannertrack` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_categories`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_categories`;
CREATE TABLE `jos_categories` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`parent_id` int(11) NOT NULL default '0',
`title` varchar(255) NOT NULL default '',
`name` varchar(255) NOT NULL default '',
`alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`image` varchar(255) NOT NULL default '',
`section` varchar(50) NOT NULL default '',
`image_position` varchar(30) NOT NULL default '',
`description` text NOT NULL,
`published` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`checked_out` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`checked_out_time` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`editor` varchar(50) default NULL,
`ordering` int(11) NOT NULL default '0',
`access` tinyint(3) unsigned NOT NULL default '0',
`count` int(11) NOT NULL default '0',
`params` text NOT NULL,
PRIMARY KEY (`id`),
KEY `cat_idx` (`section`,`published`,`access`),
KEY `idx_access` (`access`),
KEY `idx_checkout` (`checked_out`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=57 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_categories`
--
LOCK TABLES `jos_categories` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_categories` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_categories` VALUES (1,0,'Latest','','latest','taking_notes.jpg','1','left','The latest news from the Joomla! Team',1,64,'2009-07-12 10:16:03','',1,0,1,''),(49,0,'Górny Karabach','','gorny-karabach','','7','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(50,0,'Państwa nieuznawane','','panstwa-nieuznawane','','7','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,5,0,0,''),(3,0,'Newsflash','','newsflash','','1','left','',0,0,'0000-00-00 00:00:00','',2,0,0,''),(4,0,'Joomla!','','joomla','','com_newsfeeds','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,2,0,0,''),(5,0,'Free and Open Source Software','','free-and-open-source-software','','com_newsfeeds','left','Read the latest news about free and open source software from some of its leading advocates.',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(6,0,'Related Projects','','related-projects','','com_newsfeeds','left','Joomla builds on and collaborates with many other free and open source projects. Keep up with the latest news from some of them.',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(12,0,'Contacts','','contacts','','com_contact_details','left','Contact Details for this Web site',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,0,0,0,''),(13,0,'Joomla','','joomla','','com_banner','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,0,0,0,''),(14,0,'Text Ads','','text-ads','','com_banner','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,0,0,0,''),(15,0,'Features','','features','','com_content','left','',0,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,6,0,0,''),(17,0,'Benefits','','benefits','','com_content','left','',0,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(18,0,'Platforms','','platforms','','com_content','left','',0,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(48,0,'Linki geopolityczne','','linki-geopolityczne','','com_weblinks','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(45,0,'Szkolenia','','szkolenia','','com_banner','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(43,0,'Publikacje','','publikacje','','6','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(44,0,'Strony WWW','','strony-www','','com_banner','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,2,0,0,''),(42,0,'Galeria','','galeria','','6','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(41,0,'Analizy','','analizy','','6','left','analizy',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,2,0,0,''),(39,0,'Oferta','','oferta','','5','left','oferta stowarzyszenia',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(40,0,'Komentarze','','komentarze','','6','left','Komentarze',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,1,0,0,''),(38,0,'Dokumenty','','dokumenty','','5','left','dokumenty stowarzyszenia',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,2,0,0,''),(37,0,'Dla Mediów','','dla-mediow','','5','left','Materiały dla mediów o Stowarzyszeniu',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,1,0,0,''),(33,0,'Joomla! Promo','','joomla-promo','','com_banner','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,1,0,0,''),(34,0,'Media Polskie','','media-polskie','','com_newsfeeds','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,5,0,0,''),(35,0,'Media Zagraniczne','','media-zagraniczne','','com_newsfeeds','left','',1,64,'2009-08-11 10:14:03',NULL,6,0,0,''),(36,0,'Blogi','','blogi','','com_newsfeeds','left','Te blogi to ciekawe miejsca w sieci warte zauważenia i polecenia',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,7,0,0,''),(46,0,'Recenzje','','recenzje','','1','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(47,0,'Ciekawe blogi','','ciekawe-blogi','','com_weblinks','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,3,0,0,''),(51,0,'Abchazja','','abchazja','','7','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,6,0,0,''),(52,0,'Osetia Południowa','','osetia-poludniowa','','7','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,7,0,0,''),(53,0,'Pozostałe','','pozostale','','com_weblinks','right','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,5,0,0,''),(54,0,'Unia Europejska','','unia-europejska','','6','left','Unia Europejska',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,5,0,0,''),(55,0,'W mediach','','w-mediach','','5','left','',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,4,0,0,''),(56,0,'Naddniestrze','','naddniestrze','','7','left','Naddniestrze',1,0,'0000-00-00 00:00:00',NULL,8,0,0,'');
/*!40000 ALTER TABLE `jos_categories` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_communicator`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_communicator`;
CREATE TABLE `jos_communicator` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`subject` varchar(50) NOT NULL default '',
`headers` text NOT NULL,
`message` text NOT NULL,
`html_message` text NOT NULL,
`published` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`checked_out` int(11) NOT NULL default '0',
`checked_out_time` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`publish_up` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`publish_down` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`created` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`send` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`hits` int(11) NOT NULL default '0',
`access` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
PRIMARY KEY (`id`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=2 DEFAULT CHARSET=utf8 COMMENT='Used to store all newsletters for Communicator.';
--
-- Dumping data for table `jos_communicator`
--
LOCK TABLES `jos_communicator` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_communicator` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_communicator` VALUES (1,'Sample Newsletter','','Hello [NAME],\r\n\r\nthis is a nice sample Newsletter *Text Edition* from your guys at the newsletter team!.\r\n\r\nAfter having set up this newsletter component you can easily delete or modify this Newsletter.\r\n\r\nNow please enjoy Communicator!\r\n\r\nRegards, XXX\r\n','\r\nHello [NAME],![](\"administrator/components/com_communicator/assets/communicator.png\")
this is a nice sample Newsletter with Graphics from your guys at the newsletter team!.
After having set up this newsletter component you can easily delete or modify this Newsletter.
Now please enjoy Communicator!
Regards, XXX
',1,62,'2009-08-20 07:57:09','2007-02-04 00:00:00','2008-02-23 00:00:00','2007-02-01 15:26:02','2007-02-07 15:42:13',6,0);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_communicator` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_communicator_subscribers`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_communicator_subscribers`;
CREATE TABLE `jos_communicator_subscribers` (
`subscriber_id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`user_id` int(11) NOT NULL default '0',
`subscriber_name` varchar(64) NOT NULL default '',
`subscriber_email` varchar(64) NOT NULL default '',
`confirmed` tinyint(1) NOT NULL default '0',
`subscribe_date` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
PRIMARY KEY (`subscriber_id`),
UNIQUE KEY `subscriber_email` (`subscriber_email`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=673 DEFAULT CHARSET=utf8 COMMENT='Subscribers for Communicator are stored here.';
--
-- Dumping data for table `jos_communicator_subscribers`
--
LOCK TABLES `jos_communicator_subscribers` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_communicator_subscribers` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_communicator_subscribers` VALUES (1,0,'pawlak','pawlak@gazeta.pl',1,'2009-08-17 22:17:07'),(2,64,'Marcin Domagała','office@nommed.eu',1,'2009-08-17 10:18:05'),(3,65,'Mateusz Piskorski','mpiskorski@geopolityka.org',1,'2009-08-17 10:18:05'),(4,63,'Sławomir Pawlak','smpawlak@hotmail.com',1,'2009-08-17 10:18:05'),(5,0,'Marcin Domagala','marcin-domagala@wp.pl',1,'2009-08-18 12:21:24'),(6,0,'Marek Bednarz','bem@autograf.pl',1,'2009-08-26 08:36:19'),(7,0,'Arkadiusz Meller','antykomunizm@o2.pl',0,'2009-08-26 15:54:47'),(8,0,'fzazhca','ynzpql@mradvs.com',0,'2009-09-01 08:29:22'),(9,0,'whhkifgycu','ovsmgw@jazqhi.com',0,'2009-09-11 12:47:17'),(10,0,'sebastian','sebastian.bartoszko@wp.pl',0,'2009-09-22 09:48:38'),(11,0,'Kamil','kamil_sawczak@wp.pl',0,'2009-09-28 22:51:05'),(12,0,'hbr','khaberski@wp.pl',1,'2009-10-07 21:02:43'),(13,0,'justyna','j.janowska1@gmail.com',1,'2009-10-11 22:13:26'),(14,0,'jpboopolx','cckxui@gmsplc.com',0,'2009-10-16 13:29:06'),(15,0,'Radosław Grodzki','radziu@atomtech.pl',1,'2009-10-19 22:29:21'),(16,0,'Tomasz Rados','Tomasz.Rados@ec.europa.eu',1,'2009-10-20 11:35:59'),(17,0,'psbhpgxhfrd','wqrkot@mrhxpg.com',0,'2009-10-20 15:14:28'),(18,0,'Tadeusz Iwański','iwtadeusz@o2.pl',1,'2009-10-26 11:31:33'),(19,0,'Jagoda','ameliajagoda@gmail.com',1,'2009-10-30 10:54:08'),(20,0,'feescemzupm','olfuxz@qbeogo.com',0,'2009-11-11 07:11:47'),(21,0,'Marcin Popławski','poplawski.marcin@gmail.com',1,'2009-11-23 20:18:45'),(22,0,'vnxvljs','xtaiam@qrsqaa.com',0,'2009-11-30 15:09:03'),(23,0,'vvkegu','cvwfcg@lgtmwq.com',0,'2009-11-30 15:11:52'),(24,0,'kaukyxep','osczfe@wfevgh.com',0,'2009-11-30 15:12:08'),(25,0,'udapveb','ltqigy@cdnwmd.com',0,'2009-11-30 15:12:55'),(26,0,'qfegow','swqxnc@ecpshp.com',0,'2009-11-30 15:13:43'),(27,0,'jyanuwe','zyhgxn@qvizcx.com',0,'2009-11-30 15:16:00'),(28,0,'gwygcfjjec','unhomq@wwzdcb.com',0,'2009-11-30 15:18:41'),(29,0,'ppkcjhuli','qrbhcd@sdeulm.com',0,'2009-11-30 15:21:00'),(30,0,'mhwbzqzy','efmshr@cdaicd.com',0,'2009-11-30 15:21:41'),(31,0,'jkdjfiyndbo','nibejq@kjncbq.com',0,'2009-11-30 15:22:48'),(32,0,'hlefwichcot','jjtyca@sksqnh.com',0,'2009-11-30 15:24:17'),(33,0,'hzatlg','ktrqpn@oektth.com',0,'2009-11-30 15:25:29'),(34,0,'sqdobxxrt','qbtufa@qtrdxp.com',0,'2009-11-30 15:25:30'),(35,0,'dengexzzc','gavlcx@ohfrck.com',0,'2009-11-30 15:25:31'),(36,0,'bgqxioxdf','anmlwf@zxrszv.com',0,'2009-11-30 15:25:37'),(37,0,'kcndmywui','fnsvxc@bhiiwa.com',0,'2009-11-30 15:25:55'),(38,0,'tdarsfjgneq','noezbo@hcclge.com',0,'2009-11-30 15:26:19'),(39,0,'nsgfmakqmh','evswqm@daxpgu.com',0,'2009-11-30 15:26:34'),(40,0,'xvyvlewnpo','rnfdfz@zspdfe.com',0,'2009-11-30 15:26:44'),(41,0,'dnbxjmjhpuo','mkuipa@roxojm.com',0,'2009-11-30 15:28:35'),(42,0,'wtineennscs','wogubn@hhnvrx.com',0,'2009-11-30 15:29:30'),(43,0,'inqzudv','nonydw@vpvvoi.com',0,'2009-11-30 15:30:38'),(44,0,'gfcpvk','epvtys@aeppkq.com',0,'2009-11-30 15:31:24'),(45,0,'krypln','ytswkd@alkxpp.com',0,'2009-11-30 15:31:39'),(46,0,'zugkkrsmu','bqyyld@sifqbf.com',0,'2009-11-30 15:32:24'),(47,0,'knnedubhpnk','axxvon@kwsdsj.com',0,'2009-11-30 15:35:43'),(48,0,'tfmpplk','uizwck@vviljq.com',0,'2009-11-30 15:36:22'),(49,0,'iyufsdsksj','essgag@siprry.com',0,'2009-11-30 15:37:48'),(50,0,'pfklbianr','zyaxtg@kfdgbr.com',0,'2009-11-30 15:40:50'),(51,0,'gqcsxwib','hdanxt@wbgogq.com',0,'2009-11-30 15:41:01'),(52,0,'smpjxenu','fqtvbm@umcewg.com',0,'2009-11-30 15:42:06'),(53,0,'rusirzmhlb','vzvbni@ymyoal.com',0,'2009-11-30 15:43:25'),(54,0,'khxhtxumvy','yhveaw@onjaaj.com',0,'2009-11-30 15:44:51'),(55,0,'bmegncqhv','faiiqx@kyufxo.com',0,'2009-11-30 15:48:17'),(56,0,'smpsjyppp','gcxmei@wxxdfr.com',0,'2009-11-30 15:49:22'),(57,0,'ocvxefot','ecevra@ggerxe.com',0,'2009-11-30 15:51:55'),(58,0,'elziwanvutt','epaulh@cacakt.com',0,'2009-11-30 15:53:23'),(59,0,'goyvicokbj','wymhry@tsnmhq.com',0,'2009-11-30 15:55:37'),(60,0,'fuvfqloafph','dlxfrl@iwtzql.com',0,'2009-11-30 15:56:54'),(61,0,'rnutftfrwfr','opcxnt@lqbhzp.com',0,'2009-11-30 15:57:12'),(62,0,'vwisumkow','nnuwja@hdrifs.com',0,'2009-11-30 15:57:48'),(63,0,'puebsikv','ysdrmk@zmsohr.com',0,'2009-11-30 15:58:08'),(64,0,'lsazzff','vswhre@nynmxp.com',0,'2009-11-30 15:59:54'),(65,0,'ipligwrmn','egsmnz@jioems.com',0,'2009-11-30 16:00:52'),(66,0,'ukimcnr','agsmtm@qrafsx.com',0,'2009-11-30 16:02:13'),(67,0,'iavgmlki','yimfuf@awcjdr.com',0,'2009-11-30 16:04:59'),(68,0,'qptonnzca','yhaxly@tcssaq.com',0,'2009-11-30 16:07:51'),(69,0,'qaatmrwov','whvjhr@pryymc.com',0,'2009-11-30 16:08:57'),(70,0,'ktxgdnqt','ajtffn@vgwgkf.com',0,'2009-11-30 16:11:11'),(71,0,'goipxym','ofjgpe@ypdduq.com',0,'2009-11-30 16:12:08'),(72,0,'Michal','madmike@interia.pl',0,'2009-12-03 15:33:21'),(73,0,'Marek','khavira@wp.pl',1,'2009-12-06 07:26:53'),(74,0,'Karolia','karolinasienkiewicz@op.pl',1,'2009-12-13 10:03:41'),(76,0,'Arek','arekmiksa@wp.pl',1,'2009-12-15 00:41:15'),(77,0,'kedzxrmup','kozsxl@ywmclc.com',0,'2009-12-19 10:39:34'),(78,0,'julvpoht','ehbrkr@hsfajz.com',0,'2009-12-19 10:40:07'),(79,0,'nehuofz','szasop@jsltgz.com',0,'2009-12-19 10:40:12'),(80,0,'bfnetzjqy','yvbjdw@itsmbm.com',0,'2009-12-19 10:40:48'),(81,0,'rzhsitg','aoywbr@ghjixs.com',0,'2009-12-19 10:43:55'),(82,0,'ajsxnpr','nqffii@ktexvy.com',0,'2009-12-19 10:44:14'),(83,0,'pphgxholh','okvgix@jbomdk.com',0,'2009-12-19 10:45:23'),(84,0,'bairxdgzds','cenhbw@ksccpo.com',0,'2009-12-19 10:45:35'),(85,0,'ifxbiqwaw','nxbjwn@udggfk.com',0,'2009-12-19 10:48:58'),(86,0,'qynnkj','xlmvln@skqhly.com',0,'2009-12-19 10:49:06'),(87,0,'sbomeei','sykdsp@bhfpxl.com',0,'2009-12-19 10:49:26'),(88,0,'tbrtezkwtbg','vbdoxk@echhtt.com',0,'2009-12-19 10:49:30'),(89,0,'dmlawvm','dbgsvl@pbzllj.com',0,'2009-12-19 10:49:35'),(90,0,'dtehvpzcap','nlyrqq@eauplf.com',0,'2009-12-19 10:49:54'),(91,0,'mxadxgnk','hvgagm@pxeywm.com',0,'2009-12-19 10:50:44'),(92,0,'ufmvigddie','vihbmz@lstjcf.com',0,'2009-12-19 10:53:19'),(93,0,'wjaaywrxizw','ltepky@mvjgty.com',0,'2009-12-19 10:55:06'),(94,0,'xosofh','jcvhdh@exeqli.com',0,'2009-12-19 10:55:38'),(95,0,'emgkhzv','xofnxk@tbxiwr.com',0,'2009-12-19 10:58:07'),(96,0,'lpjdenxvs','ilydmx@gnjrjd.com',0,'2009-12-19 10:59:10'),(97,0,'zdxqmhlpeas','qwnbze@raoqug.com',0,'2009-12-19 11:00:02'),(98,0,'eekgyyfylu','rwczhj@nxqvft.com',0,'2009-12-19 11:00:30'),(99,0,'iaxtxdzecxu','nhwgdp@slogpa.com',0,'2009-12-19 11:00:32'),(100,0,'pdfizexi','ftpglu@sevbkc.com',0,'2009-12-19 11:00:42'),(101,0,'idyzowyuf','lnrbsa@qolnmd.com',0,'2009-12-19 11:02:20'),(102,0,'vxgmqheu','fnjktv@tznytp.com',0,'2009-12-19 11:03:15'),(103,0,'egbiupbc','mlxpfs@mfkrcq.com',0,'2009-12-19 11:04:06'),(104,0,'hiixkqeqwcm','rruyrc@raplni.com',0,'2009-12-19 11:05:14'),(105,0,'cyemkliy','bpvjwi@llzwpa.com',0,'2009-12-19 11:05:35'),(106,0,'rnmcfv','ilxzuq@gwyovb.com',0,'2009-12-19 11:06:06'),(107,0,'ujuomggin','aatdtk@tqbnyc.com',0,'2009-12-19 11:07:11'),(108,0,'vxiqlrenck','hnfvgv@klqjdc.com',0,'2009-12-19 11:09:45'),(109,0,'cahgcqwtqb','nkxhyz@qnizev.com',0,'2009-12-19 11:10:49'),(110,0,'cjuwipuabn','qcedwl@zlnezf.com',0,'2009-12-19 11:10:51'),(111,0,'owfuollq','mbvuea@amsyma.com',0,'2009-12-19 11:11:53'),(112,0,'llpwgcy','yapuse@dtkqgi.com',0,'2009-12-19 11:13:31'),(113,0,'jcisqe','cpmhfr@erifwo.com',0,'2009-12-19 11:15:39'),(114,0,'dlmwerynvw','oyypwx@hljzxt.com',0,'2009-12-19 11:15:46'),(115,0,'zhobur','eatdno@fxiyfs.com',0,'2009-12-19 11:15:49'),(116,0,'vnhcjvcdpd','pcufxv@kejfte.com',0,'2009-12-19 11:17:38'),(117,0,'ggnoaxcl','kzgtux@wtawwy.com',0,'2009-12-19 11:18:14'),(118,0,'fpwjrvydseo','nmdnie@bazsln.com',0,'2009-12-19 11:18:15'),(119,0,'rozfekalpqj','wxcluu@atuhlu.com',0,'2009-12-19 11:20:04'),(120,0,'lpgqnctole','nrqqnu@pyprqt.com',0,'2009-12-19 11:20:36'),(121,0,'axypvcowxj','ocyzvy@pufdzj.com',0,'2009-12-19 11:21:04'),(122,0,'ghsakys','eakklt@mdjiob.com',0,'2009-12-19 11:21:22'),(123,0,'kldcbxoiajy','kqfgpc@gortmg.com',0,'2009-12-19 11:21:34'),(124,0,'qzjdyi','hdrmjd@nznkxt.com',0,'2009-12-19 11:22:26'),(125,0,'syrljnkic','spjqhf@ndccuc.com',0,'2009-12-19 11:23:39'),(126,0,'djojnkk','nvsobr@phqptg.com',0,'2009-12-19 11:24:39'),(127,0,'hqxvfnrcjs','ampxli@zeeubh.com',0,'2009-12-19 11:25:14'),(128,0,'ykvercpcdy','ualrpj@ujjcfl.com',0,'2009-12-19 11:25:18'),(129,0,'qkgzak','hriuul@irhmiy.com',0,'2009-12-19 11:25:42'),(130,0,'zcugul','cpaoyt@qlceui.com',0,'2009-12-19 11:27:16'),(131,0,'jarwhy','kvfrpb@bkfjck.com',0,'2009-12-19 11:27:40'),(132,0,'gwhfghoieui','khfyfr@xnkavn.com',0,'2009-12-19 11:29:06'),(133,0,'gsxmhke','wrwabv@oxyxmb.com',0,'2009-12-19 11:29:19'),(134,0,'nvvrhpr','zbnqkb@ycdwyg.com',0,'2009-12-19 11:29:46'),(135,0,'jhejuqhv','zssskj@dhygwy.com',0,'2009-12-19 11:31:34'),(136,0,'hqbjbxxwtur','thcbmc@dmjwic.com',0,'2009-12-19 11:32:13'),(137,0,'uskipqni','rewtkq@oqurpi.com',0,'2009-12-19 11:33:58'),(138,0,'zgnmafhtcz','zfffcu@zqvaca.com',0,'2009-12-20 05:16:41'),(139,0,'xwvuxiez','vnyxom@itrdno.com',0,'2009-12-22 00:54:44'),(140,0,'g','gochasoja@o2.pl',1,'2009-12-28 14:44:10'),(141,0,'zjtujhsc','fwbggd@wzvvei.com',0,'2010-01-01 09:35:42'),(142,0,'wkxriyjfrvr','rgvvuw@vnhsdh.com',0,'2010-01-01 09:35:42'),(143,0,'laezwxvdv','qvjivn@elbebr.com',0,'2010-01-01 09:35:45'),(144,0,'ktunlgke','gwjuzq@uonfix.com',0,'2010-01-01 09:36:36'),(145,0,'klfwojkkgs','uqujgp@npcvix.com',0,'2010-01-01 09:36:49'),(146,0,'cwyqdfiqk','eafing@qnsccq.com',0,'2010-01-01 09:36:56'),(147,0,'lpiqza','omsfbj@txsdsp.com',0,'2010-01-01 09:37:39'),(148,0,'kvxqzmzazo','rzfibq@pocbwg.com',0,'2010-01-01 09:38:01'),(149,0,'ltyipavnf','lqhovw@yoxkxj.com',0,'2010-01-01 09:38:39'),(150,0,'arhjmin','ardsgh@tphdoo.com',0,'2010-01-01 09:38:49'),(151,0,'afoislync','nuenlu@qqntcm.com',0,'2010-01-01 09:39:18'),(152,0,'zftqjq','jrqxju@lojvbh.com',0,'2010-01-01 09:41:00'),(153,0,'rguaschul','manilm@cvkbwd.com',0,'2010-01-01 09:42:51'),(154,0,'mqugxsrztjg','corlin@zvbnla.com',0,'2010-01-01 09:44:26'),(155,0,'uvchench','jkjnwp@samkby.com',0,'2010-01-01 09:44:43'),(156,0,'sncnfenf','qeucpb@ehwmho.com',0,'2010-01-01 09:45:21'),(157,0,'buyptcaeda','llxulj@mpdabc.com',0,'2010-01-01 09:45:59'),(158,0,'rmisqy','yxtnus@pkcmbm.com',0,'2010-01-01 09:46:55'),(159,0,'qfjpuyoroqk','qzwxmw@ksrhyb.com',0,'2010-01-01 09:47:37'),(160,0,'fvavldvtl','mzyaei@vitrjw.com',0,'2010-01-01 09:47:39'),(161,0,'udnwhcfjms','dcqzce@gaiunz.com',0,'2010-01-01 09:48:11'),(162,0,'tcnhurrh','nsqbbz@ubamkr.com',0,'2010-01-01 09:48:24'),(163,0,'corpekuggt','qmwsxq@elzaef.com',0,'2010-01-01 09:48:32'),(164,0,'rnnaavorz','kdebqh@ilexcp.com',0,'2010-01-01 09:49:51'),(165,0,'hvpqmqel','cwoqmd@trhghj.com',0,'2010-01-01 09:51:17'),(166,0,'aahecjsjvd','vcqaio@uopmqi.com',0,'2010-01-01 09:52:18'),(167,0,'eahhcqmgsm','uigcvq@jhrvff.com',0,'2010-01-01 09:53:17'),(168,0,'kqoxztbej','jcksys@izgjdh.com',0,'2010-01-01 09:54:09'),(169,0,'yajgjw','kfwlkg@yyihwg.com',0,'2010-01-01 09:54:09'),(170,0,'jxiovpv','llktaj@ensvpl.com',0,'2010-01-01 09:55:14'),(171,0,'ujsajie','bdzido@jyjxsf.com',0,'2010-01-01 09:55:51'),(172,0,'gjlxerfxc','ugihcp@pishfx.com',0,'2010-01-01 09:56:45'),(173,0,'cujtnya','xcvkoy@pddapv.com',0,'2010-01-01 09:56:46'),(174,0,'fnxvoudsdf','qqqzqr@elfgld.com',0,'2010-01-01 09:57:15'),(175,0,'lkcbokzhiw','ssuugh@nnfuvc.com',0,'2010-01-01 10:00:09'),(176,0,'vlrqjbqvz','smotma@lctpql.com',0,'2010-01-01 10:00:16'),(177,0,'qtycdhlkxxt','zhcwfg@egqnzh.com',0,'2010-01-01 10:00:45'),(178,0,'frgqug','tpklqh@nrtztd.com',0,'2010-01-01 10:01:00'),(179,0,'thoqwsruz','zclaub@habnct.com',0,'2010-01-01 10:01:01'),(180,0,'rixfjpl','enwwny@rxnyax.com',0,'2010-01-01 10:01:27'),(181,0,'bzkuabungy','mhphdc@vpebgv.com',0,'2010-01-01 10:04:30'),(182,0,'qgsohvkrar','mjcgwp@wlgvvy.com',0,'2010-01-01 10:05:13'),(183,0,'hwxzhhzo','wpautp@jjiwna.com',0,'2010-01-01 10:05:31'),(184,0,'sztysv','nkwaaj@gbqwoo.com',0,'2010-01-01 10:05:47'),(185,0,'tyypmdjkyyl','zhosuh@zquwab.com',0,'2010-01-01 10:06:33'),(186,0,'zdewsgesc','madhtd@tkmnnd.com',0,'2010-01-01 10:06:45'),(187,0,'ghmcoe','tkrelw@bqtlls.com',0,'2010-01-01 10:06:45'),(188,0,'xufodymqnl','bfwkln@tgqisi.com',0,'2010-01-01 10:07:59'),(189,0,'llwitvd','mybbfk@lsikzh.com',0,'2010-01-01 10:11:01'),(190,0,'bgfhafj','ccsqbk@szvmpc.com',0,'2010-01-01 10:12:40'),(191,0,'agmlnpmfm','joobgv@ozdlar.com',0,'2010-01-01 10:12:40'),(192,0,'gxoqxsbtuj','jnygbo@hzcath.com',0,'2010-01-01 10:13:11'),(193,0,'suvzpmuws','adjbiv@dnjlkr.com',0,'2010-01-01 10:13:12'),(194,0,'lgheaznxqj','zuqvgd@ohibwv.com',0,'2010-01-01 10:13:50'),(195,0,'bugeuwdi','acpqnd@iofjoy.com',0,'2010-01-01 10:14:15'),(196,0,'llqoeirl','qileqn@xzsmlw.com',0,'2010-01-01 10:14:16'),(197,0,'khhlcpwyanp','ynacxf@biulhu.com',0,'2010-01-01 10:16:47'),(198,0,'luhzavcsq','lfjdcr@rbhdqd.com',0,'2010-01-01 10:16:50'),(199,0,'ieymycvorjq','cnhzrq@dayiby.com',0,'2010-01-01 10:17:47'),(200,0,'tjpirtjaebm','zuavah@enlltj.com',0,'2010-01-01 10:17:59'),(201,0,'oauumdxw','opyery@sqgexc.com',0,'2010-01-01 10:20:10'),(202,0,'xmevset','yfbhtl@lmdzvs.com',0,'2010-01-01 10:20:25'),(203,0,'nvnaybhfhf','caydqo@knmwys.com',0,'2010-01-01 10:20:29'),(204,0,'cxmswu','xzbmdf@vurpyc.com',0,'2010-01-01 10:21:14'),(205,0,'Dorota','dorotao@onet.eu',1,'2010-01-13 21:17:05'),(206,0,'fmdcsehqoot','fzfxfv@xhcsec.com',0,'2010-01-14 16:45:11'),(207,0,'jgsffeinpo','xmdoyt@hdytuf.com',0,'2010-01-14 21:06:45'),(208,0,'awkdnknb','jflxvv@zgvnvq.com',0,'2010-01-15 01:59:16'),(209,0,'ftmyslgm','sfwbzw@kumwjb.com',0,'2010-01-25 12:03:37'),(210,0,'maqzvi','gwpiti@izhwlm.com',0,'2010-01-25 12:31:49'),(211,0,'auh.Constantine6120@email-masking.com','auh.Constantine6120@email-masking.com',0,'2010-01-25 15:31:00'),(212,0,'ptndniypu','wyeupl@kqtvyw.com',0,'2010-01-28 21:22:18'),(213,0,'xltxwjxa','wbjpjd@kvgwka.com',0,'2010-01-29 20:03:32'),(214,0,'wwlpqcs','yojxfr@csqmno.com',0,'2010-01-29 20:03:39'),(215,0,'cnydasmautu','cdrkdg@ognadr.com',0,'2010-01-31 06:11:17'),(216,0,'eyhmysw','uvgapl@roeglr.com',0,'2010-02-03 07:07:08'),(217,0,'Aneta','aneta_mcr@wp.pl',0,'2010-02-03 14:00:27'),(218,0,'Jacek Skup','jacekskup@interia.pl',1,'2010-02-03 16:00:59'),(219,0,'henryk kedzior','hzk@go2.pl',0,'2010-02-10 21:52:13'),(220,0,'marek','smimar@op.pl',1,'2010-02-11 09:40:50'),(221,0,'dhzhcmpj','dwgvhp@qtjnhf.com',0,'2010-02-15 15:26:47'),(222,0,'utcpdht','ggvsqy@ntkphx.com',0,'2010-02-16 01:56:58'),(223,0,'dfuljtfdwrt','hhbrpt@fyztkh.com',0,'2010-02-20 11:00:59'),(224,0,'wdbcrmlepr','vflkwv@mcojhc.com',0,'2010-02-20 11:06:37'),(225,0,'uxyjnyzih','nsckgp@wltrci.com',0,'2010-02-20 11:09:09'),(226,0,'jrdmvrofokh','homqvi@clkopg.com',0,'2010-02-20 11:17:58'),(227,0,'hajczxktk','luuavd@hlhxef.com',0,'2010-02-20 11:32:00'),(228,0,'mgmlcaj','qifcye@jvqgit.com',0,'2010-02-20 11:46:24'),(229,0,'qniduornk','lhsdlh@qnhpkq.com',0,'2010-02-20 11:58:02'),(230,0,'jvhrfaqvc','coqkqj@hdbsjb.com',0,'2010-02-20 12:33:41'),(231,0,'roiakcxon','iiiasj@sxkdkb.com',0,'2010-02-20 12:36:15'),(232,0,'nutpdhteiz','ztkrbf@pkmfet.com',0,'2010-02-20 12:44:15'),(233,0,'klhzzzewj','hosjqg@lzpvhh.com',0,'2010-02-20 13:48:18'),(234,0,'xtbtjoz','ljgomj@llyumf.com',0,'2010-02-20 13:57:00'),(235,0,'difxicw','tqlfnu@sltyrr.com',0,'2010-02-20 15:15:13'),(236,0,'jbtdmmt','qxmpbg@kjkoif.com',0,'2010-02-20 15:44:00'),(237,0,'mmfwbxhnjej','azdkne@izmsnh.com',0,'2010-02-20 16:04:01'),(238,0,'qvglhsq','kqvgtd@neochv.com',0,'2010-02-20 16:11:25'),(239,0,'onswsegxe','eckgmg@kvnkyp.com',0,'2010-02-20 16:13:51'),(240,0,'tbdxzpiuo','fbnisz@hpmbcz.com',0,'2010-02-20 16:13:55'),(241,0,'gowzbvfr','akibra@dfcblp.com',0,'2010-02-20 16:19:30'),(242,0,'kftdavc','vmongb@bwvgnd.com',0,'2010-02-20 16:25:29'),(243,0,'htbpczvrcif','uuowom@vtcgve.com',0,'2010-02-20 16:55:00'),(244,0,'snpqxgv','pcqgzk@wbyglu.com',0,'2010-02-20 17:03:16'),(245,0,'tbawdcm','iziyhp@axvuqn.com',0,'2010-02-20 17:36:10'),(246,0,'mrffpto','jmctma@nufufe.com',0,'2010-02-20 17:44:47'),(247,0,'pfjjqmirgfv','igqhlk@veaeqj.com',0,'2010-02-20 18:00:33'),(248,0,'mqsqmlguyoc','cpswrw@zszcwj.com',0,'2010-02-20 18:09:21'),(249,0,'cnoeexrq','ktvnns@qxvhke.com',0,'2010-02-20 18:11:19'),(250,0,'bwcpbpwehwo','bgspgz@zemwxx.com',0,'2010-02-20 18:13:46'),(251,0,'hxbehgjkvkn','fekywp@ltglcf.com',0,'2010-02-20 18:23:35'),(252,0,'obvygmsdx','wcvhzi@lkwklc.com',0,'2010-02-20 18:25:51'),(253,0,'vxvxzavzoh','mvsumh@eeyeze.com',0,'2010-02-20 18:26:18'),(254,0,'gqvlnnaegt','inksvy@ivwnlq.com',0,'2010-02-20 18:43:59'),(255,0,'nquapagacjx','nwexlj@aztkvn.com',0,'2010-02-20 18:47:43'),(256,0,'ggnedoeaelf','juybkc@tdnoyd.com',0,'2010-02-20 19:22:45'),(257,0,'zgfouwpjdn','ckzepe@eiegnl.com',0,'2010-02-20 19:43:23'),(258,0,'vkjwnplw','mulffv@mcagsu.com',0,'2010-02-20 19:51:13'),(259,0,'piyampmbvan','qnnzaz@cfvrov.com',0,'2010-02-20 20:08:30'),(260,0,'cvxgliblu','ghtbia@wilxut.com',0,'2010-02-20 20:21:53'),(261,0,'chhoco','mnhvry@nyhtdq.com',0,'2010-02-20 20:25:50'),(262,0,'crxzwokrnib','ziivxq@euftxn.com',0,'2010-02-20 21:04:41'),(263,0,'odcbfzkyw','ccteed@baabvz.com',0,'2010-02-20 21:30:55'),(264,0,'orytzklnns','ooeimb@pqpnnw.com',0,'2010-02-20 21:33:41'),(265,0,'tvxojnkp','eheoax@elcylv.com',0,'2010-02-20 21:44:32'),(266,0,'wuqjxkdgnt','rukwok@nhsdwv.com',0,'2010-02-20 22:09:56'),(267,0,'buuyihsi','vkgrpg@fpgxyw.com',0,'2010-02-20 22:40:35'),(268,0,'uwbxrlh','dthgmc@gnwtja.com',0,'2010-02-22 14:34:36'),(269,0,'qarodmyp','uptrzn@usgaso.com',0,'2010-02-24 06:13:21'),(270,0,'dltkknztoi','pemvuv@kkzbml.com',0,'2010-02-24 06:13:26'),(271,0,'ciwwydx','migbmg@wrsthx.com',0,'2010-02-24 08:30:54'),(272,0,'flkxkfde','mbmwvb@txlvba.com',0,'2010-02-25 01:29:27'),(273,0,'qxzdivr','yjvgee@qhorjt.com',0,'2010-03-02 12:01:45'),(274,0,'Daniel','braciszewski.daniel@gmail.com',1,'2010-03-04 17:35:57'),(275,0,'ddjeakid','bgojwz@tukeqa.com',0,'2010-03-05 08:00:10'),(276,0,'olybxf','pctvym@mxwmtp.com',0,'2010-03-06 12:16:37'),(277,0,'xmftdqy','jwjuqq@eyxexw.com',0,'2010-03-08 18:58:04'),(278,0,'sblqgr','kaxpdo@dvdylj.com',0,'2010-03-08 18:58:33'),(279,0,'afmnqpeqd','pwcslw@mwdfrn.com',0,'2010-03-08 19:00:12'),(280,0,'ilkfzpec','oszyib@yrveba.com',0,'2010-03-08 19:02:09'),(281,0,'qzrcztyyfo','zfuvme@qggryc.com',0,'2010-03-08 19:02:29'),(282,0,'qsafezcfbo','guyutu@ppdash.com',0,'2010-03-08 19:07:15'),(283,0,'bcxeyu','dtmbex@nbabmh.com',0,'2010-03-08 19:09:32'),(284,0,'dexantu','nipdfj@djinht.com',0,'2010-03-08 19:10:42'),(285,0,'ujwtqrsmgs','unokvd@oggcxb.com',0,'2010-03-08 19:11:27'),(286,0,'vuiappfch','zfwpsd@awfidg.com',0,'2010-03-08 19:12:10'),(287,0,'ialveufgfu','lgcinh@vhgyxp.com',0,'2010-03-08 19:13:17'),(288,0,'uqlkshz','qxicrc@bgmnpg.com',0,'2010-03-08 19:13:19'),(289,0,'qtneueqjmg','jiexxo@gevksb.com',0,'2010-03-08 19:14:34'),(290,0,'yexsvg','kcpvwt@yxebbl.com',0,'2010-03-08 19:14:38'),(291,0,'sjxrne','hxseqa@lchkyr.com',0,'2010-03-08 19:16:33'),(292,0,'zclngpspm','mnwwem@jexkey.com',0,'2010-03-08 19:16:57'),(293,0,'azfljbuv','kskutq@wvuelc.com',0,'2010-03-08 19:16:57'),(294,0,'napjdpi','nixlhf@hmmiue.com',0,'2010-03-08 19:18:06'),(295,0,'hmrlneednp','eacmjs@mfsiea.com',0,'2010-03-08 19:18:19'),(296,0,'blkrpyi','lbnmgo@xnjhtc.com',0,'2010-03-08 19:18:55'),(297,0,'wexwrysk','rnyfmb@epbtrc.com',0,'2010-03-08 19:20:03'),(298,0,'ufimuudajt','fpmdiw@nlultc.com',0,'2010-03-08 19:20:59'),(299,0,'uadgsiaqjg','geclto@fvpbjz.com',0,'2010-03-08 19:21:10'),(300,0,'qxgdbipc','ilhsus@smfxpa.com',0,'2010-03-08 19:21:33'),(301,0,'bkowxafrv','smovxz@hmrkuv.com',0,'2010-03-08 19:21:53'),(302,0,'uznyeaepchq','yyucdp@hgbnhx.com',0,'2010-03-08 19:22:09'),(303,0,'ycirvhtygq','azbqaq@zrxkku.com',0,'2010-03-08 19:22:17'),(304,0,'rwybjh','vmyooh@uquqfh.com',0,'2010-03-08 19:22:22'),(305,0,'kqxdmtj','stvddr@fpkjxr.com',0,'2010-03-08 19:22:56'),(306,0,'akxtanmf','xyqyxn@wxxhbv.com',0,'2010-03-08 19:23:07'),(307,0,'hzqcscnqwuv','vqjvbo@mrcftp.com',0,'2010-03-08 19:23:58'),(308,0,'qhudzpjvlaj','rqbecc@ncrblr.com',0,'2010-03-08 19:24:17'),(309,0,'xgguhothb','jkybqf@didaqz.com',0,'2010-03-08 19:24:40'),(310,0,'ztlyjkl','hjqqfj@hoawrw.com',0,'2010-03-08 19:25:04'),(311,0,'kxacrmsu','ntvupm@wklxor.com',0,'2010-03-08 19:26:23'),(312,0,'wkeyyggd','fxrdkf@yibqoj.com',0,'2010-03-08 19:27:06'),(313,0,'xgirgdfq','tzcwbt@buzfzd.com',0,'2010-03-08 19:29:05'),(314,0,'afyhyu','ojrosh@ltzbec.com',0,'2010-03-08 19:29:09'),(315,0,'szwogwy','lazvwo@rzhzrq.com',0,'2010-03-08 19:33:33'),(316,0,'upgbocmht','iuckzh@vacrcq.com',0,'2010-03-08 19:33:46'),(317,0,'psktwlvjwi','dhloxc@wazott.com',0,'2010-03-08 19:34:08'),(318,0,'olnqip','myizuz@jopdrr.com',0,'2010-03-08 19:35:13'),(319,0,'uqduywfwm','cplitl@ndhyoj.com',0,'2010-03-08 19:36:30'),(320,0,'qeuctj','anhmja@zpcvkn.com',0,'2010-03-08 19:39:25'),(321,0,'yeymtxwni','bxfonw@tjprbs.com',0,'2010-03-08 19:39:27'),(322,0,'decoum','tqddqa@mcgonk.com',0,'2010-03-08 19:39:51'),(323,0,'otvhol','aohzpn@vstzsg.com',0,'2010-03-08 19:41:45'),(324,0,'usdyum','bxphsy@ptxskp.com',0,'2010-03-08 19:42:04'),(325,0,'znbdiwlheu','vbmttn@ajmqmq.com',0,'2010-03-08 19:43:59'),(326,0,'tjvcwc','xxruds@dvzhrq.com',0,'2010-03-08 19:45:41'),(327,0,'snujjo','ktqcmd@cfydra.com',0,'2010-03-08 19:47:24'),(328,0,'rhyzhc','aolflk@mamrgn.com',0,'2010-03-08 19:47:36'),(329,0,'ogvngic','qclolx@tzgbry.com',0,'2010-03-08 19:48:01'),(330,0,'qwykqpc','tbzyoh@gykxjr.com',0,'2010-03-08 19:48:42'),(331,0,'yrbgdzdf','omguzw@tttgyi.com',0,'2010-03-08 19:51:15'),(332,0,'feucgnnpt','cjbaan@ozebsl.com',0,'2010-03-08 19:51:21'),(333,0,'euqehbowzu','sfkbuj@gvufer.com',0,'2010-03-08 19:52:33'),(334,0,'vztrmx','ubvpkq@qmptyt.com',0,'2010-03-08 19:54:31'),(335,0,'egjtvfa','xbbobl@ihyelc.com',0,'2010-03-08 19:56:21'),(336,0,'huwnxlu','mkcywq@nivybn.com',0,'2010-03-08 19:57:02'),(337,0,'jkhjjmahcp','degrxt@ixfutw.com',0,'2010-03-08 19:58:44'),(338,0,'nrujlqssjc','hnbtlz@bdiviq.com',0,'2010-03-08 19:59:34'),(339,0,'zykesgewqs','vuuvci@kplnjv.com',0,'2010-03-08 19:59:46'),(340,0,'vbxzxcssnc','zfcfgu@hvmvsn.com',0,'2010-03-08 19:59:58'),(341,0,'rhjvwwe','avxiho@oebkbk.com',0,'2010-03-08 19:59:59'),(342,0,'zuqgeugtxq','etjvvo@ltlzdj.com',0,'2010-03-08 20:04:15'),(343,0,'wxuivtz','tooiii@wvrjei.com',0,'2010-03-08 20:04:36'),(344,0,'lhjpmjcf','srcocl@jmoeau.com',0,'2010-03-08 20:05:52'),(345,0,'xrulww','jqnmss@spfrtx.com',0,'2010-03-08 20:11:20'),(346,0,'fzbqrypow','pavexk@wyaupd.com',0,'2010-03-08 20:15:14'),(347,0,'mntmwaecn','bxmjrr@triqeu.com',0,'2010-03-08 20:17:01'),(348,0,'coarrqpoizd','svojzt@dzcnsg.com',0,'2010-03-08 20:21:31'),(349,0,'qxjnmxeoy','lwywwg@insvau.com',0,'2010-03-08 20:23:51'),(350,0,'nvgfle','lvmmej@ppfmjq.com',0,'2010-03-10 16:02:04'),(351,0,'kppplm','wgjdpu@tdwtio.com',0,'2010-03-10 16:05:15'),(352,0,'wyisiu','sdpugl@rznxoh.com',0,'2010-03-10 17:47:26'),(353,0,'urqlehyp','jklwwc@xzzdwj.com',0,'2010-03-15 21:29:41'),(354,0,'gievmcis','avvflb@ructzp.com',0,'2010-03-16 03:10:12'),(355,0,'Magdalena','madziakaron@interia.pl',1,'2010-03-18 09:16:29'),(356,0,'exdypnf','qobhra@yyjfnj.com',0,'2010-03-19 12:42:46'),(357,0,'fasngofvjxj','gyhoyu@povgwt.com',0,'2010-03-19 22:46:36'),(358,0,'monia_no202','monia_no202@wp.pl',1,'2010-03-21 22:49:33'),(359,0,'gevcizdv','rxyxys@oitrxe.com',0,'2010-03-24 08:14:00'),(360,0,'blvvdizwix','nidken@rnikpu.com',0,'2010-03-24 09:07:52'),(361,0,'rkrvondwuge','ffxsvw@likylc.com',0,'2010-03-24 09:35:57'),(362,0,'lxeddzn','gxamaa@mikhfp.com',0,'2010-03-24 09:51:24'),(363,0,'ntkmhlpt','upwpzt@mgwtee.com',0,'2010-03-24 10:06:45'),(364,0,'pqdjmd','igsphd@ldnwgi.com',0,'2010-03-24 10:33:51'),(365,0,'hkwqyd','axpxtb@bnniuc.com',0,'2010-03-24 11:13:09'),(366,0,'uhlrzq','mvtoue@luzhof.com',0,'2010-03-24 11:25:15'),(367,0,'gfchzoaqjmo','hcycmn@oildlw.com',0,'2010-03-24 11:32:44'),(368,0,'jhjctklqxeh','tecpbs@murpnt.com',0,'2010-03-24 15:13:52'),(369,0,'pqknqdwg','jufrim@wiqwzx.com',0,'2010-03-24 15:55:23'),(370,0,'cavyiljoom','sshupu@jajals.com',0,'2010-03-24 17:21:54'),(371,0,'czqjue','ctacve@jpghdx.com',0,'2010-03-24 17:31:15'),(372,0,'ofecgxig','bydago@ejglgz.com',0,'2010-03-24 17:55:13'),(373,0,'ympkggndoap','dfejpo@hphtsd.com',0,'2010-03-24 19:51:09'),(374,0,'svmbhzz','nsdvuk@cfkuna.com',0,'2010-03-24 20:01:19'),(375,0,'hmogmt','bhdefw@xjfexp.com',0,'2010-03-24 20:36:51'),(376,0,'feonprbk','vkfjfx@kdxnut.com',0,'2010-03-24 21:45:58'),(377,0,'rwjakbn','kbgvjv@pjpgdw.com',0,'2010-03-24 22:42:16'),(378,0,'zdprrx','tsddef@gtjryd.com',0,'2010-03-24 22:52:54'),(379,0,'klvtygba','pxgsqa@asueet.com',0,'2010-03-24 23:46:08'),(380,0,'jpneqeww','wrnhky@rbnxns.com',0,'2010-03-24 23:57:07'),(381,0,'oqiuixtbute','wsfuev@qsjyoj.com',0,'2010-03-25 00:31:32'),(382,0,'mrejpufd','gkrikb@xbtjhj.com',0,'2010-03-25 01:07:40'),(383,0,'ncclvbfy','pykfnk@vgexrd.com',0,'2010-03-25 01:30:52'),(384,0,'etwgnz','fbmqow@ipjxkl.com',0,'2010-03-25 01:36:10'),(385,0,'fsjzsgnfgoz','ccmgst@iuauco.com',0,'2010-03-25 02:23:47'),(386,0,'crxnuiea','yeqcrq@ulzkbu.com',0,'2010-03-25 02:33:46'),(387,0,'gjfexjyrfr','lmnpvp@tfqrmo.com',0,'2010-03-25 02:41:01'),(388,0,'oghrrfnci','qofhai@wgiktj.com',0,'2010-03-25 02:59:27'),(389,0,'hlbhfmtsdk','gorryk@wwjecq.com',0,'2010-03-25 03:26:55'),(390,0,'wtvnqrtvq','tfnkpf@kblljw.com',0,'2010-03-25 03:33:06'),(391,0,'zrvgwoj','pxqfyb@robhmv.com',0,'2010-03-25 03:39:37'),(392,0,'gbaboqnhzlu','dnlfgv@hngkmf.com',0,'2010-03-25 03:58:48'),(393,0,'hftylhhy','dricnl@forwax.com',0,'2010-03-25 04:02:20'),(394,0,'sevswlpr','bduxvp@uywoof.com',0,'2010-03-25 04:14:13'),(395,0,'bijhuvjmacn','yzjfkp@susayq.com',0,'2010-03-25 04:25:38'),(396,0,'sjrmlfj','rbjpbz@kcywvx.com',0,'2010-03-25 05:51:09'),(397,0,'ajgdjamv','lykgkx@hvzzkn.com',0,'2010-03-25 06:10:46'),(398,0,'idxjvmyxh','wajikq@ttrold.com',0,'2010-03-25 06:16:08'),(399,0,'tzsoiteltbx','kwksfu@tpnyme.com',0,'2010-03-25 06:17:25'),(400,0,'vulmgzjjjn','viysgj@kagwxv.com',0,'2010-03-25 06:22:09'),(401,0,'zjsuzc','pfrnzo@nlsxcc.com',0,'2010-03-25 07:32:01'),(402,0,'euznmh','omxysj@uxnedw.com',0,'2010-03-25 07:59:02'),(403,0,'tfrjxq','mgizli@ikphhd.com',0,'2010-03-25 08:03:49'),(404,0,'syediwusf','etiqov@ebknqi.com',0,'2010-03-25 08:08:46'),(405,0,'leutehqojev','skoigr@txwznm.com',0,'2010-03-25 08:32:59'),(406,0,'pumabqldz','fqeqlo@otcfxw.com',0,'2010-03-25 08:38:03'),(407,0,'zevppyexre','nhepps@lzozxc.com',0,'2010-03-25 08:45:58'),(408,0,'fzdeuaekvg','gtofpd@fyxocl.com',0,'2010-03-25 08:46:30'),(409,0,'narrlo','yxrirj@iinzkd.com',0,'2010-03-25 08:48:47'),(410,0,'ucprgjtms','xyxwkm@vjgvbl.com',0,'2010-03-25 08:51:03'),(411,0,'ojwrvxcah','dhokky@iacpyn.com',0,'2010-03-25 08:57:09'),(412,0,'eooicpdssp','laatwo@bbgvtg.com',0,'2010-03-25 09:03:45'),(413,0,'kdcdmva','mefmts@arlyim.com',0,'2010-03-25 09:40:59'),(414,0,'pgeojxc','foeaad@ggktar.com',0,'2010-03-25 09:54:40'),(415,0,'xvkkpnpphko','kbzklk@opmrqf.com',0,'2010-03-25 10:05:02'),(416,0,'nafbjn','xqflkk@yrpgrv.com',0,'2010-03-25 10:46:40'),(417,0,'dfzswpxqg','fsprlg@sgrhck.com',0,'2010-03-25 10:48:15'),(418,0,'xgtzum','hydfcx@wnukbl.com',0,'2010-03-25 11:04:44'),(419,0,'ghyxqvhjphr','sowtjn@wvhues.com',0,'2010-03-25 11:05:05'),(420,0,'roybdc','rubtuo@envije.com',0,'2010-03-25 11:13:20'),(421,0,'ctjduz','qsppts@umuqyl.com',0,'2010-03-25 12:11:09'),(422,0,'oxblejunjj','vwrywa@ozdrmh.com',0,'2010-03-25 13:13:07'),(423,0,'oeflbaz','kpfqlg@orlznn.com',0,'2010-03-25 13:15:47'),(424,0,'bwpoompuyr','rmeqit@hfxdsf.com',0,'2010-03-25 13:23:09'),(425,0,'dbearsxjff','lfidby@lutpzm.com',0,'2010-03-25 14:05:34'),(426,0,'vxtxojtai','lbcssb@huesga.com',0,'2010-03-25 14:08:38'),(427,0,'nplwxz','xambbv@rckxgh.com',0,'2010-03-25 14:20:38'),(428,0,'wycjjm','fyuvxd@pbhkje.com',0,'2010-03-25 16:01:15'),(429,0,'nynrfsdsao','dgjzmz@ftmpud.com',0,'2010-03-25 16:33:58'),(430,0,'iinhcnykig','acdteb@nnlahs.com',0,'2010-03-25 16:49:22'),(431,0,'wmfiztirr','fordkr@znqyfi.com',0,'2010-03-25 16:54:58'),(432,0,'bewdfmxpm','nshzcn@lrjxol.com',0,'2010-03-25 17:14:30'),(433,0,'kmimppz','kydgdv@yxftjt.com',0,'2010-03-25 17:19:39'),(434,0,'epgvgrnsthj','gxgljh@wroboi.com',0,'2010-03-25 17:40:32'),(435,0,'pphcbask','ujrbvu@mltjxl.com',0,'2010-03-25 19:23:16'),(436,0,'muccearzm','djuevo@gayymz.com',0,'2010-03-25 20:07:59'),(437,0,'yzglsllv','eprgao@ljuteg.com',0,'2010-03-25 20:25:42'),(438,0,'vksjrnebhd','enmiwk@ocltaz.com',0,'2010-03-25 21:24:17'),(439,0,'arypelku','fgapyg@mzeoep.com',0,'2010-03-25 21:47:08'),(440,0,'gulxcelbthc','foetdq@bfhfst.com',0,'2010-03-25 21:54:34'),(441,0,'qpkwfmud','fosusc@ofxskw.com',0,'2010-03-25 23:03:29'),(442,0,'pjrkdgidoj','oyubyr@aevegk.com',0,'2010-03-26 01:54:40'),(443,0,'fmcjrvyfbtm','jjhmso@bxfhtz.com',0,'2010-03-26 02:30:20'),(444,0,'jewfson','fsspan@qzzbof.com',0,'2010-03-26 02:43:06'),(445,0,'swkocwjwo','rjywof@wcjrcb.com',0,'2010-03-26 02:53:57'),(446,0,'pdyxkgithdt','qqpsfc@vrjzox.com',0,'2010-03-26 03:40:53'),(447,0,'fyyxjpqmpfj','vjbmwd@zbxzmv.com',0,'2010-03-28 00:51:38'),(448,0,'gpjvupx','reswyq@joqoch.com',0,'2010-03-30 03:57:23'),(449,0,'kpndfghdbdy','hojpie@aijcme.com',0,'2010-03-30 11:15:45'),(450,0,'csktwlj','cqugne@etonlk.com',0,'2010-03-30 12:51:59'),(451,0,'wuwusblus','pfavjy@vlorkh.com',0,'2010-03-30 12:53:43'),(452,0,'cvvdflvnyj','tkezmu@jiiojv.com',0,'2010-03-31 01:49:28'),(453,0,'qtvrwanyj','cznfbr@nirhji.com',0,'2010-04-01 11:10:16'),(454,0,'rntoije','vxubyd@ewqoxm.com',0,'2010-04-01 12:32:00'),(455,0,'rqxbyvqadwr','gooqye@jnttjr.com',0,'2010-04-01 18:20:38'),(456,0,'ovmuwco','zwakpn@ptthki.com',0,'2010-04-02 17:17:43'),(457,0,'jltlwdj','fuzpps@wzdxeb.com',0,'2010-04-02 18:03:04'),(458,0,'lyukjuiqgza','lxjqba@vufool.com',0,'2010-04-02 18:29:06'),(459,0,'wyqtmb','luitsu@eztjaf.com',0,'2010-04-02 18:58:34'),(460,0,'xamhwgx','apgzvv@yjnqgj.com',0,'2010-04-02 19:42:17'),(461,0,'rdgqnywmd','eyiulj@osjpgv.com',0,'2010-04-02 19:55:05'),(462,0,'iintwg','rohnel@gkzual.com',0,'2010-04-02 20:03:58'),(463,0,'gmgcfcgl','tnsnev@zjdfxp.com',0,'2010-04-02 20:13:24'),(464,0,'wkazpzgpc','akrcnr@ckwcfz.com',0,'2010-04-02 20:23:24'),(465,0,'hldpnyrtny','qsuubt@hdsyxw.com',0,'2010-04-02 20:40:15'),(466,0,'dqdpihksrz','btatoh@nwaajp.com',0,'2010-04-02 20:43:52'),(467,0,'uczycfo','iwsmpa@jhaigu.com',0,'2010-04-02 21:03:23'),(468,0,'qydclx','xsnlso@fgaegv.com',0,'2010-04-02 21:15:17'),(469,0,'vbpujxhsu','vdxvln@whegoa.com',0,'2010-04-02 21:17:29'),(470,0,'gidnsznl','unetva@kvjpbr.com',0,'2010-04-02 21:19:43'),(471,0,'iqjwmbdavx','jsopnn@mesggs.com',0,'2010-04-02 21:21:14'),(472,0,'tangezyps','htcbvr@kewbwg.com',0,'2010-04-02 21:23:15'),(473,0,'lcpdsgltgm','qylmkz@tmaqjc.com',0,'2010-04-02 21:32:24'),(474,0,'kedkstzlkxf','ztbiqh@wcxcbk.com',0,'2010-04-02 21:35:38'),(475,0,'mzjtfardji','rpxgoa@fywuwc.com',0,'2010-04-02 21:36:16'),(476,0,'gbeahez','ftjquh@nviisz.com',0,'2010-04-02 21:48:02'),(477,0,'bbsjalrvs','rfkfks@ckmbym.com',0,'2010-04-02 22:14:54'),(478,0,'lytdceissk','fdxvjh@irlokd.com',0,'2010-04-02 22:42:48'),(479,0,'szehjo','kocgcn@tlvkry.com',0,'2010-04-02 23:01:48'),(480,0,'vflqazof','cpkemx@gkysso.com',0,'2010-04-02 23:43:37'),(481,0,'zeyuzxnvujf','odqcyh@apqcfw.com',0,'2010-04-02 23:45:06'),(482,0,'idnpdltaw','tfqzkr@ioldfl.com',0,'2010-04-02 23:46:57'),(483,0,'odddeazbov','ssaeio@jmcnbi.com',0,'2010-04-02 23:56:58'),(484,0,'vqoyttalcqu','vrarse@saucmv.com',0,'2010-04-03 00:17:19'),(485,0,'ybxofdsvgn','yntpei@cmakzq.com',0,'2010-04-03 00:21:11'),(486,0,'cgueqgomwtw','zkjfji@tktfya.com',0,'2010-04-03 00:22:47'),(487,0,'nfavlv','emmnpl@ldwaqs.com',0,'2010-04-03 00:29:56'),(488,0,'nflwelzvpc','kzedwk@cusxuj.com',0,'2010-04-03 00:54:52'),(489,0,'wrbtyskj','gfqfdv@lpfkgf.com',0,'2010-04-03 01:35:02'),(490,0,'cjfhsqvfewb','jihufu@eojwyk.com',0,'2010-04-04 03:29:26'),(491,0,'jgbpcnfqw','crsxpj@jfihwv.com',0,'2010-04-04 03:31:45'),(492,0,'qvdjeodny','aoawdi@bbhinx.com',0,'2010-04-04 03:31:57'),(493,0,'cssvfeqc','chyjpd@dblfbf.com',0,'2010-04-04 03:32:45'),(494,0,'utqsflteatu','glnvrk@vjoton.com',0,'2010-04-04 03:34:23'),(495,0,'rnxkdsmj','aiqdam@lsvupx.com',0,'2010-04-04 03:34:25'),(496,0,'uyiwfodwtzb','hickwh@icswoc.com',0,'2010-04-04 03:35:05'),(497,0,'hcwzpmjwbi','jjsjmh@kguqon.com',0,'2010-04-04 03:35:07'),(498,0,'qcvaqgqlyyx','akeueh@llavpr.com',0,'2010-04-04 03:35:21'),(499,0,'hmylcnvgzqb','geebbq@wenwis.com',0,'2010-04-04 03:35:43'),(500,0,'wsamozkup','iwxaeb@rquajx.com',0,'2010-04-04 03:36:16'),(501,0,'uplftnnpyb','udhacv@whnwod.com',0,'2010-04-04 03:36:51'),(502,0,'kagwnnltnme','zfwxht@yhciii.com',0,'2010-04-04 03:40:40'),(503,0,'infkvcp','eyetvb@hfiogd.com',0,'2010-04-04 03:40:52'),(504,0,'caoiud','mxedzi@epuarl.com',0,'2010-04-04 03:40:56'),(505,0,'weasbuhn','sihyep@vfzdcz.com',0,'2010-04-04 03:41:17'),(506,0,'orcxrpnhq','uomrdi@maqiqg.com',0,'2010-04-04 03:42:35'),(507,0,'megedtyh','lvbiso@dvbcxe.com',0,'2010-04-04 03:42:43'),(508,0,'ybwtvzqjx','empmjp@tdauth.com',0,'2010-04-04 03:43:36'),(509,0,'wzrciiigmm','ffkcrf@nbwtmt.com',0,'2010-04-04 03:43:38'),(510,0,'pjkrtaewen','tvonaw@ccxuzw.com',0,'2010-04-04 03:44:19'),(511,0,'svfesm','krtskv@rjrnak.com',0,'2010-04-04 03:44:21'),(512,0,'hneyqhcd','lmppgs@ifflsf.com',0,'2010-04-04 03:44:33'),(513,0,'uotshbk','yfcwsc@knfflz.com',0,'2010-04-04 03:44:54'),(514,0,'cveomyakd','xmifcu@aerwyn.com',0,'2010-04-04 03:44:59'),(515,0,'mjbtpsmfo','skwfip@yipgzw.com',0,'2010-04-04 03:45:11'),(516,0,'dhmjetdp','tiaoal@ctjnfr.com',0,'2010-04-04 03:45:54'),(517,0,'ewpkqnedk','dlbdww@icufei.com',0,'2010-04-04 03:47:04'),(518,0,'biygqvexdx','iunebs@qywqra.com',0,'2010-04-04 03:47:47'),(519,0,'Obserwator','obserwator@gmx.de',1,'2010-04-05 22:07:06'),(520,0,'egiuxpoafal','wwnjal@bxvcyh.com',0,'2010-04-06 15:13:47'),(521,0,'shsmaoy','rsvwxb@uayhhr.com',0,'2010-04-06 15:13:52'),(522,0,'pnixmsbl','vzkbyg@mbcntu.com',0,'2010-04-06 15:14:01'),(523,0,'Piotr','piotr_kinas@interia.pl',1,'2010-04-08 18:13:47'),(524,0,'ewelina','ewelina_salamonik@interia.pl',0,'2010-04-10 09:49:50'),(525,0,'qmbzvrphj','gbokrc@suzrty.com',0,'2010-04-10 12:40:12'),(526,0,'xurfurqov','lqmzld@fbnneu.com',0,'2010-04-14 10:18:59'),(527,0,'Monika','monikak89@op.pl',1,'2010-04-19 23:18:11'),(528,0,'xxspjptil','vlqbio@bkayoc.com',0,'2010-04-23 02:46:34'),(529,0,'klrtnj','iflnbl@eywfye.com',0,'2010-04-23 23:25:15'),(530,0,'syhxvnadgcy','anbnkd@fndmhh.com',0,'2010-04-23 23:25:23'),(531,0,'ntfbmkqgx','qxhtaq@mdajxm.com',0,'2010-04-23 23:25:24'),(532,0,'gzbgcp','fycljy@nedhul.com',0,'2010-04-23 23:25:25'),(533,0,'nrddvhtsu','poykmy@axtaob.com',0,'2010-04-25 12:03:21'),(534,0,'vrjkzav','eemvdm@vjuonr.com',0,'2010-04-26 13:40:28'),(535,0,'Ewafoltyn','brussels@lowersilesia.pl',1,'2010-04-26 14:09:09'),(536,0,'yiqivdhoj','hefiak@isdkws.com',0,'2010-05-01 09:48:00'),(537,0,'epfchd','shgjow@ztcjfy.com',0,'2010-05-01 10:30:39'),(538,0,'kzgzmkksuy','qwkcyh@mxqmpx.com',0,'2010-05-01 10:32:58'),(539,0,'zearpbbl','nyeegs@gefvpf.com',0,'2010-05-01 10:52:31'),(540,0,'gjjiiajel','dxmvxc@eoggvo.com',0,'2010-05-01 11:08:51'),(541,0,'euucplimihf','hrjlag@wjtcsa.com',0,'2010-05-01 13:39:30'),(542,0,'yobbpqt','gaygmk@yehyxj.com',0,'2010-05-01 14:17:39'),(543,0,'xvkyxzl','jrtsok@kyucdt.com',0,'2010-05-01 14:38:45'),(544,0,'dyozqrj','sujwzd@iitevq.com',0,'2010-05-01 17:16:42'),(545,0,'dwebadvd','riokny@njmdbv.com',0,'2010-05-01 17:19:50'),(546,0,'frseip','ktbqwa@ciqmib.com',0,'2010-05-01 17:22:56'),(547,0,'iqydffkyavi','uxikbn@djinvk.com',0,'2010-05-01 17:34:19'),(548,0,'cihkdangsd','iqdmol@gfmudu.com',0,'2010-05-01 17:49:02'),(549,0,'gswemkfnmyc','unumjx@rqrrfb.com',0,'2010-05-01 18:09:46'),(550,0,'ebjpuwpfy','xqxcvj@owjwny.com',0,'2010-05-01 18:18:43'),(551,0,'qkqyprhr','njofnr@sjhbwa.com',0,'2010-05-01 18:49:26'),(552,0,'wycgefwxq','uqjyeb@zednru.com',0,'2010-05-01 19:02:46'),(553,0,'ktzowl','imboyf@pzbevm.com',0,'2010-05-01 19:12:16'),(554,0,'wgbeplanajt','wrygck@shadfb.com',0,'2010-05-01 19:20:46'),(555,0,'sbtdyj','gcsepa@ciqwnn.com',0,'2010-05-01 22:20:27'),(556,0,'esouerlp','ayspqu@esxcxf.com',0,'2010-05-07 07:48:46'),(557,0,'jonn2','emai1l@gmail.com',0,'2010-05-08 05:59:30'),(558,0,'Marek','dfmmarek@wp.pl',0,'2010-05-10 09:21:57'),(559,0,'dksrkmji','uohszf@nxiwww.com',0,'2010-05-10 20:44:14'),(560,0,'pdchgfoobn','cnnjmj@hkohvd.com',0,'2010-05-16 06:56:35'),(561,0,'maciej','maciej32@poczta.onet.pl',1,'2010-05-16 07:33:36'),(562,0,'ikieekw','ledezb@kokcho.com',0,'2010-05-19 09:06:09'),(563,0,'nudlin','mcjwrw@vwjmml.com',0,'2010-05-19 09:48:57'),(564,0,'ltskmsgli','wrzpxc@iohzcr.com',0,'2010-05-19 10:33:24'),(565,0,'kqiowedbjm','uyuanj@knthcd.com',0,'2010-05-19 11:22:40'),(566,0,'jxiwqityt','zrerfp@yayypu.com',0,'2010-05-19 11:41:29'),(567,0,'stxeohv','pvykmv@ungojm.com',0,'2010-05-19 12:41:41'),(568,0,'zrpvdw','lxvuja@teiqeq.com',0,'2010-05-19 13:06:30'),(569,0,'gbyulhr','rsodgo@kxwnwu.com',0,'2010-05-19 13:12:04'),(570,0,'aljfaxxisf','ntumrd@zlrutz.com',0,'2010-05-19 15:05:36'),(571,0,'yegycb','jnuomd@ppfiss.com',0,'2010-05-19 17:27:44'),(572,0,'lkqxscg','pwbmmu@cxgpxb.com',0,'2010-05-19 17:29:11'),(573,0,'pybqqq','gugigm@mhacuj.com',0,'2010-05-19 18:05:40'),(574,0,'lskfttnuixb','xsjjbr@pesrnp.com',0,'2010-05-19 18:17:07'),(575,0,'rqhfgjp','yzsumb@vbvccc.com',0,'2010-05-19 18:37:42'),(576,0,'xrphfscan','kawbzm@bunmgy.com',0,'2010-05-19 20:54:01'),(577,0,'xbpvtpkv','sfpphb@mfnfze.com',0,'2010-05-19 22:12:06'),(578,0,'ymrzgjxry','fipoco@nkznfq.com',0,'2010-05-19 22:25:51'),(579,0,'izulgk','qldcsy@eqygjh.com',0,'2010-05-19 22:34:03'),(580,0,'nzijipit','iwqwdp@rqdztx.com',0,'2010-05-21 18:32:11'),(581,0,'wwsgqeuae','jnxmqh@gehsra.com',0,'2010-05-21 18:32:15'),(582,0,'vtcorbfjq','kogpmn@qlmmwq.com',0,'2010-05-21 18:32:18'),(583,0,'ffbfpzs','rjkkep@crncun.com',0,'2010-05-22 09:48:20'),(584,0,'tfwhjna','iemskf@vhglai.com',0,'2010-05-22 10:07:14'),(585,0,'vrbndgqow','qubpfc@fklkjp.com',0,'2010-05-22 11:56:26'),(586,0,'lyzfqms','molemw@agxnxf.com',0,'2010-05-22 12:21:32'),(587,0,'auokzqdju','bhemer@clcbtj.com',0,'2010-05-22 12:40:17'),(588,0,'lacdnv','lsqkai@mkghey.com',0,'2010-05-22 14:11:12'),(589,0,'fjhhbtesc','ipsisd@yfjaru.com',0,'2010-05-22 14:28:15'),(590,0,'jtqkctlaw','holsgk@rowljx.com',0,'2010-05-22 15:29:33'),(591,0,'bdzfksj','zqostk@beksjw.com',0,'2010-05-22 15:35:37'),(592,0,'jgtbnlu','megafa@ujwmoz.com',0,'2010-05-22 15:53:57'),(593,0,'qqogmevux','szyyws@tnlynr.com',0,'2010-05-22 15:55:33'),(594,0,'fxhbxkazhst','lwvhso@euuhyi.com',0,'2010-05-22 16:11:14'),(595,0,'rdzmmg','uvgapt@djtera.com',0,'2010-05-22 16:43:31'),(596,0,'vzbnntzovge','jaflmo@zcygzj.com',0,'2010-05-22 17:10:09'),(597,0,'dxpycag','ucydso@soyydq.com',0,'2010-05-22 18:10:58'),(598,0,'sxjwzu','hapsyc@narjck.com',0,'2010-05-22 22:31:03'),(599,0,'xhduyxrdta','txxjmh@taxnou.com',0,'2010-05-22 23:10:07'),(600,0,'mtawwbasejf','idkbqc@yvfkyx.com',0,'2010-05-23 00:11:36'),(601,0,'Joanna','j.filipowska@gmail.com',1,'2010-05-23 00:55:03'),(602,0,'hfnkexiqi','kbizgv@ksrbaf.com',0,'2010-05-24 20:00:44'),(603,0,'cvsrkiuihq','okdsck@xawagv.com',0,'2010-05-30 07:00:45'),(604,0,'ulmgpm','fijxie@wipgdh.com',0,'2010-06-03 21:37:21'),(605,0,'Eugeniusz','ez48ez48@gmail.com',1,'2010-06-04 14:07:44'),(606,0,'rhcjqyzek','jqaukt@nvctkh.com',0,'2010-06-06 07:03:03'),(607,0,'pdxqppuzqc','qvnuva@gqemjm.com',0,'2010-06-09 20:45:23'),(608,0,'hlakuwji','onvhwi@rgqoqd.com',0,'2010-06-09 21:48:44'),(609,0,'kswyvnanb','tfhxql@wrnmhv.com',0,'2010-06-09 22:35:48'),(610,0,'ovpwrxnnhfs','amfaub@psocqt.com',0,'2010-06-10 01:52:11'),(611,0,'masklmuz','dpnfjh@sfqaui.com',0,'2010-06-10 02:20:47'),(612,0,'zefefgjn','rytwxe@jmpkeo.com',0,'2010-06-10 02:37:30'),(613,0,'ykoymyehii','sxmgyy@sxcoxq.com',0,'2010-06-10 03:34:02'),(614,0,'woofcfti','dndfyv@orsnih.com',0,'2010-06-10 04:49:29'),(615,0,'rqibvqkcatd','dsuauj@exrrpp.com',0,'2010-06-10 05:26:33'),(616,0,'ypbqav','oefkcw@crmliq.com',0,'2010-06-10 06:15:32'),(617,0,'qayclwfu','pvtgvj@jcakyh.com',0,'2010-06-10 07:00:00'),(618,0,'msgacnuvczj','axmtsi@cgsudr.com',0,'2010-06-10 07:26:47'),(619,0,'svdeauvm','vanxsk@waqppd.com',0,'2010-06-10 07:39:09'),(620,0,'yzgtov','jniypx@vzhmji.com',0,'2010-06-10 09:46:15'),(621,0,'zgkowar','usamnk@padaqk.com',0,'2010-06-10 10:33:20'),(622,0,'ohukqpqy','fuhslo@zwbhug.com',0,'2010-06-10 13:31:38'),(623,0,'yiulsyb','vukwph@bagozl.com',0,'2010-06-10 13:50:15'),(624,0,'sctbmbyq','wkrxge@yybffv.com',0,'2010-06-10 14:00:20'),(625,0,'jprvuiqb','vvtoja@hpsirh.com',0,'2010-06-10 14:18:40'),(626,0,'fpxfussadoy','xkcapf@fgcfmi.com',0,'2010-06-10 14:48:43'),(627,0,'crokkxzqn','uulonq@zyiwtx.com',0,'2010-06-10 15:05:41'),(628,0,'khjsddgfbqv','cuikba@furtis.com',0,'2010-06-10 15:14:07'),(629,0,'jopcyvzjtl','kptytg@myogcz.com',0,'2010-06-10 15:34:23'),(630,0,'nfkokpkp','dnlrbo@cxbqde.com',0,'2010-06-10 16:48:50'),(631,0,'exitvrpbj','tkjpxo@lgmuah.com',0,'2010-06-10 17:45:04'),(632,0,'blmanhtgvxh','wrkatu@ejwerj.com',0,'2010-06-10 19:45:46'),(633,0,'cpapsedqh','mekpym@sqjecf.com',0,'2010-06-10 21:06:08'),(634,0,'zmoqhx','zslgcl@rnsmwv.com',0,'2010-06-10 22:53:44'),(635,0,'guuckkfre','wfulnm@srnjnd.com',0,'2010-06-10 23:03:20'),(636,0,'cbaokwfoi','gtgkju@pgpguy.com',0,'2010-06-10 23:23:45'),(637,0,'sqznrk','rkogwz@ucashr.com',0,'2010-06-10 23:41:50'),(638,0,'fgvwcdjxqa','ectgff@bbtqsv.com',0,'2010-06-11 02:27:04'),(639,0,'jkmidqqs','vnpeih@uzbebc.com',0,'2010-06-11 02:28:22'),(640,0,'kqxnxuo','xhqmtd@mcjpzx.com',0,'2010-06-11 04:01:04'),(641,0,'zlgqdk','uantlg@ycgcfv.com',0,'2010-06-11 06:02:51'),(642,0,'xwainao','bhnstm@ujzopi.com',0,'2010-06-11 07:06:47'),(643,0,'kmtelefdzlw','ijpttf@gpnjds.com',0,'2010-06-11 08:04:49'),(644,0,'jmftwbbnj','ivlgdf@pkktxs.com',0,'2010-06-11 09:33:38'),(645,0,'ehhjarwdqp','zbcdjd@agmbru.com',0,'2010-06-11 10:07:30'),(646,0,'efpgwav','tjgukn@urbvyn.com',0,'2010-06-11 10:54:23'),(647,0,'rfbqmac','ngdggg@prafse.com',0,'2010-06-11 11:59:13'),(648,0,'kozlupezt','rzszkm@lzzgww.com',0,'2010-06-13 06:50:02'),(649,0,'voggcdbcr','bpbiwx@vsgzvk.com',0,'2010-06-16 01:30:09'),(650,0,'yodqlkj','ajdgyt@kkjakg.com',0,'2010-06-18 06:10:39'),(651,0,'tqcnaumkcw','utadmk@omrxuk.com',0,'2010-06-18 13:45:55'),(652,0,'yxnruey','fgwzcv@dzmcqq.com',0,'2010-06-19 05:19:59'),(653,0,'hmjsgv','yoiacp@mhbbmr.com',0,'2010-06-20 19:02:48'),(654,0,'rgkatxnai','zrjpbi@gvazou.com',0,'2010-06-20 19:02:52'),(655,0,'tojdtcpjdp','ojqzqm@ygpmyj.com',0,'2010-06-20 19:42:31'),(656,0,'capltwz','uxgchh@coiqkz.com',0,'2010-06-21 03:15:49'),(657,0,'quhzxgqne','uhunke@simydl.com',0,'2010-06-21 03:54:51'),(658,0,'aunlfjmhws','vcjggk@ewtkyt.com',0,'2010-06-21 06:35:48'),(659,0,'jghjntknp','dltezq@jpoiir.com',0,'2010-06-21 13:53:26'),(660,0,'dyzmtdfqrde','eqggds@elfxxc.com',0,'2010-06-22 00:17:53'),(661,0,'oarmbmkdm','zkyfst@cmryat.com',0,'2010-06-22 00:56:43'),(662,0,'lcamnlvblr','zyjljq@nevkao.com',0,'2010-06-22 02:13:12'),(663,0,'akgbgkczex','owsbmd@kikbrj.com',0,'2010-06-22 05:54:17'),(664,0,'mijspq','dvdynx@bnjnbr.com',0,'2010-06-22 06:48:46'),(665,0,'xecwkp','ktsfix@uidawr.com',0,'2010-06-22 08:49:24'),(666,0,'zophywv','oiqopx@jswhqg.com',0,'2010-06-22 09:03:19'),(667,0,'ebshjfj','pglboo@gtgtcm.com',0,'2010-06-22 11:26:28'),(668,0,'aajgca','lfpptz@lxfjlv.com',0,'2010-06-22 17:41:15'),(669,0,'nhkkxva','owsdaj@ufcisw.com',0,'2010-06-22 18:12:43'),(670,0,'wcemsety','zyyeco@hnyyma.com',0,'2010-06-22 19:45:29'),(671,0,'lfevgckqo','xhihsz@rtchdk.com',0,'2010-06-26 13:19:58'),(672,0,'dbepfejlvbz','poqczi@jgzusa.com',0,'2010-06-27 01:35:53');
/*!40000 ALTER TABLE `jos_communicator_subscribers` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_components`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_components`;
CREATE TABLE `jos_components` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`name` varchar(50) NOT NULL default '',
`link` varchar(255) NOT NULL default '',
`menuid` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`parent` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`admin_menu_link` varchar(255) NOT NULL default '',
`admin_menu_alt` varchar(255) NOT NULL default '',
`option` varchar(50) NOT NULL default '',
`ordering` int(11) NOT NULL default '0',
`admin_menu_img` varchar(255) NOT NULL default '',
`iscore` tinyint(4) NOT NULL default '0',
`params` text NOT NULL,
`enabled` tinyint(4) NOT NULL default '1',
PRIMARY KEY (`id`),
KEY `parent_option` (`parent`,`option`(32))
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=106 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_components`
--
LOCK TABLES `jos_components` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_components` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_components` VALUES (1,'Banners','',0,0,'','Banner Management','com_banners',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'track_impressions=1\ntrack_clicks=1\ntag_prefix=\n\n',1),(2,'Banners','',0,1,'option=com_banners','Active Banners','com_banners',1,'js/ThemeOffice/edit.png',0,'',1),(3,'Clients','',0,1,'option=com_banners&c=client','Manage Clients','com_banners',2,'js/ThemeOffice/categories.png',0,'',1),(4,'Web Links','option=com_weblinks',0,0,'','Manage Weblinks','com_weblinks',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'show_comp_description=1\ncomp_description=\nshow_link_hits=1\nshow_link_description=1\nshow_other_cats=1\nshow_headings=1\ntarget=0\nlink_icons=\n\n',1),(5,'Links','',0,4,'option=com_weblinks','View existing weblinks','com_weblinks',1,'js/ThemeOffice/edit.png',0,'',1),(6,'Categories','',0,4,'option=com_categories§ion=com_weblinks','Manage weblink categories','',2,'js/ThemeOffice/categories.png',0,'',1),(7,'Contacts','option=com_contact',0,0,'','Edit contact details','com_contact',0,'js/ThemeOffice/component.png',1,'contact_icons=0\nicon_address=\nicon_email=\nicon_telephone=\nicon_fax=\nicon_misc=\nshow_headings=1\nshow_position=1\nshow_email=0\nshow_telephone=1\nshow_mobile=1\nshow_fax=1\nbannedEmail=\nbannedSubject=\nbannedText=\nsession=1\ncustomReply=0\n\n',1),(8,'Contacts','',0,7,'option=com_contact','Edit contact details','com_contact',0,'js/ThemeOffice/edit.png',1,'',1),(9,'Categories','',0,7,'option=com_categories§ion=com_contact_details','Manage contact categories','',2,'js/ThemeOffice/categories.png',1,'contact_icons=0\nicon_address=\nicon_email=\nicon_telephone=\nicon_fax=\nicon_misc=\nshow_headings=1\nshow_position=1\nshow_email=0\nshow_telephone=1\nshow_mobile=1\nshow_fax=1\nbannedEmail=\nbannedSubject=\nbannedText=\nsession=1\ncustomReply=0\n\n',1),(10,'Polls','option=com_poll',0,0,'option=com_poll','Manage Polls','com_poll',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(11,'News Feeds','option=com_newsfeeds',0,0,'','News Feeds Management','com_newsfeeds',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(12,'Feeds','',0,11,'option=com_newsfeeds','Manage News Feeds','com_newsfeeds',1,'js/ThemeOffice/edit.png',0,'show_headings=1\nshow_name=1\nshow_articles=1\nshow_link=1\nshow_cat_description=1\nshow_cat_items=1\nshow_feed_image=1\nshow_feed_description=1\nshow_item_description=1\nfeed_word_count=0\n\n',1),(13,'Categories','',0,11,'option=com_categories§ion=com_newsfeeds','Manage Categories','',2,'js/ThemeOffice/categories.png',0,'',1),(14,'User','option=com_user',0,0,'','','com_user',0,'',1,'',1),(15,'Search','option=com_search',0,0,'option=com_search','Search Statistics','com_search',0,'js/ThemeOffice/component.png',1,'enabled=0\nshow_date=1\n\n',1),(16,'Categories','',0,1,'option=com_categories§ion=com_banner','Categories','',3,'',1,'',1),(17,'Wrapper','option=com_wrapper',0,0,'','Wrapper','com_wrapper',0,'',1,'',1),(18,'Mail To','',0,0,'','','com_mailto',0,'',1,'',1),(19,'Media Manager','',0,0,'option=com_media','Media Manager','com_media',0,'',1,'upload_extensions=bmp,csv,doc,epg,gif,ico,jpg,odg,odp,ods,odt,pdf,png,ppt,swf,txt,xcf,xls,BMP,CSV,DOC,EPG,GIF,ICO,JPG,ODG,ODP,ODS,ODT,PDF,PNG,PPT,SWF,TXT,XCF,XLS\nupload_maxsize=10000000\nfile_path=images\nimage_path=images/stories\nrestrict_uploads=1\nallowed_media_usergroup=3\ncheck_mime=1\nimage_extensions=bmp,gif,jpg,png\nignore_extensions=\nupload_mime=image/jpeg,image/gif,image/png,image/bmp,application/x-shockwave-flash,application/msword,application/excel,application/pdf,application/powerpoint,text/plain,application/x-zip\nupload_mime_illegal=text/html\nenable_flash=1\n\n',1),(20,'Articles','option=com_content',0,0,'','','com_content',0,'',1,'show_noauth=0\nshow_title=1\nlink_titles=1\nshow_intro=1\nshow_section=0\nlink_section=0\nshow_category=0\nlink_category=0\nshow_author=1\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=1\nshow_item_navigation=0\nshow_readmore=1\nshow_vote=0\nshow_icons=1\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nshow_hits=1\nfeed_summary=0\nfilter_tags=\nfilter_attritbutes=\n\n',1),(21,'Configuration Manager','',0,0,'','Configuration','com_config',0,'',1,'',1),(22,'Installation Manager','',0,0,'','Installer','com_installer',0,'',1,'',1),(23,'Language Manager','',0,0,'','Languages','com_languages',0,'',1,'site=pl-PL\nadministrator=pl-PL\n\n',1),(24,'Mass mail','',0,0,'','Mass Mail','com_massmail',0,'',1,'mailSubjectPrefix=\nmailBodySuffix=\n\n',1),(25,'Menu Editor','',0,0,'','Menu Editor','com_menus',0,'',1,'',1),(27,'Messaging','',0,0,'','Messages','com_messages',0,'',1,'',1),(28,'Modules Manager','',0,0,'','Modules','com_modules',0,'',1,'',1),(29,'Plugin Manager','',0,0,'','Plugins','com_plugins',0,'',1,'',1),(30,'Template Manager','',0,0,'','Templates','com_templates',0,'',1,'',1),(31,'User Manager','',0,0,'','Users','com_users',0,'',1,'allowUserRegistration=1\nnew_usertype=Registered\nuseractivation=1\nfrontend_userparams=1\n\n',1),(32,'Cache Manager','',0,0,'','Cache','com_cache',0,'',1,'',1),(33,'Control Panel','',0,0,'','Control Panel','com_cpanel',0,'',1,'',1),(34,'Remository','option=com_remository',0,0,'option=com_remository','Remository','com_remository',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(35,'eXtplorer','option=com_extplorer',0,0,'option=com_extplorer','eXtplorer','com_extplorer',0,'../administrator/components/com_extplorer/images/joomla_x_icon.png',0,'',1),(36,'SEF Service Map','option=com_sefservicemap',0,0,'option=com_sefservicemap','SEF Service Map','com_sefservicemap',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(37,'Structure','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=menu','Structure','com_sefservicemap',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(38,'Integrators','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=config_integrators','Integrators','com_sefservicemap',1,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(39,'PingBack','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=config_pingback','PingBack','com_sefservicemap',2,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(40,'Cache','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=config_cache','Cache','com_sefservicemap',3,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(41,'Configuration','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=config_all','Configuration','com_sefservicemap',4,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(42,'CSS Config','',0,36,'option=com_sefservicemap&task=config_css','CSS Config','com_sefservicemap',5,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(43,'sef_ext_sefservicemap','',0,0,'','sef_ext_sefservicemap','com_sef_ext_sefservicemap',0,'',0,'',1),(44,'JoomlaPack','option=com_joomlapack',0,0,'option=com_joomlapack','JoomlaPack','com_joomlapack',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(45,'Joom!Fish','option=com_joomfish',0,0,'option=com_joomfish','Joom!Fish','com_joomfish',0,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-joomfish.png',0,'noTranslation=2\ndefaultText=\noverwriteGlobalConfig=1\nstorageOfOriginal=md5\nfrontEndPublish=1\nfrontEndPreview=1\nshowPanelNews=1\nshowPanelUnpublished=1\nshowPanelState=1\ncopyparams=1\ntranscaching=0\ncachelife=180\nqacaching=1\nqalogging=0\n',1),(46,'Control Panel','',0,45,'option=com_joomfish','Control Panel','com_joomfish',0,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-cpanel.png',0,'',1),(47,'Translation','',0,45,'option=com_joomfish&task=translate.overview','Translation','com_joomfish',1,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-translation.png',0,'',1),(48,'Orphan Translations','',0,45,'option=com_joomfish&task=translate.orphans','Orphan Translations','com_joomfish',2,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-orphan.png',0,'',1),(49,'Manage Translations','',0,45,'option=com_joomfish&task=manage.overview','Manage Translations','com_joomfish',3,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-manage.png',0,'',1),(50,'Statistics','',0,45,'option=com_joomfish&task=statistics.overview','Statistics','com_joomfish',4,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-statistics.png',0,'',1),(51,'','',0,45,'option=com_joomfish','','com_joomfish',5,'components/com_joomfish/assets/images/icon-10-blank.png',0,'',1),(52,'Languages','',0,45,'option=com_joomfish&task=languages.show','Languages','com_joomfish',6,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-language.png',0,'',1),(53,'Content elements','',0,45,'option=com_joomfish&task=elements.show','Content elements','com_joomfish',7,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-extension.png',0,'',1),(54,'Plugins','',0,45,'option=com_joomfish&task=plugin.show','Plugins','com_joomfish',8,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-plugin.png',0,'',1),(55,'','',0,45,'option=com_joomfish','','com_joomfish',9,'components/com_joomfish/assets/images/icon-10-blank.png',0,'',1),(56,'Help','',0,45,'option=com_joomfish&task=help.show','Help','com_joomfish',10,'components/com_joomfish/assets/images/icon-16-help.png',0,'',1),(103,'JCE MENU INSTALL','',0,57,'option=com_jce&type=install','JCE MENU INSTALL','com_jce',4,'templates/khepri/images/menu/icon-16-install.png',0,'',1),(101,'JCE MENU GROUPS','',0,57,'option=com_jce&type=group','JCE MENU GROUPS','com_jce',2,'templates/khepri/images/menu/icon-16-user.png',0,'',1),(102,'JCE MENU PLUGINS','',0,57,'option=com_jce&type=plugin','JCE MENU PLUGINS','com_jce',3,'templates/khepri/images/menu/icon-16-plugin.png',0,'',1),(100,'JCE MENU CONFIG','',0,57,'option=com_jce&type=config','JCE MENU CONFIG','com_jce',1,'templates/khepri/images/menu/icon-16-config.png',0,'',1),(69,'Communicator','option=com_communicator',0,0,'option=com_communicator','Communicator','com_communicator',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'embed_images=1\npersonalized_mails_per_pageload=100\nnormal_mails_per_pageload=500\nattachment_dir=/media\nedition_date_format=%Y-%m-%d %H:%M:%S\n',1),(70,'Newsletter Management','',0,69,'option=com_communicator&task=newsletter','Newsletter Management','com_communicator',0,'content.png',0,'',1),(71,'Subscriber Management','',0,69,'option=com_communicator&task=subscribers','Subscriber Management','com_communicator',1,'user.png',0,'',1),(72,'Configuration','',0,69,'option=com_communicator&task=config','Configuration','com_communicator',2,'config.png',0,'',1),(73,'Acajoom','option=com_acajoom',0,0,'option=com_acajoom','Acajoom','com_acajoom',0,'../administrator/components/com_acajoom/images/acajoom_icon.png',0,'',0),(74,'Listy','',0,73,'option=com_acajoom&act=list','Listy','com_acajoom',0,'../includes/js/ThemeOffice/edit.png',0,'',1),(75,'Subskrybenci','',0,73,'option=com_acajoom&act=subscribers','Subskrybenci','com_acajoom',1,'../includes/js/ThemeOffice/users_add.png',0,'',1),(76,'Newslettery','',0,73,'option=com_acajoom&act=mailing&listype=1','Newslettery','com_acajoom',2,'../includes/js/ThemeOffice/messaging_inbox.png',0,'',1),(77,'Statystyki','',0,73,'option=com_acajoom&act=statistics','Statystyki','com_acajoom',3,'../includes/js/ThemeOffice/query.png',0,'',1),(78,'Konfiguracja','',0,73,'option=com_acajoom&act=configuration','Konfiguracja','com_acajoom',4,'../includes/js/ThemeOffice/menus.png',0,'',1),(79,'Import','',0,73,'option=com_acajoom&act=update','Import','com_acajoom',5,'../includes/js/ThemeOffice/restore.png',0,'',1),(80,'O','',0,73,'option=com_acajoom&act=about','O','com_acajoom',6,'../includes/js/ThemeOffice/credits.png',0,'',1),(81,'Webee Comment','option=com_webeecomment',0,0,'option=com_webeecomment','Webee Comment','com_webeecomment',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(82,'Manage Comments','',0,81,'option=com_webeecomment&task=administer','Manage Comments','com_webeecomment',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(83,'Configuration','',0,81,'option=com_webeecomment&task=disable','Configuration','com_webeecomment',1,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(84,'Edit CSS','',0,81,'option=com_webeecomment&task=CSS','Edit CSS','com_webeecomment',2,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(85,'About','',0,81,'option=com_webeecomment&task=about','About','com_webeecomment',3,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(86,'JComments','option=com_jcomments',0,0,'option=com_jcomments','JComments','com_jcomments',0,'class:jcomments-logo',0,'object_group=com_jcomments\nobject_id=1\n',1),(87,'Manage comments','',0,86,'option=com_jcomments&task=view','Manage comments','com_jcomments',0,'class:jcomments-edit',0,'',1),(88,'Settings','',0,86,'option=com_jcomments&task=settings','Settings','com_jcomments',1,'class:jcomments-settings',0,'',1),(89,'Smiles','',0,86,'option=com_jcomments&task=smiles','Smiles','com_jcomments',2,'class:jcomments-smiles',0,'',1),(90,'Subscriptions','',0,86,'option=com_jcomments&task=subscriptions','Subscriptions','com_jcomments',3,'class:jcomments-subscriptions',0,'',1),(91,'Custom BBCode','',0,86,'option=com_jcomments&task=custombbcodes','Custom BBCode','com_jcomments',4,'class:jcomments-custombbcode',0,'',1),(92,'Import','',0,86,'option=com_jcomments&task=import','Import','com_jcomments',5,'class:jcomments-import',0,'',1),(93,'About','',0,86,'option=com_jcomments&task=about','About','com_jcomments',6,'class:jcomments-logo',0,'',1),(57,'JCE','option=com_jce',0,0,'option=com_jce','JCE','com_jce',0,'../administrator/components/com_jce/img/logo.png',0,'\npackage=1',1),(99,'JCE MENU CPANEL','',0,57,'option=com_jce','JCE MENU CPANEL','com_jce',0,'templates/khepri/images/menu/icon-16-cpanel.png',0,'',1),(104,'Alias Repair Tool','option=com_djaliasrepair',0,0,'option=com_djaliasrepair','Alias Repair Tool','com_djaliasrepair',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'',1),(105,'Joomla-Facebook','option=com_facebook',0,0,'option=com_facebook','Joomla-Facebook','com_facebook',0,'js/ThemeOffice/component.png',0,'enable=1\napikey=\nsecretkey=\nappname=\nrequirelogin=1\n\n',1);
/*!40000 ALTER TABLE `jos_components` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_contact_details`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_contact_details`;
CREATE TABLE `jos_contact_details` (
`id` int(11) NOT NULL auto_increment,
`name` varchar(255) NOT NULL default '',
`alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`con_position` varchar(255) default NULL,
`address` text,
`suburb` varchar(100) default NULL,
`state` varchar(100) default NULL,
`country` varchar(100) default NULL,
`postcode` varchar(100) default NULL,
`telephone` varchar(255) default NULL,
`fax` varchar(255) default NULL,
`misc` mediumtext,
`image` varchar(255) default NULL,
`imagepos` varchar(20) default NULL,
`email_to` varchar(255) default NULL,
`default_con` tinyint(1) unsigned NOT NULL default '0',
`published` tinyint(1) unsigned NOT NULL default '0',
`checked_out` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`checked_out_time` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`ordering` int(11) NOT NULL default '0',
`params` text NOT NULL,
`user_id` int(11) NOT NULL default '0',
`catid` int(11) NOT NULL default '0',
`access` tinyint(3) unsigned NOT NULL default '0',
`mobile` varchar(255) NOT NULL default '',
`webpage` varchar(255) NOT NULL default '',
PRIMARY KEY (`id`),
KEY `catid` (`catid`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=2 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_contact_details`
--
LOCK TABLES `jos_contact_details` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_contact_details` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_contact_details` VALUES (1,'Stowarzyszenie Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych','stowarzyszenie-europejskie-centrum-analiz-geopolitycznych','Position','Bartnicza 6 lok. 5','Szczecin','Zachodniopomorskie','Polska','71-487','+48 22 226 76 24','+48 22 490 66 54','Korespondencję listowną prosimy kierować na adres:\r\nul. Zwycięzców 22/13\r\n03-938 Warszawa','kontakt.png','top','biuro@geopolityka.org',0,1,0,'0000-00-00 00:00:00',1,'show_name=1\nshow_position=0\nshow_email=1\nshow_street_address=1\nshow_suburb=1\nshow_state=0\nshow_postcode=1\nshow_country=1\nshow_telephone=1\nshow_mobile=0\nshow_fax=1\nshow_webpage=1\nshow_misc=1\nshow_image=1\nallow_vcard=0\ncontact_icons=0\nicon_address=\nicon_email=\nicon_telephone=\nicon_mobile=\nicon_fax=\nicon_misc=\nshow_email_form=1\nemail_description=1\nshow_email_copy=1\nbanned_email=\nbanned_subject=\nbanned_text=',0,12,0,'','http://www.geopolityka.org');
/*!40000 ALTER TABLE `jos_contact_details` ENABLE KEYS */;
UNLOCK TABLES;
--
-- Table structure for table `jos_content`
--
DROP TABLE IF EXISTS `jos_content`;
CREATE TABLE `jos_content` (
`id` int(11) unsigned NOT NULL auto_increment,
`title` varchar(255) NOT NULL default '',
`alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`title_alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`introtext` mediumtext NOT NULL,
`fulltext` mediumtext NOT NULL,
`state` tinyint(3) NOT NULL default '0',
`sectionid` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`mask` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`catid` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`created` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`created_by` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`created_by_alias` varchar(255) NOT NULL default '',
`modified` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`modified_by` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`checked_out` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`checked_out_time` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`publish_up` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`publish_down` datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
`images` text NOT NULL,
`urls` text NOT NULL,
`attribs` text NOT NULL,
`version` int(11) unsigned NOT NULL default '1',
`parentid` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`ordering` int(11) NOT NULL default '0',
`metakey` text NOT NULL,
`metadesc` text NOT NULL,
`access` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`hits` int(11) unsigned NOT NULL default '0',
`metadata` text NOT NULL,
PRIMARY KEY (`id`),
KEY `idx_section` (`sectionid`),
KEY `idx_access` (`access`),
KEY `idx_checkout` (`checked_out`),
KEY `idx_state` (`state`),
KEY `idx_catid` (`catid`),
KEY `idx_createdby` (`created_by`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=478 DEFAULT CHARSET=utf8;
--
-- Dumping data for table `jos_content`
--
LOCK TABLES `jos_content` WRITE;
/*!40000 ALTER TABLE `jos_content` DISABLE KEYS */;
INSERT INTO `jos_content` VALUES (2,'Newsflash 1','newsflash-1','','IMPERIUM CZY ZWIĄZEK WOLNYCH NARODÓW?
Szanse, zagrożenia, wyzwania i perspektywy Traktatu Lizbońskiego
Prezentujemy dwugłos w dyskusji nad Traktatem Lizbońskim, który toczył się w ramach Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych. Liczymy, że te dwa głosy przyczynią się do lepszego zrozumienia skomplikowanej materii.
','',1,1,0,3,'2008-08-10 06:30:34',62,'','2009-02-14 14:17:57',62,0,'0000-00-00 00:00:00','2004-08-09 10:00:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',10,0,1,'','',0,131,'robots=\nauthor='),(46,' Nasza oferta','-nasza-oferta','','![](\"images/stories/oferta.jpg\")
Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych jest stowarzyszeniem zarejestrowanym w Polsce na podstawie polskiego prawa. Organizacja posiada także filię działającą na terenie Federacji Rosyjskiej, a także współpracowników w krajach Unii Europejskiej i Wspólnoty Niepodległych Państw.
\r\nMisją Centrum, jako organizacji non government i non profit, jest analiza procesów politycznych na świecie i badanie działań różnych systemów politycznych na wzajemne relacje między krajami i narodami w skali globalnej.
\r\nNasza oferta jest skierowana zarówno do innych podobnych organizacji polskich, jak i zagranicznych, jak i jednostek rządowych zajmujących się podobnym do nas zakresem działań oraz odpowiedzialnych za przeprowadzanie procesów wyborczych.
\r\nStowarzyszenie oferuje w pełni profesjonalne przeprowadzenie misji obserwacyjnych procesów wyborczych, analizy kampanii wyborczych od strony technicznej, monitoring przebiegu wyborów, analizy polityczne oraz doradztwo polityczne w zakresie polityki zagranicznej i stosunków międzynarodowych i marketingu politycznego.
\r\nW przeciwieństwie do innych organizacji i rządów nie promujemy i nie preferujemy określonych systemów politycznych kosztem innych, lecz staramy się obiektywnie zrozumieć mechanizmy działania problematyki sprawowania władzy w każdych warunkach, bez narzucania określonej wizji i bagażu kulturowego. Naszymi atutami jest uczciwość i wierne oddanie rzeczywistości każdego systemu politycznego w relacjach geopolitycznych, umiejętność prognozowania jego rozwoju w różnych kierunkach oraz dążenie do wypracowania właściwych zaleceń w celu polepszenia jego funkcjonowania w istniejących warunkach społeczno-kulturowych.
\r\nNasza praca do tej pory została już dwukrotnie doceniona przez Centralną Komisję Wyborczą Federacji Rosyjskiej, która przyznała nam, jako jedynej organizacji typu non government na świecie, pełną akredytację do pełnienia misji obserwacyjnej.
\r\nWspółpracownikami Centrum są liczni eksperci i badacze, w tym politolodzy, historycy, socjolodzy, ekonomiści, prawnicy, a także politycy z różnych krajów legitymujący się doświadczeniem w prowadzeniu kampanii wyborczych oraz monitorowaniu przebiegu wyborów.
\r\nZarząd Stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych
','',1,5,0,39,'2009-01-13 22:31:02',62,'','2009-08-21 11:22:43',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-01-13 22:31:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=0\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',13,0,2,'','',0,4080,'robots=\nauthor='),(47,' Русские вернулись!','-русские-вернулись','','\'С Россией всегда так - любуешься и плачешь, - пишет самый читаемый современный российский автор Виктор Пелевин, - а присмотришься к тому, чем любуешься, так и вырвать может\'. Таков Пелевин, таково все молодое поколение. Сострадание пополам с гневом. Гневом молодого русского на посткоммунистическое общество: оно пропустило нужный поворот, и страна увязла в зловонном болоте. Но здесь же и сострадание к старушке-России: он защищает ее от поверхностной критики, и при всей своей резкости, всецело остается с ней - с ее нищетой и величием.
Географическое положение России - находящейся на стратегическом перекрестке Евразии - усиливает ее могущество и влияние; сегодня оно вновь распространяется на немалую часть планеты. Ее военно-промышленный комплекс не уступает американскому, а по запасам природного газа она не имеет равных в мире. Америка не может позволить себе недооценивать Россию, судя о ней по меркам экономического краха Советского Союза, приключившегося два десятка лет назад. Сегодня Россия вернулась - и навсегда.','
В первые годы после Второй мировой войны американское политическое руководство соглашалось с побежденной Германией, считавшей, что США воевали не с тем противником. Немецкие генералы до последнего надеялись, что союзники позволят Германии капитулировать на Западном фронте, после чего она вместе с ними продолжит \'настоящую\' войну - на Востоке. Американские генералы тоже жаждали \'правильной\' войны - войны с Советской Россией. Даже \'ржавое оружие мечтает о войнах\', - писал молодой немец Вольфганг Борхерт (Wolfgang Borchert), только что вернувшийся с Восточного фронта. Пришло время немцам и американцам плечом к плечу сражаться против подлинного врага: русских.
Общим противником для американцев и немцев были коммунизм и СССР. Некоторые американские политические лидеры теперь и Вторую мировую войну стали считать войной против коммунизма, а не нацистской Германии, нацистов же начали расценивать как \'своих\'. Согласно одной исторической концепции, война против коммунизма началась с германского нападения на Россию в 1941 г., а закончилась крушением СССР в 1991 г. В первом ее этапе участвовали немцы и японцы, а после 1945 г. дело взяли в свои руки США.
После войны Америка настолько зависела от нацистских разведчиков - из СС, Гестапо и Абвера - во всем, что касалось информации о России, что она даже создала \'мини-ЦРУ\' под руководством главы гитлеровской разведки в Восточной Европе генерала Рейнхарда Гелена (Reinhardt Gehlen). Гелен сохранил немецкую шпионскую сеть на Востоке и сберег до лучших времен документацию нацистской разведки по России. Теперь он продавал эту информацию американцам, а его организация составляла пропагандистские материалы, использовавшиеся для оправдания растущего бюджета американских спецслужб и разжигания вражды между США и СССР за счет систематического преувеличения советской коммунистической угрозы.
С чем же связано это \'повышенное внимание\' к России? Что это - какая-то исходящая от нее угроза провоцирует интервенции? Не только Наполеон с Гитлером, но и американский генерал Паттон - тот самый, что щеголял с двумя револьверами на поясе - мечтал о триумфальном марше до самой Москвы. Nach Moskau! - подстрекал Гелен. To Moscow! - вторил ему Паттон. Генерал так и не дождался приказа о выступлении, но несколько десятков лет США в своей политике на Востоке следовали нацистским рецептам. Нацистские военные преступники и коллаборационисты из Восточной Европы, сотрудничавшие с гитлеровцами, стали союзниками и коллегами Америки. Кое-кого из них забрасывали на советскую территорию. Другие нашли работу в американских структурах по сбору разведданных. Бывших нацистов также переправляли в США для нагнетания антикоммунистических настроений. Во многих фильмах и книгах рассказывается о том, как после войны организация Гелена при помощи США, Ватикана и Красного Креста проводила \'операцию Одесса\' - прокладывала \'крысиные тропы\': маршруты для бегства бывших эсэсовцев и гестаповцев, спасая их от суда за военные преступления, снабжая новыми документами, и на подводных лодках переправляя в тайные убежища на территории Аргентины, Парагвая и Чили, чтобы они готовились к новому раунду борьбы против коммунизма и России.
Возникает ощущение, что враждебность Америки к России порождает нечто, заложенное в глубине пуританского американского характера, на генно-хромосомном уровне. Остается лишь гадать - что же за народ эти русские, которых Америка считает необходимым окружать, нейтрализовывать и сдерживать, диктовать им свои условия, читать проповеди и смотреть свысока. Действительно ли речь идет лишь о соперничестве за мировую гегемонию? Но может быть здесь замешана еще и зависть. Зависть к по-прежнему огромной территории России. К ее великой культуре. Возможно, у России есть нечто такое, чего нет у Америки. Циник сказал бы, что сегодня это связано с гигантскими газовыми месторождениями Сибири. Как бы то ни было, источник предположения о том, что от России исходит угроза, остается загадкой.
Теперь мы знаем, что \'холодная война\' исподволь деформировала бесчисленные неокрепшие умы. Жертвами промывания мозгов и обмана стали не только два-три поколения американцев; такой же обработке подвергался весь мир. Тем не менее, несмотря на промывание мозгов и \'холодную войну\', несмотря на то, что вдалбливалось нашему поколению насчет Сталина и несостоятельности коммунизма, всегда находились люди, все равно любившие Россию. И некоторые из них пришли к пониманию: Россия всегда останется Россией.
В своей прекрасной книге \'Словарь влюбленных в Россию\' (Dictionnaire Amoureux de la Russie, editions Plon, Paris, 2007) Доминик Фернандес (Dominique Fernandez) отмечает: танец, la danse, в этой стране - не просто времяпровождение. Говоря о необычайной способности, присущей величайшим в истории мастерам балета - Нижинскому и Нуриеву - взлетать над сценой и на несколько секунд застывать в воздухе, Фернандес делает такой вывод: \'Это - потребность (русской) души, стремящейся вырваться из-под гнета материи, битва духа против тела\'. Влюбленный в Россию французский писатель выбрал танец в качестве символа неукротимого русского духа, преодолевающего обычные ограничения, свойственные человеческой природе - черты национального характера, раз за разом проявлявшейся в истории страны. Итальянец Анджело Мария Рипеллино (Angelo Maria Ripellino), славист и поэт, надеялся через танец передать историю русской литературы: вальсирующие ножки у Пушкина, непредсказуемые скачки лермонтовских персонажей, серпантинный танец у Блока, скоморошество у Белого.
Говоря о русской системе ценностей, Фернандес объясняет: \'Для него пища, деньги, отдых - это потребности, а не ценности. Книги, театр, музыка, прогулки в лесу, походы за грибами, семейная солидарность, гостеприимство - вот что русский считает ценностями\'. И советский период не подорвал эти основополагающие ценности; напротив, он их укрепил. Одним из важных достижений советского строя, отмечает Фернандес, были низкие цены на все, что связано с культурой. Культура в России - не удел богатых. И сегодня многие посетители театра и оперы, концертов и музеев - это люди с низкими доходами.
Парадоксально, но факт: по своему менталитету этот северный народ ближе к южанам. Особенно русские любят Италию. Возможно, это связано с тем, что русским тоже свойственна неорганизованность, проволочки, неэффективность - но эти качества более чем компенсируются их богатым воображением, поэтичностью, благородством и верой в жизнь. В своей книге \'Перемирие\' (La Tregua) великий писатель-туринец Примо Леви (Primo Levi) описывает, как его - узника Освенцима - освободили русские, а затем и свое необычайное путешествие на поезде через Польшу и Украину, в гуще радостного и хаотичного процесса - возвращения русских солдат с войны. Леви и другим освобожденным итальянцам это возвращение красноармейцев напоминало \'беспорядочное и пестрое библейское переселение народов. . .\'. В чем же их сила? - размышлял Леви. \'Во внутренней дисциплине, порожденной гармонией, любовью друг к другу и к родине; дисциплине, торжествующей - именно из-за своей внутренней природы - над механической и сервильной дисциплиной немцев. Нетрудно понять, почему они победили\'.
По словам Примо Леви \'даже советская бюрократия представляла собой непонятную и гигантскую силу, не настроенную враждебно по отношению к нам (итальянцам, недавним врагам), а лишь подозрительную, неэффективную, невежественную, противоречивую, и в общем, слепую, как силы природы. . . Советский Союз (в конце войны) - это гигантская страна, в основе которой лежит мощнейшая закваска, где смешиваются, среди прочего, способность к радости и безудержности в гомерических пропорциях, первозданная витальность, языческий, девственный талант во всем, что связано с самовыражением, весельем, праздником\'.
И Фернандес, и Леви говорят о том, что в главных своих чертах советская эпоха не означала радикального разрыва с прошлым, с царской Россией. Теперь, когда прошло уже достаточно времени, и некоторые умы оправились от последствий идеологической обработки времен \'холодной войны\', становится ясно, что Советский Союз был В ТОМ ЧИСЛЕ и продолжением царской России, только в более \'современной\' форме коммунистического государства. Авторитаризм, цезаризм, бюрократизм, социальное неравенство и привилегии - все эти вечные реалии русской жизни - сохранялись примерно на том же уровне и при царях, и при Советах, и сохраняются по сей день, в капиталистической России, о которой пишет Пелевин. Сегодня, как вчера и позавчера, эти свойства принадлежат самой России, а не конкретному политическому строю.
Россияне привыкли к страданиям - особенно по вине собственных властей. Но это не значит, что у них отсутствует критическая жилка - ее всегда было в достатке. Россияне подчиняются правилам лишь в той степени, в какой их к этому вынуждают.
На чем же основано их послушание - на внутреннем конформизме? На чувстве безысходности? Или в основе - простая лень? Или привычка, сформированная властями? Фернандес считает, что позитивные качества, унаследованные от коммунистического строя, постепенно уходят в прошлое: аскетизм и нравственное достоинство отступают под натиском вульгарности и западных заимствований. Тем не менее здесь деградация идет медленнее, чем в других странах, потому что русские обладают потрясающей способностью к пассивному сопротивлению. Может быть отчасти еще и из-за гигантских размеров страны и изоляции от внешнего мира, в которую долгими зимами попадают целые регионы, она пока избежала участи Праги - некогда одного из красивейших городов мира, который жажда наживы превратила в сплошную ярмарку для туристов. Бездушие сегодняшней новой России, как и следовало ожидать, с наибольшей силой проявляется в крупных городах, особенно в Москве, которая была и остается \'государством в государстве\'. А может быть это просто ощущение пустоты, оставшееся, когда прошлые эпохи канули в Лету.
Именно эти качества и характеристики россиян, которые подмечают и они сами, и иностранцы, порождают ощущение \'отличности\' русского народа, и, кстати говоря, несколько \'азиатский\' характер русского коммунизма. В других странах коммунизм, справедливо предсказывал русский философ Николай Бердяев, будет не столь всеобъемлющим, как в России, более светским, в меньшей степени претендующим заменить собой религию, . . . и почти наверняка более \'буржуазным\'.
Буржуазность! Эта тема, лейтмотивом звучащая в русской литературе, отражает инстинктивную ненависть народа к буржуазии. Англосаксонский культ \'прямоты\' чужд российской ментальности. \'Прямота\' рассматривается как фальшивая социальная роль. Одна из причин первоначальной популярности большевиков во всем мире связана с их ненавистью к буржуазной фальши. Русские не доверяют внешнему впечатлению. \'Сырая\', грубая суть вещей вряд ли вас обманет. А вот форма подозрительна. Форма выставляет напоказ ложь и скрывает правду. Мирская слава и красивые фразы тоже попадают под подозрение. Системы и правила не соответствуют человеческой природе. Русские предпочитают жить живой жизнью, а не играть роли. И эта жизнь - внутренняя.
Несмотря на все угрозы, на враждебность Америки и искушение капиталистическими ценностями этот северный народ с южным менталитетом и способностью взлетать над обыденностью снова с нами. Русские вернулись - и как вернулись!
После Второй мировой войны \'освобождение\' Восточной Европы стало одной из главных тем в так называемом свободном мире. Как говаривали в этот период, США \'перестали пинать дохлую нацистскую клячу\'. Америка собственной пропагандой убедила себя в том, что война с СССР неизбежна. Атмосфера в Германии, где среди развалин на каждом шагу мелькали мундиры и джипы цвета хаки, напоминала настрой \'после нас хоть потоп\', свойственный военному времени. Ощущение было такое, будто \'горячая\' война так и не закончилась. Или это было просто затишье, пауза, чтобы все могли отдохнуть после одной войны перед началом следующей.
В конечном итоге попытка СССР объединить Восточную Европу провалилась - как провалились объединительные проекты Наполеона и Гитлера. Геополитическое будущее вновь приобрело неясные очертания. После разрыва с Россией в 1989 г. в странах бывшей восточной Европы гадали, что впереди - возврат к суверенитету или переход из-под советской гегемонии в объятия усиливающейся Германии, новый вариант Mitteleuropa. \'Победа Наполеона над австрийцами под Ульмом, - рассказывал историк-германист Клаудио Магрис (Claudio Magris); я брал у него интервью в Триесте в 1989 г., - была победой современной \'объединительной\' Европы над старой, Габсбургско-дунайской Европой отдельных государств, победа тотальности над своеобразием. Наполеон символизировал современную лихорадочную жажду новизны; австрийская цивилизация защищала маргинальное, второстепенное\'.
Состояние сегодняшней Европы по-прежнему предопределяется поражением Гитлера и экономическим крахом Советского Союза. Оба эти события способствовали укреплению американской гегемонии. Сегодня для Европы остается актуальной все та же дилемма: объединение и унификация или сохранение национальных государств и своеобразия. На Востоке люди хотят такого же материального благосостояния, как на Западе, и немедленно; но при этом, подобно голландцам и французам, ирландцам и итальянцам, поляки и чехи настороженно относятся к идее об отказе от своей \'особости\', от своеобразия. В этом суть головоломки, с которой столкнулась Европа: куда ей идти - к экономическому сверхгосударству транснациональных корпораций, или к \'национальным квартирам\' и сохранению их особенностей.
Собираясь с силами после крушения СССР, Россия хранила молчание, отчужденно держалась в стороне - как раненое животное, тревожась о собственном будущем, но готовясь к выздоровлению.
Причины, по которым США с такой мстительной радостью бомбили Белград - столичный город посреди современной Европы - в ходе балканских войн в девяностые, сегодня ясны. Причиной была Россия! Время проясняет суть исторических событий, в которых трудно разобраться по горячим следам. Тогда Россия еще была беззащитна. США могли творить в мире все, что пожелают. В период водораздела, начиная с 1989 г., Россия \'рассталась\' со многими странами. Но она продолжала поддерживать Сербию, родину своих братьев - южных славян. И, кстати, во всеобщей бойне, в которую превратился распад Югославии в 1990-х, сербы вряд ли проявляли больше жестокости и совершали больше преступлений, чем хорваты, боснийцы или албанцы. Но НАТО, где первую скрипку играл Вашингтон, решила, что бомбить следует именно Сербию, а Америка взяла на себя роль главного палача. Она была полна решимости сокрушить Сербию, оторвать от нее колыбель сербской государственности - Косово, обреченное на превращение в очередного вассала США и \'площадку\' для одной из самых крупных американских военных баз в Европе. В результате в 2007 г. Косово стало еще одним звеном в цепочке американской политики окружения России.
Да, с прежними привычками \'сдерживания\' Великороссии трудно расстаться!
И все же некоторые понимали, что Россия им не враг. Она была врагом для других - для неолиберальной политической верхушки в Вашингтоне. И социализм был не их врагом, а врагом той же верхушки. События порой выходят из-под контроля. Они происходят как бы сами собой, кружатся в водовороте истории. Тем не менее, мы пытаемся их истолковать и понять. А затем занимаем позицию - за или против. Понять - все равно что открыть новый мир, принять новую веру. Вашу жизнь наполняет бунт, и все выглядит не таким, как раньше.
Поскольку любые исторические явления - по определению неясные и неоднозначные - открыты для новых истолкований, я пришел к убеждению, что отношение к советскому коммунизму, и в том числе сталинизму, тоже ждет пересмотр. Если мы возьмем на себя труд приглядеться повнимательнее, отбросить шелуху обмана и пропаганды, история покажет нам, что сталинизм и советский национализм отчасти стали реакцией России на политику окружения, которую проводил против нее Запад со времен революции. Поэтому и сегодняшней реакции России удивляться не стоит: ведь Америка продолжает все ту же политику окружения, пытается отодвинуть ее границы все дальше на восток, создавая американско-натовские базы в Турции, Ираке, Косово, Грузии, Италии, Германии, Польше, других странах, разворачивая печально известный и бесполезный противоракетный \'щит\', а теперь еще и пытаясь поглотить Украину - а она для России все равно что Новая Англия для США.
Немецкий поэт-скиталец Райнер Мария Рильке называл родными две страны: Богемию, где он появился на свет, и Россию, которую он полюбил. Он много лет изучал русский язык и историю, затем переводил на немецкий Достоевского и Чехова. Его душа принадлежала дореволюционной России, и саму революцию он не принял. Тем не менее мне хорошо понятны слова поэта-бродяги, обращенные к художнику Леониду Пастернаку (отцу Нобелевского лауреата Бориса Пастернака), в которых раскрывается его любовь к старой России: \'Чем я обязан России? Она сделала меня тем, кто я есть . . . мои самые глубокие корни - именно здесь. . . . Но даже если мы не доживем до ее возрождения, глубокая, подлинная, иная Россия уцелела, она лишь вернулась к своей тайной жизни, как уже было раньше, во времена татарского ига; как можно сомневаться в том, что она существует, что она собирает силы в этом потаенном месте, невидимая для собственных сынов, и медленно, с обычной неторопливостью идет к будущему - вероятно, еще далекому?\'
Осознание этой скрытой силы, учет российского мировоззрения и международного аспекта Русской революции - ключ к пониманию ее успеха, значения коммунистического интернационализма и лозунга \'Пролетарии всех стран, соединяйтесь!\' Ленин предостерегал: без пролетарских социалистических революций в Западной Европе Русская революция обречена на поражение - ее задушит контрреволюционная буржуазия. Первоначально русские революционеры во главе с Троцким и Лениным не питали иллюзий относительно возможности торжества их дела в одной отдельно взятой стране - ключом к победе должна была стать перманентная мировая революция. Троцкий и Ленин не могли не учитывать присущее русскому человеку мировоззрение.
В основе советского коммунистического интернационализма лежит вековечная, очень русская идея: всечеловеческое братство. Думаю, без этого аспекта понять Россию и Русскую революцию невозможно. На деле русские - европейцы, только они космополитичнее большинства европейских народов, и уж точно космополитичнее зацикленных на самих себе американцев. Воплощением русской концепции всемирного братства, всечеловечности, был никто иной как Достоевский. Более того, до великих войн 20 столетия национализм был в общем-то чужд российскому менталитету. Николай Бердяев, глубокий мыслитель и плодовитый публицист, порвавший с марксизмом и большевизмом, и эмигрировавший в Западную Европу в 1922 г., отмечал: российский коммунизм по сути представляет собой в измененной и искаженной форме все ту же русскую мессианскую идею братства народов (не путать с помешательством Америки на мессианстве религиозного толка!), и в этом смысле отражает религиозность русского мышления. Пусть даже история неоднократно демонстрировала утопичность русской идеи всечеловеческого братства, настаивал Бердяев, советский интернационализм уходит корнями именно в эту давнюю, глубоко укорененную в народном сознании идею.
Коммунизм и религия! Мы вновь и вновь возвращаемся к этой теме. Но иначе и быть не может, если речь идет о России! Краеугольным камнем российской этики традиционно служит милосердие, которое русские, в отличие от этики англосаксов, не смешивают со справедливостью. В российской эсхатологии второе пришествие Христа - не судный день, а заря будущего мира - нового, третьего мира. Традиционно русский ищет спасения в покаянии и нравственной жизни, где главный этический принцип - милосердие и братство всех людей.
Александр Блок, крупнейший российский поэт после Пушкина, в 1918 г. написал свое величайшее произведение \'Двенадцать\', посвященное Русской революции. Зимой, сразу после прихода к власти большевиков, отряд из 12 красногвардейцев - двенадцать апостолов разрушения - идет по обледенелым улицам Петрограда, грабя и убивая. Во главе, под красным флагом, мы видим фигуру Христа - \'снежной россыпью жемчужной,
в белом венчике из роз\'. За первые три года поэма разошлась двумя миллионами экземпляров, попала в каталог Ватикана; в фашистских государствах она была запрещена.
Для простых людей, поддержавших революцию, коммунизм как таковой был чужеземным, западным понятием, навязанным народному восстанию компартией, сумевшей после нескольких лет хаоса дисциплинировать и организовать стихийную разрушительную силу масс. В первые годы после революции даже понятия \'большевизм\' и \'коммунизм\' воспринимались по-разному: первое характеризовало революционное движение народных масс, второе - \'иностранную\' идеологию.
Часто приходится слышать: большевики успешно \'оседлали\' революцию, потому что русские - это народ, но не нация. Писатель и теолог Владимир Вейдле с горечью говорил об \'ужасной пропасти между культурой высшего класса и народной культурой\'. Государство и его символы - Православная церковь и двуглавый орел - всегда были для народа чем-то далеким; для этих непокорных людей царь был \'царем-батюшкой\' - этаким малым божеством. Сталин хорошо это понимал - потому он и стал жестким и неуступчивым Вождем, новым \'царем-батюшкой\'.
У европеизированных русских - \'западников\', споривших со \'славянофилами\' - \'роман\' с российским народом никогда не налаживался. Но хотя первое поколение марксистов-интеллигентов (а почти все его представители были западниками) и считало народные массы препятствием на пути к новому обществу, которое они хотели создать, их тем не менее объединяло с народом неприятие буржуазного либерализма, привязанность к безграничным просторам гигантской страны и осознание ее величия. Задолго до этого Толстой выразил отвращение народа к буржуазным либералам такой фразой: \'Я сижу у человека на спине, душу его и заставляю меня нести, и в то же время уверяю себя и других, что мне его очень жаль, и я хочу облегчить его долю всеми возможными способами кроме одного - слезть с его спины\'. Подобный образ мысли, естественно, у сторонников буржуазного капитализма может вызвать только ужас.
В этом смысле советский коммунизм постепенно начал напоминать великорусский национализм царских времен. Таким образом, Советская Россия с легкостью превратилась - и не могла не превратиться - в нечто совершенно иное, чем предполагали первые революционеры. Национализм! Сопротивление иностранной интервенции. Строительство социализма в одной, отдельно взятой стране.
Сегодня мы также можем четче увидеть сходство и различия между советской и современной Россией. Возникает подозрение, что под покровом цинизма сегодняшних лидеров и алчностью нуворишей все еще пульсирует другой ритм - человечный русский ритм, бескорыстный и отличный от европейского эгоизма и своекорыстия. Ведь связь с родиной заложена глубоко внутри у каждого русского. Несмотря на печать капиталистического корпоративизма, которую он наложил на страну, Путин остается русским до мозга костей. Что-то возвращается, что-то остается неизменным - Москва снова обрела многоцветье, как двести лет назад: розовый, красный, желтый, голубой, охра. . . и все это увенчано зеленью крыш. И все же, что-то еще не так - в воздухе разлита какая-то неопределенность, риск, нет ощущения безопасности, что гарантировало и царское, и советское государство. Думая о России, чувствуешь: в любой момент может случиться что угодно. Думаю, эта неопределенность, как и в послереволюционной России, отчасти связана с американской политикой окружения и тревогой россиян - сможет ли власть дать ей отпор.
Позвольте описать некоторые личные впечатления из тех - \'перестроечных\' - времен, когда я работал журналистом в Москве: на мой взгляд, они отражают дух этой страны, в которую так легко влюбиться. Вас словно возвышает великий русский язык, окружающий вас со всех сторон. Вы ощущаете его благородство. Один русский как-то напомнил мне о двойственности, связанной с этим языком, о надежде и страхе одновременно, что принесли миру люди, говорящие по-русски - надежде, которую коммунизм давал угнетенным, и горьком разочаровании от несовпадения мечты с реальностью. Так или иначе, вы ощущаете, что Россия - другая. Вы начинаете понимать российское мировоззрение, идею России-матушки, осознаете, как нетрудно подлинной патриотической любовью полюбить эту огромную землю, которая для ее жителей равносильна целому миру. Утверждение о том, что везде все решает в первую очередь политика, стало общим местом, но причинно-следственные связи зачастую уходят в пустоту. Хотя Сталин доказал, что утопия обладает собственным безумием, сегодня порой кажется, что ничего этого просто не было. А ведь пару коротких десятилетий назад русские еще ощущали присутствие Сталина. Его призрак еще бродил среди них. В воздухе еще ощущался запах старых времен - сталинской эпохи, и того, что было до нее. Постепенно понимаешь: не за все можно возложить вину на ту или другую сторону. Одна сторона не была девственно белой, а другая - не была непроглядно черной.
Когда речь идет о сегодняшней политике окружения России, на поверхность постоянно всплывает \'украинский вопрос\'. Украина несет потенциальную угрозу новой России и ее авторитарной корпоративной модели. Украина несет угрозу и американо-российским отношениям в целом. Выбор, который, казалось бы сделала Украина в ходе \'оранжевой революции\' 2004-2005 гг., вновь обострил напряженность между Россией и Западом. Если ориентированная на Запад, неолиберальная Украина добьется экономического успеха, как это повлияет на россиян? - гадали лидеры в Москве. Что если российский народ захочет последовать примеру соседей?
Украина, большая страна с 50-миллионным населением, это по сути - Франция Восточной Европы. Поэтому вопрос, где именно проходит восточный рубеж Европы, имеет не только риторический смысл: с 1991 г. США и западноевропейские государства целенаправленно отодвигают этот рубеж на восток, к самым российским границам. Ослабленная постсоветская Россия была не в состоянии остановить этот натиск. На другую сторону \'перебежали\' не только бывшие советские восточноевропейские сателлиты - от Болгарии до Польши; даже бывшие советские республики - Литва, Эстония, Латвия и Украина - повернулись лицом к Западной Европе.
Но Украина - особый случай. Именно она стала колыбелью российской государственности, центром славянской Киевской Руси. Отношение Запада к \'новой-старой\' Украине столь же сумбурно, как и эмоции самих украинцев, вечно раздираемых между Востоком и Западом. Украинцы, как и россияне - многочисленный народ, желающий самостоятельно решать свою судьбу, не раз за многовековую историю приводившую его к катастрофе. Главная проблема в том, что у украинцев - как бы две души. Восточная душа толкает их к сближению со старшими братьями-великороссами, а западная побуждала отчаявшихся ярых националистов тесно сотрудничать с нацистской Германией в борьбе против Советской России. Западная душа Украины рвется в Европу, восточная же отдает предпочтение \'особым отношениям\' с Россией.
В 2004 г. \'оранжевая революция\' вознесла на вершину власти прозападно настроенных реформаторов. Но уже год спустя кандидат, поддерживаемый Кремлем, победил на первых в стране свободных парламентских выборах и занял пост премьер-министра. Этот результат в очередной раз продемонстрировал: традиционный раскол страны на Восток и Запад. Из-за многовековых разногласий срываются все попытки сформировать единую нацию.
Для Украины, лежащей на перекрестке между Европой и Россией, характерны сразу три тенденции - лингвистическое, историческое тяготение к России; ностальгия по советскому прошлому с его грандиозными масштабами и всеобщим планированием, и стихийно демократическое, капиталистическое, неолиберальное прозападное течение. Тем не менее, в глазах многих россиян и украинцев их народы - фактически единое целое; недаром украинцев часто называют \'малороссами\'.
То, что такая большая и мощная страна, как Украина, быстрыми шагами движется на Запад, справедливо встревожило Москву. В 1990-х Украина предоставила воинский контингент для миротворческой операции в Косово. Затем она направила войска и в Ирак. Для России последней каплей стало прозвучавшее в мае 2002 г. заявление Киева о том, что страна будет стремиться к членству в ЕС, НАТО и ВТО.
Западная Украина имеет традиционные тесные связи с Европой, особенно с Польшей. Именно в западных районах страны, присоединенных к Украине лишь в результате расширения территории СССР после Второй мировой войны, всегда сильнее всего проявлялся украинский национализм.
На Востоке Украины все обстоит совершенно по-иному. В 10-11 веках Киевская Русь была крупнейшим государством Европы. Ее культурно-религиозное наследие заложило основу украинского национализма. В конце 18 века [так в тексте - прим. перев.] Россия присоединила территорию Украины. После крушения царской России в 1917 г. Украина на короткое время (1917-20 гг.) обрела независимость, но была вновь завоевана и вошла в состав СССР. Весьма многочисленное меньшинство населения Украины составляют русские или русскоязычные. Российское влияние особенно велико на промышленном Востоке страны, где преобладает русское православие.
После самой России Украинская ССР была самым важным компонентом Советского Союза в экономическом плане. После обретения независимости в декабре 1991 г. на Украине началась было приватизация, но сопротивление в рядах самого правительства блокировало реформы. К 1999 г. объем промышленного производства снизился на 60 с лишним процентов по сравнению с 1991 г. Зависимость Украины от поставок энергоносителей из России и отсутствие структурных реформ придает ее экономике уязвимость. Хотя посткоммунистический переходный период, казалось бы, завершился, изменения в стране носили иллюзорный характер. Коалиционное правительство переживает то взлеты, то падения: его деятельность характеризуется катастрофической экономической политикой, разгулом коррупции и \'газовой войной\' с Россией. В то же время Россия остается крупнейшим торговым партнером Украины, и население Востока и Юга страны отдает ей предпочтение перед Западом. Импульсивное движение Украины в сторону Запада замедлилось. Хотя по логике выбор между Россией и Западом для нее исключен, - поскольку Украине нужны они оба - в состязании между Россией с одной стороны, и Европой и США с другой, если оно, конечно, будет честным, победа Москвы на мой взгляд неизбежна.
Россия полвека \'отступала\' перед Западной Европой. Теперь, когда она имеет такое оружие, как природный газ, это отступление закончилось. Поскольку экономическое будущее Европы во многом зависит от российского газа, она прекратила попытки демократизации России. Только дружеские отношения с ней могут дать результат. Европа больше не в состоянии активно подталкивать Украину к демократии. Америка, однако, может это себе позволить, и позволяет. Именно с напористой, грубой, высокомерной внешней политикой США связаны причины, по которым Украина все время колеблется. Для России же переход Украины в американский лагерь означал бы то же самое, что для США внезапное присоединение Нью-Гемпшира к Канаде или Техаса к Мексике.
Америка может сколько угодно изворачиваться и грозить, тянуть и толкать: Россию ей все равно не остановить. Она вернулась навсегда.
Поддержка Евросоюзом членства Украины в ВТО и демонстрация уважения к демократическому выбору ее народа выглядят проявлением дружбы и сотрудничества - в глазах прозападно настроенных украинцев. Для России и украинцев, ориентированных на Восток, все это, напротив, выглядит угрожающе, за всем этим угадывается \'подводное течение\' - экономический шантаж. В ответ Москва поддерживает на Украине пророссийских политиков, грозящих восстанием на Востоке и Юге страны; сама же она может в любой момент перекрыть поставки газа Киеву, или повысить расценки за \'голубое топливо\'.
Таким образом, вопрос о том, где кончается Запад и начинается Россия, немаловажен для всего мира. Россия снова превратилась в игрока мирового масштаба. Наряду с Китаем и Индией она берет на себя одну из главных ролей на международной арене. Россия утратила большую часть своей империи, но ее стремления по-прежнему масштабны. Сегодня она демонстрирует мускулы в азартной и рискованной политической игре. Москва пробует вести переговоры с Ираном по \'ядерному вопросу\'. Она берет на себя роль посредника в отношениях с ХАМАС в Палестине.
Усиление России тревожит Вашингтон и, в меньшей степени, Европу. Однако многим другим странам мира такой противовес необузданному унилатерализму США, как сильная Россия, импонирует: \'холодную войну\' и характерную для нее низкую степень риска они предпочитают \'горячей\' войне Вашингтона в Ираке или его угрозам нанести ядерный удар по Ирану. С другой стороны, слабость России ставит под угрозу международный баланс сил. Распад СССР расчистил путь для \'Америки превентивных войск\', чьи руки развязаны, позволяя ей наносить удары там, где она пожелает, и когда пожелает. Америка проявляет наибольшее дружелюбие к Москве только тогда, когда Россия расколота и бедна, когда ее экономика лежит в руинах, а империя распалась.
Вашингтон не в состоянии контролировать Китай или Индию. Не сможет он в конечном счете \'сдержать\' и Россию.
Превращение Болгарии и Чехии, Грузии и Косова в звенья цепи, которой Вашингтон опутывает Россию, говорит о практической непредсказуемости расширения американской империи - и все это не может не пугать Россию. По данным Министерства обороны США в разных странах мира расположено 700 американских военных объектов; на самом деле их количество достигает 1000. Опять же по данным Пентагона, американские войска размещены в 135 из 192 государств мира. Статистические данные о реальной численности вооруженных сил США различаются - здесь правит бал секретность. Официально она составляет 1500000 человек, из которых примерно 250000 дислоцируются за рубежом. Но возможно на самом деле за пределами США находится куда больше солдат - все та же секретность. Не знаем мы и что это за солдаты: подразделения ЦРУ, спецназ, или наемники.
Гейтер Стюарт (Gaither Stewart) (\"Online Journal\", США, 07 ноября 2008) ',-2,6,0,43,'2008-01-07 23:30:14',62,'Гейтер Стюарт (Gaither Stewart)','2009-01-14 02:13:08',62,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-01-13 23:30:14','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=ru-RU\nkeyref=\nreadmore=',4,0,0,'','',0,172,'robots=\nauthor='),(49,'Veto dla mocarstwa','veto-dla-mocarstwa','','\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nW całej awanturze o zatwierdzenie Traktatu Lizbońskiego zagubiono gdzieś prawdziwą i pierwotną ideę Unii Europejskiej, zapoczątkowanej wizją Jeana Monneta i Roberta Schumanna. Arbitralne przyjęcie przez państwa unijne tego dokumentu oraz obywatelski protest Irlandczyków, pobudziły na nowo dyskusję na temat geopolitycznej roli Unii Europejskiej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWizja zamiany atrakcyjnej rozwojowo dla sąsiadów Unii Europejskiej w coś w rodzaju „Zjednoczonego Mocarstwa Europejskiego” i dążenie do zamiany pax americana w pax europeana — najzwyczajniej na świecie mierzi. Mierzi i przeraża. Świat jest bowiem za ciasny i nieprzygotowany na kolejnego gracza – w dodatku bardzo osobliwego. Zgodnie z Traktatem Lizbońskim, UE miała zyskać własnego prezydenta oraz ministra spraw zagranicznych (tzw. wysokiego przedstawiciela Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa). Tym samym miano też stworzyć podwaliny pod unijne siły zbrojne. W tym świetle nadanie nowych i uporządkowanie starych kompetencji administracyjnych wygląda na trochę przypadkowe.
\r\n
\r\nO ile jednak samo wzmocnienie unijnej administracji i procesów decyzyjnych (łatwiejsze zarządzanie Unią), a tym samym procesów integracyjnych na gruncie gospodarczym, jest po prostu potrzebne, to kwestia budowy kolejnego supermocarstwa wygląda już problematycznie. W ocenie nielicznych to nawet strzał w płot, gdyż tak narzucona rola nie dość, że jest archaiczna, to po prostu mija się z obecnymi uwarunkowaniami geopolitycznymi. W dodatku istnieje realne zagrożenie, iż uczynienie z UE aktywnej „dyktatury demokracji” na zewnątrz, może prowadzić do ograniczania m.in. tradycyjnych w Europie praw obywatelskich na rzecz bezpieczeństwa i ochrony obranej drogi rozwoju – vide USA. Takich paradoksów może być znacznie więcej.
\r\n
\r\nTymczasem siła wchodzących na scenę adeptów rozgrywek mocarstwowych nie opiera się bynajmniej na „tępej” potędze militarnych podbojów (np. amerykańska agresja na Irak), lecz na skutecznym promowaniu własnych interesów gospodarczych. Tak dobrze znana z historii epoka podbojów militarnych, mimo że dla wielu wciąż stanowiąca dobry biznes, dziś wydaje się schodzić ze sceny. Przechwycona samozwańczo przez Amerykę rola światowego żandarma i interwenta powoduje ekonomiczne bankructwo USA m.in. z powodu horrendalnych kosztów utrzymywania własnych kolonii oraz armii ekspedycyjnych, jak również w efekcie neokonserwatywnego przyzwolenia na totalną deregulację procesów gospodarczych.
\r\n
\r\nW tym czasie aspirujące do miana potęgi Chiny zupełnie innymi metodami, lekceważącymi liberalne dogmaty, w ciągu kilkudziesięciu 30 lat osiągnęły taki poziom rozwoju, na który Europa potrzebowała kilku wieków. Podkreślenia wymaga fakt, że państwo to, które jeszcze niedawno było traktowane jak trochę przerośnięty członek klubu krajów Trzeciego Świata, niedawno wysłało w kosmos pierwszego astronautę, zaś do 2020 roku samodzielnie wyśle załogową misję na Księżyc. Podobnie Indie, które z mocno wyzyskiwanej perły w brytyjskiej koronie, przeobraziły się w suwerenną potęgę gospodarczą oraz od niedawna pełnoprawnego członka klubu nuklearnego, która zaczyna odgrywać ważną rolę nie tylko w basenie Oceanu Indyjskiego. Do drzwi klubu mocarstw gospodarczych mocno wali paliwowymi pięściami Rosja, która nie tylko zdaje się przezwyciężać załamanie spowodowane upadkiem ZSRR, ale też pomału odzyskuje kontrolę nad dawnymi strefami wpływów. Na horyzoncie sygnalizuje swoją obecność Brazylia, która niebawem może stać się jedną z liczących się naftowych potęg świata. W szerokiej perspektywie żaden z tych krajów nie aspiruje do globalnej dominacji, gdyż pomne doświadczeń innych wiedzą, że ten stan sporo kosztuje. W zamian oferując niewiele.
\r\n
\r\nTymczasem Unia, zamiast skupić się na radykalnym pogłębianiu integracji gospodarczej, a przede wszystkim wyrównywaniu różnic pomiędzy swoimi najbiedniejszymi a najbogatszymi członkami, pogrążyła się w wewnętrznych sporach, których emanacją jest ewidentny deficyt demokracji. Dzieje się to paradoksalnie w sercu państw wyznających ten ustrój, jako swoistą religię cywilną.
\r\n
\r\nZapomina się, że wyjątkowość UE polega nie na jej szybkości w rozwiązywaniu problemów (powolność ta obrosła już licznymi anegdotami), lecz na zacieśnianiu bieżącej współpracy gospodarczej różnych kultur wywodzących się z jednego europejskiego pnia. W dodatku Unia, będąc atrakcyjną dla wielu krajów, staje się przedmiotem westchnień coraz to liczniejszych sąsiadów i to nie tylko z terenu samej Europy. Kraje i narody chcą paść w ramiona UE dobrowolnie – nie pod przymusem – drogą suwerennych decyzji, wprowadzając reformy pozwalające im najszerzej uczestniczyć we wspólnotowym obrocie gospodarczym. Ich przywódcy doskonale zdają sobie sprawę, że Unia wypracowała niesamowicie korzystny system zarządzania społeczeństwem, który pozbawiony zewnętrznych oznak przemocy, rozwiązuje wiele problemów natury społecznej. Nie tylko korzystają na tym elity narodowe, ale przede wszystkim same narody. Projektowana Traktatem Lizbońskim zamiana tego systemu na zbrojną gotowość do geopolitycznej reakcji, byłaby klęską samej idei unijnej. Z tego punktu widzenia dobrze się stało, że system lizboński został na razie odłożony na półkę przez przywiązanych do neutralności Irlandczyków.
\r\n
\r\nKlęska referendum irlandzkiego to wyraźny sygnał, że integracja jest dalece niewystarczająca. Unię rozdziera zbyt wiele różnic i to w obrębie samej kultury. Unijnym obywatelom daleko jeszcze do poczucia narodowej jedności europejskiej. Wciąż bowiem żywe są wśród nich mocne sentymenty narodowe, zaś sam kurs wewnątrzunijnych polityk krajów członkowskich opiera się nader często na twardych zasadach racji stanu, wywodzących się jeszcze z XVII w. idei kardynała Richelieu. Niekiedy, jak to ma miejsce w wypadku Polski, triumfy święci ideologia rewanżyzmu, traktująca Unię jako zło konieczne, które co prawda coś nam daje, ale jednocześnie chce zamykać nasze zakłady pracy (vide konflikt wokół polskich stoczni). To przykłady, które nie należą do głosów marginalnych, lecz poważnie trzęsą podstawami przyszłości Unii. Pokazują one dobitnie, że Unia obecnie nie tylko nie posiada wystarczających sił, by móc zrealizować swoją wizję globalnego dyktatora i promotora własnych rozwiązań, ale ujawnia szeroki rozziew między ambicjami unijnych przywódców a szarą masą obywateli, mocno ściągających cuglami elity rządzące. Tymczasem mocarstwo skuteczne to mocarstwo szybko i twardo mówiące własnym głosem, którego władza wykonawcza jest w stanie poświęcić dobro a czasami i życie własnych obywateli na rzecz dobra własnej pozycji i osiągnięcia sukcesu w pełnej realizacji obranego celu. Tymczasem przeciętny Jean, Juan, Sven, Hans czy John nie mają najmniejszego zamiaru „umierać za Brukselę Gdańsk”, narażając swoje własne istnienie społeczno-ekonomiczne na szwank w procesach, których końcową emanacją były zamachy w Madrycie, czy Londynie.
\r\n
\r\nW skali makro, wbrew opinii wielu wizjonerów, jednolity głos Francji i Niemiec w kwestiach polityki zagranicznej to nie wszystko. Po drodze jest jeszcze np. Bułgaria, Włochy, Polska czy Irlandia, których problemy polityk zagranicznych są dla ich mieszkańców bardziej żywotne, aniżeli zjednoczony interes dwóch unijnych przewodników. Doskonale obrazują to kazusy Iraku, Afganistanu, Kosowa, Birmy, Rosji czy nawet Gruzji. Czy to oznacza, że teraz te różnice trzeba z miejsca niwelować, czy też spróbować do nich podejść kompleksowo na drodze długofalowej ewolucji wspólnego celu gospodarczego. Obecnie jednolite stanowisko w polityce zagranicznej przynieść może więcej szkód niż korzyści. Przypomnijmy w tym względzie choćby wejście Polski do strefy Schengen. W tym samym czasie, gdy na zachodniej granicy Rzeczypospolitej strzelały korki z szampana pitego przez polskich i niemieckich wybrańców społeczności, na granicy wschodniej rozlegał się łomot młotków wbijających ostatnie gwoździe w deski przesłaniające okiennice małych i średnich firm handlujących z Ukraińcami i Białorusinami. Ile w takim razie zapłacą mieszkańcy poszczególnych regionów unijnych za geopolityczne decyzje swojego unijnego ministra spraw zagranicznych?
\r\n
\r\nPod żadnym pozorem nie wolno zapominać, że geopolityczną siłą i kapitałem Unii Europejskiej jest suwerenne dążenie innych państw do załapania się nie tylko na miejscówkę w brukselskim pociągu w postaci stałego członkostwa, ale chociażby na możliwość regularnego nadawana przesyłek konduktorskich w postaci dostępu do potężnego rynku. Ta dobrowolność w dążeniach innych staje się przyczynkiem do zmian w politykach poszczególnych państw-sąsiadów unijnych, czym wpływa na zmianę samych układów geopolitycznych.
\r\n
\r\nUczynienie z Unii gracza zdolnego do realizacji własnej polityki na terenach odległych od siebie stoi w radykalnej sprzeczności z jej pierwotnym założeniem. Sposób i schemat jej działania, jak podkreśliliśmy na początku, wynika z zupełnie innych przesłanek, aniżeli u pozostałych mocarstw. Zatem nie można wykluczać, że drogą decyzji gospodarczych i politycznych w przyszłości UE będzie mogła aktywnie wpływać na określone wydarzenia na innych kontynentach z równym powodzeniem, jak czynią to obecnie Stany Zjednoczone za pomocą środków militarnych, jednakże sposobem dużo mniej kosztownym. Musi to być jednak głos potrzeby, wypływający od samych Europejczyków, w pełni zintegrowanych na poziomie gospodarczym, świadomych siły i wagi swojego uczestnictwa w wielkim organizmie, jakim jest Unia Europejska.
\r\n
\r\nW kształtującym się wielobiegunowym świecie jednocząca rola Unii, jako wspólnie wypracowanego głosu wielu państw i setek milionów obywateli, będzie mogła posiadać znaczącą rolę i stanowić wiodący przykład. Czy jednak do tego potrzebna jest od razu wspólna polityka bezpieczeństwa i zorganizowana, mocarstwowa polityka zagraniczna, której celem są interwencje w obronie każdego, kto się nawinie? Zadaniem Unii nie jest podejmowanie odpowiedzialności za glob. Próbowały to zrobić USA z wiadomym skutkiem, aspirował do tego ZSRR, a strach pomyśleć co by było, gdyby nagle zachciało się tego Chinom lub Bóg wie komu jeszcze... To zadanie nie powinno spoczywać na ramionach nikogo. Od tego jest ONZ, jako organizacja zrzeszająca wszystkie państwa świata, dzięki temu posiadająca odpowiednie forum do dyskusji. Stąd właśnie tak ważna staje się reforma tej instytucji, i jak najszybsze dostosowanie jej do współczesnych, a nie przyzwolenie na jej dalszą marginalizację lub próby jej zastąpienia. Inne rozwiązanie doprowadzić może do kolejnych zimnych wojen.
\r\n
\r\nW zmieniającym się świecie, w którym znaczącą rolę odgrywać będą ponadnarodowe korporacje, pozarządowe organizacje międzynarodowe oraz zorganizowane grupy przestępczo-terrorystyczne, idea budowy jednolitego, wieloetnicznego państwa z całym swoim bagażem konfliktów zwłaszcza o podłożu ekonomicznym, jako kolejnego strażnika prawomyślności jest nieadekwatna dla zagrożenia. W globalizującym się świecie ograniczanie wpływu niepaństwowych organizacji drogą sprawnego, spójnego i konsekwentnego zarządzania wewnętrznymi strukturami państwa narodowego może okazać się najbardziej skuteczną metodą. Dlatego właśnie Unia powinna skupić się najpierw na szybkim i kompleksowym rozwiązaniu własnych problemów, a nie na planach podboju świata i kształtowania go na swój obraz i podobieństwo. Kolejnym etapem powinno być rozszerzanie własnych idei za pomocą „okien wystawowych” – pokazania przykładów i wprowadzania rozwiązań opartych na dobrowolnej ich absorpcji przez inne państwa. Tak właśnie uczyniła Polska, a w kolejce czekają już inne kraje.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Dyskusja ukazała się w nr 6 (2008) 44 Magazynu ![](\"images/stories/obywatel.gif\")
\r\n
Mateusz Piskorski
\r\n
\r\nWiele już słów padło na temat Traktatu Lizbońskiego i ewentualnych konsekwencji jego przyjęcia. Przeciwnicy i zwolennicy ratyfikacji ścierali się w gorących debatach w większości krajów Unii Europejskiej, dzięki czemu tamtejsza opinia publiczna miała okazję poznać cały zestaw argumentów, a tym samym dowiedzieć się, co zawiera ten skomplikowany i niestrawny dla przeciętnego czytelnika dokument.
\r\n \r\n','\r\n\r\nW Polsce, podobnie jak kilka lat temu przy okazji dyskusji na temat Traktatu Ustanawiającego Konstytucję dla Europy, poza kilkoma rytualnymi zaklęciami obu stron politycznego sporu, taka debata dotychczas nie miała miejsca. Nawet swoisty aneks do Traktatu, jakim była Europejska Karta Praw Podstawowych, poddany został wybiórczej interpretacji przez polityków, którzy żywili mniej lub bardziej uzasadnione przekonanie, że do lektury tego zwięzłego przecież dokumentu w formie deklaracji nikt przecież i tak nie sięgnie. Refleksja nad skutkami ewentualnego wejścia w życie Traktatu nie wykraczała też poza relatywnie wąskie ramy kategorii interesu narodowego, sprowadzonego do rozpatrywania zawartości tej propozycji rozwoju Unii Europejskiej jako reformy instytucjonalnej w jej zawężonym rozumieniu.
\r\nArytmetyka proponowanych procedur decyzyjnych, choć niewątpliwie istotna z punktu widzenia każdego z krajów członkowskich, przesłaniała niekiedy istotne znaczenie tego dokumentu w wymiarze, nie sposób nie użyć tego słowa, globalnym. Globalne znaczenie Traktatu Lizbońskiego wiąże się ściśle z myśleniem geopolitycznym, bardzo istotnym w dobie globalizacji i przyspieszenia obserwowanego w stosunkach międzynarodowych, zdominowanych przez kilku czołowych aktorów, którzy relacje z podmiotami tej miary co Polska, czynią jedną z licznych podrzędnych funkcji swojej planetarnej partii szachów. Geopolityka, wbrew zaklęciom lewicowo-liberalnych teoretyków ładu międzynarodowego, odgrywa zaś nadal rolę kluczową, a spojrzenie z jej perspektywy powinno poprzedzać każdą dyskusję o dalszej ewolucji projektu nazwanego niegdyś integracją europejską. Przyjrzyjmy się konsekwencjom ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego z tej właśnie perspektywy.
\r\n
\r\n
\r\nZalety wielobiegunowości
\r\nPo okresie zimnej wojny, wraz z upadkiem Związku Radzieckiego nastąpił krótki okres jednobiegunowości (unilateralizmu), związanej z globalną hegemonią Stanów Zjednoczonych. Dominacja ośrodka amerykańskiego przejawiała się we wszelkich sferach życia. Jej najbardziej dostrzegalnym przejawem były otwarte działania wojenne w latach 90. (I wojna iracka, operacja w Somalii, wkroczenie na kontynent europejski przy okazji interwencji w byłej Jugosławii), które swoje apogeum osiągnęły po zamachach 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i Waszyngtonie (kolejna operacja iracka zakończona unicestwieniem państwowości Iraku, opanowanie Afganistanu, uzyskanie możliwości militarnej obecności w krajach Azji Środkowej).
\r\nW sferze geoekonomicznej USA osiągnęły potencjał hegemona dzięki podporządkowaniu licznych krajów drugiego i trzeciego świata za pomocą międzynarodowych instytucji finansowych oraz ustanowieniu dolara amerykańskiego w roli międzynarodowej waluty rozliczeniowej także w handlu strategicznymi surowcami naturalnymi. W dziedzinie potencjału naukowego i technologicznego dominująca pozycja Waszyngtonu wiązała się z przyciągnięciem czołowych naukowców z pozostałych części globu oraz śmiałym finansowaniem ambitnych projektów badawczych, choćby w ramach budżetu DARPA, agencji specjalizującej się w odnajdywaniu i finansowaniu badań nad nowatorskimi i innowacyjnymi projektami przydatnymi w przemyśle obronnym.
\r\n
\r\n
\r\nUSA osiągnęły wreszcie pozycję hegemoniczną w przestrzeni geokulturalnej; o wynikających z niej niebezpieczeństwach pisał jeszcze w 1981 r. Alain de Benoist, zauważając, że pod pewnymi względami stanowi ona większe zagrożenie od totalitaryzmu sowieckiego: ten pierwszy (podobnie jak istniejące do dzisiaj reżimy autorytarne bądź quasi-totalitarne) oznacza kontrolę i unicestwienie fizyczne, ten drugi, rozpowszechniany przez USA, prowadzi do amputacji duszy, produkuje społeczeństwo „szczęśliwych robotów”, egzystujących w warunkach „klimatyzowanego piekła”.
\r\nUkład hegemoniczny budził zatem zrozumiały sprzeciw reprezentantów niezależnej myśli w Europie, także – choć pewnie w mniejszym stopniu – w Polsce. Pomocny w rozwiązaniu problemu świata jednobiegunowego może być jedynie świat będący jego antytezą – układ multipolarny. Biorąc pod uwagę pozostający jeszcze do dyspozycji USA potencjał, przede wszystkim geoekonomiczny i geokulturowy, nietrudno dojść do wniosku, że w obecnej sytuacji niełatwo byłoby tradycyjnemu państwu narodowemu zagregować potencjał wystarczający do ustanowienia nowego bieguna geopolitycznego. Już chyba nawet najwięksi marzyciele spod znaku „Wielkiej Polski” nie wierzą, że takim ośrodkiem mogłaby się stać nasza Ojczyzna. Konstatacja ta nie ma zatem nic wspólnego z powszechnym w niektórych polskich kręgach intelektualnych kapitulanctwem, lecz stanowi realistyczne oszacowanie potencjału geopolitycznego kraju, który nie powinien mieć z tego tytułu żadnych kompleksów: wszak znajduje się w gronie stu kilkudziesięciu podmiotów państwowych, które również nie mogą sobie rościć globalnych pretensji.
\r\n
\r\n
\r\nZ drugiej strony, decydując się w 2003 r. na członkostwo w Unii Europejskiej, pomimo wielu rzeczywistych zagrożeń związanych z taką decyzją, dokonaliśmy geopolitycznego wyboru. Nie jesteśmy już państwem mogącym pozwolić sobie na neutralność w globalnej rozgrywce. Pomimo to, w warunkach przedziwnej schizofrenii, staraliśmy się odgrywać przez ostatnie lata rolę wasala imperium amerykańskiego, które w erze neokonserwatywnej weszło w stadium kulminacyjne agresywnego interwencjonizmu, w którym realne interesy geopolityczne Waszyngtonu nieudolnie starano się maskować uniwersalistyczną retoryką.
\r\n
\r\n
\r\nW 1976 r. 26-letni wówczas Emmanuel Todd prorokował ku zdziwieniu czytelników rozpad Związku Radzieckiego. W 2001 r. ten sam autor zaczął wieszczyć zmierzch imperium amerykańskiego, przewidując kilka lat wcześniej naturę kryzysu finansowego, który od paru miesięcy stanowi główny problem Stanów Zjednoczonych. Tezę Todda zweryfikować może tylko bliżej nieokreślony czas, jednak pewne jest już coś innego: na naszych oczach wyłaniają się kolejne centra geopolitycznej siły. „Wzrost Chin na Wschodzie i Unii Europejskiej na Zachodzie zasadniczo zmienił świat, który do niedawna posiadał tylko jeden, amerykański środek ciężkości. Gdy duch Chin i Europy z każdym ruchem rozpościera się na nowych przestrzeniach, duch Ameryki słabnie” – pisze amerykański politolog Parag Khanna, przewidując, że niezależnie od polityki amerykańskiej, te dwa rodzące się geopolityczne bieguny narzucać będą standardy rywalizacji. Do zestawu imperiów zaproponowanego przez Khannę dodać być może będzie można wkrótce jeszcze aspirujące do tej roli Indie i Rosję, a w przyszłości może również Brazylię na półkuli zachodniej. Wielobiegunowość wydaje się zatem być obiektywnym kierunkiem ewolucji ładu światowego; przejście do jej stadium można jedynie w świadomy sposób przyspieszać bądź opóźniać.
\r\n
\r\n
\r\nW interesie zwolenników pluralizmu cywilizacyjnego i poszerzania palet dostępnych alternatyw, majaczący multipolaryzm jest zjawiskiem ze wszech miar pożądanym. Będąca członkiem Unii, Polska może w tym istotnym historycznym procesie uczestniczyć. Przyspieszenie procesu likwidacji układu jednobiegunowego wymaga dziś z jednej strony pogłębienia i poszerzenia na nowe sfery procesu integracji europejskiej, z drugiej zaś – odpowiedzi na pytanie, czy istotnie UE jest w stanie stać się samodzielnym ośrodkiem siły. Odpowiedź na to pytanie może zaś skłonić do wniosku, że budowa bieguna odbywać będzie się sprawniej w przypadku zaproszenia do współpracy sojusznika najbliższego geograficznie i kulturowo. Tym sojusznikiem jest w obecnej konfiguracji Federacja Rosyjska, stojąca przed dylematem wyboru alianta: UE czy Chiny? Jeśli więc zależy nam na tym, by pełnić rolę katalizatora nowego ładu, warto kierować się dwoma pryncypialnymi celami: 1) uczestnictwem w tworzeniu podwalin wspólnej europejskiej polityki zagranicznej i obrony (co w tym przypadku oznacza poparcie dla idei Traktatu Lizbońskiego); 2) normalizacją relacji z największym spośród naszych wschodnich sąsiadów. Obowiązujący od kilkunastu lat stereotyp poprawności politycznej w dziedzinie polityki zagranicznej uznaje tak zakreślone cele za aberracje. Dyskusja nad nimi może się jednak stać przyczynkiem do ożywienia zatęchłej od archaicznych dogmatów atmosfery polskiego życia intelektualnego.
\r\n
\r\n
\r\nPrzeszkody, czyli garść obaw
\r\nPrzed ratyfikacją Traktatu Lizbońskiego przestrzegają różne środowiska polityczne. Z jednej strony są to, jak pokazało niedawne referendum w Irlandii, kręgi biznesowe i liberalne, obawiające się zbytniej regulacji i deliberalizacji europejskiego rynku, z drugiej zaś wychodzące z diametralnie odmiennych założeń formacje lewicowe i związkowe, obawiające się, że wraz z traktatem, tak wychwalany nawet przez Amerykanina Jeremy’ego Rifkina projekt „Europejskiego marzenia” i Europy socjalnej, zostanie zanegowany przez prymat paradygmatu liberalnego. Traktat jest zatem niedoskonały, bo w dużej mierze przeregulowany, obciążony zapisami zupełnie z punktu widzenia zakreślonego powyżej celu zbędnymi, a nawet szkodliwymi. Na dobrą sprawę mógłby poprzestawać na zakreśleniu kompetencji najważniejszych planowanych organów UE – prezydenta i wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (de facto szefa unijnego MSZ przyszłości) oraz ustanowieniu ram proceduralnych, niezbędnych dla sprawnego procesu decyzyjnego.
\r\n
\r\n
\r\nDrugą z przeszkód jest sygnalizowany już od lat europejski deficyt demokracji. Narodowe referenda rządzą się swoimi prawami, nierzadko debaty w nich odbiegają tematycznie od rozstrzyganego zagadnienia i koncentrują się na bieżących rozgrywkach w ramach krajowej sceny politycznej. Z drugiej strony, rezygnacja z tego instrumentu demokracji bezpośredniej sprawić może, że Unia poza legitymizacją biurokratyczną, budzącą zrozumiałą obywatelską nieufność, będzie tworem odległym, niezrozumiałym i niedocenianym. Dlatego interesujący z tego punktu widzenia jest pomysł Jürgena Habermasa, który zaproponował przeprowadzenie referendum ogólnoeuropejskiego, które byłoby też niepowtarzalną okazją do zapoczątkowania kontynentalnej przestrzeni debaty publicznej i konfrontacji poglądów.
\r\n
\r\n
\r\nImperia, w takiej czy innej formie, będą prawdopodobnie decydującymi podmiotami polityki międzynarodowej w dającej się przewidzieć przyszłości. Nie ma raczej powrotu do tzw. ładu westfalskiego, w którym suwerenność narodowa była realnie istniejącym pojęciem. Procesy globalizacyjne prowadzą też do konieczności formułowania szerszych niż narodowe strategii reagowania. Na polskim gruncie te oczywiste fakty były w ostatnich latach jakby niedostrzegane. Debata o polityce zagranicznej zakotwiczona była w archaicznych koncepcjach wypracowanych jeszcze w realiach II Rzeczypospolitej i zdecydowanie nieadekwatnych wobec wyzwań XXI wieku. Kilka lat temu o Imperium Europaeum pisał na łamach nie ukazującego się już „Stańczyka” Tomasz Gabiś. To chyba jedyny przypadek prawicowego publicysty, który doskonale zrozumiał realia geopolityczne współczesnego świata. Traktat Lizboński oceniany z tego punktu widzenia jest dokumentem i projektem ważnym, choć zapewne jednym z wielu na drodze do powstania bieguna Europa. Bieguna, który wcale nie musi mieć charakteru ekspansywnego mocarstwa, a może promieniować atrakcyjnością swego modelu społecznego i potencjału kulturowego, bogatego różnorodnością wielu zamieszkujących go narodów i tradycji.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Dyskusja ukazała się w nr 6 (2008) 44 Magazynu
\r\n
Marcin Domagała
\r\n
\r\nKulisy konfliktu między Teheranem a Zachodem
\r\n
\r\nNapięcie w stosunkach Iran – Zachód, emanujące groźbą nałożenia sankcji przez UE i USA, tyradami prezydenta Mahmuda Ahmadinedżada i innych oficjeli irańskich przeciwko Izraelowi itp., są tak naprawdę niczym więcej, jak stroszeniem piór. Rywale są sfrustrowani faktem braku realnej możliwości konwencjonalnego spotkania „w szczerym polu”. To typowy przykład huntingtonowskiego zderzenia cywilizacji. W przypadku Iranu ta gra jest walką o życie na scenie bliskowschodnich rozgrywek, których tłem jest wciąż niezabliźniony konflikt, mocno zakorzeniony w nieodległej historii.
\r\n \r\n','\r\n\r\n\r\nWładze Iranu mają alergię na wszystko, co z Ameryką i Zachodem jest związane. Widmo zachodniego kolonializmu i bezprecedensowych interwencji polityczno-zbrojnych państw zachodnich na perskich ziemiach krąży w społeczeństwie irańskim i jego elitach od lat. Po raz pierwszy Zachód interweniował w 1941 r., kiedy Brytyjczycy przy nieznacznej pomocy wojsk radzieckich obalili szukającego nieanglosaskich sojuszników Rezę Szacha Pahlawiego. Kolejna interwencja to sierpień 1953 r. – na kanwie nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego, CIA obaliła demokratycznie wybranego premiera Mohammeda Mossadeka, a następnie osadziła na perskim tronie proamerykańskiego szacha Mohammeda Rezę Pahlawiego.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nPodczas jego 26-letnich rządów, jak oceniała wówczas Amnesty International, tajna policja SAVAK wysłała na tamten świat ok. 15 tys. Irańczyków. Obalenie szacha w styczniu 1979 r. spowodowało następny konflikt, którego emanacją stała się 444-dniowa okupacja ambasady amerykańskiej w Teheranie w listopadzie 1979 r. przez irańskich studentów. Okupujący postawili Amerykanom twarde warunki zakończenia tego konfliktu: oficjalne przeprosiny Irańczyków za wspieranie rządów szacha i ekstradycję do Iranu obalonego szacha. Odpowiedź Amerykanów w postaci próby odbicia 52 amerykańskich zakładników zakończyła się kompromitacją elitarnych Delta Force, których maszyny rozbiły się na pustyni, a w efekcie przegraną Jimmy’ego Cartera w wyborach prezydenckich.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nKolejną odsłoną konfliktu była napaść, wspieranego przez Amerykanów, Iraku na Iran. Wojna iracko-irańska pochłonęła po stronie irańskiej ponad 650 tys. ofiar, spowodowanych m.in. zastosowaniem bojowych środków chemicznych, rozpylanych z dostarczonych przez USA śmigłowców. Stany Zjednoczone udzieliły też Irakowi wsparcia wywiadowczego. Jedną z najbardziej tragicznych odsłon tej wojny było zestrzelenie w lipcu 1988 r. irańskiego samolotu pasażerskiego z 290 osobam na pokładzie przez rakietę wystrzeloną z amerykańskiego krążownika USS Vincennes. Nic dziwnego, że Iran szukał sojuszników i możliwości obrony na wielu frontach. Stąd też jego poparcie dla działań Hezbollahu i Hamasu na terenie ich działań – Izraela. Odpowiedzią Ameryki były sankcje na wyniszczony wojną kraj z powodu podejrzenia o działalność terrorystyczną.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nDalsze lata to cicha wojna, w której działania zbrojne zastąpiły podwójne standardy dyplomatyczne i ekonomiczne. Nie pomogło przyjazne wyciągnięcie ręki przez Iran w obliczu ataku na World Trade Center i jego pozytywna rola na konferencji w Bonn, na której strona irańska opowiedziała się za walką z terroryzmem islamskim. Kilka dni później prezydent George W. Bush zaliczył Iran do „osi zła”, w jednej linii z Irakiem i Koreą Północną. Ten krok spowodował jeszcze głębsze wepchnięcie Iranu w rolę pierwszoligowego wroga USA. Decyzja Waszyngtonu o budowie skierowanej przeciwko Iranowi tarczy rakietowej tylko umocniła irańskie elity polityczne w słuszności obranej linii politycznej.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nDziałania militarne to nie wszystko. Nie wolno zapominać o energetyce. Iran znajduje się na 5. miejscu w rankingu producentów ropy naftowej (4,15 mln baryłek dziennie) i na 7. miejscu w rankingu eksporterów (2,5 mln baryłek dziennie). W dodatku kraj jest czołowym producentem gazu ziemnego (ponad 100 mld m sześc. rocznie). 75 proc. produkcji irańskiej energii elektrycznej opiera się na gazie, zaś 18 proc. na ropie (reszta energii pochodzi z hydroelektrowni). Amerykański Departament Energii ocenia wzrost zużycia energii elektrycznej w Iranie na ok. 8 proc. rocznie (dla porównania w Polsce to ok. 4 proc.). Ta sytuacja całkowicie tłumaczy dążenie Teheranu do zwiększenia produkcji elektryczności. W dodatku Iran, o czym mało kto wie, jest największym na świecie importerem benzyny (import wart ok. 7 mld dol. zaspokajał w 2007 r. 43 proc. zapotrzebowania). Poszukuje więc rezerw energii zarówno na drodze ograniczenia jej konsumpcji (kartki na benzynę, promocja instalacji LPG w samochodach), ale ma w planach budowę elektrowni wiatrowych. To rezultat nie tylko niewydolności irańskich rafinerii, ale i amerykańskich sankcji z 1995 r., nałożonych na irański przemysł naftowy. Stąd pomysł pozyskania tej energii z elektrowni atomowych.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nCo ciekawe, pomysł na wykorzystanie energii jądrowej nie był tylko wymysłem obecnego establishmentu. Prace nad tą kwestią zostały rozpoczęte jeszcze za rządów szacha w 1976 r., przy wydatnej pomocy nie tylko USA, ale też niemieckich firm Siemens AG i AEG Telefunken, które stworzyły konsorcjum pod nazwą Kraftwerk Union AG. Wówczas szach nie ukrywał swoich ambicji atomowych, a USA przyklaskiwały jego dążeniom. Nikt wówczas nie przejmował się założeniami układu o nieproliferacji broni jądrowej (NPT) z 1968 r. Po rewolucji ajatollaha Chomeiniego USA zmieniły zdanie. Ze strony irańskiej program znalazł się na krawędzi przepaści. Dopiero po wielu latach naukowcy irańscy zdołali bez pomocy Zachodu dojść do potrzebnych rozwiązań. W międzyczasie zmienił się międzynarodowy układ sił. Zimna wojna udowodniła, że broń jądrowa ma charakter odstraszający, zaś praktyka dowiodła, że każdy z jej posiadaczy, tudzież kandydatów do posiadania, ma wystarczająco dużo rozumu, by nią co najwyżej groźnie pomachać, ale też nigdy nie użyć.
\r\n\r\n
\r\nObecnie na geopolitycznej mapie świata Iran znajduje się w dość niewygodnej sytuacji. Przez wielu postrzegany jest jako mocarstwo regionalne, dążące do objęcia przewodnictwa nad antyamerykańską polityką bliskowschodnich narodów islamskich, z drugiej, znajdując się pod ciągłym ostrzałem Zachodu, nie posiada żadnego straszaka, mogącego zmusić państwa zachodnie do rozmów politycznych na zasadach partnerskich. W dodatku większość jego liczących się przeciwników i sąsiadów w regionie posiada broń nuklearną – USA (sąsiad wskutek okupacji Iraku), Izrael, Rosja, Pakistan i Indie.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nArgument o potrzebie posiadania zaplecza jądrowego dla zabezpieczenia potrzeb energetycznych jest całkowicie uzasadniony. W tym samym świetle jawi się również argument o konieczności posiadania przez Iran broni nuklearnej. Dostęp do atomowego guzika nie tylko zastopowałby szaleńcze pomysły związane z interwencją zbrojną w Iranie, ale tym samym mógłby przyczynić się do stabilizacji samego Bliskiego Wschodu. Ta realpolitik Iranu w kwestii dążenia do posiadania własnej broni atomowej ma też drugie dno na podłożu rywalizacji z USA. Małe w porównaniu z USA państwo rzuca wyzwanie światowemu gigantowi i zmusza go do bardzo poważnych wydatków na zbrojenia. USA już dostają zadyszki w tym wyścigu, zmuszone, jakby na to nie patrzeć, trzymać w ryzach największych przeciwników rządów irańskich – talibów w Afganistanie i kontrolę nad Irakiem.
\r\n\r\n
\r\n
\r\nIran dogonił peleton, ale by ostatecznie uzyskać szacunek przeciwnika, musi wejść do czołówki. Dążenie Iranu do członkostwa w elitarnym klubie dysponentów broni atomowej dowodzi takiej właśnie próby – doprowadzenia do zmiany balansu sił. Kulisy tej umiejętnej gry ukazał amerykański wywiad w swoim raporcie z grudnia 2007 r., który udowodnił, że Iran zawiesił swój program jeszcze w 2003 r. Kolejne działania w kwestii wzbogacania uranu (zakup wirówek) mogą być odczytywane zarówno jako pokojowe inwestycje energetyczne, jak i dążenie do sytuacji, w której znajduje się m.in. Japonia lub Kanada, gdzie pokojowa infrastruktura może posłużyć do wyprodukowania wojskowych ładunków nuklearnych, jeśli zajdzie taka potrzeba.
\r\n\r\n
\r\nIran zdaje sobie sprawę z konieczności wielotorowego wzmocnienia własnej pozycji. Nie tylko wspiera przeciwników Ameryki w Palestynie i Libanie, zyskując pośród nich posłuch i uznanie, ale też stara się wypełnić pustkę po niepowodzeniach amerykańskich. Nic też dziwnego, że na razie nie odpowiada na apele amerykańskie w kwestii wspólnych rozmów na temat przyszłości Iraku, słusznie postrzegając w USA czynnik destabilizujący stosunki na Bliskim Wschodzie. Potencjalne włączenie się Iranu w proces stabilizacji Iraku oznaczałoby tylko uwiarygodnienie militarnej obecności USA na Bliskim Wschodzie. Taki scenariusz, co doskonale obrazuje przeszłość, mógłby się okazać dla Iranu tragiczny w skutkach.
\r\n
\r\n(artykuł ukazał się w nr 144 (5565) w dniach 21-22.06.2008 r. w dzienniku ![](\"images/stories/trybuna1.jpg\")
)
',1,6,0,43,'2008-06-22 15:22:40',64,'','2009-08-03 06:45:09',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-06-22 15:22:40','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',12,0,24,'','',0,947,'robots=\nauthor='),(51,'Imperium czy zwiazek wolnych narodów?','imperium-czy-zwiazek-wolnych-narodow?','','\r\nSzanse, zagrożenia, wyzwania i perspektywy Traktatu Lizbońskiego
\r\n
\r\nPrezentujemy dwugłos w dyskusji nad Traktatem Lizbońskim, który toczył się w ramach Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych. Liczymy, że te dwa głosy przyczynią się do lepszego zrozumienia skomplikowanej materii.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nDyskusja ukazała się w nr 6 (2008) 44 Magazynu
','',1,6,0,43,'2009-02-14 13:50:55',62,'SMP','2009-07-29 18:56:12',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-02-14 13:50:01','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=1\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=0\nlink_category=\nshow_vote=0\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=Czytaj',26,0,16,'','',0,1321,'robots=\nauthor='),(53,'Podwójny standard Birmy','podwojny-standard-birmy','','\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nKraj zapomniany przez Boga i resztę świata
\r\n\r\n
\r\n
\r\nNiedawno w wypowiedzi dla jednego z tabloidów przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego Jacek Saryusz-Wolski deklarował (w kontekście sytuacji w Gruzji), że stosowaną zasadą polskiej polityki zagranicznej jest prawo każdego narodu do wyboru suwerennej drogi. Fałszywość tej tezy pokazuje polskie milczenie w sprawie Birmy.
\r\n','\r\nBirma – kraj ten nagle zaistniał w polskiej świadomości wskutek tragicznego w skutkach cyklonu Nargis, który pochłonął ponad 100 tys. ofiar. Tymczasem to państwo prawie dwukrotnie większe od Polski leży niejako w centrum, między dwiema azjatyckimi potęgami – Indiami i Chinami. Nikła wiedza o Birmie, funkcjonującej też pod nazwą Związku Myanmar, wynika z polityki samego rządu birmańskiego wyznającego zasady niezaangażowania i izolacjonizmu. Wielu politologów wymienia Birmę jednym tchem z Kubą i Koreą Północną. O ile jednak te dwa ostatnie kraje coś znaczą na geopolitycznej mapie świata przyprawiając nader często innych o spory ból głowy, to w swoim zamknięciu Birma w rozgrzanej do czerwoności geopolitycznej grze przycupnęła blisko zera absolutnego.
\r\n
\r\nJedynym ,,atutem gospodarczym\'\' Birmy jest... wysokie miejsce w czołówce producentów narkotyków. Stan ten jest nieoficjalnie akceptowalny przez sam rząd birmański, który... jest zbyt słaby, by walczyć z obracającymi dziesiątkami miliardów dolarów narkogangami. Musi, ale też i woli je tolerować czerpiąc przy okazji z tego korzyści i nie narażać swojej pozycji w rozdzierających kraj (wzorem np. Kolumbii) potyczkach domowych. Co prawda narkotykowe interesy powodują od czasu do czasu zaognienie stosunków, zwłaszcza na granicy z Tajlandią, jednakże w szerszym wymiarze nie są przyczyną poważniejszych konfliktów.
\r\n
\r\nJednocześnie blisko 48 mln mieszkańców Birmy nie grzeszy zamożnością. Roczny PKB per capita to ok. 1900 USD (dla porównania w Polsce to 16200 USD). Krajem rządzi klasyczna dyktatura wojskowa (junta), której działania w wymiarze międzynarodowym na szczęście dla siebie i reszty świata... nikomu nie szkodzą. Birma nie eksportuje swojej ideologii, nie ma broni nuklearnej, ani islamskich radykałów. O ile zatem Koreę Płn. zwykło potępiać się za represyjny system, Iran za broń atomową, a Kubę za Fidela Castro i kubańską drogę do socjalizmu, to w wypadku Birmy ciężko nawet wymówić nazwisko gen. Than Shwe (szefa państwa noszącego tytuł przewodniczącego Rady Pokoju i Rozwoju) nie mówiąc już o stolicy, którą w powszechnym mniemaniu nie jest Rangun, lecz jakaś mieścina w środku dżungli o dziwnie dla nas brzmiącej zbitce liter: Naypyidaw.
\r\n
\r\nIzolacjonizm birmański ma też swoje odbicie w gospodarce. Produkcja tego kraju, niegdyś będącego jednym z najbogatszych w tym regionie, obecnie ledwo wystarcza na własne potrzeby. Birma ma również dostęp do całkiem zasobnych złóż gazu ziemnego, którymi najbardziej zainteresowane są Chiny (najbliższy sojusznik birmański), które sporo ostatnio inwestują m.in. w infrastrukturę wydobywczą.
\r\n
\r\nDla reszty świata gospodarka Birmy jest białą plamą, co z kolei dla samej junty okazuje się kolejną zaletą. W przeciwieństwie do Iraku nikt nie ma zamiaru napadać na ten zapomniany przez Boga i resztę świata kraj. Rejon Birmy nie stanowi też najmniejszego tła dla jakiegoś konfliktu międzynarodowego (jak to ma miejsce w przypadku Kosowa). Skutecznie zaś dławionego krzyku takich mniejszości etnicznych jak Karenowie, czy Szanowie o prawo do samostanowienia (jak to ma miejsce w przypadku Tybetu) nikt nie chce słyszeć. Po prostu małe partyzantki tych narodów, zgodnie z buddyjskim zwyczajem, nie podkładają bomb, nie wysadzają samolotów i nie mordują Amerykanów, co jak każdy porządny rewolucjonista-bojownik wie, jest najskuteczniejszym sposobem walki o własne cele. Walka z narkotykami także nikogo poważnego nie interesuje.
\r\n
\r\nPozostawanie Birmy na absolutnym marginesie świata stwarza natomiast doskonałe pole do popisu dla realizacji szczytnych haseł o prawie narodów do samostanowienia lub prawach człowieka. Znów jednak praktyka dobitnie podkreśla, że hasła te ściśle są powiązane z bieżącymi interesami ekonomicznymi. Amerykanie „rozwalili” Irak Saddama Husajna ze względu na ropę. Polska pod szczytnymi sztandarami walki z bronią masowego rażenia i uciskiem ludności irackiej załapała się na tę awanturę, bo liczyła na wielkie inwestycje w nowym „województwie irackim”. Praktyka okazała się dużo bardziej bolesna. W globalnej rywalizacji Polsce przypadło też poprzeć powstanie nowego amerykańskiego lotniskowca w postaci szemranego państewka Kosowarów, aby tylko ograniczyć geopolityczny powrót Rosji na utracone pozycje. Efekt? Mnóstwo szkód, a wymiernych zysków jak zwykle zero. Podobnie sprawa się ma w wypadku Gruzji, gdzie tylko przy dalekiej okazji chodzi o jakieś tam prawa Gruzinów, zaś naprawdę o wsparcie dla ropnych interesów w ramach mocnego i lepkiego objęcia USA.
\r\n
\r\nW wypadku Birmy nic takiego nie zachodzi. W tym kontekście kraj ten wydaje się potencjalnie idealnym polem testowym dla realizacji szczytnych zasad polskiej polityki zagranicznej. Potencjalne wyjście przez Polskę z propozycją objęcia aktywnym monitoringiem w ramach ONZ pomocy humanitarnej płynącej z całego świata do Birmy mogłoby stać się pierwszym krokiem do zmian politycznych w tym kraju. Oczywiście nie chodzi tutaj o żadną interwencję zbrojną, ale objęcie przewodnictwa w pokojowej realizacji tej idei. To działanie nie tylko wzmocniłoby pozycję Polski, ale też efektywnie ograniczyłoby wykorzystanie pomocy humanitarnej dla partykularnych interesów samej junty (jak to ma miejsce praktycznie z każdą pomocą humanitarną w jakimkolwiek regionie Trzeciego Świata).
\r\n
\r\nTymczasem na majowym forum przedstawicieli państw unijnych w Brukseli, na którym Francja przy wsparciu Niemiec i Wielkiej Brytanii wystąpiła z propozycją wykorzystania przez ONZ zapisu o tzw. odpowiedzialności za ochronę ludności cywilnej, Polska zachowała wymowne milczenie. Czyżby administracja George’a Busha kazała trzymać język za zębami? W efekcie jedyna chyba Polska Akcja Humanitarna (NGO) zaczęła cokolwiek robić.
\r\n
\r\nCała birmańska sytuacja pokazuje prawdziwe kulisy szczytnych i pięknych celów uczestnictwa Polski w zagranicznych awanturach. Pokazuje też oczywistą niemoc Polski do zajmowania się takimi sprawami w tle rysując jej prawdziwą trojańską rolę wyciągania polskimi rękoma kasztanów z ognia. Warto przy okazji podkreślić, iż jakakolwiek nawet mała aktywność Polski w kwestii birmańskiej na arenie międzynarodowej nie przyniosłaby nam żadnych szkód. Niestety, polskiej dyplomacji łatwiej łasić się na interwencje np. w sąsiedniej Białorusi, jakby na to nie patrzeć – kosztem tamtejszej Polonii i polskich interesów gospodarczych, potrafiąc do tego zaangażować nawet cały autorytet unijny. Niestety, nie jest zdolna z własnej inicjatywy stanąć w obronie tych samych wartości tam, gdzie rzeczywiście istnieje potrzeba ich obrony, w dodatku na obszarze dla samej Polski absolutnie pod względem geopolitycznym bezpiecznym.
\r\n
\r\nW oczach osób odpowiedzialnych za polską dyplomację lepiej rzucać się z olimpijską motyką na Chiny, obecnością polskich sił zbrojnych uwiarygodniać amerykańskie zbrodnie wojenne w Iraku (Faludża), czy drażnić Rosję lekkomyślnymi akcjami politycznymi w Gruzji aniżeli zabrać głos na arenie międzynarodowej w interesie ludzi naprawdę słabych, a przede wszystkim bez narażania przy okazji polskich interesów.
\r\n(artykuł ukazał się w nr 129 (5550) w dniu 04.06.2008 dziennika )
',1,6,0,43,'2008-06-04 15:26:13',64,'','2009-08-03 06:45:58',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-06-04 15:26:13','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',9,0,23,'','',0,1154,'robots=\nauthor='),(54,'Nieobecni nie mają racji','nieobecni-nie-maja-racji','','\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nPobrzękiwania polską szabelką w Pekinie nikt nie usłyszy
\r\n\r\n
\r\n
\r\nPolityka honoru przynosiła Polsce zawsze więcej szkód niż pożytku. Polscy decydenci polityki zagranicznej ponownie wyciągnęli szable i z ułańską fantazją ruszyli na odsiecz. Tym razem Tybetu. Po raz kolejny emocje wzięły górę nad zimną rachubą zysków i strat. Tymczasem nawet dobrze nie zdefiniowano celu tych działań...
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nZ tonu wypowiedzi domniemywać można, że chodzi o zaprzestanie represji wobec obywateli Chińskiej Republiki Ludowej zamieszkujących tzw. Tybetański Region Autonomiczny. Gdzieś w tle padają też żądania zmian obecnego systemu politycznego Państwa Środka na system w założeniach zbliżony do wzorca politycznego kręgu kultury zachodnioeuropejskiej. W związku z niechęcią Chin do współpracy konsekwencje zostaną wyciągnięte kosztem igrzysk olimpijskich mających się odbyć w Pekinie w sierpniu tego roku.
\r\n\r\n
\r\nNawracanie świata
\r\n\r\nDla wielu tzw. ludzi Zachodu taki punkt widzenia jest całkowicie logiczny. Europa w końcu zawsze nawracała świat. Tymczasem dla przeciętnego Chińczyka szczytne europejskie hasła przypominają mało zrozumiały bełkot. Dzieje się tak z powodu znaczących różnic historyczno-kulturowych. Każde bowiem wtrącanie się obcych państw, zwłaszcza z kręgu kultury europejskiej, w wewnętrzne sprawy Chin było kwestią drażliwą i w efekcie przynosiło odwrotny do zamierzonego skutek. W Chinach wciąż bowiem żywa jest m.in. pamięć o destrukcyjnej polityce kolonialnej względem Cesarstwa Chińskiego w XIX i na początku XX w. oraz o pobudzonym wzorcami europejskimi ekspansjonizmie japońskim.
\r\n
\r\nOpary absurdu zagęszcza dodatkowo decyzja o niewzięciu udziału w otwarciu igrzysk olimpijskich w Pekinie w geście solidarności z Tybetem przez premiera niespełna 40-mln kraju z Europy Centralnej z jednym dostępem do morza. Kraju, którego stolica, w chińskich realiach porównywalna jest wielkością do stolicy powiatu. Obszar Polski to niewiele ponad 3 % obszaru Chin. Populacja polska to z kolei niecałe 3 % liczebności populacji chińskiej. Polski PKB, wg parytetu siły nabywczej, to ok. 6 – 7 % chińskiego. Chiny na swoją armię wydają ok. 4,7 % swojego PKB, Polska tylko 1,7 %. W Chinach w ciągu kilkunastu lat zbudowano blisko 35 tys. km autostrad, w Polsce ok. 700 km. Chiny finalizują przygotowania do olimpiady,
\r\n
\r\nPolska boryka się z dziurawymi drogami i kilkoma stadionami na Euro 2012. Jednocześnie polscy politycy „zabijają się” w krytyce Chin za akcję porządkową, brutalnie mówiąc, jakiejś narodowościowej ruchawki prowadzonej w typowo azjatyckim stylu, odbywającej się w jednym z najtrudniej dostępnych miejsc na świecie. Widać zresztą wyraźnie, że w demonstracjach i radykalnych wystąpieniach celuje tylko część Tybetańczyków, podobnie jak tylko część z nich brała udział w napaściach na miejscową ludność etnicznie chińską, o których u nas się dyplomatycznie milczy. Tak to przynajmniej wygląda z geopolitycznego punktu widzenia.
\r\n\r\n
\r\nPolska jako mąciciel
\r\n\r\nW Polsce jednak nie myśli się o konsekwencjach. Na arenie międzynarodowej jesteśmy postrzegani nie jako wyraziciel woli UE, ale samodzielny kraj, który „mąci wodę” w sprawach, na które nie ma żadnego realnego wpływu. Odmowa premiera Tuska wyjazdu na olimpiadę nie przynosi nam żadnych korzyści, a jedynie straty. Zwłaszcza że powód jest wyjątkowo infantylny. Protest Polski nie ma bowiem żadnego wpływu na wewnętrzną politykę Chin. Niestety, wywołał lawinę podobnych decyzji w innych państwach tym samym stawiając nas na pozycji prowodyra. Przypomnieć trzeba, że już jedno embargo polscy eksporterzy z trudem przeżyli. Teraz zaczynamy pogrywać z następnym kolosem.
\r\n
\r\nW efekcie Polska tylko zamyka Chiny na idee wolnościowe. Głosu rozsądku, który w dodatku pochodzi paradoksalnie z tybetańskiego środowiska politycznego, nikt nie słucha. Mało kto zwrócił uwagę na dalekowzroczne stwierdzenie Dalajlamy XIV Tenzina Gjatsy o tym, że Chiny na olimpiadę jak najbardziej zasługują. Bojkot z jego punktu widzenia jest niepotrzebny, a wręcz szkodliwy. Co ciekawe, bynajmniej nie chodzi w tym stwierdzeniu tylko o wymiar sportowy, ale jak najbardziej polityczny. Igrzyska olimpijskie są bowiem najlepszą drogą do zmian polityki chińskiej.
\r\n
\r\nTo nie tylko możliwość własnej promocji dla Państwa Środka, ale także doskonała okazja ze strony zachodnich sportowców pokazania Chińczykom atrakcyjności własnego stylu życia. I to nie za pomocą tyle spektakularnych, co agresywnych wobec Chin „gestów Kozakiewicza”. Najbardziej liczy się sama obecność, która pokazuje tym samym możliwość istnienia i funkcjonowania zupełnie innych standardów, z których do woli można czerpać wzorce. Olimpiada jako wydarzenie rangi globalnej, na którym w jednym miejscu obecni będą ludzie z każdego zakątka globu, to jednocześnie kolejne okno wystawowe świata w Chinach.
\r\n\r\n
\r\nDobry przykład – nie krytyka
\r\n\r\nTen punkt widzenia wcale nie jest nowy. Patrząc na historię najwięcej trwałych zmian dokonywało się nie krytyką poczynań, ale ukazywaniem za pomocą handlu i kultury przykładów i różnorodności rozwiązań, które w efekcie okazywały się w oczach społeczeństw bardziej atrakcyjne od istniejących. Handel i kultura stały się najbardziej trwałym z wzorców politycznych na podbitych przez Rzym terytoriach. W średniowieczu rolę tę spełniała m.in. Hanza. Kupcy hanzeatyccy byli nośnikami idei, które w efekcie zmieniły historię wielu narodów.
\r\n
\r\nBudowa nowoczesnego państwa japońskiego, mimo że zapoczątkowana armatnią demonstracją komandora Matthew Perry’ego w Zatoce Tokijskiej, dokonała się nie na drodze podboju, lecz dzięki handlowi i pobudzonemu przezeń importowi wzorców politycznych. Sięgając do nieodległej przeszłości liberalne podejście władz PRL do rozwoju kultury powodowało jej wielką atrakcyjność wśród obywateli państw bloku sowieckiego. Ta polityka w niemałym efekcie przyczyniła się do zmian w myśleniu elit intelektualnych w bloku państw znajdujących się pod wpływem ZSRR, a także w nim samym. Ten sposób powinien być najwłaściwszym do ewentualnych zmian w Chinach.
\r\n
\r\nPrzykład zostanie pokazany, jednak drogę do ewentualnych zmian winni określać Chińczycy samodzielnie jako ludzie posiadający najlepsze doświadczenie w zarządzaniu największym na świecie społeczeństwem liczącym ponad 1,3 mld ludzi. Zresztą te zmiany już nastąpiły, bowiem Państwo Środka przeżywa przecież jeden z najlepszych okresów w swoich dziejach. Zmiany, które dzieją się kosztem olbrzymich dysproporcji społecznych, często nie do wyobrażenia dla przeciętnego Europejczyka, jeszcze 30 lat temu byłyby nie do pomyślenia.
\r\n\r\n
\r\nCo możemy zrobić?
\r\n\r\nPoza oficjalnymi kanałami możemy się nie zgadzać z chińską polityką narodowościową. To nasze obywatelskie prawo. Jednak na forum międzynarodowym Polska nie może wywoływać ducha kolonializmu. Polska raison d’etat leży zupełnie gdzie indziej. Afrontem w stosunku do władz chińskich było oficjalne zaproszenie dalajlamy przez premiera Donalda Tuska. Przecież dalajlama może przyjechać do Polski, ale na zaproszenie jakiejś organizacji pozarządowej lub religijnej. Na spotkaniu takim mógłby się najwyżej pojawić jakiś poseł (nawet z partii rządzącej). Nic ponadto.
\r\n
\r\nNie zmienia to faktu, że prezydent Lech Kaczyński winien pojechać na olimpiadę i uścisnąć rękę prezydentowi Hu Jintao w geście gratulacji za zorganizowanie olimpiady. To samo winien uczynić premier Donald Tusk wobec swojego odpowiednika Wen Jiabao. Kwestia Tybetu, gwoli spełnienia polskich oczekiwań, mogłaby zostać wspomniana co najwyżej w prywatnej rozmowie. Jednakże głównym przesłaniem tej wizyty powinny być rozmowy gospodarcze oraz możliwość głębszego zacieśnienia kontaktów w świetle spodziewanej masowej krytyki ze strony pozostałych państw. Byłaby to dla Polski doskonała okazja do zajęcia ciekawej pozycji w kontaktach z Chinami, ale również do otwierania następnych okien, z których Chińczycy zaczęliby czerpać przykłady do przyspieszenia zmian w Państwie Środka.
\r\n\r\n
\r\n
\r\n(artykuł ukazał się w nr 111 (5532) w dniu 13.05.2009 w dzienniku ) ',1,6,0,43,'2008-05-13 15:28:04',64,'','2009-08-03 06:43:51',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-05-13 15:28:04','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=0\nlink_section=0\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=0\nshow_print_icon=0\nshow_email_icon=\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',10,0,22,'','',0,894,'robots=\nauthor='),(55,'Po co nam ten sojusz?','po-co-nam-ten-sojusz?','','\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nUdział Polski w amerykańskich przedsięwzięciach wojskowych oznacza współudział i przyzwolenie na ludobójstwo.
\r\n
\r\nW chórze zachwytów nad rzekomym sukcesem misji Polskich Sił Zbrojnych w Iraku oraz arbitralnych decyzji establishmentu w kwestii umieszczenia elementów amerykańskiego system obrony antybalistycznej (tzw. tarczy) na terenie Polski, zapomina się o horrendalnie wysokim koszcie sojuszu Polski z USA. Koszcie nie tylko finansowym, ale przede wszystkim moralnym oraz współodpowiedzialności za krwawe skutki agresji.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNiestety proamerykańskie jastrzębie w Polsce, bądź celowo, bądź krótkowzrocznie, nie chcą dostrzegać stale rosnącego rachunku za czyszczenie butów światowego żandarma, zręcznie kryjąc w jego cholewach umazane krwią pazury.
\r\n
\r\nKoszty irackiej misji sięgnęły już 800 mln zł. Dla porównania to równowartość ok. 5 maszyn typu F-16. Do tej pory nikt nie policzył całościowych wydatków zabezpieczenia antyterrorystycznego obszaru Rzeczypospolitej, które musiało ponieść nie tylko polskie państwo, ale też i społeczeństwo. Sumy te ostrożnie są szacowane na kolejne grube miliony, a nawet miliardy, złotych. W ty czasie chór klakierów pieje z zachwytu nad wzmocnieniem partnerstwa z USA. Niestety to partnerstwo nijak przekłada się na wymiar praktyczny. Przykład z brzegu: żaden z kandydatów do Białego Domu nie pomyślał poważnie o Polsce, jako „sojuszniku” godnym odwiedzin w trakcie objazdu europejskich stolic. Co więcej — wg USA obywatele polscy wciąż stanowią zagrożenie dla Ameryki, którą trzeba chronić przed nimi wizami i zbieraniem odcisków palców przy przekraczaniu granicy. Mrzonką też jest nawiązanie stosunków podobnych do tych, jakie mają USA z Izraelem, chociażby z takiego powodu, że w USA działa i istnieje potężne proizraelskie lobby żydowskie, w porównaniu z którym polskie lobby wygląda, jak mysz przy słoniu.
\r\n
\r\nJeśli chodzi o korzyści w wymiarze inwestycyjno-finansowym to z obiecanych gór złota za obecność w Iraku dostaliśmy skąpą w wymiarze globalnym sakiewkę, o którą i tak trzeba było walczyć jak o niepodległość. Polskie firmy wyrwały tylko 410 mln USD, podczas gdy wartość tylko samych kontraktów amerykańskich sięga kilkudziesięciu mld USD, a brytyjskich kilku mld USD. Co więcej straty polskie powiększa koszt leczenia rannych, pomocy psychologicznej, a w końcu niewymierny ból najbliższych po stracie bliskich w irackiej wojnie o pokój. Tę sytuację kuriozalnie tłumaczył w 2003 r. sekretarz stanu w MSZ Adam Rotfeld: „Nie robiliśmy tego dlatego, że nie potrzebujemy tych pieniędzy, ale dlatego, że nie jesteśmy najemnikami. Nasza obecność w Iraku jest podyktowana innymi motywami”. W podobnym tonie wypowiadali się też inni polityczni zwolennicy napaści na Irak. Dziwne, że np. Turcja (bliski sojusznik USA w NATO) kazała Ameryce za korzystanie własnego terytorium do napaści na Irak, słono płacić.
\r\n
\r\nPodsumujmy — zmodernizowaliśmy armię o kilka podrdzewiałych Hummerów, nasi żołnierze nauczycieli się lepiej mordować, aniżeli na poligonie w Drawsku, zaś na dokładkę pomogliśmy Amerykanom doprowadzić do konfliktu w wyniku którego na tamten świat mogło powędrować nawet 1,4 mln Irakijczyków (wg prestiżowego brytyjskiego ośrodka Opinion Research Business — dane na wrzesień 2007), masowego uchodźstwa 4,5 mln osób z terenu działań wojennych, obalenia legalnej i uznanej w świecie władzy (jakkolwiek by ona nie była) pod całkowicie sfałszowanymi zarzutami oraz totalnej dewastacji kraju.
\r\n
\r\nPodkreślić trzeba, że liczba ofiar w Iraku znacznie przekroczyła liczbę zabitych w konflikcie w Rwandzie w 1994 r. (800 tys. ludzi), zdążyła przeskoczyć efekty „pracy” nazistowskiego obozu zagłady w Oświęcimiu w czasie II wojny światowej (ok. 1,1 mln) i w prostej drodze zmierza do pobicia następnego rekordu zbrodniczego reżimu Pol Pota w Kambodży (blisko 2 mln ofiar) w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX w. Aż dziwi, że zwolennikami tej drogi w Polsce jest m.in. katolicka część polityków, z Jarosławem Kaczyńskim na czele, który nie tak dawno jeszcze wołał, że „To jest nasza wojna”. Czy trupy irackich kobiet i dzieci też są nasze?
\r\n
\r\nJednym słowem Polska wzięła udział w ataku, pod sfingowanymi zarzutami, na Bogu ducha winny kraj, którego jedynym przewinieniem było posiadanie nadmiernej ilości ropy. Nie dość, że nie wzięliśmy żadnych łupów, to jeszcze przyczyniliśmy się do ludobójstwa na niespotykaną skalę. A nasi politycy mają z tego niewymierną uciechę, ściskając się w Białym Domu z człowiekiem, który powinien zostać osądzony przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym za zbrodnie wojenne.
\r\n
\r\nW tym kontekście nie wolno zapomnieć o tarczy antyrakietowej. Mimo krygowania się decydentów, decyzja chyba już niestety zapadła. Polska tym samym nie tylko ściślej wiąże się z nurtem aktywnej eksterminacji wrogów Wielkiego Żandarma (bo na pewno nie polskich), ale te wprost naraża życie i zdrowie własnych obywateli. W tym świetle misja minister Anny Fotygi nabiera zupełnie nieoczekiwanego znaczenia oraz korzystnego, aczkolwiek sprzecznego z zamierzeniami, rezultatu — fiaska rozmów o tarczy. Chyba po raz pierwszy brak profesjonalizmu może wyjść Polsce na dobre.
\r\n
\r\nWzmocnienie partnerstwa z USA, emanujące chęcią umieszczenia na naszym terytorium elementów tarczy antyrakietowej, w ogólnym rozrachunku jest kolejnym, po Iraku, krokiem w bagno. Przyszłym kosztem jest fundowanie nam przez USA gratisowego udziału w kolejnej zbrojnej ruchawce w charakterze egalitarnego biało-czerwonego mięsa armatniego. Wzmocnienie partnerstwa strategicznego oznacza bowiem zapewnienie hurtowej ilości prestiżowych miejsc na Narodowym Cmentarzu w Arlington pod Waszyngtonem, na który niedawno zdążył się załapać pierwszy naiwny bojownik o wolność i demokrację rodem z Polski.
\r\n
\r\nNa dłuższą metę baterie rakiet Patriot nic nam nie dadzą, w obliczu radykalnego zwiększenia zagrożenia, które uczyni w przyszłości z naszego kraju pierwszy poligon ataku, nie tylko rakietowego, ale również terrorystycznego. Nawet jeśli się chwilowo obronimy — to i tak poniesiemy potężne koszty, niewspółmierne do i tak już pękającego w szwach budżetu. Należy sobie zadać pytanie, czy właśnie tego chcą Polacy?
\r\n
\r\nCoraz ściślejsza współpraca wojskowa z USA, jak zostało wykazane wyżej, przyczynia się m.in. do ludobójstwa na masową skalę. Chwilowo nie dotyczy ono terytorium Polski, ale to może się niebawem zmienić. Brak zgody na umieszczenie tarczy i wycofanie Polskich Sił Zbrojnych z Iraku nie popsuje tak przez niektórych umiłowanych stosunków z USA. Przyczyni się jednakże do potrzebnego spadku temperatury tego romansu. Z korzyścią dla wszystkich.
\r\n
\r\n
\r\nMarcin Domagała
\r\n (opublikowany dnia 12-13.07.2008 w nr 162 (5583) dziennika )',1,6,0,43,'2008-07-14 15:30:29',64,'','2009-08-03 06:43:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-07-14 15:30:29','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,21,'','',0,1168,'robots=\nauthor='),(56,'Między Unią a Stanami','miedzy-unia-a-stanami','','\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nEuropa musi radykalnie ograniczyć wpływy amerykańskie
\r\n\r\n\r\n
\r\nIdąca za, inspirowanymi przez USA, polskimi podszeptami w sprawie Gruzji Unia Europejska bezmyślnie dała się wciągnąć w wir konfliktu z Rosją, który pogrąża w efekcie wszystkie kraje unijne. Korzystają na tym Stany Zjednoczone, których Polska stała się polityczną awangardą. Tymczasem, gwoli sprostania współczesnym wyzwaniom, Europa musi wreszcie obrać kurs radykalnego ograniczania wpływów amerykańskich, jeśli chce nie tylko utrzymać wysokie tempo rozwoju, ale także uniknąć przeniesienia strategicznego ośrodka decyzyjnego z Brukseli do Waszyngtonu.
\r\n','\r\nPraktycznie w każdym większym konflikcie wokół europejskich granic maczała palce Ameryka, co w efekcie skutkowało rozłamem w politykach państw unijnych. To właśnie należy do głównych celów amerykańskiej doktryny, posługującą się zasadą divide et impera, której celem było i jest nadal będzie permanentne marginalizowanie roli Unii w geopolitycznej przestrzeni na terenie Euroazji. Przypomnijmy inspirowane przez USA ataki NATO na Jugosławię, późniejszy atak na Irak, wsparcie dla Kosowa, tląca się jeszcze Gruzję, a dosłownie przed chwilą sprawę umieszczenia w Polsce tarczy antyrakietowej. Te wszystkie procesy łamią jedność paneuropejską. Jedność, która łączy nie tylko kraje unijne, ale także Rosję stojącą na czele krajów WNP. Co ważne jedność ta oparta jest na silnych związkach gospodarczych i politycznych, a także wspólnych celach i dążeniach, których niestety pełną i skuteczną realizację uniemożliwiają interwencjonistyczne zapędy Białego Domu. Nie bez kozery w kręgach unijnych Rosja zowie się „najważniejszym partnerem strategicznym”.
\r\n
\r\nW praktyce dzień podpisania porozumienia w sprawie instalacji na terytorium państwa polskiego tarczy antyrakietowej stał się pierwszym dniem kolejnej zimnej wojny, która pogłębia rozłamy europejskie nie tylko w kwestii wspólnych celów unijnej polityki, ale także w dotychczasowej współpracy UE-Rosja. Konflikt ten może przynieść w efekcie straty nie mniejsze od wojny konwencjonalnej lub nuklearnej wymiany ciosów, a przede wszystkim spadek znaczenia Unii Europejskiej w światowym wyścigu gospodarczym. Tymczasem kontynent euroazjatycki żywotnie potrzebuje tego sojuszu, jak nigdy dotąd.
\r\n
\r\nNie wolno bowiem zapominać, jak ważnym partnerem w wymiarze gospodarczym jest dla Unii Rosja i na odwrót. Olbrzymi potencjał geoekonomiczny tych dwóch obszarów pozwala wspólnie zbudować im skuteczną przeciwwagę dla innych kandydatów do światowej dominacji. Rosja już zapewnia Unii 30% zapotrzebowania na ropę oraz 44% na gaz. Unia jest najważniejszym partnerem handlowym Rosji. Rosja zajmuje trzecie miejsce w unijnym imporcie (ok. 140 mld euro) oraz eksporcie (ok. 70 mld euro). Unia to z kolei największy inwestor zagraniczny w Rosji. Unia staje się pomału najsilniejszą gospodarką globu, której zapotrzebowanie na energię wzrasta w zastraszającym tempie. Rosja ze swoimi nieprzebranymi zasobami to zapotrzebowanie jest w stanie zaspokoić, zaś zyski wpompować w rozwój własnej gospodarki. Potrzebuje jednak do tego procesu radykalnej przychylności UE, mogącej powstrzymać nowotwór amerykańskich wpływów zakłócających rozwój gospodarczy obydwu stron.
\r\n
\r\nDopuszczenie do wygranej w tej rozgrywce USA w roli „wujka Sama” oznacza oddanie pieczy nad demokracją i gospodarczą wolnością pod skrzydła państwa powodującego i podsycającego konflikty przez cały XX wiek. W tym kształcie będzie można zapomnieć o głównych celach rozwojowych, jak walka z ociepleniem globalnym, biedą, głodem itp. Zarobią natomiast amerykańskie koncerny paliwowe i zbrojeniowe. To całkiem realny scenariusz, który jednak można jeszcze odwrócić. Niestety Unia zamiast starać się realizować zjednoczony interes Europy, woli słuchać się zapętlonej w cugle amerykańskie Warszawy.
\r\n
\r\nŚlepo wierzące Ameryce polskie elity dyplomatyczne na czele od wielu kadencji toczy choroba na przywództwo regionowi środkowoeuropejskiemu. Obecny prezydent Lech Kaczyński, od lat cierpiący na zoologiczną postać rusofobii paranoidalnej, jest owładnięty archaiczną koncepcją Józefa Piłsudskiego stworzenia kordonu sanitarnego oddzielającego Polskę od Rosji przy użyciu wschodnich sąsiadów Rzeczypospolitej. Nie jest on w stanie dostrzec kruchych geopolitycznych podstaw i uwarunkowań tego planu w czasach obecnych. Minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski, wszem i wobec ogłasza, że staje się „rzecznikiem byłych narodów ujarzmionych”. W języku dyplomacji te słowa można potraktować, jako wypowiedzenie wojny, w dodatku podparte konkretnymi typowo antyrosyjskimi działaniami.
\r\n
\r\nCo ciekawe tę politykę Warszawa chce realizować nie tylko przy udziale partnera oddalonego o jakieś 7 tys. km, ale też będąc, mimo członkostwa w NATO, militarnym karłem. Przypomnijmy, że Polska rzuca rękawicę imperium posiadającym przynajmniej ok. 1 tys. nowoczesnych maszyn latających, ponad 1 mln żołnierzy, działających w sprawnej i sprawdzanej na bieżąco w polu armii, dysponującej pokaźnym arsenałem jądrowym, która przy okazji daje nieźle popalić wyszkolonym i uzbrojonym przez Amerykę gruzińskim wojakom. Czy kraj borykający się z awariami 48 amerykańskich, rzekomo nowoczesnych myśliwców f-16, niewielką ilością pozostałego fruwającego złomu, ledwo 150 tys. żołnierzy w większości zdezelowanym sprzęcie, którego czas świetności minął w ósmej dekadzie ubiegłego wieku, ma jakiekolwiek szanse? O potencjale gospodarczym wspominać nie warto.
\r\n
\r\nW tym kontekście Unia Europejska (nie mówiąc już o Polsce) powinna przestać postrzegać Rosję (wraz z wianuszkiem państw wokół niej skupionych) przez okulary socjalliberalnej demokracji oraz wartości kulturowych wypracowanych w Europie Zachodniej. Powinna zacząć traktować Rosję (i WNP) w kategoriach nowej unii politycznej, rządzącej się zupełnie innymi (często odmiennymi) prawami. Prawa te nie wynikają z dobrowolności, wzorem wartości wypracowanych przez UE, lecz z konieczności utrzymania zasad wspólnej polityki tego regionu w imię bezpieczeństwa obszaru oraz uspokojenia polityczno-wojskowego. Celem dominacji rosyjskiej jest nie stworzenie nowego mocarstwa na wzór ZSRR, ale wprowadzenie zasad zrównoważonego rozwoju ekonomicznego (np. zgodnie z chińskimi doświadczeniami gospodarczymi) oraz wypracowania zasad kooperacyjnego zarządzania związkiem państw w warunkach systemowych zbliżonych do rozwiązań zachodnioeuropejskich, celem osiągnięcia wspólnoty interesów globalnych. Niestety samemu lub we współpracy z Zachodem byłe republiki radzieckie (jak pokazują przykłady państw kaukaskich) nie są w stanie osiągnąć zakładanych celów z racji słabości wewnętrznej (Czeczenia) lub destrukcyjnej podatności na neoliberalne wpływy (Ukraina), tym samym destabilizując samą Rosję. Mamy więc od czynienia założeniem stricte defensywnym państwa próbującego osiągnąć status państw w pełni rozwiniętych.
\r\n
\r\nRosja prędzej, czy później to osiągnie, jednakże warto zastanowić się nad wsparciem tego procesu, mając na celu owoce przyszłej współpracy. Wymaga to jednak zaprzestanie ingerencji w obszary zamieszkałe przez obywateli rosyjskich lub silnie identyfikujących się z Rosją m.in. na Ukrainie i Kaukazie, zwłaszcza, że samym społecznościom z tych obszarów żywotnie zależy na zachowaniu jak najbliższych związków z Rosją. Podkreślić trzeba, że konflikty wywoływane są tam nie przez Rosję, ale przez roszczące sobie prawo wprowadzania własnego porządku politycznego państwa znajdujące się pod wpływem innych sił geopolitycznych, m.in. USA.
\r\n
\r\nW praktyce Europa musi przestać angażować się w tzw. wokółwewnętrzną politykę Rosji, jakim bez wątpienia jest m.in. konflikt w Gruzji. Moralne poparcie dla gruzińskiego agresora okazało się bowiem poparciem dla polityki czystek etnicznych Micheila Saakaszwilego (co większość polskich mediów skrzętnie przemilczała). Równie słaby jest protest Europy względem podpisania przez polskich decydentów z umowy z USA o instalacji tarczy antyrakietowej na terenie Polski. Tym samym Unia Europejska niejako zezwoliła Rzeczpospolitej — swojemu członkowi i członkowi NATO) zmienić się z chłodnego wobec Rosji sąsiada, ale i partnera handlowego (obroty w I kwartale 2008 r. wyniosły ok. 12 mld USD) — nie tylko w czołowy ośrodek antyrosyjskiej polityki i amerykańskiej propagandy, ale też i destabilizacji nie tylko w Europie, ale i na świecie. Podkreślić trzeba, że tarcza nie jest skierowana przeciwko Iranowi, jak nam to próbuje wmówić proamerykańska propaganda medialna, ale jest zabezpieczeniem przyszłych interwencji amerykańskich na całym globie — potencjalnie również przeciwko Rosji broniącej swojej integralności. W tym kontekście trzeba także podkreślić, że umowa o tarczy niepotrzebnie dubluje funkcję Ameryki, która i tak jest już zobowiązana do współdziałania strategiczno-taktycznego w wypadku konfliktu, jako członek NATO.
\r\n
\r\nTe argumenty bardzo powoli przedzierają się na unijne salony. Trzeba jednak zacząć je promować nie zważając na neoliberalne zapędy Ameryki, która kosztem Unii i Rosji, stara się odzyskać słabnącą pozycję dominującą. W przeciwny razie grozi nam gospodarczo-militarna epoka lodowcowa.
\r\n
\r\n(artykuł opublikowano w nr 199 (5620) z dnia 26.08.2008 dziennika )
\r\n
',1,6,0,43,'2008-08-28 15:32:12',64,'','2009-08-03 06:42:42',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-08-28 15:32:12','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',18,0,20,'','',0,1217,'robots=\nauthor='),(57,'Ukraina — anatomia molekularnego rozpadu ','ukraina-—-anatomia-molekularnego-rozpadu-','','\r\n
\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nKolejny polityczny zawał na Ukrainie, skutkujący ponownym, bo drugim w kadencji prezydenta Wiktora Juszczenki, przedterminowym rozwiązaniem parlamentu, dowodzi nie tylko głębokiego i strukturalnego kryzysu politycznego w tym kraju, ale przede wszystkim amatorszczyzny i braku elementarnej dojrzałości elit politycznych naszego wschodniego sąsiada do zarządzania nowoczesnym państwem.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPowstała w 1991 r. na gruzach ZSRR niepodległa Ukraina nie miała przed sobą, jak i pozostałe 14 krajów postradzieckich, łatwej drogi. Praktyka pokazała, że w wyścigu do lepszego świata kraj ten znalazł się na szarym końcu peletonu. Promowany w tym regionie system polityczny, ściśle wzorowany na demokracjach zachodnich, który przyniósł sukces polityczno-gospodarczy krajom bałtyckim, w wypadku naszego wschodniego sąsiada owocował katastrofą cywilizacyjną. Popularniejsza w wypadku innych państw postradzieckich (np. Białoruś, Kazachstan, czy Turkmenistan) autorytarna droga rozwoju, z uwagi na zbyt wielkie różnice społeczne i instytucjonalną słabość młodego państwa, nie miały szans na realizację. W efekcie obrano system, który w większości państw poradzieckich kojarzył się z bałaganem, utratą pozycji międzynarodowej, korupcją oraz zubożeniem znacznych warstw społecznych. W oczach wielu Ukraina stała się nie tylko żywym przykładem niedostosowania zachodnich rozwiązań systemowo-politycznych do mentalności i tradycji zarządzania społeczeństwami postsowieckiego regionu geograficznego, ale też ledwo dychającym okazem złudności i zawodności demokratycznej wizji państwa.
\r\n
\r\nPrzyczyn tego stanu było i jest nadal bardzo wiele. Wynikają one zarówno z uwarunkowań zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Kraje zachodnie, w tym Polska, od początku starały się instrumentalnie traktować Ukrainę, jako przeciwwagę dla polityki rosyjskiej. O ile jednak ten punkt widzenia do pewnego stopnia sprawdzał się w okresie znaczącego osłabienia Rosji na prezydentury Borysa Jelcyna, tu już za czasów jego następcy szybko uległ erozji. Za Putina Rosja nie tylko wzmocniła własną pozycję gospodarczą wobec swoich sąsiadów, ale również na powrót wyciągnęła z szafy swoje geopolityczne ambicje. W efekcie państwo ukraińskie, w którym kryzys społeczny, etniczny i gospodarczy zdążył stać się już nie patologią, lecz cechą systemową, nie był w stanie wypracować właściwej i konsekwentnej pozycji nie tylko wobec Moskwy, ale także Brukseli i Waszyngtonu. Kijów stał się zakładnikiem dążeń Moskwy, neoliberalnych zapędów Ameryki, i jej europejskich partnerów.
\r\n
\r\nPodstawową przyczyną był przede wszystkim brak poczucia i identyfikacji narodowo-państwowej większości społeczeństwa. Przypomnijmy, że Ukraina to tak naprawdę geograficzny tygiel, w którym pojęcie ukraińskości miesza się rosyjskością, zaś linia podziału przebiega z północy na południe. Co prawda osoby używające języka ukraińskiego przeważają, jednak ponad 25% obywateli tego państwa wciąż posługuje się językiem rosyjskim. W dodatku ok. 38% (ponad 17 mln) Ukraińców żyje poniżej granicy ubóstwa, zaś reszta, wyłączając oczywiście wąską grupę najbogatszych, radzi sobie niewiele lepiej (średnia pensja miesięczna brutto to niecałe 900 zł — w Polsce to ok. 3 tys. zł). Wskaźniki te co prawda ulegają korzystnym zmianom, jednak dzieją się one zbyt wolno, by mogły pozytywnie wpłynąć na ogólną sytuację. Zajętym od upadku ZSRR walką o byt i pogrążonym w marazmie Ukaińcom nie starczyło już energii ani woli na znalezieniu jednolitej, spójnej wizji rozwoju, kierowanej jeśli nie przez jednego człowieka to grupę ludzi, posiadających wystarczający autorytet i tytuł do wyprowadzenia państwa na właściwe tory. Mowa tutaj o formacie takich osób jak Władymir Putin w Rosji, Lech Wałęsa w Polsce, czy Vaclaw Havel w Czechach. Obrane w tym czasie ukraińskie elity wolały przede wszystkim skupić się na wzajemnych rozgrywkach i rozkradaniu państwa, aniżeli właściwym wypełnianiu wyznaczonej im roli. Zaważył na tym procesie brak wystarczającej odpowiedzialności i woli państwowotwórczej społeczeństwa.
\r\n
\r\nPo upadku rządów Leonida Kuczmy nadziei zaczęto upatrywać w osobie, nasiąkniętego prozachodnimi ideami, Wiktora Juszczenki. Okazał się on jednak postacią miernego formatu, podobnie jak cała pomarańczowa wierchuszka. Mimo wszystko Ukraińcy, oraz dopatrujące się okazji pozyskania antyrosyjskiego sojusznika kraje zachodnie, postawiły na osobliwy nacjonalistyczno-liberalny sojusz demokratyczny. Wybory prezydenckie na przełomie 2004 i 2005 r. odkryły w rzeczywistości głęboki podział Ukrainy. Rok później wybory do Rady Najwyższej (parlamentu) pokazały, że Ukraińcy nie są wcale pewni czy chcą ponosić koszt zbliżenia z Zachodem, czy też wolą swojego wschodniego sąsiada. Ta przepychanka trwa tak naprawdę do dzisiaj.
\r\n
\r\nRządy pomarańczowych, mimo pozornych sukcesów, okazały się neoliberalną farsą, w pełnej okazałości prezentując brak wizji co do kierunku rozwoju. Ruch ten, mimo fasady nowoczesności i prozachodniej retoryki, niczym tak naprawdę nie wyróżniał się od swoich politycznych przeciwników. Nowo wyłonione elity okazały się zlepkiem do cna skorumpowanych nepotów, oligarchów i oportunistów, skupionych na wzajemnych i morderczych sporach o kolejność realizacji partykularnych interesów kolejnych książąt spod pomarańczowych i błękitnych sztandarów. W konsekwencji państwo ukraińskie, jako podmiot międzynarodowy i umowa społeczna wciąż funkcjonuje w dużej mierze fasadowo.
\r\n
\r\nW tym samym czasie polskie elity polityczne gotowe były zapłacić bardzo wiele za kolejnego antyrosyjskiego sojusznika. Z pełną premedytacją ignorowały bulgotanie ukraińskiego kotła politycznego, przy którym polskie piekiełko przypominało klimatyzowany pensjonat na równiku. Nie dostrzegały również, czym dla samego społeczeństwa ukraińskiego kończy się neoliberalny eksperyment, oraz jak daleko idące, grożące rozpadem państwa, podziały przecinają samą Ukrainę. Nie zważały na fakt, że za prozachodnią retoryką stoją również ugrupowania skrajnie nacjonalistyczne, w stylu Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów, jawnie odwołujące się do zbrodniczej przeszłości rodem z praktyk hitlerowskich Einsatzgruppen. W tym kontekście warto przywołać reakcję Europy, gdy w Austrii doszła do władzy Austriackiej Partii Wolnościowej Jörga Haidera.
\r\n
\r\nW tym kontekście jakakolwiek próba szybkiej integracji Ukrainy z Unią groziła by tej drugiej scenariuszem podobnym do tego, jaki ma obecnie miejsce w Bułgarii z tą różnicą, że negatywne aspekty takiej integracji byłyby zwielokrotnione do potęgi dziesiątej. Wciąż głęboki kryzys społeczno-gospodarczy, patologie na masową skalę, brak poczucia jedności narodowej, niezwalczana i potężna korupcja (134 miejsce na 180 przebadanych krajów w Indeksie Percepcji Korupcji Transparency International) — te wskaźniki uniemożliwiają w praktyce dyskusję o jakiejkolwiek roli Ukrainy w Europie. Tego rodzaju insynuacje należałoby traktować jako dowcip, porównywalny z zamiarem włączenia Polski do układu.
\r\n
\r\nReceptą na ten stan rzeczy jest gruntowna zmiana mentalnościowa w samym społeczeństwie ukraińskim. Ponadto, dopóki sami Ukraińcy nie wypracują woli do zmian w swoim państwie, dopóty mowa o integracji Ukrainy ze strukturami zachodnimi bądź to w wymiarze gospodarczym, bądź wojskowym będzie tylko energetyzującym dopalaczem wewnętrznych konfliktów (oczywiście kosztem Ukraińców). Będzie też przede wszystkim powodować instrumentalne traktowanie tego państwa w ramach geopolitycznej gry między Unią Europejską, USA a Rosją. Ten proces nie tylko bardziej pogłębi dezintegrację samej państwowości ukraińskiej, ale w efekcie może doprowadzić do rozpadu państwa, a nawet konfliktu o charakterze zbrojnym, który będzie rozgrywał się u samych granic Rzeczypospolitej.
\r\n
\r\nCzy Ukrainę należy pozostawić samą?
\r\n
\r\nIzolacja nie wchodzi tutaj w grę. Ukraińcy wpierw sami jednak muszą zdecydować, nie tylko, jaki kształt ma mieć ich państwo, ale czy ma ono w ogóle istnieć w obecnym kształcie. Muszą wykształcić odpowiedzialne elity, zdolne, które nie tylko dadzą asumpt do suwerennych zmian, ale będą podejmować kroki oparte na kompromisie najważniejszych graczy politycznych. Dopiero wówczas można będzie mówić o jakimkolwiek efektywnym rozwijaniu obustronnych stosunków. To jednak wymaga zmiany samej ukraińskiej mentalności.
\r\n
\r\nNa tych właśnie procesach winny skupiać się wysiłki Unii Europejskiej, która powinna bezwzględnie zacząć wymagać od swojego sąsiada trwałych, konsekwentnych i przewidywalnych decyzji, zgodnie i według międzynarodowych standardów. Ponadto winna wspomóc samą reformę instytucjonalną państwa w sposób aktywny, a nie tylko ograniczać się do krytycznych dyrektyw. Wykorzystywanie zaś słabej pozycji Ukrainy do rozgrywek z Rosją, lub co gorsza przyzwolenie USA na wciąganie tego kraju do struktur natowskich (w roli kolejnego obok Polski konia trojańskiego) w efekcie zakończyć się może ryzykownymi igrzyskami z Rosją o przeciągnięcie Ukraińców do swojego obozu. Tym sposobem można tylko powyrywać ręce. Ze skutkiem dla Europy wiadomym.
\r\n
Artykuł ukazał się w dzienniku nr 245 (5666) z dnia 18–19.10.2008 r. na str. 8
',1,6,0,43,'2008-10-20 15:33:27',64,'','2009-09-08 12:16:15',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-10-20 15:33:27','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',13,0,18,'Ukraina, USA, Majdan, Rosja, ZSRR, Juszczenko, Władymir Putin, pomarańczowi, pomarańczowa rewolucja, Ukraińcy, Julia Tymoszenko','Kolejny polityczny zawał na Ukrainie, skutkujący ponownym, bo drugim w kadencji prezydenta Wiktora Juszczenki, przedterminowym rozwiązaniem parlamentu, dowodzi nie tylko głębokiego i strukturalnego kryzysu politycznego w tym kraju, ale przede wszystkim amatorszczyzny i braku elementarnej dojrzałości elit politycznych naszego wschodniego sąsiada do zarządzania nowoczesnym państwem.\r\n\r\n',0,1260,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(58,'Na drodze do upadku','na-drodze-do-upadku','','\r\n
![\"money\"](\"images/stories/money.jpg\")
\r\n
Marcin Domagała
\r\n
Próba zniesienia finansowania partii politycznych przez Platformę Obywatelską, drogą likwidacji dotacji z budżetu państwa na ich działalność, za cenę pozyskania oszczędności rzędu 140 mln zł (czyli po obecnym kursie ok. 30 mln euro) może radykalnie wpłynąć na kształt polskiej polityki zagranicznej. W dodatku może do tego dojść w sposób sprzeczny ze skąd inąd szczytnymi zamiarami projektodawców, którzy w reakcji na kryzys szukają na gwałt oszczędności we wszystkich sektorach gospodarki. Niestety ten akurat krok może się w efekcie okazać podręcznikowym przykładem wylania dziecka z kąpielą.
\r\n
\r\n
\r\nKoniecznie w tym miejscu trzeba powołać przykład z naszej historii, kiedy to jeszcze w XVII w. różnej maści magnaci sprawujący polityczne funkcje byli niejednokrotnie finansowani przez zagraniczne ośrodki władzy. Pokusie pieniądza od obcych rządów nie oparli się nie tylko co ważniejsi urzędnicy I Rzeczypospolitej, ale nawet i sami monarchowie. By nie być gołosłownym - wynagrodzenia za realizację określonej polityki pobierał nie tylko, cieszący się za inne przewinienia kiepską do dziś sławą, król Stanisław August Poniatowski, ale także jego poprzednik sprzed niemal wieku, późniejszy zwycięzca spod Wiednia, Jan Sobieski.
\r\n
\r\nW czasach obecnych co prawda ciężko sobie w Polsce wyobrazić, by prezydent był wprost na usługach obcego państwa, które mu w dodatku za to płaci. Jednakże likwidacja dotacji budżetowych dla partii politycznych już może doprowadzić do takiego stanu. Partie, aby po prostu nie umrzeć z głodu, zaczną szukać różnorakich źródeł finansowania. Mimo, że będzie to zabronione sprytni politycy i tak znajdą rozwiązanie problemu dla legalizacji zagranicznych źródeł dochodów swoich partii. Mowa wówczas jednak nie tylko o obcych wywiadach, które mogą pokusić się o próbę uzyskania takiego wpływu na \"głodnych\" polityków, ale przede wszystkim ponadnarodowych koncernach i korporacjach. Przykładowo partia, która wygrała wybory dzięki wsparciu takiej międzynarodowej instytucji biznesowej może, będąc chociażby częścią koalicji rządowej, skutecznie blokować zamiary np. w ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych, czy dążyć do realizacji określonych celów polityk zagranicznych (wpływ na stosunki handlowe), a w skrajnych wypadkach inicjować zaangażowanie w konflikty zbrojne, jak to miało miejsce w USA za rządów Georga Busha, który atakując m.in. Irak, de facto rzucił go na żer wielkich koncernów amerykańskich, jak np. Halliburton czy Blackwater Worldwide, jednocześnie narażając bezpieczeństwo przeciętnych Amerykanów.
\r\nCzy Polskę czekają podobne powtórki z historii?
\r\n
\r\nMożliwe, jeśli nadal będzie się promowało w imię obrony interesów państwa projekty i idee pomagające pozycję państwa na arenie międzynarodowej skutecznie osłabić. W skali całego polskiego budżetu, sięgającego blisko 290 mld zł, kwota 140 mln zł wsparcia dla partii politycznych jest kroplą, która jednak w sposób ważny skutecznie oliwi mechanizm bezpieczeństwa państwa.
\r\nNa kanwie ograniczania wydatków budżetowych nie wolno zapominać o mechanizmach chroniących państwo przed wpływami z zewnątrz. Finansowanie partii politycznych należy właśnie do jednego z nich. Już raz w historii Polski kasa płynąca od obcych państw bez jakiejkolwiek kontroli znacząco przyczyniła się do upadku kraju. Tak może być i tym razem, chociaż w zupełnie nowych realiach XXI w.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się we wtorkowym wydaniu dziennika z dnia 17.02.2009 r.
',1,6,0,43,'2009-02-18 08:39:59',64,'Marcin Domagała','2009-08-07 12:12:40',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-02-19 08:39:59','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=0\nlink_section=0\nshow_category=0\nlink_category=0\nshow_vote=0\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',27,0,15,'Pltforma Obywatelska, partie, polityka, USA, George Bush, Halliburton, Blackwater','Próba zniesienia finansowania partii politycznych przez Platformę Obywatelską, drogą likwidacji dotacji z budżetu państwa na ich działalność, za cenę pozyskania oszczędności rzędu 140 mln zł (czyli po obecnym kursie ok. 30 mln euro) może radykalnie wpłynąć na kształt polskiej polityki zagranicznej. ',0,1433,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(59,'ECAG w TVN24','ecag-w-tvn24','','![](\"images/stories/tvn24.jpg\")
7 lipca na antenie TVN24 wyemitowane zostały wypowiedzi przedstawiciela ECAG Marcina Domagałę. Wypowiedzi dotyczyły konieczności istnienia i pozytywnej funkcji broni jądrowej w obecnych relacjach geopolitycznych, jako broni odstraszającej. W materiale, w podobnym tonie, wypowiadali się znani polscy politolodzy w osobach prof. Romana Kuźniara, gen. Stanisława Kozieja i prof. Waldemara Dziaka.
\r\nECAG
\r\n
','',1,5,0,55,'2009-07-11 09:12:43',62,'ECAG','2009-09-02 14:05:38',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-11 09:12:43','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',10,0,13,'','',0,3127,'robots=\nauthor='),(63,'Patrioci przeciw \"Patriotom\"','patrioci-przeciw-patriotom','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nKolejny polski rząd zabiega o rozmieszczenie obcych wojsk na naszym terytorium. Bogate tradycje zdrady narodowej kontynuowane są niemal przez każdą z liczących się współcześnie opcji politycznych. Mentalność wasali przemawia zarówno przez zakompleksionych niegdysiejszą zależnością postkomunistów, jak i przez postsolidarnościowe elity, uzależnione już niegdyś finansowo i mentalnie od obcych ośrodków.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWszystkie te środowiska stawiają przed sobą niezrozumiały dla większości cel: ubłaganie wuja z Waszyngtonu o choćby jedną bazę wojskową nad Wisłą i Odrą. Nikt nie myśli o możliwych konsekwencjach. Nie tylko geopolitycznych...
\r\n
\r\n
\r\nNa japońskiej Okinawie trzech żołnierzy US Army zgwałciło dwunastoletnią dziewczynkę. Konstrukcja umów o stacjonowaniu Amerykanów nie przewiduje poddaniu ich jurysdykcji miejscowych władz. Trójka degeneratów bezpiecznie schroniła się na terenie bazy, wkrótce - dla przyzwoitości - opuszczając terytorium Japonii. Być może w glorii chwały trafili po prostu do innej z setek amerykańskich baz okupacyjnych na świecie. Być może tego rodzaju dewianci trafią także do Polski wraz z baterią rakiet Patriot.
\r\n
\r\nNie jesteśmy całkowicie bezsilni - polscy patrioci mogą i powinni przeciwstawić się amerykańskim \"Patriotom\". Skuteczny protest zarówno w skali kraju, jak i lokalnych społeczności narażonych na patologiczne następstwa obecności obcych wojsk powinien pojawić się już dziś. I powiedzieć chłopcom z US Army: my was tu nie chcemy!
\r\n
',1,6,0,40,'2009-06-06 10:26:39',65,'','2009-08-03 06:35:37',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-06-06 10:26:39','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,195,'','',0,587,'robots=\nauthor='),(60,'Panorama polskiego konserwatyzmu od środka','panorama-polskiego-konserwatyzmu-od-srodka','','
Przeczytane i przemyślane
![](\"images/stories/konserwatyzm.jpg\")
Panorama polskiego konserwatyzmu od środka
Rafał Matyja jest jednym z niewielu polskich politologów, którzy obok pracy naukowej z dużym powodzeniem uprawiają także działalność publicystyczną. Co więcej, ów pracownik nowosądeckiej Wyższej Szkoły Biznesu – National-Louis University może być także uznany za jednego z współtwórców współczesnej polskiej myśli konserwatywnej. Dlatego też jego książka „Konserwatyzm po komunizmie” stanowi przykład pracy powstałej z wykorzystaniem metody obserwacji uczestniczącej. Panorama myśli politycznej polskiego konserwatyzmu wyszła spod pióra człowieka, który doskonale zna meandry politycznych sporów w tym środowisku, orientuje się w personalnych i światopoglądowych niuansach i wrescie czuje znakomicie atmosferę panującą w tych kręgach na przestrzeni ostatnich dwóch dekad.
Praca Matyji przedstawia kompletny przegląd środowisk konserwatywnych i prezentowanych przez nie opinii, poczynając od opozycji lat osiemdziesiątych, a kończąc na ostatnich latach, zwieńczonych rządami Prawa i Sprawiedliwości do roku 2007. Przyznać trzeba, jest to obraz ze wszech miar interesujący. Bogactwo intelektualne polskiego konserwatyzmu kontrastowało wyraźnie z ubóstwem politycznej reprezentacji owego nurtu, właściwie nieobecnego na gruncie polskiego systemu partyjnego (za wyjątkiem kilku formacji o bardziej jednoznacznym profilu ideowym, jak Partia Konserwatywna, Koalicja Konserwatywna czy – choć to rzecz sporna – Unia Polityki Realnej). Liczne pisma, uznani publicyści i pisarze polityczni nie byli zatem w stanie zapłodnić intelektualnie polityków, funkcjonowali z reguły na obrzeżach głównego nurtu polskiej debaty publicznej, choć w pewnych momentach osiągali na poziomie nadbudowy (czy raczej metapolityki) pozycję znaczącą.
Z punktu widzenia geopolityki znaczenie polskiej współczesnej myśli konserwatywnej nie stało się przedmiotem szerszych rozważań w omawianej rozprawie. Warto wszakże odnotować dwa ważne momenty prezentowanych rozważań. Pierwszy z nich dotyczy kondycji państwa polskiego po rozpoczęciu transformacji systemowej i w dużej mierze obrazuje poglądy i oceny samego Matyji na ten temat. „W pracy państwowej dominowała wówczas, po pierwsze ‘agenda zewnętrzna’ wynikająca z konieczności dostosowania najpierw gospodarki, a potem innych sfer życia publicznego do oczekiwań instytucji międzynarodowych – Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Banku Światowego, a z czasem Unii Europejskiej i NATO. Po drugie, o ‘agendzie wewnętrznej’ decydowały silne ośrodki presji – związki zawodowe, hierarchia kościelna, dawna nomenklatura oraz tworząca się po 1989 roku nowa elita gospodarcza i medialna” („Konserwatyzm…”, s. 197) – pisze autor „Konserwatyzmu po komunizmie”. Są to uwagi niezwykle trafne, faktycznie – jak głosił konserwatywny pogląd – odzwierciedlające problemy z budową silnej państwowości polskiej w nowych warunkach. Wzmiankowana przez Matyję ‘agenda zewnętrzna’ stanowiła element podporządkowania Rzeczypospolitej i jej państwowości wielkiemu kapitałowi korporacyjnemu, nierzadko spekulacyjnemu, a zatem faktycznemu zanikowi władztwa politycznego. W ramach ‘agendy wewnętrznej’ po upadku wpływów nomenklatury, istotnie silnych mniej więcej do połowy lat dziewięćdziesiątych decydującymi graczami pozostały media (godzi się przypomnieć, że w dużej mierze znajdujące się pod kontrolą ośrodków kapitałowych zewnętrznych) oraz Kościół rzymskokatolicki (z natury rzeczy realizujący interes ośrodka zewnętrznego jako instytucja posiadającej własną raison d’etat). W tych warunkach zdefiniowanie polskiego interesu narodowego w oparciu o powszechnie obowiązujące w innych państwach kryteria okazywało się trudne, jeśli nie niemożliwe. Środowiska konserwatywne zdawały sobie z owych trudności sprawę, co prowadziło je na pozycje kulturowego pesymizmu bądź prób dostosowania do istniejących warunków (to drugie rozwiązanie stanowi charakterystyczny rys konserwatyzmu ewolucyjnego, w sferze taktyki zbliżonego do neokonserwatyzmu, który zyskał w ostatnich latach duży wpływ w środowiskach polskiej prawicy). Wartościowe spostrzeżenia polskich konserwatystów na temat państwowości i warunków jej umocnienia nie znalazły jednak nigdy ujścia w postaci realizacji programu politycznego, lub choćby podjęcia takiej próby.
Rafał Matyja niezbyt wiele miejsca poświęca na omówienie konserwatywnej refleksji na temat międzynarodowej roli Polski. Wspomina jednak o dwóch ważnych występujących w ramach tego nurtu tendencjach. Po pierwsze, nieco wbrew tradycji konserwatywnego przywiązania do Realpolitik, silna w Polsce opcja tradycjonalistyczna wykazywała tendencję do oceniania udziału Polski w strukturach integracyjnych (przede wszystkim w Unii Europejskiej) przez pryzmat aksjologii i przekonania o szczególnej roli naszego kraju w realizacji interesów Kościoła rzymskokatolickiego na Starym Kontynencie. Po drugie, interesującą koncepcję głosiło środowisko krakowskiego dwumiesięcznika Arcana z jego redaktorem naczelnym prof. Andrzejem Nowakiem na czele. Otóż, jak pisze Matyja, „rozwija on wizję Polski jako czynnika antyimperialnego” (s. 349). Ów antyimperializm miałby się przejawiać w tendencji do poświęceń i walki „za wolność naszą i waszą”. Nowak przekonuje, że właśnie odwołanie do tego rodzaju spuścizny stanowi o sile i atrakcyjności Polski. Pozornie wydawać by się mogło, że jest to stanowisko przeciwskutecznego romantyzmu. Ale, jeśli zastanowić się głębiej, być może warto spojrzeć na ów polski antyimperializm z nieco innej strony. Otóż przekonanie o szlachetności postaw i motywów decyzji politycznych zapadających nad Wisłą może u małych ościennych narodów budzić uznanie i ufność, pozwalającą Rzeczypospolitej na prowadzenie miękkiej ekspansji i rozszerzania strefy wpływów za pomocą owego niewidzialnego oręża idealizmu. Propozycja taka nie jest jednak formułowana przez współczesnych krakowskich konserwatystów, którzy zapewne uznaliby ją za przejaw cynizmu.
Praca Rafała Matyji pozostawia pewien niedosyt pod względem naukowym. W wielu jej miejscach autor – obserwator uczestniczący nie stroni od manifestowania swoich poglądów i ocen rzeczywistości polskiej po 1989 roku. Po drugie zabrakło wystarczających przypisów; często obszerne cytaty nie opatrzone są wystarczającym przywołaniem źródeł. Z całą pewnością wynika to nie tyle z niedbalstwa, co z formuły omawianej pracy, która przecież w dużej mierze stanowi coś więcej niż rozprawę naukową. Przyznać muszę, że lektura „Konserwatyzmu po komunizmie” jest zajęciem wciągającym i fascynującym, być może także dzięki rezygnacji z naukowego aparatu pojęciowego i przystępności przekazu. Dla każdego, kto chce zapoznać się ze zrębami ważnego współczesnego polskiego prądu intelektualnego jest to więc lektura nie tylko obowiązkowa, ale także wyjątkowo przyjemna.
Mateusz Piskorski
Rafał Matyja, Konserwatyzm po komunizmie, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2009, ss. 388.
','',-2,6,0,40,'2009-07-11 09:35:10',62,'','2009-07-11 09:45:58',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-11 09:35:10','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,0,'','',0,0,'robots=\nauthor='),(61,'Panorama polskiego konserwatyzmu od środka','panorama-polskiego-konserwatyzmu-od-srodka','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nRafał Matyja, Konserwatyzm po komunizmie, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2009, ss. 388.
\r\n
\r\nRafał Matyja jest jednym z niewielu polskich politologów, którzy obok pracy naukowej z dużym powodzeniem uprawiają także działalność publicystyczną. Co więcej, ów pracownik nowosądeckiej Wyższej Szkoły Biznesu – National-Louis University może być także uznany za jednego z współtwórców współczesnej polskiej myśli konserwatywnej. Dlatego też jego książka „Konserwatyzm po komunizmie” stanowi przykład pracy powstałej z wykorzystaniem metody obserwacji uczestniczącej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPanorama myśli politycznej polskiego konserwatyzmu wyszła spod pióra człowieka, który doskonale zna meandry politycznych sporów w tym środowisku, orientuje się w personalnych i światopoglądowych niuansach i wreszcie czuje znakomicie atmosferę panującą w tych kręgach na przestrzeni ostatnich dwóch dekad.
\r\n
\r\nPraca Matyji przedstawia kompletny przegląd środowisk konserwatywnych i prezentowanych przez nie opinii, poczynając od opozycji lat osiemdziesiątych, a kończąc na ostatnich latach, zwieńczonych rządami Prawa i Sprawiedliwości do roku 2007. Przyznać trzeba, jest to obraz ze wszech miar interesujący. Bogactwo intelektualne polskiego konserwatyzmu kontrastowało wyraźnie z ubóstwem politycznej reprezentacji owego nurtu, właściwie nieobecnego na gruncie polskiego systemu partyjnego (za wyjątkiem kilku formacji o bardziej jednoznacznym profilu ideowym, jak Partia Konserwatywna, Koalicja Konserwatywna czy – choć to rzecz sporna – Unia Polityki Realnej). Liczne pisma, uznani publicyści i pisarze polityczni nie byli zatem w stanie zapłodnić intelektualnie polityków, funkcjonowali z reguły na obrzeżach głównego nurtu polskiej debaty publicznej, choć w pewnych momentach osiągali na poziomie nadbudowy (czy raczej metapolityki) pozycję znaczącą.
\r\n
\r\nZ punktu widzenia geopolityki znaczenie polskiej współczesnej myśli konserwatywnej nie stało się przedmiotem szerszych rozważań w omawianej rozprawie. Warto wszakże odnotować dwa ważne momenty prezentowanych rozważań. Pierwszy z nich dotyczy kondycji państwa polskiego po rozpoczęciu transformacji systemowej i w dużej mierze obrazuje poglądy i oceny samego Matyji na ten temat. „W pracy państwowej dominowała wówczas, po pierwsze ‘agenda zewnętrzna’ wynikająca z konieczności dostosowania najpierw gospodarki, a potem innych sfer życia publicznego do oczekiwań instytucji międzynarodowych – Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Banku Światowego, a z czasem Unii Europejskiej i NATO. Po drugie, o ‘agendzie wewnętrznej’ decydowały silne ośrodki presji – związki zawodowe, hierarchia kościelna, dawna nomenklatura oraz tworząca się po 1989 roku nowa elita gospodarcza i medialna” („Konserwatyzm…”, s. 197) – pisze autor „Konserwatyzmu po komunizmie”. Są to uwagi niezwykle trafne, faktycznie – jak głosił konserwatywny pogląd – odzwierciedlające problemy z budową silnej państwowości polskiej w nowych warunkach. Wzmiankowana przez Matyję ‘agenda zewnętrzna’ stanowiła element podporządkowania Rzeczypospolitej i jej państwowości wielkiemu kapitałowi korporacyjnemu, nierzadko spekulacyjnemu, a zatem faktycznemu zanikowi władztwa politycznego. W ramach ‘agendy wewnętrznej’ po upadku wpływów nomenklatury, istotnie silnych mniej więcej do połowy lat dziewięćdziesiątych decydującymi graczami pozostały media (godzi się przypomnieć, że w dużej mierze znajdujące się pod kontrolą ośrodków kapitałowych zewnętrznych) oraz Kościół rzymskokatolicki (z natury rzeczy realizujący interes ośrodka zewnętrznego jako instytucja posiadającej własną raison d’etat). W tych warunkach zdefiniowanie polskiego interesu narodowego w oparciu o powszechnie obowiązujące w innych państwach kryteria okazywało się trudne, jeśli nie niemożliwe. Środowiska konserwatywne zdawały sobie z owych trudności sprawę, co prowadziło je na pozycje kulturowego pesymizmu bądź prób dostosowania do istniejących warunków (to drugie rozwiązanie stanowi charakterystyczny rys konserwatyzmu ewolucyjnego, w sferze taktyki zbliżonego do neokonserwatyzmu, który zyskał w ostatnich latach duży wpływ w środowiskach polskiej prawicy). Wartościowe spostrzeżenia polskich konserwatystów na temat państwowości i warunków jej umocnienia nie znalazły jednak nigdy ujścia w postaci realizacji programu politycznego, lub choćby podjęcia takiej próby.
\r\n
\r\nRafał Matyja niezbyt wiele miejsca poświęca na omówienie konserwatywnej refleksji na temat międzynarodowej roli Polski. Wspomina jednak o dwóch ważnych występujących w ramach tego nurtu tendencjach. Po pierwsze, nieco wbrew tradycji konserwatywnego przywiązania do Realpolitik, silna w Polsce opcja tradycjonalistyczna wykazywała tendencję do oceniania udziału Polski w strukturach integracyjnych (przede wszystkim w Unii Europejskiej) przez pryzmat aksjologii i przekonania o szczególnej roli naszego kraju w realizacji interesów Kościoła rzymskokatolickiego na Starym Kontynencie. Po drugie, interesującą koncepcję głosiło środowisko krakowskiego dwumiesięcznika Arcana z jego redaktorem naczelnym prof. Andrzejem Nowakiem na czele. Otóż, jak pisze Matyja, „rozwija on wizję Polski jako czynnika antyimperialnego” (s. 349). Ów antyimperializm miałby się przejawiać w tendencji do poświęceń i walki „za wolność naszą i waszą”. Nowak przekonuje, że właśnie odwołanie do tego rodzaju spuścizny stanowi o sile i atrakcyjności Polski. Pozornie wydawać by się mogło, że jest to stanowisko przeciwskutecznego romantyzmu. Ale, jeśli zastanowić się głębiej, być może warto spojrzeć na ów polski antyimperializm z nieco innej strony. Otóż przekonanie o szlachetności postaw i motywów decyzji politycznych zapadających nad Wisłą może u małych ościennych narodów budzić uznanie i ufność, pozwalającą Rzeczypospolitej na prowadzenie miękkiej ekspansji i rozszerzania strefy wpływów za pomocą owego niewidzialnego oręża idealizmu. Propozycja taka nie jest jednak formułowana przez współczesnych krakowskich konserwatystów, którzy zapewne uznaliby ją za przejaw cynizmu.
\r\n
\r\nPraca Rafała Matyji pozostawia pewien niedosyt pod względem naukowym. W wielu jej miejscach autor – obserwator uczestniczący nie stroni od manifestowania swoich poglądów i ocen rzeczywistości polskiej po 1989 roku. Po drugie zabrakło wystarczających przypisów; często obszerne cytaty nie opatrzone są wystarczającym przywołaniem źródeł. Z całą pewnością wynika to nie tyle z niedbalstwa, co z formuły omawianej pracy, która przecież w dużej mierze stanowi coś więcej niż rozprawę naukową. Przyznać muszę, że lektura „Konserwatyzmu po komunizmie” jest zajęciem wciągającym i fascynującym, być może także dzięki rezygnacji z naukowego aparatu pojęciowego i przystępności przekazu. Dla każdego, kto chce zapoznać się ze zrębami ważnego współczesnego polskiego prądu intelektualnego jest to więc lektura nie tylko obowiązkowa, ale także wyjątkowo przyjemna.
\r\n
',1,1,0,46,'2009-07-11 09:47:02',65,'','2009-08-18 16:08:47',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-11 09:47:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',22,0,21,'Konserwatyzm, NATO, Unia Europejska, MFW, Rafał Matyja','Rafał Matyja jest jednym z niewielu polskich politologów, którzy obok pracy naukowej z dużym powodzeniem uprawiają także działalność publicystyczną. Co więcej, ów pracownik nowosądeckiej Wyższej Szkoły Biznesu – National-Louis University może być także uznany za jednego z współtwórców współczesnej polskiej myśli konserwatywnej. Dlatego też jego książka „Konserwatyzm po komunizmie” stanowi przykład pracy powstałej z wykorzystaniem metody obserwacji uczestniczącej.\r\n\r\n',0,679,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(62,'Drozej, gorzej - byle nie u Rosjan','drozej-gorzej---byle-nie-u-rosjan','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nDywersyfikacja dostaw gazu od lat stanowi w Polsce temat debaty publicznej. Z licznych dyskusji niewiele jednak do tej pory wynikało. Wiadomości o znalezieniu dostawcy gazu skroplonego (LNG) dla powstającego w Świnoujściu gazoportu można zatem uznać za przełomowe. Ale dwudziestoletnia umowa z Qatargas rodzi szereg poważnych pytań, mających zasadnicze znaczenie dla strategii bezpieczeństwa energetycznego.
\r\n','\r\nOdpowiedzi na te pytania łatwo pozwolą się zorientować, że w przypadku wielu decyzji o charakterze gospodarczym czy nawet geoekonomicznym duży wpływ na rozstrzygnięcia wywiera polityka, a ściślej - polityczne i historyczne resentymenty i/lub sentymenty.
\r\n \r\nMitem pierwszym, stanowiącym podstawę wszelkich kolejnych, jest przekonanie o konieczności zmniejszenia dostaw gazu z Federacji Rosyjskiej, oraz o potrzebie przedłużenia historyczno-politycznych zadrażnień na sferę energetyki i surowców. Kto bowiem powiedział, że katarski gaz może być: a) tańszy od rosyjskiego; b) dostarczany z lepszymi gwarancjami utrzymania dostaw; c) łatwiejszy do dostarczania do polskiego gazoportu? Nikt nie jest w stanie na powyższe wątpliwości odpowiedzieć wyczerpująco. Wiemy, że rocznie płacić będziemy za katarski gaz około 550 mln dolarów, a cena uzależniona będzie od aktualnej ceny ropy naftowej. Już pierwsze komentarze przedstawicieli rządu dowodzą, że cena ta w porównaniu z obowiązującą przy zakupach od Gazpromu nie jest wcale atrakcyjna. Tymczasem zasadne wydaje się też pytanie o źródło pochodzenia dostarczanego przez katarską korporację surowca. Otóż, biorąc pod uwagę koszty transportu, wydaje się całkiem prawdopodobne, że Katarczycy kupować będą gaz od... Gazpromu, by następnie sprzedać go nam, oczywiście po odpowiednio wyższej cenie. Wskazują na taką możliwość zaawansowane plany budowy terminalu skraplania Baltic LNG w okolicach Petersburga. Ostatecznie gazu tego i tak z odległego Kataru nie będzie zapewne czym transportować, biorąc choćby pod uwagę fakt niedawnej całkowitej likwidacji sektora stoczniowego w Polsce.
Podsumujmy: zapewne kupować będziemy droższy gaz pochodzący z tego samego źródła, Qatargas będzie sowicie wynagradzanym pośrednikiem, a bezpieczeństwo dostaw zamiast się zwiększyć wręcz spadnie.
Czy istnieje jakaś alternatywna droga do uzyskania bezpieczeństwa energetycznego? Zapewne tak, ale wymaga ona odrzucenia politycznych stereotypów i uprzedzeń. Zamiast kupować rosyjski gaz od Katarczyków (czy może Amerykanów, bo ExxonMobil posiada spore udziały w Qatargas) można było po prostu zaproponować Rosjanom gazowe i energetyczne partnerstwo, składające się z trzech powiązanych elementów. Po pierwsze, Polska już dawno podjąć mogła decyzję o partycypacji w projekcie Nord Stream, podobnie jak uczynili to Holendrzy i Francuzi. Po drugie, sposobem tej partycypacji mogłoby być włączenie Rosjan w projekt świnoujskiego gazoportu, co umożliwiłoby nam wspólne odgrywanie znaczącej roli na europejskim rynku omawianego surowca. Po trzecie, można i trzeba powrócić do koncepcji budowy gazociągu Jamał II, który zarzucono z powodu niezrozumiałych fobii rządu Jerzego Buzka. Do tego wszystkiego zdolni byliby jednak tylko decydenci myślący w kategoriach twardego interesu ekonomicznego, dziś tak ściśle związanego z pojęciem racji stanu. Do tej pory w polskiej polityce energetycznej obowiązywała tylko jedna doktryna: nie robić nic z Rosjanami, robić wszystko przeciwko nim.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-06-30 10:03:06',65,'','2009-08-03 06:33:51',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-06-30 10:03:06','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',11,0,194,'','',0,592,'robots=\nauthor='),(64,'Partnerstwo Wschodnie na zamówienie Waszyngtonu','partnerstwo-wschodnie-na-zamowienie-waszyngtonu','','![](\"images/stories/capitol.jpg\")
Mateusz Piskorski
\r\n
\r\nCoraz częściej zdarza się, że rzekome polskie sukcesy na arenie międzynarodowej okazują się inicjatywami w istocie szkodliwymi, stojącymi w sprzeczności z polską racją stanu. W ubiegłym roku rząd Donalda Tuska przy pomocy prawicowego, neokonserwatywnego gabinetu rządzącego w Szwecji wylansował reklamowaną od miesięcy koncepcję Partnerstwa Wschodniego, zakładającą bezpośrednią ingerencję Unii Europejskiej w krajach postradzieckich, niejednokrotnie mało stabilnych politycznie i gospodarczo (Gruzja, Mołdawia) lub oddalonych o tysiące kilometrów od wschodnich granic UE (Azerbejdżan, Armenia).
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJak się okazuje, w praskim unijnym szczycie nie uczestniczyli nie tylko liderzy największych krajów Wspólnoty (Włoch, Wielkiej Brytanii, Francji, Hiszpanii), ale nawet prezydenci dwóch krajów, które projekt partnerstwa ma obejmować - Białorusi i Mołdawii.
\r\n
\r\nNic dziwnego, że dużą ostrożnością wykazała się w Pradze unijna komisarz ds. stosunków zewnętrznych i europejskiej polityki sąsiedztwa Benita Ferrero-Waldner, która podkreśliła, że wobec uznania przez UE za priorytetowe stosunków z Rosją, Unia nie zamierza osłabiać wpływów Moskwy na obszarze postradzieckim. Fiński premier Matti Vanhanen dodał zapobiegliwie, że program partnerstwa \"w żadnym wypadku nie otwiera dyskusji o członkostwie i to jest bardzo ważne\".
Próby przejęcia kontroli nad krajami byłego ZSRR dokonywane były na różne sposoby. Nie tak dawno byliśmy świadkami \"kolorowych rewolucji\" koordynowanych przez Waszyngton i jego sojuszników. Po kompromitacji usadowionych w ich wyniku u władzy ekip (przede wszystkim Juszczenki na Ukrainie i Saakaszwilego w Gruzji) zdecydowano się na nieco inna taktykę. Droga rewolucyjna zastąpiona została wysiłkami dyplomatycznymi. Nie zmieniło sie jednak jedno: rolę wykonawcy dyspozycji Waszyngtonu w zakresie planu otaczania Rosji pełni nieustannie kilka krajów europejskich. W tym gronie znaczące miejsce zajmuje Polska, co było szczególnie jaskrawo widoczne za prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego oraz rządów PiS. Rząd PO realizuje te same cele zmodyfikowanymi metodami, próbując zaciągnąć Unię Europejską do geopolitycznej konfrontacji z Moskwą. W tym kontekście program Partnerstwa Wschodniego jawi się jako przedłużenie wykonania zlecenia dla kontrahenta zza oceanu. Osobliwością tego zlecenia jest jednak to, że wykonujemy je za darmo, a właściwie nawet do niego dopłacamy (600 mln euro na Partnerstwo Wschodnie pochodzić będzie z budżetu UE, a zatem także naszego). Tymczasem wszelkie próby kompleksowego uregulowania relacji Unii ze Wschodem muszą brać pod uwagę twarde geopolityczne warunki, a wśród nich przede wszystkim niepodważalny fakt, iż obszar ten stanowi bezpośrednią strefę interesów Federacji Rosyjskiej. Brak akceptacji realiów prowadzić może do uprawiania polityki z punktu widzenia racji stanu kontrproduktywnej. Niestety, znów celuje w tym polska dyplomacja...
\r\n
',1,6,0,40,'2009-05-08 10:35:50',65,'','2009-08-03 06:31:24',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-05-08 10:35:50','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',13,0,193,'','',0,558,'robots=\nauthor='),(65,'Amerykańska gra o Kaukaz','amerykanska-gra-o-kaukaz','','![](\"images/stories/ruletka.jpg\" "\\"Foto:")
Mateusz Piskorski
\r\n
\r\nNie maleje chęć niepotrzebnego prowokowania Moskwy przez NATO. W dniach 6 maja - 1 czerwca zaplanowano manewry Paktu na terytorium Gruzji, co rodzi pewne przykre reminiscencje na Kaukazie. Niespełna rok temu, przed rozpoczęciem czystki etnicznej przez Gruzinów w Południowej Osetii, Tbilisi również organizowało zakrojone na dużą skalę manewry.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW tym roku mają się one odbywać w ramach programu Partnerstwo dla Pokoju (działania Cooperative Longbow i Cooperative Lancer), z udziałem 19 państw. Kontrowersje wokół decyzji Paktu Północnoatlantyckiego są oczywiste:
\r\n
\r\n1) manewry toczyć będą się w pobliżu obszaru o nieuregulowanym w sensie prawnomiędzynarodowym statusie, na którym nie tak dawno toczyły się działania wojenne;
\r\n2) po raz kolejny pojawią się podejrzenia i oskarżenia o próby dozbrojenia armii gruzińskiej przez Amerykanów;
\r\n3) napięta sytuacja wewnętrzna w Tbilisi niezbyt sprzyja zaproszeniu kontyngentu wojsk obcych państw.\r\n
\r\n
\r\nDlatego nietrudno dziwić się oświadczeniu znanego z ciętego języka i ostrych ocen ambasadora Rosji przy NATO Dmitrija Rogozina, który stwierdził, że \"Gruzja była sprawcą agresji na kraje sąsiednie i dlatego pojawienie się na granicy gruzińsko-osetyjskiej i gruzińsko-abchaskiej obcych sił zbrojnych jest jawną prowokacją\". Prowokacją, dodajmy, wspartą autorytetem Waszyngtonu.
\r\n \r\n
Kilkaset kilometrów dalej ma miejsce nieco inna aktywność Amerykanów. Lobbowanie na rzecz otwarcia granicy turecko-ormiańskiej przez dyplomatów amerykańskich stanowi ewidentny przykład prób wyciągnięcia Erewania z grona sojuszników Rosji na Kaukazie. Zdestabilizowana Gruzja przestaje bowiem być wiarygodnym partnerem w sprawach polityki energetycznej, a transport kaspijskiego i środkowoazjatyckiego gazu do Turcji możliwy jest alternatywnie jedynie przez terytorium Armenii. Wysiłki Waszyngtonu mogą być także związane z koncepcją przemieszczania amerykańskich sił zbrojnych z Iraku do Afganistanu przez terytorium ormiańskie. Scenariuszem konkurencyjnym może zaś być dalsza współpraca Erewania z Rosją i Iranem, a zatem znalezienie się w zupełnie innej orbicie geopolitycznej.
W tle pojawiają się kolejne wątki świadczące o wielkiej grze toczącej się na Kaukazie. W Soczi rosyjska Federalna Służba Bezpieczeństwa zatrzymała Mamuke Majsuradze, agenta gruzińskiej Specjalnej Służby Wywiadu Zewnętrznego, który tworzył sieć wywiadowczą w Kraju Krasnodarskim, posługując się ukraińskim paszportem. Majsuradze miał zbierać przede wszystkim informacje na temat sytuacji społeczno-politycznej w regionie oraz przygotowań do igrzysk olimpijskich w Soczi.
Amerykanie, mimo zmiany administracji, prowadzą w istocie nadal politykę kierowaną strategią anakondy - okrążania Rosji przez satelitów Białego Domu. Czynią to wprawdzie znacznie delikatniej i roztropniej niż za czasów republikanów, ale wektor pozostał niezmienny. Gra o Kaukaz będzie w najbliższych latach kluczową rozgrywką.
\r\n',1,6,0,40,'2009-04-22 11:49:14',65,'','2009-08-03 06:30:29',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-04-22 11:49:14','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,192,'','',0,616,'robots=\nauthor='),(66,'Mołdawska mamałyga','moldawska-mamalyga','','![](\"images/stories/criminal.jpg\" "\\"Foto:")
W środku Europy, u granic rozszerzonej Unii Europejskiej, jak wskazuje na to coraz więcej faktów, pojawia się obszar tzw. upadłego państwa (a zatem terytorium pozbawionego politycznej władzy, insytucji i możliwości utrzymania porządku). To właśnie tego rodzaju strefy chaosu stanowią prawdziwe zagrożenie dla Europy, będąc rozsadnikiem zorganizowanej przestępczości, przemytu i narkobiznesu. Upadłym państwem, jak wiele na to wskazuje, może być już wkrótce Mołdawia.
\r\n \r\n','\r\n\r\n
Mer Kiszyniowa ogłosił właśnie, że interwencja sił porządkowych przeciwko demonstrującym w ostatnich dniach obywatelom była \"ludobójstwem dokonanym na własnym narodzie\". Pokazuje to temperaturę emocji politycznych w rządzonym (?) przez pseudokomunistycznego autokratę Władimira Woronina kraju. Ich tłem jest praktycznie całkowity rozkład ekonomiczny i socjalny Mołdawii, emigracja zarobkowa ponad połowy ludności w wieku produkcyjnym (zarówno na Zachód, jak i do Rosji) oraz nieuregulowany od kilkunastu lat status najbardziej uprzemysłowionego regionu tego kraju - separatystycznego Naddniestrza. Ukraiński politolog Andriej Blinow nie bez racji wyciągnął z tego następujący wniosek: \"Mołdawię ugotują jak mamałygę, a jak ostygnie pokroją na kawałki\". Nawiązał w ten sposób do coraz częściej pojawiających się propozycji podziału tego kraju pomiędzy Rumunię (w ramach koncepcji Romania Mare - Wielkiej Rumunii wspieranej nie tylko przez tamtejszych nacjonalistów), a Ukrainę (która mogłaby przejąć zamieszkiwane przez licznych Ukraińców Naddniestrze). Ale w kolejnych etapach upadek Mołdawii może oznaczać dalsze zaostrzanie się sytuacji w regionie. Jak zauważa rosyjski historyk i politolog Modest Kolerow, rozpocząwszy budowę Wielkiej Rumunii władze w Bukareszcie mogą nabrać apetytów w miarę jedzenia - skosztują nie tylko mołdawskiej mamałygi, ale sięgnąć mogą i po ukraińską (Rumunia do dziś nie uznaje przynależności Północnej Bukowiny i Południowej Besarabii do Ukrainy).
Tymczasem prezydent Rumunii Traian Basescu jeszcze podczas swej kampanii wyborczej w 2004 roku głosił dość surrealistyczny pomysł oparcia rumuńskiej polityki zagranicznej na osi \"Bukareszt-Londyn-Waszyngton\", podkreślając zasadnicze wektory swej polityki zagranicznej podpisaniem porozumienia z G.W. Bushem dotyczącego użytkowania jednego z rumuńskich lotnisk przez siły amerykańskie. Przyszły bałkański kocioł może zatem rozpocząć się we wschodniej części tego regionu - od ugotowania na wstępie mołdawskiej mamałygi.
\r\n Mateusz Piskorski
',1,6,0,40,'2009-04-15 11:59:39',65,'','2009-07-30 06:51:41',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-04-15 11:59:39','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,191,'','',0,544,'robots=\nauthor='),(67,'Pierwsza publikacja ksiazkowa ECAG','pierwsza-publikacja-ksiazkowa-ecag','','![](\"images/stories/knigasmall.jpg\" "\\"Пискорский")
\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nW ostatnich dniach tego roku ukazała się nakładem moskiewskiego wydawnictwa \"Kniżnyj Mir\" praca Aleksieja Koczetkowa, Aleksieja Martynowa i piszącego te słowa pt. \"Южная Осетия. Вооруженная агрессия и миротворческая война\". Praca zawiera nie tylko bogaty materiał zdjęciowy i reportażowy, ale także wstępną analizę przebiegu kaukaskiego konfliktu. Szczególnie interesujące są rozdziały poświęcone globalnym, geopolitycznym skutkom konfliktu (przełamanie ładu unilateralnego, hegemonicznego w warstwie symbolicznej) oraz opis przebiegu wojny informacyjnej, którą zdecydowanie skuteczniej od Moskwy prowadziło Tbilisi. Mam nadzieję, że już niebawem praca ukaże się także w języku polskim, o czym będę na bieżąco informował.
\r\n
\r\nW pierwszą rocznicę wojny gruzińsko-rosyjskiej, 7 sierpnia 2009 r. agencja informacyjna Regnum udostępniła na swoich stronach wersję elektroniczną książki (bez zdjęć). Publikacjję w pdf można przeczytać
TUTAJ.
','',1,6,0,43,'2008-12-28 12:16:46',62,'','2009-08-14 07:11:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-12-28 12:16:46','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',13,0,14,'Kniżnyj MirECAG, pierwsza publikacja książkowa, reportaż, Moskwa, Tbilisi, Regnum','W ostatnich dniach tego roku ukazała się nakładem moskiewskiego wydawnictwa Kniżnyj Mir praca Aleksieja Koczetkowa, Aleksieja Martynowa i piszącego te słowa pt. Южная Осетия. Вооруженная агрессия и миротворческая война, ',0,783,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(68,'Solidarność z ludobójcą?','solidarnosc-z-ludobojca?','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\n\"W rozumieniu Konwencji niniejszej ludobójstwem jest którykolwiek z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych, jako takich: a) zabójstwo członków grupy, b) spowodowanie poważnego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia psychicznego członków grupy, c) rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia, obliczonych na spowodowanie ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego, d) stosowanie środków, które mają na celu wstrzymanie urodzin w obrębie grupy, e) przymusowe przekazywanie dzieci członków grupy do innej grupy\" - głosi artykuł II Konwencji w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa uchwalonej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 9 grudnia 1948 roku. Co ciekawe, autorem tej definicji był polski prawnik Rafał Lemkin, mieszkający wówczas w Stanach Zjednoczonych.
\r\n\r\n','\r\nRozpoczęta w nocy z 7 na 8 sierpnia br. akcja gruzińskich wojsk wymierzona w osetyjskich separatystów nosiła kryptonim \"Czyste Pole\", zaś jej celem miało być wyeliminowanie ludności osetyjskiej miasta Cchinwal, o czym świadczą bombardowania i ostrzał dzielnic cywilnych oraz mordy dokonywane na ich bezbronnych mieszkańcach. W składzie ostrzeliwujących stolicę Południowej Osetii jednostek znajdowali się najemnicy (m.in. obywatele Ukrainy i Litwy). Posłużono się sprzętem uzyskanym ze Stanów Zjednoczonych, m.in. Hummerami z najnowszymi systemami łączności satelitarnej. Filmy nakręcane przez gruzińskich uczestników operacji telefonami komórkowymi świadczą o działaniu ze szczególnym okrucieństwem.
\r\n
Materiały te niebawem zostaną przedstawione także polskiej opinii publicznej. Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych uczestniczyło bowiem, wraz z innymi organizacjami pozarządowymi i eksperckimi, w zbiorze i analizie danych i zeznań w Osetii Południowej. Nie wypowiadam się przy tym na temat strat strony gruzińskiej w wyniku niedawnego konfliktu z udziałem Rosji; zapewne były one znaczne, biorąc pod uwagę fakt, że awangardą interwencji był batalion złożony z Czeczeńców. Bezspornym pozostaje jednak fakt, iż działania zbrojne rozpoczęła strona gruzińska.
Gorliwych fanów obecnego gruzińskiego prezydenta zachęcam do wizyty w Osetii. Przy całym szacunku i współczuciu dla Gruzinów rozegranych w ostatniej wojnie niczym mięso armatnie, do takiej wizyty i refleksji namawiam również wielbicieli bezkrytycznego wiszenia u klamki dogorywającego waszyngtońskiego hegemona.
\r\n
',1,6,0,40,'2008-09-09 13:33:36',65,'','2009-08-03 06:27:06',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-09-09 13:33:36','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',13,0,188,'','',0,706,'robots=\nauthor='),(69,'\"Pożyteczni idioci\" w Tbilisi','pozyteczni-idioci-w-tbilisi','','![](\"images/stories/clown.jpg\" "\\"Foto:")
\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nNa południe od rządzonej przez M. Saakaszwilego Gruzji leży Armenia. To państwo legitymujące się równie dawnymi tradycjami politycznymi i równie bogatym dziedzictwem kulturowym, jak jego północny sąsiad.Ciekawe jest zatem spojrzenie na poglądy ormiańskich polityków na temat możliwości zapewnienia bezpieczeństwa skonfliktowanym nieraz od wieków narodom kaukaskim.
\r\n','\r\n W opublikowanym przez austriacki dziennik Der Standard wywiadzie wyraża je pochodzący z Górskiego Karabachu prezydent tego kraju Serż Sarkisjan.
Ormiańska głowa państwa prezentuje punt widzenia całkowicie odmienny od wojennych pohukiwań Saakaszwilego. Mówi o konieczności współpracy z Rosją, która z jednej strony jest historyczną i geopolityczną oczywistością, z drugiej zaś - jedynym realnym sposobem zabezpieczenia Kaukazu przed kolejną falą wojen. Współpraca Armenii z Federacją Rosyjską nie stanowi przy tym przeszkody dla rozwijania przez ten kraj przyjaznych stosunków z innymi podmiotami polityki międzynarodowej. \"
\r\nŚwiadczą o tym rozmiary i liczba wspólnych projektów rozwijanych w ramach porozumień z Unią Europejską i NATO, dynamicznie rozwijające się relacje z krajami europejskimi, USA i Iranem\" - mówi Sarkisjan. Ormiański prezydent podkreśla przy tym znaczenie członkostwa jego kraju w Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym. Organizacja ta powstała w wyniku wejścia w życie układu o tej samej nazwie w 1994 roku, na mocy decyzji sesji jej państw członkowskich w 2002 roku. Organizacja powoli, począwszy od 2005 roku, rozbudowuje struktury wojskowe, w tym siły szybkiego reagowania pozwalające przede wszystkim na działania antyterrorystyczne w Azji Centralnej. W jej skład wchodzą wszystkie kraje dawnego Związku Radzieckiego, z wyjątkiem państw bałtyckich (jak wiadomo, zakotwiczonych już w strukturach atlantyckich) oraz Ukrainy, Azerbejdżanu i Gruzji (te dwa ostatnie kraje wystąpiły z OUBZ wraz z Uzbekistanem, który jednak już wkrótce do tych struktur powrócił).
Dlaczego o tym piszę? Bo Rosja jest i prawdopodobnie jeszcze długo pozostanie najistotniejszym czynnikiem geopolitycznym na przestrzeni poradzieckiej. Bez udziału Moskwy niemożliwe jest rozwiązanie jakichkolwiek spraw spornych i konfliktów na tym obszarze, podobnie jak bez udziału USA trudno wyobrazić sobie trwałą stabilność sytuacji w Ameryce Północnej, Środkowej i na Karaibach. Oba te kraje to mocarstwa, a obszary znajdujące się w ich bezpośrednim sąsiedztwie stanowią bezsprzeczną strefę ich oddziaływań czy, jak kto woli, odpowiedzialności. Próba wtargnięcia jednego z tych mocarstw w strefę bezpośrednich interesów drugiego oznacza zawsze ogromne ryzyko. Dlatego nierzadko próby takiej podejmują się agenci bądź ludzie, którzy dawniej określani byli mianem \"pożytycznych idiotów\", gotowi z bezgranicznym oddaniem narażać interesy własnych krajów w imię realizacji zleceń imperialnej centrali.
Dziś to wszystko osadzić można w kontekście kryzysu gruzińskiego. Dla Gruzji jedynym wyjściem jest wybór rozsądku i politycznego realizmu - pójście drogą sąsiedniej Armenii, która zachowuje niezależność respektując jednocześnie geopolityczne realia. Polska nie znajduje się w strefie bezpośrednich interesów żadnego z dwóch wspomnianych mocarstw. Co więcej, ma unikalną szansę, by sama współkształtować politykę nowego postnarodowego mocarstwa, jakim stać się może w przyszłości Unia Europejska. Polityczny interes Warszawy, tak czy inaczej, leży zdecydowanie na zachód od Tbilisi. Zrozumienie tego faktu wymaga jednak wyzbycia się frustracji i kompleksów. Być może polityczne pokolenie ukształtowane przez podział postkomunistyczny musi zejść ze sceny, a w jego miejsce przyjść muszą ludzie wolni od psychologicznych obciążeń i stereotypów.
',1,6,0,40,'2008-08-24 14:18:05',65,'','2009-08-03 06:29:37',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-08-24 14:18:05','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,190,'','',0,711,'robots=\nauthor='),(70,'STOP TARCZY!!!','stop-tarczy','','![](\"images/stories/stop.jpg\" "\\"Foto:")
Mateusz Piskorski
\r\n
\r\nDecyzja o rozmieszczeniu na terytorium Polski obcych baz wojskowych, pierwszych od 1993 roku, gdy z naszego kraju wycofały się ostatnie jednostki rosyjskie, praktycznie już zapadła. Niebezpieczeństwo, jakie ściągnąć może ona na nasz kraj jest zdecydowanie większe od pierwotnie oczekiwanego.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nTo już nie tylko możliwość pojawienia się terrorystycznych ataków czy wybryków rozwydrzonych szeregowców US Army, ale narażenie nas wszystkich na konsekwencje potencjalnego konfliktu o charakterze globalnym, nieobliczalnego w skutkach i rozmiarach.
Pierwszą z istniejących jeszcze możliwości zablokowania budowy rakietowych silosów w podsłupskim Redzikowie jest etap ratyfikacji parafowanej umowy w parlamencie. Szanse na taki obrót spraw są jednak znikome. Potencjalny ruch sprzeciwu i głosy na \"nie\" oddać może jedynie lewica (choć zapewne podzieli się i w tej sprawie) oraz PSL (teoretycznie).
\r\n
\r\nPiS - powiedzmy otwarcie - w tej kwestii jest ugrupowaniem niepolskim, a raczej agenturą wpływu realizującą dyspozycje amerykańskich neokonserwatystów (zasięg i charakter tej agenturalnej działalności powinny stać się przedmiotem dogłębnych studiów i analiz, wszakże po ostatnich wypowiedziach L. Kaczyńskiego w Tbilisi jej istnienie nie może już budzić wątpliwości). Pozostaje klub parlamentarny PO i to właśnie jego członków namawiać można do sprzeciwu wobec decyzji rządu, choćby wskazując na zagrożenie ich pozycji spadkiem notowań. Trudno jednak i tu liczyć na cuda.
W tej sytuacji pozostaje budowa silnego, obywatelskiego ruchu sprzeciwu, obejmującego szerokie środowiska, często bardzo różnorodne ideowo i politycznie, a jednak mające jeden wspólny cel: pokazanie, że obce wojska nad Odrą, Wisłą i Bałtykiem nie są mile widziane. Przesłanki protestu mogą być różne:
1) u wolnościowców i alter- /antyglobalistów - niechęć wobec ścisłej militarnej współpracy Polski z mocarstwem oskarżanym o łamanie podstawowych praw człowieka (np. w Guantanamo), lekceważącym prawo międzynarodowe, agresywnym tzw. rogue state;
2) u niepodległościowców i narodowców - fakt stacjonowania na terytorium Polski obcych wojsk jako realne ograniczenie suwerenności Państwa Polskiego;
3) u proeuropejskiej lewicy - amerykańskie wojska jako kolejny polski cios w poszerzanie i pogłębianie współpracy w ramach Unii Europejskiej;
4) u przeciętnych obywateli - zwykły lęk przed niebezpieczeństwem, jakie tzw. tarcza niesie dla nich i ich rodzin, czyniąc z Polski potencjalną arenę konfliktu;
5) last but not least, u mieszkańców Redzikowa i okolic zwykły lęk przed gwałtami, rozbojami i wybrykami żołdaków amerykańskich, a dodatkowo obawa ataków terrorystycznych.
Te wszystkie siły mogą zawrzeć sojusz celowy, choć tak wiele je na co dzień dzieli. Z myślą o tym w ubiegłym roku, gdy reprezentujący niepolskie interesy rząd PiS zabiegał w Waszyngtonie o zaangażowanie militarne USA w Polsce, wraz z Piotrem Ikonowiczem (choć wiele poglądów na inne kwestie nas dzieli) założyłem stowarzyszenie Stop Tarczy. Nadszedł moment obywatelskiego sprzeciwu, dlatego dziś zapraszamy wszystkich ludzi dobrej woli, ceniących pokój i bezpieczeństwo do współpracy.
\r\n
\r\n
',1,6,0,40,'2008-08-16 14:23:41',62,'','2009-08-03 06:28:18',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2008-08-16 14:23:41','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',11,0,189,'','',0,676,'robots=\nauthor='),(71,'Statut Stowarzyszenia','statut-stowarzyszenia','','ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
1. Stowarzyszenie nosi nazwę: Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych w dalszych postanowieniach statutu zwane Stowarzyszeniem.
2. Siedzibą stowarzyszenia jest Szczecin. Terenem działania jest Rzeczpospolita Polska.
3. Dla realizacji celów statutowych stowarzyszenie może działać na terenie innych państw z poszanowaniem tamtejszego prawa.
4. Stowarzyszenie jest zawiązane na czas nieograniczony. Posiada osobowość prawną. Działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o Stowarzyszeniach( Dz. U. z 2001, Nr 79, poz. 855 z póź. zm. ) oraz niniejszego statutu.
5. Stowarzyszenie może należeć do innych krajowych i międzynarodowych organizacji o podobnych celach.
6. Działalność Stowarzyszenia oparta jest przede wszystkim na pracy społecznej członków. Do prowadzenia swych spraw stowarzyszenie może zatrudniać pracowników.
7. Stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r Prawo o Stowarzyszeniach ( Dz. U z 2001. Nr 79, poz. 855 z póź. zm)
ROZDZIAŁ II
CELE I ŚRODKI DZIAŁANIA
8. Celem Stowarzyszenia jest zbieranie, analizowanie i wydawanie opinii, ekspertyz dotyczących spraw polityki, gospodarki i kultury
9. Stowarzyszenie swe cele realizuje poprzez:
a) Monitoring prasy, wydawnictw, mediów zgodnych tematycznie z celami stowarzyszenia
b) Czynny udział w życiu społeczno – politycznym, obserwacja wyborów w kraju i zagranicą, organizowanie i udział w konferencjach, sympozjach związanych z działalnością stowarzyszenia
c) Propagowanie wiedzy o Państwach i narodach, wolnościach obywatelskich, demokracjach lokalnych i społeczeństwie obywatelskim
d) Publikacje stanowisk, ekspertyz, opinii dotyczących zagadnień z zakresu polityki, gospodarki i kultury
e) Współpraca oraz wymiana wiedzy i doświadczeń z podobnymi stowarzyszeniami
ROZDZIAŁ III
CZŁONKOWIE – PRAWA I OBOWIĄZKI
10. Członkami Stowarzyszenia mogą być osoby fizyczne i prawne. Osoba prawna może być jedynie członkiem wspierającym Stowarzyszenia.
11. Stowarzyszenie posiada członków:
a) zwyczajnych,
b) wspierających,
c) honorowych.
12. Członkiem Zwyczajnym Stowarzyszenia może być każda osoba fizyczna, która:
a) złoży deklarację członkowską na piśmie,
b) przedstawi pozytywną opinię dwóch członków Stowarzyszenia.
13. Członkiem zwyczajnym staje się po złożeniu pisemnej deklaracji na podstawie uchwały Zarządu Stowarzyszenia.
14. Członkiem wspierającym Stowarzyszenie może zostać osoba fizyczna i prawna deklarująca pomoc finansową, rzeczową lub merytoryczną w realizacji celów Stowarzyszenia.
15. Członkiem wspierającym staje się po złożeniu pisemnej deklaracji na podstawie uchwały Zarządu.
16. Członkiem honorowym Stowarzyszenia może być osoba fizyczna, która wniosła wybitny wkład w działalność i rozwój Stowarzyszenia.
17. Członkowie honorowi są przyjmowani przez Walne Zgromadzenie na wniosek 10 członków Stowarzyszenia.
18. Członkowie zwyczajni mają prawo:
a) biernego i czynnego uczestniczenia w wyborach do władz Stowarzyszenia,
b) korzystania z dorobku, majątku i wszelkich form działalności Stowarzyszenia,
c) udziału w zebraniach, wykładach oraz imprezach organizowanych przez Stowarzyszenie,
d) zgłaszania wniosków co do działalności Stowarzyszenia.
19. Członkowie zwyczajni mają obowiązek:
a) brania udziału w działalności Stowarzyszenia i realizacji jego celów,
b) przestrzegania statutu i uchwał władz Stowarzyszenia,
c) regularnego opłacania składek.
20. Członkowie wspierający i honorowi nie posiadają biernego oraz czynnego prawa wyborczego, mogą jednak brać udział z głosem doradczym w statutowych władzach Stowarzyszenia, poza tym posiadają takie prawa jak członkowie zwyczajni.
21. Członek wspierający ma obowiązek wywiązywania się z zadeklarowanych świadczeń, przestrzegania statutu oraz uchwał władz Stowarzyszenia.
22. Członkowie honorowi są zwolnieni ze składek członkowskich.
23. Utrata członkostwa następuje na skutek:
a) pisemnej rezygnacji złożonej na ręce Zarządu,
b) wykluczenia przez Zarząd:
• z powodu łamania statutu i nieprzestrzegania uchwał władz Stowarzyszenia,
• z powodu notorycznego nie brania udziału w pracach Stowarzyszenia,
• z powodu nie płacenia składek za okres pół roku,
• na pisemny wniosek trzech członków Stowarzyszenia
c) utraty praw obywatelskich na mocy prawomocnego wyroku sądu,
d) śmierci członka oraz utraty osobowości prawnej przez osoby prawne.
24. Od uchwały Zarządu w sprawie przyjęcia w poczet członków stowarzyszenia lub pozbawienia członkostwa zainteresowanemu przysługuje odwołanie do Walnego Zgromadzenia Członków. Uchwała walnego zgromadzenia członków jest ostateczna.
ROZDZIAŁ IV
WŁADZE STOWARZYSZENIA
25. Władzami Stowarzyszenia są:
a) Walne Zgromadzenie Członków,
b) Zarząd,
c) Komisja Rewizyjna.
26. Kadencja władz.
a) Kadencja wszystkich władz wybieralnych Stowarzyszenia trwa trzy lata, a ich wybór odbywa się w głosowaniu jawnym bezwzględną większością głosów
b) Członkowie wybrani do władz Stowarzyszenia mogą tę samą funkcję pełnić nie dłużej niż przez dwie kadencje.
27. Uchwały wszystkich władz Stowarzyszenia zapadają zwykłą większością głosów przy obecności co najmniej połowy członków uprawnionych do głosowani, chyba że dalsze postanowienia statutu stanowią inaczej.
28. Walne Zgromadzenie Członków jest najwyższą władzą Stowarzyszenia. W Walnym Zgromadzeniu Członków biorą udział:
a) z głosem stanowiącym – członkowie zwyczajni,
b) z głosem doradczym – członkowie wspierający, honorowi oraz zaproszeni goście.
29. Walne Zgromadzenie Członków może być zwyczajne i nadzwyczajne.
30. Walne Zgromadzenie Członków zwyczajne jest zwoływane raz na dwa lata przez Zarząd Stowarzyszenia. Termin i miejsce obrad Zarząd podaje do wiadomości wszystkich członków co najmniej na 7 dni przed terminem zebrania.
31. Walne Zgromadzenie Członków nadzwyczajne może się odbyć w każdym czasie. Jest zwoływane przez Zarząd z jego inicjatywy, na wniosek Komisji Rewizyjnej lub pisemny wniosek co najmniej 1/3 ogólnej liczby członków zwyczajnych Stowarzyszenia.
32. Uchwały Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenia zapadają bezwzględną większością głosów w obecności przynajmniej połowy ogólnej liczby członków. Głosowanie jest jawne.
33. Do kompetencji Walnego Zgromadzenia należą:
a) określenie głównych kierunków działania i rozwoju Stowarzyszenia,
b) uchwalania zmian statutu,
c) wybór i odwoływanie wszystkich władz Stowarzyszenia,
d) udzielanie Zarządowi absolutorium na wniosek Komisji Rewizyjnej,
e) rozpatrywanie sprawozdań z działalności Zarządu i Komisji Rewizyjnej,
f) uchwalanie budżetu,
g) uchwalanie wysokości składek członkowskich oraz wszystkich innych świadczeń na rzecz Stowarzyszenia,
h) podejmowanie uchwał w sprawie przyjęcia członka honorowego,
i) rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań władz Stowarzyszenia,
j) rozpatrywanie wniosków i postulatów zgłoszonych przez członków Stowarzyszenia lub jego władze,
k) rozpatrywanie odwołań od uchwał Zarządu,
l) podejmowanie uchwały o rozwiązaniu Stowarzyszenia i przeznaczeniu jego majątku,
m) podejmowanie uchwał w każdej sprawie wniesionej pod obrady, we wszystkich sprawach nie zastrzeżonych do kompetencji innych władz stowarzyszenia.
34. Zarząd jest powołany do kierowania całą działalnością Stowarzyszenia zgodnie z uchwałami Walnego Zgromadzenia Członków, reprezentuje Stowarzyszenia na zewnątrz.
35. Zarząd składa się z 3 do 7 osób w tym przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego, sekretarza i skarbnika, których wybiera Zjazd spośród zaproponowanych przez przewodniczącego członków.
36. Posiedzenia Zarządu odbywają się w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz na miesiąc. Posiedzenia Zarządu zwołuje prezes.
37. Do kompetencji Zarządu należą:
a) realizacja celów Stowarzyszenia,
b) wykonywanie uchwał Walnego Zgromadzenia Członków,
c) sporządzanie planów pracy i budżetu,
d) sprawowanie zarządu nad majątkiem Stowarzyszenia,
e) podejmowanie uchwał o nabywaniu, zbywaniu lub obciążaniu majątku Stowarzyszenia,
f) reprezentowanie Stowarzyszenia na zewnątrz,
g) zwoływanie Walnego Zgromadzenia Członków,
h) przyjmowanie i skreślanie członków.
38. Komisja Rewizyjna powoływana jest do sprawowania kontroli nad działalnością Stowarzyszenia.
39. Komisja Rewizyjna składa się z 3 do 5 osób w tym przewodniczącego, zastępcy oraz sekretarza.
40. Do kompetencji Komisji Rewizyjnej należy:
a) kontrolowanie działalności Zarządu,
b) składanie wniosków z kontroli na Walnym Zgromadzeniu Członków,
c) prawo wystąpienia z wnioskiem o zwołanie Walnego Zgromadzenia Członków oraz zebrania Zarządu,
d) składanie wniosków o absolutorium dla władz Stowarzyszenia,
e) składanie sprawozdań ze swojej działalności na Walnym Zgromadzeniu Członków.
41. W razie gdy skład władz Stowarzyszenia ulegnie zmniejszeniu w czasie trwania kadencji uzupełnienie ich składu może nastąpić w drodze kooptacji, której dokonują pozostali członkowie organu, który uległ zmniejszeniu. W tym trybie można powołać nie więcej niż połowę składu organu.
ROZDZIAŁ V
MAJĄTEK I FUNDUSZE
42. Majątek Stowarzyszenia powstaje:
a) ze składek członkowskich,
b) darowizn, spadków, zapisów,
c) dotacji i ofiarności publicznej.
43. Wszelkie środki pieniężne mogą być przechowywane wyłącznie na koncie Stowarzyszenia.
44. Stowarzyszenie prowadzi gospodarkę finansową zgodnie z obowiązującymi przepisami.
45. Decyzje w sprawie nabywania, zbywania i obciążania majątku Stowarzyszenia podejmuje Zarząd.
46. Do zawierania umów, udzielania pełnomocnictwa i składania innych oświadczeń woli w szczególności w sprawach majątkowych wymagane są podpisy dwóch członków Zarządu działających łącznie.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
47. Uchwałę w sprawie zmiany statutu oraz uchwałę o rozwiązaniu Stowarzyszenia podejmuje Walne Zgromadzenie Członków kwalifikowaną większością głosów – (2/3) , przy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania.
48. Podejmując uchwałę o rozwiązaniu Stowarzyszenia Walne Zgromadzenie Członków określa sposób jego likwidacji oraz przeznaczenie majątku Stowarzyszenia.
49. W sprawach nie uregulowanych w niniejszym statucie zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo o Stowarzyszeniach.
','',1,5,0,38,'2009-07-12 20:11:03',62,'','2009-07-12 20:29:42',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-12 20:11:03','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=0\nshow_author=0\nshow_create_date=0\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=0\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,4,'','',0,542,'robots=\nauthor='),(72,'Batalia PR o Honduras','batalia-pr-o-honduras','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nZamach stanu zakończony usunięciem z urzędu prezydenta Hondurasu Manuela Zelayi budzi sprzeczne reakcje w kraju, który jest bezpośrednio i żywotnie zainteresowany rozwojem wydarzeń w Ameryce Środkowej. Chociaż prezydent Barack Obama z urzędu potępił niedemokratyczny charakter działań tamtejszej opozycji, w USA zaczęła się wizerunkowa batalia z użyciem zdobyczy PR.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nCo ciekawe, Zelaya znany jest raczej z dobrych kontaktów z wenezuelskim przywódcą Hugo Chavezem i innymi zwolennikami rewolucji boliwariańskiej, niż z poprawnych relacji z Waszyngtonem.
Zwracają na to uwagę środowiska biznesowe z Hondurasu. Tamtejszy oddział latynoamerykańskiej izby przemysłowej CEAL podjął działania na rzecz transformacji amerykańskiej i międzynarodowej opinii publicznej, akcentując podjętą przez usuniętego prezydenta próbę przeforsowania zmiany konstytucji, która wzmocniłaby jego pozycję. Honduraski biznes wynajął firmę lobbingową Orrick, Herrington & Sutcliffe, z ramienia której PR honduraskiego antyprezydenckiego rządu tymczasowego zajmuje się Lanny Davis, były doradca prezydenta Billa Clintona, a następnie współpracownik Hillary Clinton. W ostatnich dniach ukazały się już reklamy w kilku opiniotwórczych amerykańskich pismach, doszło do spotkań przedstawicieli honduraskiego rządu tymczasowego z kongresmanami i doradcami. Ich pierwszym rezultatem stał się list otwarty skierowany do prezydenta Obamy przez siedemnastu republikańskich kongresmanów przekonanych o konieczności zaprzestania wspierania Zelayi.
Lobbing i wykorzystanie agencji PR staje się, jak pokazuje powyższy przykład, coraz częściej wykorzystywanym instrumentem rządów zabiegających o uzyskanie międzynarodowego uznania. W przypadku niewielkiego Hondurasu działania nakierowane są wyłącznie na kontynentalnego hegemona – Stany Zjednoczone. Zwraca uwagę fakt, że honduraski biznes żadnych działań wizerunkowych nie podjął w Unii Europejskiej. Doktryna Monroe jest dla jego przedstawicieli oczywistością.
',1,6,0,40,'2009-07-12 21:32:11',65,'','2009-08-03 06:25:50',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-12 21:32:11','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',15,0,186,'','',0,566,'robots=\nauthor='),(73,'Nowa rosyjska baza w Kirgizji?','nowa-rosyjska-baza-w-kirgizji?','','![\"Foto:](\"images/stories/tank.jpg\" "\\"Foto:")
W związku z nasileniem sytuacji kryzysowej w Kotlinie Fergańskiej na pograniczu Kirgizji, Uzbekistanu i Turkmenistanu pojawiła się koncepcja stworzenia na południu pierwszego z wymienionych krajów bazy wojsk rosyjskich w ramach Organizacji Bezpieczeństwa Zbiorowego. Źródła uzbeckie twierdzą, że doszło do rozmów na ten temat pomiędzy rosyjskim wicepremierem Igorem Sieczynem i ministrem obrony Anatolijem Serdiukowem a prezydentem Kirgizji Kurmanbekiem Bakijewem.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nBaza miałaby być zlokalizowana w rejonie południowokirgiskiego miasta Osz.
\r\n
Na informacje te nerwowo zareagował Uzbekistan. Jego władze spodziewają się, że ewentualna dyslokacja wojsk rosyjskich w tym regionie może stać się czynnikiem destabilizującym, tym bardziej, że południowe obszary Kirgizji zamieszkiwane są w dużej mierze przez ludność uzbecką.
\r\n
\r\nECAG - Oddział Moskwa
',1,6,0,40,'2009-07-12 21:45:36',62,'','2009-08-07 12:10:33',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-12 21:45:36','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',20,0,187,'Kirgizja, Uzbekistan, Rosja, baza','W związku z nasileniem sytuacji kryzysowej w Kotlinie Fergańskiej na pograniczu Kirgizji, Uzbekistanu i Turkmenistanu pojawiła się koncepcja stworzenia na południu pierwszego z wymienionych krajów bazy wojsk rosyjskich w ramach Organizacji Bezpieczeństwa Zbiorowego. ',0,657,'robots=\nauthor=ECAG-Moskwa'),(74,'Projekt - Państwa Nieuznawane','projekt---panstwa-nieuznawane','','
\r\n![](\"images/stories/trybuna.jpg\")
Państwa nieuznawane stanowią element rzeczywistości międzynarodowej od wielu dekad. Rozpady mocarstw i imperiów kolonialnych powodowały liczne konflikty terytorialne i narodowościowe, z których wiele zakończyło się działaniami zbrojnymi. Ich rezultatem rzadko było ostateczne uregulowanie kwestii spornych terytoriów. Częściej okazywało się, że obszary będące przedmiotem sporu dwóch lub więcej państw pozostawały w sferze tzw. zamrożonego konfliktu. Przedłużanie się tego stanu powodowało konieczność organizacji życia publicznego w ramach istniejących warunków. W ten sposób dochodziło do proklamacji niepodległości podmiotów, które wkrótce potocznie określono mianem republik separatystycznych. Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, unikając tej subiektywnej i publicystycznej terminologii, posługuje się pojęciem państw nieuznawanych. Definiujemy je w następujący sposób: są to państwa de facto (spełniające zatem klasyczne kryteria państwowości: terytorium, ludność, władza) nieuznawane de iure (nie będące członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych i nieuznawanie przez społeczność międzynarodową). Terminologia ta musi zostać dopracowana na gruncie współczesnego dorobku nauki o stosunkach międzynarodowych i politologii. Istnieją bowiem państwa uznawane tylko przez jedno lub kilka innych państw będących członkami ONZ, których status jest dziś rzeczą trudną do zdefiniowania. \r\n','\r\n\r\n
\r\nEuropejskie Centrum Analiz Geopolitycznych wychodzi z założenia, że obszary, o których powyżej mowa, stanowią geopolityczne punkty zapalne. Dochodzi w nich niejednokrotnie do ścierania się interesów geopolitycznych nie tylko ościennych bezpośrednio zainteresowanych krajów, ale także imperiów. Państwa nieuznawane mogą też być poligonem doświadczalnym zastosowania nowych doktryn politycznych i ekonomicznych, bowiem nie podlegają właściwym erze globalizacji ograniczeniom.
\r\nSzczególnie interesujące z europejskiego punktu widzenia są państwa nieuznawane na obszarze byłego Związku Radzieckiego. W ich przypadku mamy do czynienia z konfrontacją geopolityczną przynajmniej czterech czynników: krajów ościennych, Federacji Rosyjskiej jako sukcesora ZSRR, Unii Europejskiej jako gracza na poziomie Eurazji oraz Stanów Zjednoczonych realizujących strategię anakondy wokół imperiów uznawanych przez Waszyngton za wrogie.
\r\nZ myślą o państwach nieuznawanych, we współpracy z rosyjskim Międzynarodowym Instytutem Nowych Państw (International Institute of Newly Established States, www.iines.org), Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych uruchamia specjalny projekt analityczno-ekspercki. Jego formuła polegać będzie przede wszystkim na publikacjach, ekspertyzach i seminariach dotyczących omawianej problematyki. Centrum jest także gotowe do współpracy z partnerami biznesowymi zainteresowanymi informacjami na temat ryzyka politycznego inwestycji i handlu na tych obszarach. Wieloletnie kontakty z ekspertami, przedsiębiorcami i przedstawicielami administracji państw nieuznawanych stanowią w tym przypadku nieoceniony atut.
\r\nZarząd Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych
',1,7,0,50,'2009-07-13 10:17:37',62,'','2009-11-12 17:52:28',62,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-13 10:17:37','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=0\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=0\nshow_print_icon=0\nshow_email_icon=0\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',21,0,1,'','',0,4518,'robots=\nauthor='),(75,'Nowe propozycje dla Górskiego Karabachu','nowe-propozycje-dla-gorskiego-karabachu','','![](\"images/stories/karabach.png\" "\\"Nagorno")
Po spotkaniu grupy G8 trzy kraje wchodzące w skład specjalnej grupy Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie ds. uregulowania konfliktu karabaskiego Stany Zjednoczone, Federacja Rosyjska i Francja zaproponowały zmodyfikowaną listę tzw. zasad madryckich po raz pierwszy sformułowanych 29 listopada 2007 roku. Oto lista najważniejszych z nich:
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n- powrót terenów wokół Republiki Górskiego Karabachu (tzw. strefy bezpieczeństwa) pod kontrolę Azerbejdżanu;
- wypracowanie tymczasowego statusu RGK;
- otwarcie korytarza między RGK a Armenią;
- określenie przyszłego statusu Karabachu na podstawie zgodnego z prawem samookreślenia;
- umożliwienie powrotu wszystkim uchodźcom i przesiedleńcom;
- przyznanie międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa, w tym być może także w formie operacji pokojowej.
\r\nPełen tekst oświadczenia trzech prezydentów Baracka Obamy, Dmitrija Miedwiediewa i Nicolasa Sarkozy\'ego na stronach Białego Domu. \r\n
\r\nECAG - Oddział Kaukaz
\r\n
',1,7,0,49,'2009-07-14 04:22:00',62,'','2009-07-29 18:19:57',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-14 04:22:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',12,0,11,'','',0,657,'robots=\nauthor='),(76,'Jednowektorowa prozachodnia polityka to zguba','jednowektorowa-prozachodnia-polityka-to-zguba','','\r\n
\r\nSwoje refleksje na temat stosunków rosyjsko-gruzińskich, przyjaźni i wojny przedstawia Nana Dżaparidze, rzecznik gruzińskiego \"Stowarzyszenia Iraklia II\".
\r\n
\r\nWyw. Jana Bielianina, tłum. Przemysław Sieradzan
\r\n','\r\n
\r\nW gruzińskich środkach masowego przekazu do dziś pokutuje przekonanie o jakoby barbarzyńskim zachowaniu rosyjskich żołnierzy w stosunku do Gruzinów podczas wojny Gruzji i Osetii w sierpniu ubiegłego roku. Wiem, że kontaktowała się Pani z gruzińskimi żołnierzami. Co oni mówią?
\r\n
\r\n
\r\nTak, miałam szczęście rozmawiać z gruzińskimi wojskowymi. Kiedy zakończył się ten straszny konflikt i nasi żołnierze zaczęli wycofywać się z Cchingwału, właśnie rosyjskie wojska pomogły przeżyć wielu rosyjskim żołnierzom. Oni udostępnili wojskowym korytarz, żeby mogli opuścić miasto nie narażając się na ataki ze strony Osetyjczyków. Byuła jeszcze jedna sytuacja z naszymi rodakami - starszymi ludźmi, którzy nie mogli wyjechać z z gruzińskich wiosek na terytorium Osetii. Rosyjscy żołnierze pomogli im zgromadzić się w jednej ze szkół, przez pewien czas udzielali im tam schronienia, po czym pokojowo przekazali stronie gruzińskiej. Ludzie to ludzie, czy żołnierz czy zwykły cywil. Bardzo źle, że w ogóle doszło do wojny.
\r\n
\r\nPrzypomina mi to epizod z czasów pierwszej wojny światowej, kiedy rosyjskich żołnierzy przerzucono na grecki front w okolicach Salonik. Tam zmuszeni byli walczyć przeciw Bułgarom. Ani z jednej, ani z drugiej strony nie padł strzał. To potwornie drażniło sojuszników - Francuzów i Anglików. Jak źle nie odnosilibyśmy się do siebie wzajemnie, jakby nie oddaliła od siebie wojna - mimo wszystko zwyciężało poczucie jedności prawosławnych Bułgarów i prawosławnych Rosjan. Możliwe, że coś podobnego wydarzyło się podczas wojny w Osetii Południowej.
Tak, jest pewna granica w relacjach między Rosjanami i Gruzinami, której nikt nie przekracza. Teraz wszyscy powinniśmy poszukiwać pozytywów, żeby przezwyciężyć wzajemną wrogość. Jeśli będziemy nieustannie spoglądać do tyłu, to z pewnością znowu się zetrzemy.
Było wiele pozytywnych wydarzeń, jeszcze w czasach pierwszego konfliktu w Osetii Południowej i Abchazji. Znam bardzo wiele przypadków, gdy Abchazowi ukrywali u siebie Gruzinów i odwrotnie. Tak samo z Osetyjczykami! Normalne relacje międzyludzkie jakie były, takie i pozostały. O kwestiach natury państwowej decyduje elita władzy. No i tam, na górze, powinni zrozumieć i usłyszeć głos narodów rosyjskiego i gruzińskiego. Obecne relacje między naszymi narodami - to nienormalne!
Słusznie zauważyła Pani, że myśleć należy o przyszłości. Do wojny już doszło - tego nie zmienimy. Jak Pani uważa, jakie kroki powinny podjąć narody rosyjski i gruziński, by przełamać sytuację patową i powrócić do wzajemnego zrozumienia?
Rozbieżności pojawiły się z powodu rozpadu integralności terytorialnej Gruzji, gdy rozpadł się Związek Radziecki. Znakomicie pamiętam wystąpienie akademika Sacharowa, który oświadczył, że imperium radzieckie znajduje się na granicy rozpadu i na podobnej zasadzie w przyszłości rozpadną się małe imperia w rodzaju Gruzji. Sacharow jak gdyby dał sygnał. Nie wiem, czy jego oświadczenie miało charakter przypadkowy, czy ktoś celowo kazał mu o tym powiedzieć. Moim zdaniem jednak wypowiedź ta była błędna. Każdy rozpad, a także sygnał do jego rozpoczęcia, zawiera w sobie i rozpad duszy. N świecie wszystko jest powiązane: aspekt duchowy, ekonomia, polityka. Zły czy dobry, ale to był związek, w którym ludzie żyli mniej lub bardziej bezpiecznie. Gdy opuściliśmy ZSRR, okazało się, że obiecanej wolności słowa i nadrzędności prawa wcale nie ma. Mamy bardzo wiele problemów. Ostatecznie okazało się, że stoimy przy rozbitym korycie: ekonomia znajduje się w stanie rozkładu, praw człowieka nikt nie przestrzega, system sądów nie działa. Chaos. Najstraszniejsze jednak jest to, że naród traci swoją autonomię, swoją specyfikę. Ciągle tylko mitingi, demonstracje. Na zmianę podoba nam się to jedno, to drugie. Przede wszystkim trzeba się zastanowić, na czym polega nasza wina. Właśnie, nie Rosji, USA, Zachodu, Północy czy Wschodu, a wina samych Gruzinów! Kiedy Rosjanie krytykują Gruzję - trzeba zastanowić się dlaczego ją krytykują! Oczywiście, sporów terytorialnych nikt nie rozwiąże w jeden dzień. Są jednak kwestie, które uregulować można już teraz. Przywrócenie stosunków handlowych, zdjęcie embarga z towarów gruzińskich, uproszczenie reżimu wizowego. Poczułam potworną gorycz, gdy przyleciałam na lotnisko Wnukowo: paszporty zebrano od wszystkich obywateli zagranicznych, wszystkim oddano je szybko, tylko nam powiedziano: \"z Gruzinami musimy porozmawiać osobno\". Tak nie można żyć! Problemy dotyczą wszystkich.
W Gruzji są aktywne siły społeczne. Na przykład Pani organizacja wydaje swoją gazetę, stawiała też kwestię mszy w Tbilisi w języku starocerkiewnosłowiańskim. Ostatecznie udało jej się osiągnąć cel! Okazuje się, że społeczeństwo nie jest pasywne. Również ma swoje zdanie, również może coś zrobić!
Naród gruziński nigdy nie był stadem. Dowodem na to mogą być nasze demonstracje - nie tylko przeciw Saakaszwili, ale przeciw Szewardnadze, przeciw Gamsachurdii. Społeczeństwo nie może pogodzić się z sytuacją, w której się znalazło. A sytuacja ta jest niełatwa. Jest takie powiedzenie: \"Można przez krótki czas oszukiwać wiele osób, przez dłuższy czas - niewiele osób, nie można jednak wszystkich oszukiwać wiecznie\". Zrozumieliśmy, że w momencie krytycznym Zachód nie zdołał nas obronić, nie zdołał zapobiec przelewowi krwi. Kwestią abchaską zajmowała się ONZ. Przyjęli wiele rezolucji, na przykład o wymianie uchodźców. Nic takiego się nie wydarzyło! Oni podchodzili do sprawy jednostronnie. Ja w ogóle nie rozumiem, po co ONZ mieszała się we wszystkie te konflikty. Ta organizacja nie zrobiłą niczego pożytecznego. Z drugiej strony w Osetii Południowej Prym wiedzie OBWE. Jej działalność też nie przynosi rezultatów. Wydali mnóstwo pieniędzy, przyjeżdżali, wyjeżdżali, prowadzili monitoring. Celem Gruzji było przywrócenie integralności terytorialnej. Tak się nie stało. Rosja i Gruzja od samego początku powinny były spróbować znaleźć wspólny język zamiast wplątywać w uregulowanie konfliktu organizacje międzynarodowe. Jest już późno, ale można to zrobić. Potrzebna jest do tego wola polityczna.
Jak Pani sądzi, czy w Gruzji może przyjść do władzy siła prorosyjska?
Obecnie jest to niemożliwe. Nam w ogóle żadna \"pro.\" nie są potrzebne. Potrzebujemy gruzińskiej siły. Przy czym siła ta powinna być, po pierwsze, rozsądna. W Gruzji do dzisiaj zostało wielu zwolenników naszego pierwszego prezydenta Gamsachurdii. On właśnie był progruziński. On nie był politykiem, on nie brał wielu czynników pod uwagę. W jego czasach uaktywniły się nastroje antyrosyjskie. Pod sam koniec jednak wszystko zrozumiał i gotów był wstąpić do WNP. Potem jednak podłączyły się inne siły. Został zmieciony ze sceny politycznej. Potrzebujemy takiej siły, która by zrozumiała, że jednowektorowa prozachodnia polityka prowadzi do zguby. Trzeba spoglądać i na zachód, i na wschód, i na południe. Ze wszystkimi trzeba utrzymywać dobre, pełne wzajemnego zrozumienia stosunki. Tym bardziej z Rosją. Gruzja znajduje się tam, gdzie się znajdowała - geografii nikt nie zmieni. Rosja to nie tylko ogromna siła, która, jeśli zechce, może obronić Gruzję. To ogromny rynek zbytu dla Gruzińskich produktów rolnych. Jesteśmy państwem agrarnym. Cały nasz przemysł związany był z Rosją, Ukrainą, Kazachstanem, Białorusią. Po rozpadzie ZSRR nie zdołaliśmy utrzymać naszej ekonomiki w dotychczasowym kształcie.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-07-14 04:29:55',62,'','2009-08-03 06:24:49',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-14 04:29:55','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=1\nlink_titles=1\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',14,0,185,'','',0,581,'robots=\nauthor='),(77,'Z tarczą bez tarczy','z-tarcza-bez-tarczy','','![](\"images/stories/shield.jpg\")
\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nPotencjalna rezygnacja amerykańskiej administracji, pod przewodnictwem prezydenta Baracka Obamy ,z budowy komponentów tarczy antyrakietowej na terenie Europy Środkowej może wyjść procesom integracji europejskiej na dobre. Należy bowiem podkreślić, iż mimo decyzji o akcesji do Wspólnot Europejskich w 2004 r. wciąż za Polską ciągnęła się opinia lobbysty i promotora amerykańskich interesów na europejskim kontynencie.
\r\n','\r\nDzięki potencjalnej rezygnacji Waszyngtonu z budowy tarczy, jako elementu zabezpieczającego interwencje wojsk USA na całym globie, opinia Polski, jako głównego sojusznika i promotora Ameryki w tej części świata, może ulec gruntownemu osłabieniu. Jednakże to fiasko i rezygnacja z obecności wojsk USA w kolejnym kraju europejskim wcale nie musi oznaczać pogorszenia koiędzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej. Wręcz przeciwnie. Jednakże tylko pod warunkiem, że zmusi zmusić do poszukiwania strategicznych i wiarygodnych partnerów już nie za oceanem, ale w ramach Unii Europejskiej, atym samym do pogłębienia integracji europejskiej. W tym wymiarze może to oznaczać przede wszystkim zwiększenie efektywnych wysiłków w kierunku aktywnej budowy unijnego systemu bezpieczeństwa. Tym samym też na powrót może wrócić idea reformy NATO zwrócenia głównych wysiłków paktu na ochronę Europy, a tym samym odseparowania jej od wątpliwych strategicznie i niebezpiecznych w skali globalnej planów USA.
\r\n
\r\nMając na uwadze wciąż silne tendencje euroentuzjastyczne polskich elit rządzących (Platforma Obywatelska), a także ich potencjalny sojusz z opcjami niechętnymi Rosji (zwłaszcza PiS) w tej dziedzinie, efekt może być zaskakujący, a tym samym w efekcie pozytywny dla realnego zwiększenia bezpieczeństwa i obronności naszego kraju na arenie międzynarodowej. Czy to się uda — czas pokaże...
\r\n
\r\n
',1,6,0,40,'2009-07-17 09:03:20',64,'','2009-08-03 06:17:04',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-17 09:03:20','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,184,'','',0,553,'robots=\nauthor='),(78,'Przekop niepotrzebny','przekop-niepotrzebny','','![](\"images/stories/ship.jpg\")
\r\nMateusz Piskorski
\r\nW okresie największego zaostrzenia relacji polsko-rosyjskich, za czasów gabinetu Jarosława Kaczyńskiego, ówczesny minister gospodarki morskiej Rafał Wiechecki zapowiadał wielką inwestycję na Mierzei Wiślanej, która miałaby na celu przerwanie blokady portu w Elblągu i uzyskanie przez Polskę dodatkowego dostępu do Bałtyku. Inwestycja tyleż czasochłonna, co niepotrzebna, bo przecież znacznie łatwiej byłoby podjąć rozmowy z Moskwą na temat uregulowania tej istotnej dla Polski kwestii. Wtedy jednak nikt w Warszawie i Moskwie do takich rozmów się nie kwapił, a nasze relacje zamrożone zostały przede wszystkim w związku z uporem władz polskich, dążących za wszelką cenę do wpisania się w agresywną koncepcję administracji George’a W. Busha i neokonserwatystów.
\r\n \r\n','\r\nOd tego czasu wiele się zmieniło. W Polsce, USA i Rosji odbyły się istotne dla tych krajów wybory. Wiosną doszło do ważnej wizyty szefa polskiego MSZ Radosława Sikorskiego w Moskwie. I nagle okazało się, że nierozwiązywalne problemy można w całkiem prosty sposób rozwiązać. Na spotkaniu z prezydium Rady Federacji premier Władimir Putin oznajmił, że „uznaję otwarcie wód Zalewu kaliningradzkiego (Wiślanego) dla żeglugi polskiej i litewskiej za potrzebne. Kwestię to należy doprowadzić do końca”. Oznacza to, że strona rosyjska gotowa jest do uwzględnienia polskich propozycji w tej sprawie. Pozostaje jedynie pytanie o to, czy wody zalewu miałyby zostać otwarte tylko dla żeglugi trzech bezpośrednio sąsiadujących z nim krajów, czy też dla państw trzecich. Żywotnym interesem Polski jest przeforsowanie drugiego z wymienionych rozwiązań, lub choćby wynegocjowanie wolności żeglugi dla bander wszystkich krajów Unii Europejskiej. Pozostaje trzymać kciuki za polskich negocjatorów i liczyć na dalszą poprawę polsko-rosyjskich relacji.
\r\n \r\nPrzekop okazuje się zbędny, jeśli zasypiemy tylko rozpadlinę ze stereotypów i uprzedzeń dzielącą obie strony. Nadzieją na to może być wizyta rosyjskiego premiera w Polsce zaplanowana na wrzesień.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-07-20 11:10:17',65,'','2009-08-06 07:58:46',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-20 11:10:17','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,183,'Rosja, Moskwa, Władimir Putin, Zalew Wiślany, Rosja, USA, UE, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','W okresie największego zaostrzenia relacji polsko-rosyjskich, za czasów gabinetu Jarosława Kaczyńskiego, ówczesny minister gospodarki morskiej Rafał Wiechecki zapowiadał wielką inwestycję na Mierzei Wiślanej, która miałaby na celu przerwanie blokady portu w Elblągu i uzyskanie przez Polskę dodatkowego dostępu do Bałtyku. ',0,535,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(79,'Kolejne rozmowy o Górskim Karabachu','kolejne-rozmowy-o-gorskim-karabachu','','18 lipca w Moskwie z wizytą przebywał prezydent Armenii Serż Sarkisjan i Azerbejdżanu Ilham Alijew. Do ich spotkania doszło w obecności prezydenta Dmitrija Miedwiediewa. Tematem rozmów stała się próba uzgodnienia interpretacji procedury głosowania (referendum), w wyniku której miałoby dojść do regulacji statusu spornego terytorium. Brak oficjalnego komunikatu dla mediów po rozmowach każe przypuszczać, iż nie doszło do zbliżenia stanowisk obu stron.
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
','',1,7,0,49,'2009-07-21 15:36:25',62,'','2009-07-29 18:18:44',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-21 15:36:25','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,10,'','',0,634,'robots=\nauthor='),(80,'Porzucone kochanki piszą list','porzucone-kochanki-pisza-list','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nPorzucone przez kochanka, pogrążone w nieodwzajemnionej patologicznej miłości kochanki zdobywają się na czyny desperackie. Nie lękają się ośmieszenia, nie boją się drwin. Chcą wykrzyczeć swoją miłość i wyartykułować całemu światu spazmy bólu i odtrącenia. Zazwyczaj ten ekshibicjonistyczny akt miłosnego zawodu ma charakter indywidualny. Rzadko zdarza się, by był odruchem zbiorowym. Ale tym razem rzecz dotyczy kochanek wyjątkowo namiętnych, nie skorych do najmniejszego nawet realizmu. Kochanek, które były tanie w utrzymaniu, ale w końcu, z biegiem lat, ich atrakcyjność bezpowrotnie przeminęła. Tym bardziej, że na horyzoncie pojawiły się sprawy dla dobrego Wuja Sama znacznie istotniejsze od miłosnych igraszek z dziewczętami coraz mniej popularnymi nawet we własnej okolicy.
\r\nKim są owe kochanki?
\r\n','\r\nValdas Adamkus – leciwy odchodzący prezydent Litwy, który na Litwie znalazł się całkiem niedawno, bo w 1944 roku opuścił Żmudź, kierując się w stronę nazistowskich Niemiec, z którymi współpracował jako żołnierz 2. Pułku Legionu Obrony Ojczyzny (lit. Tevunes Aupsaugos Rintkine), a w 1949 roku dotarł za wody Oceanu, by tam kontynuować swą karierę „oswobodziciela”.Martin Butora – były współpracownik Vaclava Havla, gorliwy krytyk suwerenistycznego rządu Słowacji utworzonego przez Vladimira Mečiara, kandydat na prezydenta (6,5% w 2004 roku); za Oceanem 1999-2003 jako ambasador. Emil Constantinescu – były prezydent Rumunii (1996-2000), były członek Komunistycznej Partii Rumunii, później (właściwie w „ostatniej chwili”) działacz antytotalitarnej opozycji, w 1998 roku otworzył amerykańskiemu lotnictwu przestrzeń powietrzną, by US Air Force mogła korzystać z niej bombardując Jugosławię, w 2000 roku przewidując wyborczą porażkę zrezygnował z ponownego ubiegania się o urząd głowy państwa. Pavol Demeš – minister spraw zagranicznych Słowacji w latach 1991-1992, pracownik US Marshall Fund. Luboš Dobrovsky – w latach 1990-1992 minister obrony Czechosłowacji, następnie szef kancelarii prezydenta Vaclava Havla, jeszcze wcześniej członek Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Matyas Eörsi – były sekretarz stanu w węgierskim ministerstwie spraw zagranicznych (1997), działacz liberalnego Sojuszu Wolnych Demokratów (SzDSz), były współpracownik National Democratic Institute związanego z amerykańską Partią Demokratyczną. Istvan Gyarmati – urzędnik węgierskiego MSZ, prezes Centrum Integracji Euroatlantyckiej i Demokracji, na etacie NATO w Brukseli. Václav Havel – wszystkim znany czeski dysydent i były prezydent Czech, obecnie aktywny m.in. w Klubie Madryckim zrzeszającym byłych liderów krajów Trzeciego Świata i Europy Środkowej zafascynowanych atlantyzmem. Rastislav Káčer – były słowacki ambasador w Waszyngtonie, pracownik NATO w Brukseli, szef Słowackiej Inicjatywy Atlantyckiej. Sandra Kalniete – była minister spraw zagranicznych Łotwy (2002-2004), następnie przez kilka miesięcy komisarz ds. rolnictwa w Komisji Europejskiej. Karel Schwarzenberg – były minister spraw zagranicznych Czech, niemiecki arystokrata, członek Klubu Bilderberg i Komisji Trójstronnej, gorący zwolennik powstania instalacji radarów w ramach tzw. tarczy antyrakietowej w Czechach. Michal Kováč – w latach 1993-1998 prezydent Słowacji, wcześniej pracownik sektora bankowego w Wielkiej Brytanii. Ivan Krastev – bułgarski politolog, szef proatlantyckiego Centrum Strategii Liberalnych w Sofii. Mart Laar – dwukrotny premier Estonii (1992-1994 i 1999-2002), liberał, autor książki „Legion Estoński w słowach i obrazach” skonfiskowanej przez niemiecką policję jako propagująca nazizm, były doradca gruzińskiego prezydenta Miheila Saakaszwilego. Kadri Liik – estońska politolog i dziennikarka. János Martonyi – minister spraw zagranicznych Węgier w latach 1998-2002, wcześniej – tajny współpracownik węgierskich służb specjalnych. Vaira Vїķe-Freiberga – w latach 1999-2007 prezydent Łotwy, w 1944 roku jej rodzina zbiegła z Łotwy na Zachód wraz z wycofującymi się wojskami nazistowskich Niemiec, następnie przez kilkadziesiąt lat na emigracji w Kanadzie. Alexandr Vondra – były ambasador Czech w USA (1997-2001), następnie minister spraw zagranicznych, a obecnie szef Czeskiej Rady Euroatlantyckiej. Nazwiska pozostałych czterech zawiedzionych kochanek polskiemu czytelnikowi są doskonale znane; to Aleksander Kwaśniewski (tak, ten, który wysłał polskich żołnierzy walczyć o ropę dla USA w Iraku), Janusz Onyszkiewicz (stojący dziś na czele Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego), Adam Rotfeld oraz Lech Wałęsa (nie wiemy, czy list podpisał na podobnych, komercyjnych zasadach, na jakich wziął udział w kampanii Declana Ganley’a).
\r\n
Kochanki napisały głośny list do zimnego jak lód Wuja Sama. Czemu nie przyjeżdżasz? Czemu nie bronisz nas przed gwałtownikami ze Wschodu?
Czemu nie fundujesz ochrony? – pytały.
Odpowiedzią była głucha cisza. Odezwał się tylko Philips J. Crowley, odpowiedzialny za politykę informacyjną Departamentu Stanu: „Przy całym dla was szacunku, nie zgadzamy się z opinią, że lekceważymy sprawy Europy Środkowej”. Po tak lodowatej reakcji kochankom, które wysłały swój zbiorowy list żałobny do Wuja Sama 16 lipca należałoby przydzielić ochronę. A nuż, biedaczki, zdesperowane targną się na własne zdrowie i życie. Tym bardziej, że także w ich własnych krajach, bezduszna opinia publiczna nie wykazuje żadnych oznak współczucia…
',1,6,0,40,'2009-07-21 15:42:57',65,'','2009-08-16 11:04:22',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-21 15:42:57','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',16,0,182,'Miłość, Rosja, UE, USA, Stany Zjednoczone, kochanki, list, Valdas Adamkus, Martin Butora, Emil Constantinescu, Wschód, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Porzucone przez kochanka, pogrążone w nieodwzajemnionej patologicznej miłości kochanki zdobywają się na czyny desperackie. ',0,747,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(81,'Zaszachowany Kirigistan','zaszachowany-kirigistan','','\r\n\r\nMarcin Domagała
\r\n
\r\nGra między USA, Rosją i Chinami
\r\n
\r\nNowe otwarcie w polityce zagranicznej amerykańskiego prezydenta Baracka Obamy zyskało na świecie znaczący poklask. Oficjalnie nowa administracja zaczęła dystansować się od buńczucznej i wojennej retoryki republikańskiego poprzednika. Niestety, jest to tylko fasada, za którą sprytnie ukryto politykę Białego Domu dążącą do budowy swoich przyczółków wokół Rosji. Amerykańscy stratedzy wzięli sobie za cel małe państwo w Azji Centralnej – Kirgistan, który znalazł się w roli bufora geopolitycznych rozgrywek światowych mocarstw.
\r\n
\r\n','\r\nIslamski Kirgistan jest jedynym krajem na świecie, na którego terytorium, za pełną i suwerenną zgodą jego rządu, funkcjonowały do niedawna bez większych przeszkód dla stabilności państwa siły militarne aż trzech światowych potęg.Pierwszą z nich jest oczywiście Rosja, która posiada swoje siły ulokowane w bazie Kant pod kirgiską stolicą Biszkekiem. Kolejną potęgą są Stany Zjednoczone, których wojska stacjonują w bazie Manas, również niedaleko kirgiskiej stolicy. To tutaj tankują amerykańskie samoloty operujące w afgańskiej przestrzeni powietrznej. Stąd też odlatuje zaopatrzenie dla wojsk amerykańskich. Trzecią siłą są Chiny, których patrole ściśle współpracują z patrolami kirgiskimi na granicy z chińską prowincją Sinkiang zamieszkałą głównie przez przejawiających separatystyczne zapędy Ujgurów. W początkach 2009 r. swego rodzaju równowaga sił zaczęła erodować, co może przyczynić się do destabilizacji sytuacji wewnętrznej Chin.
Kirgistan nie bez powodu zmienił się w szachownicę dla kolejnego geopolitycznego igrzyska. Na jego terytorium leży bowiem klucz do dominacji w tym rejonie świata. Dla Pekinu, z racji ciągnących się od lat problemów z Ujgurami, nie bez znaczenia jest fakt, kto rozdaje karty w Biszkeku. Kirgistan posiada prawie 900-km granicę z Chinami. Ich władze niechętnie spoglądają na kirgiskie bratanie się z Waszyngtonem, zwłaszcza że ten po cichu wspiera działalność opozycyjnego wobec polityki Pekinu Światowego Kongresu Ujgurów, jak i przez palce patrzy na działalność radykalnego, islamskiego Ruchu Wschodniego Turkmenistanu.
Położenie Kirgistanu odgrywa także kluczową rolę dla kontroli nad złożami ropy i gazu w Kazachstanie i Uzbekistanie, a zwłaszcza tranzytu tych nośników energii z pominięciem Rosji. Tędy biegnie również główny korytarz transportowy Azji Centralnej łączący rynki Unii Europejskiej z Chinami i Japonią. Na terenie tego państwa znajdują się największe w krajach WNP zasoby hydroenergetyczne. Kirgistan jest także znaczącym eksporterem złota i rtęci.
Po tzw. tulipanowej rewolucji w 2005 r. i odsunięciu od władzy prezydenta Askara Akajewa sytuacja polityczna na krótko uległa stabilizacji. W jego miejsce wybrano Kurmanbeka Bakijewa, który miał być gwarantem przychylności dla prozachodniej polityki kraju, oczywiście kosztem Rosji. Wzrost proamerykańskich nastrojów wśród kirgiskich elit nie szedł jednak w parze z nastrojami samych Kirgizów. Promocja nowych wzorców kulturowych oraz ignoranckie zachowanie amerykańskich żołnierzy zaczęły budzić coraz większe niezadowolenie. Jedną z kropel, która przelała czarę, były zabójstwo Kirgiza przez amerykańskiego żołnierza oraz niechęć Amerykanów do szybkiego ukarania mordercy. Także różne obietnice amerykańskie pozostawały w zasadzie na papierze. Kulminacją niezadowolenia było wypowiedzenie Amerykanom dzierżawy bazy lotniczej Manas. Oficjalnym powodem była zbyt niska kwota za dzierżawę płacona przez USA (ok. 17 mln USD rocznie) wobec kirgiskich oczekiwań rzędu 150 mln.
Rosja czym prędzej przebiła licytację. Prezydent Miedwiediew przyznał 150 mln dol. tylko bezzwrotnej pomocy, a także kredyt wysokości 2 mld dol. oraz rosyjskie inwestycje. Była to rekompensata za cofnięcie zezwolenia na korzystanie przez Amerykanów z bazy wojskowej. Dla wciąż ubogiego Kirgistanu ta propozycja wydała się nader atrakcyjna. Bakijew zdecydował się jednak grać na dwa fronty. Po negocjacjach USA uwzględniły część kirgiskich oczekiwań. W zamian za przedłużenie użytkowania bazy lotniczej oferowały pakiet na łączną sumę ponad 177 mln dol., a tym samym otwarcie na tak pożądanych zachodnich inwestorów. Nieoficjalnie Amerykanie zapowiedzieli solidne wsparcie dla obecnego prezydenta w nadchodzących wyborach. Okazało się, że USA mają ukrytego asa w rękawie, który pozwolił nie tylko na dalsze umocnienie własnej pozycji w Biszkeku, ale także zapędził w kozi róg dwóch pozostałych konkurentów do kirgiskiego tortu. Do jego realizacji, według wszelkich poszlak, zaangażowana została CIA. Efekt okazał się piorunujący.
Kirgistan nie posiada bezpośredniej granicy z Afganistanem, jednakże dość łatwo się do niego dostać przez należącą do Uzbekistanu Kotlinę Fergańską. I oto pojawiły się niepokojące doniesienia o dziwnym rozszczelnieniu północnej granicy afgańskiej z Uzbekistanem i Tadżykistanem. To przez nią masowo zaczęli przenikać mudżahedini udając się w kierunku kirgisko-chińskiej granicy w górach Tien-Szan. Zwiększona aktywność Al-Kaidy została zauważona także w rejonie kirgiskiego jeziora Issyk-kul, którego okolice są dobrze znane z upraw konopi indyjskich, dzięki którym talibowie finansują swoje działania. Ta aktywność mogła wpłynąć na pozytywne nastawienie do negocjacji z USA. W oczach władz kirgiskich to w końcu Amerykanie są liderem w walce z terroryzmem. W tym kontekście jako efekt uboczny można potraktować eksplozję niepokojów wśród islamskich Ujgurów po chińskiej stronie granicy. Gwałtowna reakcja chińskich władz może świadczyć o tym, że sprawa jest naprawdę poważna. Oszczędni w słowach chińscy dyplomaci nieoficjalnie coraz mocniej wskazują na cichą amerykańską inspirację działań radykałów z Al-Kaidy w tym regionie. Wpuszczenie wroga miałoby bowiem jeszcze mocniej uzasadniać potrzebę istnienia wojsk amerykańskich w tym regionie... dla zwalczania islamskich radykałów.
Wzrost wpływów amerykańskich w Kirgistanie będzie szczególnie widoczny w kontekście wyborów prezydenckich, które odbędą się 23 lipca. Wsparcie Ameryki może bowiem okazać się bezcenne dla szykującego się do następnej kadencji Bakijewa. Można zatem podejrzewać, że wynik wyborów jest z góry przesądzony na korzyść obecnego prezydenta. Jego ewentualna klęska oznaczałaby koniec obecności amerykańskiej w tym regionie, ale także groźbę radykalnego wzrostu zagrożenia ze strony talibów. Słaby i mały kraj nie może sobie pozwolić na zdecydowaną reakcję wzorem silnego chińskiego sąsiada. Jednocześnie wzrastają antyzachodnie tendencje, które pomału zaczynają się układać w pakistański scenariusz destabilizacji kraju.
\r\n\r\n
Artykuł ukazał się w nr 170 (5895) dziennika z dnia 21.07.2009 r. \r\n
Taron Akopian, ormiański historyk ze Stepanakertu wyraził opinię rozpowszechnioną wśród części niepodległościowych działaczy Republiki Górskiego Karabachu – jego zdaniem,
strona karabaska powinna zastąpić Erewań w dwustronnych rozmowach z Azerbejdżanem. Według niego,
„Karabach jest gospodarzem swojego terytorium i dysponentem wolności wywalczonej za cenę krwi”. Akopian przypomina, że to strona karabaska zdecydowała się na podpisanie układu o zawieszeniu broni z Baku, a tymczasem jej przedstawiciele nie biorą udziału w negocjacjach już od 1998 roku.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nTakże Richard Kirakosjan z Centrum Badań Strategicznych i Narodowych w Erewaniu uznaje brak strony karabaskiej w procesie negocjacyjnym za poważne uchybienie. Podkreśla przy tym, że pozycja Armenii na arenie międzynarodowej jest coraz słabsza, w związku z niskim poziomem legitymizacji tamtejszych władz oraz skutkami kryzysu gospodarczego. Zauważa także, że postępujące zbliżenie Rosji z Azerbejdżanem oraz próby zyskania przez Moskwę wiarygodności w Waszyngtonie powodują, iż całkiem realne staje się całkowite wycofanie przez Kreml poparcia dla sprawy Karabachu.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,49,'2009-07-23 10:30:55',62,'','2009-07-29 18:17:41',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-23 10:30:55','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,9,'','',0,774,'robots=\nauthor='),(83,'Rosyjski eksperyment z religią','rosyjski-eksperyment-z-religia','','\r\nMateusz Piskorski
\r\n
\r\nRosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew oznajmił, że w 2010 roku rozpocznie się pilotażowy program wprowadzenia nauczania religii i etyki w rosyjskich szkołach, a także w siłach zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Wielu komentatorów uznaje tą decyzję za dowód kolejnego zbliżenia Kremla do Cerkwi prawosławnej, jednak warto przyjrzeć się kilku szczegółom prezydenckiej propozycji. Wynikać z nich może całkiem inna ocena, w szczególności, gdy porównamy z nią system nauczania religii, funkcjonującym w Polsce.
\r\n','\r\nPo pierwsze, program ma charakter pilotażowy. Zostanie wprowadzony w dziesięciu podmiotach Federacji Rosyjskiej w latach 2010-2013. Decyzja nie ma zatem charakteru ostatecznej zmiany systemowej, lecz stanowi jedynie swoisty eksperyment. Z punktu widzenia państwa jest to fakt niezwykle istotny, bowiem z ewentualnych konsekwencji modyfikacji programu nauczania będzie można wyciągnąć wnioski i wprowadzić ewentualne zmiany. To, wydaje się, dość rozsądna droga ewolucyjnego wprowadzania zmian prawnych.
\r\nPo drugie, w odróżnieniu od systemu funkcjonującego w Polsce, zajęcia prowadzić będą osoby świeckie, posiadające przygotowanie pedagogiczne. Istnieć będzie jednocześnie możliwość ewentualnego zapraszania na lekcje duchownych poszczególnych religii, lecz jedynie w charakterze gości. Proponowane rozwiązanie nie narusza zatem w rażący sposób świeckiego z założenia charakteru szkolnictwa publicznego.
\r\n
Po trzecie, przewidziano do wyboru przez uczniów i ich rodziców trzy moduły nauczania: 1) historia i podstawy kulturowe religii tradycyjnej (do wyboru: prawosławie, islam, buddyzm, judaizm); 2) historia i podstawy kulturowe najważniejszych religii świata (przedmiot zbliżony do religioznawstwa); 3) podstawy etyki. Przewidziany wachlarz wyboru zakłada zatem przede wszystkim zachowanie naukowego statusu zajęć, a do tego respektuje wielowyznaniowy charakter społeczeństwa rosyjskiego, choć oczywiście wiele mniejszych religii tradycyjnych nie zmieściło się na proponowanej liście.
Po czwarte, przewiduje się także ewentualne wprowadzenie dla osób zainteresowanych zajęć z religioznawstwa poświęconych tylko religiom istniejącym na obszarze Federacji Rosyjskiej, co oznacza, iż uczniowie mogliby uczęszczać na lekcje prezentujące im wyznaniowe i kulturowe podstawy duchowości współczesnej Rosji.
Skutki podjętych przez rosyjskie władze decyzji będą z pewnością wnikliwie analizowane w kolejnych latach. Przede wszystkim ciekawe będą dane na temat wpływu wprowadzenia nowych przedmiotów na zasięg występujących w szkołach i w siłach zbrojnych patologii oraz przestępczości wśród osób młodych. Interesujący będzie też potencjalny wpływ wprowadzanych zmian na ewentualne odrodzenie duchowych podstaw kultury rosyjskiej, które zostały po upadku Związku Radzieckiego mocno naruszone.
\r\n
\r\n
\r\n
',1,6,0,40,'2009-07-23 10:40:00',65,'','2009-08-06 07:55:02',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-23 10:40:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,181,'Dmitrij Miedwiediew, religia, Rosja, etyka, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Rosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew oznajmił, że w 2010 roku rozpocznie się pilotażowy program wprowadzenia nauczania religii i etyki w rosyjskich szkołach, a także w siłach zbrojnych Federacji Rosyjskiej.',0,682,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(84,'Gieopolitika postmoderna','gieopolitika-postmoderna','','![](\"images/stories/postmoderna.png\" "\\"Roman")
\r\nPrzemysław Sieradzan
\r\n
\r\nAleksandr Dugin, Gieopolitika Postmoderna, Sankt-Petersburg 2007, s. 382
\r\n
\r\nAleksander Dugin, znany przede wszystkim jako twórca doktryny neoeurazjatyzmu, ojciec współczesnej rosyjskiej geopolityki i wpływowy intelektualista, którego idee inspirują dzisiejsze rosyjskie elity władzy, bez wątpienia jest postacią nietuzinkową. Jak dotąd twórczość tego myśliciela znana jest polskiemu czytelnikowi jedynie z opracowań naukowych (autorstwa między innymi Jana Paradowskiego, Romana Baeckera, Leszka Nowaka i Adama Pomorskiego) oraz pobieżnych omówień w artykułach prasowych. Żadna z ponad dwudziestu prac Aleksandra Dugina nie została jak dotąd przetłumaczona na język polski. „Gieopolityka postmoderny” jest jednym z najnowszych dzieł tego autora.
\r\n
\r\n','\r\n
\r\nAleksander Dugin jest doktorem filozofii, doktorem habilitowanym w dziedzinie nauk politycznych, przewodniczącym Centrum Analiz Geopolitycznych przy Dumie Państwowej Federacji Rosyjskiej, autorem szeregu prac w dziedzinie filozofii, politologii, geopolityki, religioznawstwa i teorii kultury. Posiada nieprawdopodobnie wszechstronną i głęboką wiedzę. Tym, co wyróżnia go spośród innych rosyjskich intelektualistów, jest niebanalne, nierzadko wręcz ekstrawaganckie podejście do badanych tematów, a także oryginalność sądów i diagnoz. Choć tworzone przezeń misterne konstrukcje myślowe bywają zaskakujące, zawsze są głęboko przemyślane, wewnętrznie spójne i poparte wieloma różnorodnymi przykładami z różnych dziedzin ludzkiej wiedzy.
Światopogląd Aleksandra Dugina wraz z upływem lat ewoluował. Jądro jego filozofii pozostało jednak niezmienne. Filozof ten na każdym etapie swojej ewolucji intelektualnej postrzegał dynamikę zachodzących w świecie procesów w kategoriach geopolitycznych, z dystansem odnosił się do kategorii „lewicowości” i „prawicowości”, a do opisu politycznych fenomenów stosował mistyczno-eschatologiczny aparat pojęciowy. W geopolitycznej koncepcji Dugina istnieją dwie nad-cywilizacje: Lądu (eurazjatycka) i Morza (atlantycka), które skazane są na rywalizację. Cywilizację Lądu cechuje umiłowanie duchowości, wola mocy, a zarazem barbarzyńskość, kolektywizm i dynamizm. Cywilizacja Morza, w dzisiejszym świecie uosabiana przede wszystkim przez USA i Europę Zachodnią, próbuje narzucić całemu światu swój globalistyczny paradygmat, oparty na racjonalizmie, indywidualizmie, kapitalizmie, materializmie i konformizmie. Historię ludzkości A. Dugin postrzega jako starcie obu tych wielkich projektów metafizyczno-cywilizacyjnych.
Czy paradygmat geopolityczny utracił swą aktualność w dobie globalizacji?
\r\n
\r\nAleksander Dugin w swoim najnowszym dziele stawia tezę, że model cywilizacji postindustrialnej nie zanegował tez geopolityki, lecz zredefiniował jej podstawowe treści tej nauki. Autor definiuje postmodernę jako „kulturologiczny, politologiczny i socjologiczny termin opisujący się do współczesnej cywilizacji, która przestała rozwijać się zgodnie z logiką <>”. W tej koncepcji postmoderna – obiektywny stan, w jakim przyszło żyć ludziom po upadku modernizmu rozumianego jako cywilizacja naukowa, scjentystyczna i racjonalistyczna – stanowi epokę koegzystencji najprzeróżniejszych światopoglądów, paradygmatów i koncepcji teleologicznych, z których żadna nie uzyskuje pozycji dominującej wobec pozostałych. Myśl Aleksandra Dugina koresponduje tu z poglądami Antonio Negri i Michaela Hardta, przedstawionymi w ich dziełach Empire i Multitude: War and Democracy in the Age of Empire, zgodnie z którymi podmiotem dziejów nie są już, jak dotychczas, narody, klasy społeczne, czy nawet ludzkość, lecz zupełnie nowa kategoria – „Multitude” – „Wielość”.
Występująca w najprzeróżniejszych wersjach koncepcja filozoficzna postmodernizmu w rozumieniu Aleksandra Dugina nie jest „dominującym światopoglądem epoki postmoderny, lecz jedynie jedną z możliwych odpowiedzi na wyzwania postmoderny” – epoki, w której filozofów i myślicieli społecznych nie krępują w najmniejszym nawet stopniu jakiekolwiek ograniczenia, mogą oni czerpać ze wszystkich tradycji, jakie kiedykolwiek istniały w historii ruchów społecznych i myśli politycznej, rozmaitych nurtów filozoficznych i artystycznych, łączyć to, co zdaje się niemożliwe do połączenia. Termin „postmoderna”, choć wieloznaczny, nieprecyzyjny, niesłychanie kontrowersyjny i zbanalizowany przez fakt nadużywania go w różnych tekstach paranaukowych i publicystycznych, wydaje się kluczowy dla zrozumienia aktualnego stanu świadomości zbiorowych światowych społeczeństw.
Aleksander Dugin w „Gieopolityce postmoderny” dokonuje próby zastosowania charakterystycznej dla współczesnej filozofii metodologii do opisu geografii politycznej współczesnego świata. Rekonstruuje paradygmaty społeczeństwa preindustrialnego, industrialnego i postindustrialnego, konstatując, iż dzisiejszy świat stanowi collage tych trzech typów społeczeństw, z typowymi dla nich wartościami, dążeniami i fetyszami. Autor dokonuje próby wpisania swoich kulturoznawczych i geopolitycznych rozważań w koncepcję społeczeństwa sieciowego, w której to kontekście definiuje na nowo pojęcie „imperium”.
Kolejnym istotnym tematem dzieła Aleksandra Dugina są różne warianty pojęcia „globalizacja”. Autor opisuje cztery najistotniejsze, współczesne projekty globalizacyjne (dominujący – atlantycki, a także zachodnioeuropejski, chiński i islamski), po czym przeciwstawia im własną ideę świata wielobiegunowego, w którym harmonijnie koegzystowałyby społeczeństwa o różnych ustrojach politycznych i systemach wartości. Postulowaną przez siebie wizję świata określa jako „Pluriwersum”.
Osobną część swojej pracy Aleksander Dugin poświęca zagadnieniom ekonomii, zwłaszcza poszukiwaniom alternatywy dla hegemonii „gospodarki wirtualnej” i kapitału spekulacyjnego. Przedmiotem rozważań autora jest także terroryzm rozumiany zarówno jako zjawisko rzeczywiste, jak też funkcjonujące w alternatywnej rzeczywistości kreowanej przez media.
\r\n
\r\n„Gieopolityka postmoderny” to praca fascynująca, zmuszająca do myślenia, napisana barwnym językiem, pełna zaskakujących, prowokujących tez, pełna głębokich analiz i trafnych spostrzeżeń. Powinien zaznajomić się z nią każdy, kto pragnie zrozumieć mechanizmy rządzące fascynującym światem, w którym żyjemy.
\r\nPrzemysław Sieradzan
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się w nr 1(2)/2009 półrocznika
![\"BIULETYN](\"images/stories/geopolityka.jpg\" "\\"BIULETYN")
Pełny tekst książki w języku rosyjskim ostępny jest TUTAJ.
',1,1,0,46,'2009-07-24 08:12:23',62,'Przemysław Sieradzan','2009-08-20 14:10:12',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-24 08:12:23','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',16,0,20,'Duma, Rosja, USA, geopolityka, globalizacja, Europa','Aleksander Dugin, znany przede wszystkim jako twórca doktryny neoeurazjatyzmu, ojciec współczesnej rosyjskiej geopolityki i wpływowy intelektualista, którego idee inspirują dzisiejsze rosyjskie elity władzy, bez wątpienia jest postacią nietuzinkową. Jak dotąd twórczość tego myśliciela znana jest polskiemu czytelnikowi jedynie z opracowań naukowych (autorstwa między innymi Jana Paradowskiego, Romana Baeckera, Leszka Nowaka i Adama Pomorskiego) oraz pobieżnych omówień w artykułach prasowych. Żadna z ponad dwudziestu prac Aleksandra Dugina nie została jak dotąd przetłumaczona na język polski. „Gieopolityka postmoderny” jest jednym z najnowszych dzieł tego autora.',0,946,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(85,'Gotowość armii Karabachu','gotowosc-armii-karabachu','','Minister obrony Republiki Górskiego Karabachu Moses Akopian poinformował, że tamtejsze siły zbrojne są w pełni gotowe do odparcia ewentualnego ataku ze strony sił azerskich. Podkreślił, że ewentualne działania zbrojne mogłyby skutkować opanowaniem uznawanych przez stronę karabaską rejonów na północy. Akopian odniósł się też do postulatu uczestnictwa Karabachu w rozmowach mających doprowadzić do uregulowania statusu tego terytorium; podobnie, jak większość polityków w Stepanakercie uznał za konieczne uczestnictwo jego przedstawicieli w procesie.
\r\nW związku z manewrami armii karabaskiej pojawiły się informacje o możliwości ponownego wybuchu konfliktu zbrojnego. Wzmocniły je doniesienia o kolejnych przypadkach otwarcia ognia na linii zawieszenia broni.
\r\n
ECAG-Kaukaz
\r\n
\r\n
','',1,7,0,49,'2009-07-24 16:14:15',64,'','2009-07-29 18:16:24',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-24 16:14:15','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,8,'','',0,617,'robots=\nauthor='),(86,'Białoruś vs. Rosja w Osetii Południowej i Abchazji','bialorus-vs-rosja-w-osetii-poludniowej-i-abchazji','','![](\"images/stories/luka.jpg\")
Białoruskie MSZ poinformowało w oficjalnym komunikacie, że wjazd do Południowej Osetii i Abchazji przez terytorium państw innych niż Gruzja stanowi naruszenie gruzińskich przepisów i może być przyczyną postawienia zarzutów przez władze gruzińskie. Mińsk tym samym zajął stanowisko uznające obszary obydwu krajów za terytoria wchodzące w skład państwa gruzińskiego.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n
\r\nOficjalne białoruskie źródła po wspomnianym wezwaniu wydały uspokajające komunikaty, podkreślając, że apel ten nie ma żadnych związków z bieżącymi kwestiami politycznymi. Szef Głównego Departamentu Konsularnego MSZ Andriej Giro poinformował, że „tylko w ostatnim okresie w Gruzji aresztowano dwóch obywateli białoruskich w związku z ich uprzednim pobytem w Abchazji i Południowej Osetii”. Oświadczenie MSZ ma zatem, jego zdaniem, źródła w trosce o bezpieczeństwo obywateli planujących podróże zagraniczne na Kaukaz.
Komentatorzy rosyjscy uznają, że źródłem takiej postawy strony białoruskiej jest tocząca się od dwóch miesięcy wojna „spożywcza” między Rosją a Białorusią. Rosyjskie inspekcje nadzoru zamknęły dostęp do tamtejszego rynku produktom mięsnym i mlecznym z Białorusi.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
',1,7,0,52,'2009-07-24 16:51:08',62,'','2009-07-29 18:22:19',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-24 16:51:08','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,29,'','',0,500,'robots=\nauthor='),(87,'Białoruś vs. Rosja w Osetii Południowej i Abchazji','bialorus-vs-rosja-w-osetii-poludniowej-i-abchazji','','Białoruskie MSZ poinformowało w oficjalnym komunikacie, że wjazd do Południowej Osetii i Abchazji przez terytorium państw innych niż Gruzja stanowi naruszenie gruzińskich przepisów i może być przyczyną postawienia zarzutów przez władze gruzińskie. Mińsk tym samym zajął stanowisko uznające obszary obydwu krajów za terytoria wchodzące w skład państwa gruzińskiego.Oficjalne białoruskie źródła po wspomnianym wezwaniu wydały uspokajające komunikaty, podkreślając, że apel ten nie ma żadnych związków z bieżącymi kwestiami politycznymi. Szef Głównego Departamentu Konsularnego MSZ Andriej Giro poinformował, że „tylko w ostatnim okresie w Gruzji aresztowano dwóch obywateli białoruskich w związku z ich uprzednim pobytem w Abchazji i Południowej Osetii”. Oświadczenie MSZ ma zatem, jego zdaniem, źródła w trosce o bezpieczeństwo obywateli planujących podróże zagraniczne na Kaukaz.Komentatorzy rosyjscy uznają, że źródłem takiej postawy strony białoruskiej jest tocząca się od dwóch miesięcy wojna „spożywcza” między Rosją a Białorusią. Rosyjskie inspekcje nadzoru zamknęły dostęp do tamtejszego rynku produktom mięsnym i mlecznym z Białorusi. \r\n
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
','',1,7,0,51,'2009-07-24 16:59:01',62,'','2009-07-24 17:02:06',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-24 16:59:01','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,13,'','',0,428,'robots=\nauthor='),(88,'Obserwatorzy USA w Gruzji?','obserwatorzy-usa-w-gruzji?','','![](\"images/stories/osetia.jpg\")
Minister ds. reintegracji Gruzji Temur Jakobaszwili poinformował po wizycie w Tbilisi wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Joe Bidena, iż przekazał stronie amerykańskiej zaproszenie do oddelegowania misji obserwacyjnej na obszar dawnego konfliktu gruzińsko-osetyjskiego.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nKomentatorzy zauważają, że ewentualna zgoda USA na taki krok oznaczałaby naruszenie planu pokojowego Dmitrija Miedwiediewa i Nicholasa Sarkozy’ego kończącego zeszłoroczny konflikt. Według niego w strefie dawnych działań wojennych przebywać mogą wyłącznie obserwatorzy Unii Europejskiej, OBWE i ONZ. Odpowiedź strony amerykańskiej na gruzińską propozycję jest do tej pory nieznana.
\r\n',1,7,0,52,'2009-07-26 18:39:21',62,'','2009-07-29 18:21:06',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-26 18:39:21','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,28,'','',0,509,'robots=\nauthor='),(89,'MSZ Azerbejdżanu śladami białoruskiej dyplomacji','msz-azerbejdzanu-sladami-bialoruskiej-dyplomacji','','Przedstawiciel resortu spraw zagranicznych Azerbejdżanu poinformował, że władze tego kraju rekomendują, podobnie jak kilka dni wcześniej władze Białorusi, wjeżdżać na terytorium Abchazji i Osetii Południowej wyłącznie w sposób zgodny z prawem gruzińskim, a zatem jedynie przez terytorium Gruzji. Oznacza to praktycznie apel o rezygnację z przyjazdów do dwóch wspomnianych republik, jako że ich granice przekroczyć można wyłącznie od strony Federacji Rosyjskiej.
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
','',1,7,0,51,'2009-07-26 18:46:06',64,'','2009-07-26 18:50:35',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-26 18:46:06','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,14,'','',0,471,'robots=\nauthor='),(90,'Wymiar ekonomiczny geopolityki Chin','wymiar-ekonomiczny-geopolityki-chin','','\r\nPrzemysław Sieradzan
\r\n
\r\nZ punktu widzenia geopolityki, Chiny można porównać do wyspy, choć ich granica morska jest znacznie krótsza od lądowej. Państwo Środka z każdej strony otoczone jest przez terytoria niezwykle trudne do przebycia - góry, dżungle, pustkowia, rzeki, morza. Fakt ten z jednej strony sprzyja izolacjonizmowi i dążeniom autarkicznym, z drugiej zaś chroni terytorium Chin przed najazdami. Może wydawać się to paradoksalne, ale dzisiejsze Chiny należą do najaktywniejszych graczy na światowych rynkach, a ich w dużym stopniu zorientowana na eksport gospodarka jest tak daleka od autarkii, jak to tylko możliwe.
\r\n','\r\nZ punktu widzenia demopolityki, Chiny należy podzielić na dwie zasadnicze części - zamieszkałą przez grupę eticzną Han (postrzeganą przez świat jako chińczyków „właściwych\") „Macierz chińską\" oraz otaczające ją strefy buforowe, zamieszkałe przez ludność niechińską - Tybet, prowincja Xinjiang - Sinciang (zamieszkały przez wyznających islam Ujgurów Turkiestan Wschodni) oraz położona na północ od Półwyspu Koreańskiego Mandżuria (obecnie na terenie owej historycznej krainy geograficznej znajdują się trzy prowincje - Heilongjiang, Jilin i Liaoning). Regiony te zazwyczaj oddzielały się od „Macierzy\", gdy ośrodek siły reprezentowany przez Chińczyków Han był słaby, w okresach potęgi Hanów pozostawały pod jego kontrolą. Dziś panowanie Hanów nad strefami buforowymi wydaje się niezachwiane - mimo to geopolityczni rywale Chin (przede wszystkim świat Zachodu) dokładają wszelkich starań, aby rozbudzić dążenia separatystyczne wśród ludności zamieszkującej owe terytoria[1]. W minionych wiekach z owych ziem często płynęło zagrożenie dla chińskiego ośrodka siły (reprezentowane przede wszystkim przez wojowniczych jeźdźców z plemion koczowniczych). Dziś, w dobie bardzo dużej (i stale rosnącej!) potęgi Hanów i ich państwa, kontrola nad terytoriami buforowymi jest silna jak nigdy.
\r\n\r\nJak pisze w swoim artykule amerykański analityk George Friedman, za granicę oddzielającą „macierz chińską\" (Heartland) od stref buforowych można uznać izohietę 15 cali, na zachód od której roczne opady są mniejsze[2].
\r\n\r\nSamą „Macierz chińską\" podzielić można według kryterium językowego. Ludność Han posługuje się dwoma głównymi dialektami. Chińczycy mówiący dialektem mandaryńskim nie rozumieją użytkowników dialektu kantońskiego - i vice versa (wspólny dla wszystkich przedstawicieli ludności Han jest system ideograficzny). Wśród mieszkańców północnej części chińskiego Heartlandu dominuje dialekt mandaryński, podczas gdy w południowej części „Macierzy\" rozpowszechniony jest dialekt kantoński.
\r\n\r\n\r\nDokonanie inwazji na Chiny stanowi zadanie nadzwyczaj trudne, natomiast długotrwała okupacja chińskiej ludności to zadanie niemal niewykonalne.
\r\n\r\n\r\nWydaje się, że w największym stopniu narażoną na agresję spośród wszystkich południowych granic lądowych Państwa Środka jest granica z państwami Półwyspu Indochińskiego, zwłaszcza Wietnamem. Tezę tę potwierdza przebieg wojny granicznej między Demokratyczną Republiką Wietnamu a Chińską Republiką Ludową z 1979 roku, gdy chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza została upokorzona przez znacznie mniej liczne, ale znakomicie wyszkolone i bogate w doświadczenia z czasów wojny ze Stanami Zjednoczonymi wietnamskie siły zbrojne. Granica chińskiej prowincji Junan z Birmą (właśc. Mjanmar) i Laosem jest nieporównywalnie trudniejsza do przebycia, porośnięta gęstą dżunglą i niemal pozbawiona jakiegokolwiek systemu transportowego.
\r\n\r\n\r\nGóra Hkakabo Razi na granicy chińsko-birmańsko-pakistańskiej jest punktem, w którym rozpoczynają się Himalaje. Tybet - chińska strefa buforowa - graniczy tam z Indiami i dwoma państwami himalajskimi - Nepalem i Bhutanem. Granica ta przypomina swoim kształtem półksiężyc - biegnie dalej, ku Pakistanowi, Tadżykistanowi i Kazachstanowi. Jej ostatnim punktem jest góra Pik Pobiedy. Himalaje - najwyższe pasmo górskie świata - jest niezwykle trudne do przekroczenia nawet dla pojedynczych turystów, nie wspominając już o licznych armiach.
\r\n\r\n\r\nPółnocno-zachodnia granica Chin - granica między Turkiestanem Wschodnim i Kazachstanem jest możliwa do przekroczenia, choć system drogowo kolejowy jest tam rozwinięty w stopniu nadzwyczaj słabym. To właśnie tamtędy przebiegał niegdyś słynny Jedwabny Szlak. Granicę między Sinciangiem a Kazachstanem można uznać za wrota między chińską „strefą brzegową\" a sercem Eurazji. Trzeba pamiętać, że jest ona niezwykle odległa od terytorium określonego przez nas mianem „Macierzy chińskiej\".
\r\n
\r\n\r\n\r\nIstotną rolę odgrywa także północna granica Chin z Mongolią i Rosją. To właśnie z tego kierunku dokonała się inwazja mongolska, która zakończyła się dwustuletnią okupacją Chin. Zapobieżeniu możliwości inwazji z kierunku północnego służy kontrola przez ośrodek siły ludu Han stref buforowych, do których - oprócz Mandżurii i Mongolii Wewnętrznej zaliczyć należy także stosunkowo rozległe terytorialnie, ale słabe (tak w aspekcie demograficznym, jak i ekonomicznym i militarnym) państwo mongolskie. Część granicy przebiegająca na rzece Ussuri ta była areną starć granicznych między Armią Radziecką i Armią Ludowo-Wyzwoleńczą pod koniec lat sześćdziesiątych. Pomijając jego wymowę polityczną (natężenie napięć chińsko-radzieckich), był to jednak konflikt na raczej niewielką skalę. Należy również pamiętać, że granica chińsko-rosyjska jest trudno przekraczalna, pomijając dwie wielkie linie kolejowe - Kolej Transsyberyjską i Magistralę Bajkalsko-Amurską.
\r\n\r\n\r\nObszar granicy chińsko-koreańskiej, arena ostatniego znaczącego konfliktu zbrojnego w którym uczestniczyło państwo chińskie, to prawdopodobnie najmniej bezpieczna z chińskich granic. W wypadku konfliktu ze Stanami Zjednoczonymi, Korea Południowa mogłaby stać się idealną „bazą wypadową\" dla inwazji amerykańskiej. Na przeszkodzie stałaby znakomicie wyszkolona i obdarzona wysokim (do granic fanatyzmu) morale armia broniąca terytorium Korei Północnej. Złamanie jej oporu byłoby jednak prawdopodobnie dla USA jedynie kwestią zaangażowania odpowiednich sił i środków.
\r\n\r\n\r\nZa najbardziej narażoną na agresję część chińskiego terytorium można uznać wschodnie wybrzeże. Granica morska Chin może stać się przedmiotem agresji ze strony Stanów Zjednoczonych. Chiny nigdy nie były i nie są potęgą morską, a rozwój floty (budowa jednostek i szkolenie personelu) musiałby być długotrwały i kosztowny.
\r\n\r\n\r\nGeorge Friedman wymienia trzy zasadnicze cele geopolityczne Chin. Są to:
\r\n\r\n\r\n1) Zachowanie jedności chińskiej „Macierzy\"
\r\n\r\n2) Utrzymanie kontroli nad terytoriami buforowymi
\r\n\r\n3) Ochrona granicy morskiej przed inwazją obcej floty[3]
\r\n\r\n\r\nPowyżej wymienione cele należy jednak uznać za minnimalistyczne i defensywne. Choć w historii Chin istotnie możemy zaobserwować silne dążenia autarkiczne i skłonności do przedkładania wartości, jaką stanowi przetrwanie nad dążeniem do rozwoju i ekspansji, wydaje się, że dziś Państwo Środka staje się silne jak nigdy dotąd w swoich dziejach. Interesy chińskiego ośrodka siły dalece wykraczają dziś poza kontynent azjatycki. Choć trzy punkty wymienione powyżej można uznać za swego rodzaju program minimum, program maksimum chińskiego przywództwa jest daleko bardziej ambitny.
\r\n\r\n\r\nTrzeba pamiętać, że w XXI stuleciu Chiny są potęgą nie tylko terytorialno-demograficzną i militarną, ale również ekonomiczną. Prawdopodobnie to właśnie ekspansja gospodarcza może stać się czynnikiem, który umożliwi uzyskanie przez Państwo Środka statusu supermocarstwa.
\r\n\r\n\r\nOd trzydziestu lat, gdy przewodniczący Deng Xiaoping rozpoczął reformy ekonomiczne, chińska gospodarka rozwija się w bezprecedensowym tempie. Dość powiedzieć, że średni roczny wzrost PKB liczonym względem kursów walut w latach 1979-2002 wyniósł 9,4%. Wzrost liczony przy uwzględnieniu siły realnej siły nabywczej chińskiego yuana (którego realna wartość jest znacznie wyższa od nominalnej) byłby znacznie wyższy. Według owego drugiego sposobu pomiaru (który z jednej strony prawdopodobnie w większym stopniu oddaje rzeczywisty stopień rozwoju państwa, ale też jest trudniejszy do oszacowania) gospodarka Chińskiej Republiki Ludowej jest obecnie drugą po amerykańskiej, a jej wartość szacowana na 7,1 biliona dolarów amerykańskich (według nominalnych kursów walut - 3,42 biliona)[4]. Prawdopodobnie gospodarka żadnego ze znaczących państw świata nie rozwijała się nigdy w tak dużym tempie przez tak długi okres czasu. Chiny są obecnie największym na świecie producentem i konsumentem zboża, mięsa, ryżu, owoców, warzyw, a także cynku, cyny i bawełny.
\r\n\r\n\r\nChińska gospodarka ma charakter mieszany - większa część gospodarki znajduje się w rękach państwa, jednak istotną rolę odgrywa sektor prywatny. Rozpowszechnione przekonanie o tym, iż w istocie gospodarka chińska nie ma obecnie nic wspólnego z socjalizmem i należy uznać ją za w pełni kapitalistyczną ma charakter już to publicystyczny, już to demagogiczny i nijak nie przystaje do rzeczywistości. W rzeczywistości w roku 1999 67% chińskiej produkcji wytwarzane było w przedsiębiorstwach państwowych i kolektywnych, 33% - w przedsiębiorstwach prywatnych. Abstrahując od struktury własnościowej, należy zwrócić uwagę na fakt, że ekonomia Chińskiej Republiki Ludowej ma charakter centralnie zarządzany i planowy. Przedsiębiorstwa prywatne i prywatno-państwowe, choć niewątpliwie stanowią czynnik dynamizujący rozwój Chin, są w pełni podporządkowane polityce państwa, znajdują się pod surową kontrolą planistów, a ich polityka ekonomiczna musi w sposób harmonijny współgrać ze strategią ogólnopaństwową.
\r\n
\r\n\r\n\r\nDo najistotniejszych założeń chińskiej strategii należy utrzymanie dwóch ścieżek rozwojowych - sektora przedsiębiorstw publicznych i sektora przedsiębiorstw prywatnych. Gospodarkę regulują zarówno decyzje urzędników, ustalających plany produkcyjne i inwestycyjne, jak i prawa rynku, który jednak jest ograniczony, poddany ścisłej regulacji i reglamentacji. W odróżnieniu od modelu transformacji zastosowanego w Europie Wschodniej, władze Chin nie dokonały prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, a jedynie ułatwiły rozwój sektora prywatnego - tym samym gospodarka Państwa Środka przeszła ewolucję od w pełni centralnie sterowanej do mieszanej bez niszczenia wcześniej istniejących przedsiębiorstw[5].
\r\n\r\n\r\nMieszany (państwowo-prywatny) charakter chińskiej gospodarki jest kluczowy z punktu widzenia geoekonomiki - można uznać go za jeden z najmocniejszych atutów gospodarki Państwa Środka. Stosunkowo mała (choć rosnąca) rola kapitału spekulacyjnego w ekonomice Chin czyni to państwo w dużym stopniu odpornym na różnego rodzaju zawirowania i kryzysy na rynkach światowych. Pozycję Chin na międzynarodowych rynkach towarowych i finansowych dodatkowo wzmacnia umiejętnie prowadzona polityka protekcjonizmu - polityce otwarcia na handel międzynarodowych towarzyszyła postawa pełna umiarkowania, a stopniowe włączanie poszczególnych obszarów gospodarki w orbitę wolnej konkurencji międzynarodowej miała niezwykle ostrożny charakter; przyczyną szeroko stosowanego protekcjonizmu jest pragnienie, by zagraniczny kapitał miał charakter produkcyjny, a nie spekulacyjny a także by stanowił wsparcie, a nie zagrożenie dla rodzimych przedsiębiorstw. Dobrym przykładem jest tu fakt, że warunkiem dopuszczenia zagranicznych przedsiębiorstw na rynek chiński jest konieczność wykształcenia i przeszkolenia w ciągu siedmiu lat całej załogi - od kierownika zakładu poczynając, na pracowniku najniższego szczebla kończąc. Władze Chińskiej Republiki Ludowej pozostawiają sobie prawo do częściowej kontroli nad kapitałem zagranicznym. W efekcie owej rozumnej polityki kapitał zagraniczny służy ludności Chin i wzmacnia gospodarkę państwa, nie uzależniając jej zarazem od siebie[6].
\r\n\r\n\r\nOgromny sukces chińskiej ekonomiki jest w dużym stopniu rezultatem nieufności chińskich polityków wobec recept wątpliwych „ekspertów\" z międzynarodowych instytucji w rodzaju Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu czy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, większość spośród których pozostaje pod nieskrywanym wpływem monetarystycznej i ultraliberalnej ortodoksji. Chińscy ekonomiści stworzyli własny scenariusz reform alternatywnych wobec zaleceń światowych instytucji finansowo-gospodarczych, który w znacznie większym stopniu odpowiadały specyfice cywilizacyjnej Państwa Środka i stojącym przed tym państwem wyzwaniom. Nie wkroczyli na drogę deregulacji i prywatyzacji, dzięki czemu uniknęli załamania gospodarczego i degradacji, które stały się udziałem dawnych państw Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej.
\r\n\r\n\r\nOrientalista Waldemar Dziak dokonuje proponuje periodyzację okresu chińskich reform gospodarczych na trzy etapy. Pierwszy z nich, datowany na lata 1979-1984, wiązał się z likwidacją systemów komun ludowych na wsi i wprowadzeniem swobody obrotu płodami rolnymi. Jeszcze ważniejsza z punktu widzenia geoekonomiki była decyzja o swobodzie wyboru miejsca zamieszkania, co spowodowało masową migrację chłopów ze wsi do miast. W drugim etapie, datowanym na lata 1984-1989, nastąpiło rozszerzenie i pogłębienie reform. Powstawały kolejne „specjalne strefy ekonomiczne\" (14 miast nadmorskich, delta rzeki Jangcy i Perłowej, wyspa Hainan, Hangzhou, Nankin i około 140 innych miejscowości), co pociągnęło za sobą ogromny napływ kapitały zagranicznego. Przeprowadzono również zakrojoną na szeroką skalę reformę finansów. Początku trzeciego etapu chińskiej transformacji Waldemar Dziak upatruje w przełomie lat 1999/2000, gdy chińskie kierownictwo polityczne stanęło u progu kryzysu politycznego, które zbiegło się z „przegrzaniem\" niezwykle szybko rozwijającej się gospodarki Państwa Środka[7]. Następca Deng Xiaopinga na stanowisku przywódcy Komunistcznej Partii Chin i zarazem Chińskiej Republiki Ludowej Jiang Zemin wyszedł jednak zwycięsko z owej próby. Po spowolnieniu tempa rozwoju gospodarczego w roku 1990, Chiny szybko powróciły na ścieżkę ponad dziesięcioprocentowego wzrostu ekonomicznego. Choć kryzys ekonomiczny, który wstrząsnął światową gospodarką nie pozostał bez wpływu na Chińską Republikę Ludową, wydaje się, że Państwo Środka zostało dotknięte jego skutkami w stopniu mniejszym, niż inne potęgi gospodarcze.
\r\n\r\n\r\nBardzo istotne z punktu widzenia geoekonomiki jest zagadnienie tzw. Specjalnych stref ekonomicznych\". Już w pierwszym etapie reform zadecydowano o przyznaniu dwóm południowym prowincjom Chin - Guandong i Fujian - pełnej autonomii w dziedzinie handlu zagranicznego oraz utworzenie specjalnych stref ekonomicznych w Shenzenie, Zhuhai, Shantou i Xiamenie. Strefy te charakteryzowały znaczące ułatwienia dla inwestorów zagranicznych przy jednoczesnej kontroli napływającego do nich kapitału. Specjalne strefy ekonomiczne to obszary wydzielone celnie i administracyjnie z obszaru Chińskiej Republiki Ludowej. Decyzja o wyodrębnieniu tych obszarów miała znaczenie nie tylko ekonomiczne, ale także geopolityczne. Specjalne strefy ekonomiczne miały być eksperymentalnym prototypem - to właśnie tam miał zostać wypracowany wzorzec, na podstawie którego miała zostać wprowadzona w życie formuła zjednoczeniowa „Jeden Kraj - Dwa Systemy\". Według Krzysztofa Jasieckiego koncepcja ta zakłada, „że proces pokojowego zjednoczenia kraju wymaga stopniowego łączenia w ramach jednego państwa organizmów ustrojowych o odmiennych systemach społeczno-politycznych, zarówno o charakterze socjalistycznym (ChRL), jak i kapitalistycznym (Hongkong, Makau, Tajwan)\"[8]. Strategia ta umożliwia chińskiemu ośrodkowi siły likwidowanie ostatnich pozostałości po okresie kolonializmu i pierwszym okresie zimnej wojny bez oporu ze strony mieszkańców nowych terytoriów włączanych do Chińskiej Republiki Ludowej. Choć reintegracja Tajwanu (niezależnej Republiki Chińskiej z rządem w Taipei, uznającym się za prawowitą władzę całości terytorium chińskiego) z Macierzą nadal należy do przyszłości, wydaje się, że proces ten będzie się dokonywać w sposób nieuchronny. Świadczy o tym zarówno determinacja władz Chińskiej Republiki Ludowej, jak i rosnąca dysproporcja między potęgą obydwu ośrodków siły.
\r\n\r\n\r\nSądzę, że fakt, iż gospodarka Chin ma charakter w znacznym stopniu tradycyjny (industrialny) a nie usługowo-informacyjny (postindustrialny) jest jej siłą, a nie słabością. Dzięki temu chińska potęga ekonomiczna ma charakter realny, a nie spekulacyjny. Żywię bowiem głębokie przekonanie, że tzw. „gospodarka oparta na wiedzy\" pozbawiona bazy przemysłowej, opartej na wytwórstwie jest kategorią z pogranicza fikcji i mitu. Pęknięcie spekulacyjnej „bańki mydlanej\" które obserwowaliśmy w 2008 roku spowodowało rozwianie się szeregu postmodernistycznych iluzji, które wróżyły rychłe przeniesienie tradycyjnych technologii wytwórczych do lamusa i zastąpienie ich w części lub całości przez bliżej nieokreślone „dobra wirtualne\" czy „systemy informacyjne\". Pojawienie się powyższych opinii nie jest niczym innym, jak wyrazem postępującej alienacji zachodnich społeczeństw konsumentów od rzeczywistych procesów wytwórczych, w wyniku których powstają konsumowane przez nich dobra, czy chociażby elementarnej wiedzy o nich. Kryzys ekonomiczny zdemaskował wiele mitów „społeczeństwa postindustrialnego\" - a Chiny, jako „Fabryka Świata\", niewątpliwie należą do głównych beneficjentów tego zjawiska.
\r\n\r\n\r\nJak pisze Huang Weiping, Chiny chcąc stać się jedną z przodujących gospodarek świata muszą dążyć do spełnienia wielu kryteriów. Należą do nich między innymi znaczne podniesienie Produktu Krajowego Brutto na głowę mieszkańca, wyszkolenie odpowiedniej liczby wysoko wykwalifikowanych kadr, wdrażanie najnowocześniejszych technologii, racjonalna alokacja różnych środków zaopatrzenia, stały przepływ kapitału z walutami wymienialnymi, wzrost chłonności rynku, rozwinięcie efektywnej kontroli nad przepływem kapitału, stworzenie stabilnych struktur społecznych, podniesienie standardu życia i wykazanie woli uczestnictwa w światowym systemie gospodarczym. Według autora, spełniając powyższe przesłanki, Chiny stałyby się jednym z najbogatszych państw świata. Huang Weiping za bardzo istotny i pozytywny krok uważa wstąpienie Chin do Światowej Organizacji Handlu[9].
\r\n\r\n\r\nRozwój ekonomiczny Chińskiej Republiki Ludowej coraz bardziej zwiększa zapotrzebowanie tego państwa na surowce naturalne, przede wszystkim źródła energii. Gospodarka chińska jest skrajnie energochłonna - według różnych źródeł zużywa od 20 do 100% więcej energii, niż wynosi średnia OECD dla różnych procesów przemysłowych. Chiny są obecnie drugim po USA największym konsumentem energii po USA. Węgiel pokrywa około 70% chińskiego zapotrzebowania na energię. Brak odpowiednich regulacji w dziedzinie ochrony środowiska prowadzi do zanieczyszczenia wody i powietrza, które należy obecnie do największych na świecie. Rząd chiński zdaje sobie sprawę z powyższych niebezpieczeństw. Właśnie dlatego elementem długofalowego rozwoju Chin jest czerpanie energii ze źródeł odnawialnych, które w roku 2050 mają stanowić 30% źródeł energii stosowanych w chińskiej gospodarce. Można przewidywać, że wzrastająca potrzeba surowców naturalnych doprowadzi do zacieśnienia się więzów chińsko-rosyjskich (współpraca geoekonomiczna obu mocarstw będzie korespondować z ich wspólnym dążeniem geopolitycznym do przełamania amerykańskiej hegemonii światowej i zbudowania porządku wielobiegunowego)[10].
\r\n
\r\n\r\n\r\nChoć wbrew obiegowym opiniom eksport nie jest jedynym motorem rozwoju Chin - równie istotnymi czynnikami są wewnętrzny rozwój gospodarczy, aktywizacja zawodowa i inwestycje publiczne - daleko posunięta zależność gospodarki Państwa Środka od eksporterów pozostaje faktem. Każde państwo posiadające tego rodzaju gospodarkę jest zależne od woli importu przejawianej przez partnerów - niezależnie od wielkości własnych rezerw walutowych, zaawansowania technologicznego czy ceny siły roboczej. Każde zaburzenie nieustannego napływu chińskich towarów do państw-partnerów handlowych Chińskiej Republiki Ludowej wywiera natychmiastowe skutki na sytuacji ekonomicznej Chin.
\r\n\r\n\r\nBez wątpienia cena jest czynnikiem przesądzającym o atrakcyjności produkowanych w Chinach towarów. Utrzymanie niskich cen możliwe jest dzięki znacznie niższym niż w innych państwach cenom pracy. Jeśli na skutek choćby dramatycznego wzrostu cen surowców energetycznych czy względnego spadku atrakcyjności ceny chińskiej siły roboczej import produktów z Chin przestanie się opłacać, zaowocuje to destabilizacją chińskiej gospodarki o trudnej do przewidzenia skali. Subsydiowanie eksportu byłoby wyjściem nadzwyczaj kosztownym i tymczasowym - oznaczałoby leczenie objawów, a nie przyczyn choroby wyrażającej się w zależności od światowego popytu eksportowane siebie dobra. Popyt ze strony najważniejszych partnerów handlowych Chin - Stany Zjednoczone, Unia Europejska i Japonia - jest obecnie warunkiem sine qua non dynamicznego rozwoju gospodarki Chińskiej. Tym samym Chiny stają się, przynajmniej w pewnym stopniu, zakładnikiem importerów swoich produktów.
\r\n\r\n\r\nZ danych amerykańskiego skarbu państwa wynika, że Chiny są największym zagranicznym wierzycielem skarbu Stanów Zjednoczonych. Wartość amerykańskich obligacji należących do Pekinu we wrześniu 2008 roku osiągnęła 585 miliardów dolarów. Chiny wyprzedziły tym sposobem Japonię, której stan posiadania spadł do 573,2 miliardów dolarów. Zjawisko to \"obrazuje symbiotyczną więź między nadmiarem oszczędności w Chinach i ich niedostatkiem w Stanach Zjednoczonych\" - komentuje ten fakt Jean-Grancois Huchet, dyrektor Ośrodka Badań Francuskich nad Współczesnymi Chinami w Hongkongu, dodając, iż \"To sposób wspierania rynku amerykańskiego, który jest wielkim odbiorcą chińskiego eksportu\" [11]. W dodatku dolary amerykańskie stanowią bardzo dużą część największych na świecie chińskich rezerw walutowych (ich łączna wartość to 1,9 biliona dolarów). Sprzedaż chińskich obligacji i dolarowych rezerw walutowych na światowych rynkach finansowych bez wątpienia spowodowałaby dramatyczny spadek wartości amerykańskiej waluty, a w konsekwencji poważne załamanie gospodarcze największej gospodarki świata. Już same pogłoski o możliwej dywersyfikacji chińskich rezerw walutowych zaowocowały we wrześniu 2008 roku spadkiem kursu dolara do wartości najniższej w dziejach rynków walutowych[12].
\r\n\r\n\r\nStan stosunków chińsko-amerykańskich można uznać za paradoksalny. Z punktu widzenia geopolityki oba państwa są bez wątpienia dwoma najpotężniejszymi ośrodkami siły we współczesnym świecie. Posiadają odmienne systemy społeczno-polityczne, wyznają zupełnie inne systemy wartości i głoszą całkowicie sprzeczne wzajemnie wizje ładu międzynarodowego. W wypowiedziach polityków obu mocarstw dominuje nieufność i krytycyzm wobec drugiej strony. Z kolei z punktu widzenia geoekonomiki oba ośrodki siły są od siebie zależne w stopniu wręcz niewyobrażalnym - słowa o symbiozie w tym przypadku nie są chyba przesadzone. Amerykanie nie zrezygnują z dążeń do utrwalenia i wzmocnienia swojej światowej hegemonii, Chińczycy nie ustaną w swoich dążeniach do zbudowania wielobiegunowego ładu światowego i nie zrezygnują ze swojej alternatywnej wobec zachodniej demokracji parlamentarnej wizji ładu politycznego. Z drugiej strony Stany Zjednoczone Ameryki potrzebują partnera ekonomicznego, który będzie finansować ich rosnący dług publiczny i deficyt budżetowy, Chińczycy zaś potrzebują rynków zbytu. Wydaje się zatem, że zachowanie modus vivendi w stosunkach między tymi państwami jest najbardziej prawdopodobnym, choć nie jedynym możliwym scenariuszem rozwoju wzajemnych relacji chińsko-amerykańskich.
\r\n\r\n\r\n
\r\n\r\n[1] Przykładem może tu być popularność w świecie Zachodu ruchów wspierających niepodległość Tybetu, wyrażająca się choćby w nieustannym noblilitowaniu duchowo-politycznego przywódcy Tybetańczyków, Dalaj Lamy XIV (Tenzina Giaco), czego przykładem mogą być przyznanie temu ostatniemu nagrody Nobla, nadanie Medalu Wolności Kongresu USA i nieustanne promowanie go w mediach jako tzw. „autorytetu moralnego\" i „sumienia świata\".
\r\n\r\n[2] G. Friedman, The Geopolitics of China: A Great Power Enclosed, http://www.stratfor.com/analysis/geopolitics_china (10.02.2009).
\r\n\r\n[3] Ibidem.
\r\n\r\n[4] China\'s GDP grows 11.4% in 2007, fastest in 13 years, ChinaDaily (2008-01-24). Retrieved on 2008-01-24.
\r\n\r\n[5] Zob. Ł. Foltyn, P. Szumlewicz, Chiny - alternatywna transformacja, www.psz.pl (11.01.2009)
\r\n\r\n[6] J. Polit, Chiny, Warszawa 2004, passim.
\r\n\r\n[7] W. Dziak, Chiny - wschodzące supermocarstwo, Warszawa 1996, s. 107-112.
\r\n\r\n[8]Ibidem, s. 108-109.
\r\n\r\n[9] Huang Weiping, „Zewnętrzne uwarunkowania rozwoju gospodarczego Chin w latach dziewięćdziesiątych\". [w:] K. Tomala, K. Gawlikowski [red.] Chiny. Rozwój społeczeństwa i państwa na przeełomie XX i XXI wieku. Warszawa 2002.
\r\n\r\n[10] Por. A. Dugin, Geopolitika postmodierna, Moskwa 2008, passim.
\r\n\r\n[11] „Chiny są największym wierzycielem USA\" www.pap.pl, (11.01.2009).
\r\n\r\n[12] „Chiny mają największe rezerwy walutowe na świecie\", www.pap.pl, (11.01.2009).
',1,6,0,41,'2009-07-27 06:21:48',62,'Przemysław Sieradzan','2009-08-15 11:36:55',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-27 06:21:48','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',12,0,80,'Chiny, Pekin, ekonomia, Chińska Republika Ludowa, USA, UE, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Z punktu widzenia geopolityki, Chiny można porównać do wyspy, choć ich granica morska jest znacznie krótsza od lądowej. Państwo Środka z każdej strony otoczone jest przez terytoria niezwykle trudne do przebycia - góry, dżungle, pustkowia, rzeki, morza. ',0,836,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(91,'Amerykański udział w gruzińskiej remilitaryzacji','amerykanski-udzial-w-gruzinskiej-remilitaryzacji','','![](\"images/stories/gruzja.png\")
W rosyjskich mediach po raz kolejny pojawiły się informacje o militarnej współpracy Stanów Zjednoczonych i Gruzji. Ambasador Federacji Rosyjskiej przy NATO Dmitrij Rogozin przypomniał, iż amerykańskie wsparcie było szczególnie intensywne w przededniu ubiegłorocznej agresji Tbilisi na Osetię Południową. \r\n','\r\n\r\n
\r\n
\r\n„W chwili ataku na Cchinwali w Tbilisi przebywało ponad stu amerykańskich doradców. Co więcej, choć nie mamy takiej pewności, istnieją świadectwa, iż część amerykańskich szkoleniowców prowadzących wspólne gruzińsko-amerykańskie manewry nie zdążyła opuścić terytorium Gruzji w momencie rozpoczęcia agresji. Okoliczności tych wydarzeń na pewno przyjdzie nam wyjaśniać z Amerykanami\". Rogozin wspomniał też o niepokojącej dla Moskwy obecności sił zbrojnych USA w regionie Kaukazu, w tym przede wszystkim o amerykańskiej marynarce wojennej na Morzu Czarnym, twierdząc, że nie służy to stabilności w regionie. W tym kontekście rosyjski ambasador przy NATO przypomniał, że w styczniu 2009 roku prezydent Federacji Rosyjskiej wydał dekret „O zakazie dostarczania sprzętu wojennego i podwójnego przeznaczenia do Gruzji\", zgodnie z którym państwa eksportujące broń do Gruzji mogą się liczyć z sankcjami strony rosyjskiej.
\r\n\r\n
\r\n\r\nTakże wiceminister spraw zagranicznych Rosji Grigorij Karasin wyraził ubolewanie z powodu amerykańskiego wsparcia dla remilitaryzacji Gruzji, wskazując m.in. na wspólne ćwiczenia flot obu krajów w okolicach portów w Batumi i Poti.
\r\n\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
',1,6,0,40,'2009-07-27 10:24:14',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-16 11:04:05',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-27 10:24:14','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',9,0,180,'Cchinwali, Tbilisi, USA, Kaukaz, Gruzja, Grigorij Karasin, NATO, Rosja, Osetia, Dmitrij Rogozin, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','W rosyjskich mediach po raz kolejny pojawiły się informacje o militarnej współpracy Stanów Zjednoczonych i Gruzji.',0,637,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(92,'Wjazd do Osetii Południowej','wjazd-do-osetii-poludniowej','','Po apelach białoruskiego i azerbejdżańskiego MSZ nawołujących do rezygnacji z podróży do Osetii Południowej i Abchazji przez terytorium Federacji Rosyjskiej nadal toczy się dyskusja w innych krajach na temat możliwości dotarcia do wspomnianych krajów \r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzedstawiciel MSZ Armenii poinformował, że już w 2007 roku w Gruzji aresztowano około 100 obywateli tego kraju, u których wykryto pieczątki w paszportach potwierdzające wjazd do Osetii Południowej lub Abchazji od północy. Zgodnie z art. 334 gruzińskiego kodeksu karnego za nielegalne przekroczenie granicy, które orzekano w takich przypadkach, grozi kara nawet do czterech lat pozbawienia wolności.
Osoby planujące wyjazd do Osetii Południowej lub Abchazji stoją więc przed specyficznym dylematem: mogą wjechać do tych krajów przez terytorium rosyjskie, ale wówczas powinny raczej zrezygnować z wjazdu do Gruzji z wykorzystaniem tego samego paszportu. Dodajmy, że granica od strony gruzińskiej zamknięta jest całkowicie od wielu lat.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n
',1,7,0,52,'2009-07-27 10:35:07',62,'','2009-07-29 18:07:56',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-27 12:35:07','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',17,0,30,'','',0,485,'robots=\nauthor='),(93,'Unijna misja w Gruzji na kolejny rok','unijna-misja-w-gruzji-na-kolejny-rok','','Misja UE operująca na gruzińsko-południowoosetyjskim pograniczu zostanie 27 lipca przedłużona o kolejny rok. UE nie zamierza, wbrew postulatom Tbilisi, dopraszać w jej skład przedstawicieli Stanów Zjednoczonych, a sam Waszyngton również nie zwrócił się z takim wnioskiem. \r\n
\r\n\r\n\r\n','\r\n\r\nMisja Obserwacyjna Unii Europejskiej (EUMM) w Gruzji rozpoczęła działalność 1 października 2008 roku. Na jej czele stoi niemiecki dyplomata Hansjörg Haber, zaś w jej skład wchodzi 246 obserwatorów z 22 krajów członkowskich UE. Strona internetowa misji: www.eumm.eu. \r\nECAG-Kaukaz
',1,6,0,40,'2009-07-27 10:38:49',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-16 11:02:47',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-27 12:38:49','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',17,0,179,'UE, Gruzja, Tbilisi, USA, Stany Zjednoczona, Hansjörg Haber, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Misja UE operująca na gruzińsko-południowoosetyjskim pograniczu zostanie 27 lipca przedłużona o kolejny rok. ',0,605,'robots=\nauthor=ECAG'),(94,'Rosyjskie myślenie za Putina','rosyjskie-myslenie-za-putina','','\r\nPrzemysław Sieradzan
\r\n
\r\nRoman Backer, Rosyjskie myślenie polityczne za czasów prezydenta Putina, Toruń 2007, s. 331.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n„Rossii umom ne poniat\'\" („Rosji umysłem się nie pojmie\") - ta wygłoszona niegdyś przez Fiodora Iwanowicza Tiutczewa fraza została przez większość polskich publicystów i analityków zajmujących się problematyką życia politycznego Federacji Rosyjskiej niezwykle głęboko zinternalizowana.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nStwierdziłbym wręcz, że zdecydowanie zbyt głęboko, a w dodatku w strywializowanej i zbanalizowanej postaci... Rzekomo charakterystyczna dla rosyjskiej kultury nieracjonalność (czy raczej nieinteligiblilność) często bywa traktowana przez komentatorów znad Wisły jako wymówka, która usprawiedliwić ma niechęć tychże do podjęcia prób zrozumienia współczesnej Rosji. Wiadomo jednak, że gdzie rozum śpi, budzą się demony...
\r\n
\r\nW rezultacie polska publicystyka dotycząca bieżącej sytuacji politycznej w Rosji z reguły bywa emocjonalna, napastliwa i utrzymana w tonie oscylującym między pełną abominacji pogardą a połajankami wygłaszanymi ex cathedra z perspektywy kraju stojącego rzekomo na „wyższym etapie rozwoju cywilizacyjnego\". W szczególnie groteskowym stopniu demonizowane są elity polityczne Federacji Rosyjskiej.\r\n
\r\nOferta polskojęzycznych publikacji dotyczących życia politycznego i intelektualnego Federacji Rosyjskiej jest tyleż bogata w aspekcie czysto ilościowym, co niezwykle uboga treściowo. Z tym większą radością powitałem pojawienie się na polskim rynku wydawniczym pozycji Romana Bäckera[1] zatytułowanej Rosyjskie myślenie polityczne za czasów prezydenta Putina. Jest to pozycja absolutnie pionierska, niezwykle erudycyjna, porywająco napisana i last, but not least całkowicie wolna od jakichkolwiek antyrosyjskich uprzedzeń. \r\n
\r\nTytuł publikacji może być nieco mylący, jej zakres tematyczny znacznie wykracza bowiem poza problematykę współczesnej rosyjskiej myśli politycznej. Książka stanowi znakomity przewodnik po życiu intelektualnym współczesnej Rosji, ale oprócz tego ukazuje przebogatą panoramę tamtejszych ruchów politycznych i społecznych, przedstawia sylwetki szczególnie charakterystycznych postaci przestrzeni publicznej i prezentuje dorobek wyróżniających się publicystów. Źródłem ogromnej radości był dla mnie fakt, że Autor nie ograniczył się jedynie do analizy głównego nurtu życia politycznego Federacji Rosyjskiej, lecz niezwykle wnikliwie opisał przeróżne ruchy antysystemowe, kontrkulturowe, funkcjonujące na marginesie społeczeństwa, w rozmaitych niszach, albo wręcz zepchnięte do podziemia.
\r\n
\r\nKsiążka Romana Bäckera pozbawiona jest jakichkolwiek śladów zideologizowanego czy stereotypowego myślenia, nie jest jednak wolna od ocen. Autor posługuje się niezwykle barwną, wykwintną polszczyzną, często daje wyraz swoim emocjom. Niekiedy traci chłodny dystans do opisywanych zjawisk i daje się ponieść swadzie publicysty - w poetyzacji swojego języka Autor idzie bardzo daleko - o uwięzionym za przestępstwa gospodarcze oligarsze Michaile Chodorkowskim wypowiada się przy użyciu języka zarezerwowanego zazwyczaj dla metafizyki, czy wręcz eschatologii: „(...) jest on „jurodiwyj\" - swoistym szaleńcem bożym, niosącym ofiarę, poświęcającym się dla innych, a jednocześnie przyjmującym postać opętanego jawnogrzesznika\" (s. 264). Tezy Autora, nawet jeśli niekiedy kontrowersyjne, zawsze noszą niebanalny charakter i prowokują refleksje. Literacki, barwny styl sprawia, że publikację tę czyta się z prawdziwą przyjemnością.
\r\n
\r\nSwoje tezy Autor formułuje z perspektywy umiarkowanie okcydentalistycznej. Wyraźnie aprobująco charakteryzując powszechną wśród dużej części rosyjskiej inteligencji postawę pisze on o „ewidentnych zapóźnieniach cywilizacyjnych Rosji\" (s. 68). Powyższe stwierdzenie świadczy to o tym, że Autorowi bliski jest pogląd, zgodnie z którym istnieje pewien uniwersalny, teleologiczny model rozwoju, przy użyciu którego można sklasyfikować daną kulturę jako „mniej\" lub „bardziej\" zaawansowaną w rozwoju cywilizacyjnym. W przeciwieństwie do ortodoksyjnych okcydentalistów Autor rozumie jednak specyfikę i odrębność kulturową Rosji. Wszystkie ruchy polityczne traktuje z atencją i zainteresowaniem, jednak żywiona przezeń sympatia dla ruchów liberalno-demokratycznych jest wyraźnie wyczuwalna. Ikonę rosyjskiego zapadniczestwa Irinę Hakamadę nazywa „jednym z najwybitniejszych polityków rosyjskich\" (s. 239), bardzo ciepło wypowiada się o dysydencie Władimirze Bukowskim i obrońcy praw człowieka Sergieju Kowaliowie. O słynącej z odważnych, ale nierzadko jednostronnych i tendencyjnych artykułów, zamordowanej w niejasnych okolicznościach dziennikarce Annie Politkowskiej Roman Bäcker pisze w samych superlatywach twierdząc, że była ona „kimś więcej, niż tylko sumieniem narodu\" (s. 234). O politycznych radykałach wypowiada się w znacznie bardziej cierpkich słowach. Emocjonalny styl, w którym utrzymana jest książka bynajmniej nie czyni jej tendencyjną - rzeczowa i pogłębiona analiza zawsze wyraźnie oddzielona jest od komentarza.
\r\n
\r\nRozprawa rozpoczyna się od znakomitego, bardzo rozbudowanego rozdziału teoretycznego, zatytułowanego „jak zrozumieć Rosję?\". Autor zapoznaje w niej Czytelnika z kategoriami, bez znajomości których percepcja rosyjskiej myśli politycznej jest absolutnie niemożliwa. Stawia tezę o niezmiennej aktualności najstarszego podziału rosyjskiej sceny politycznej, zgodnie z którym przeciwstawne sobie obozy stanowią zapadnicy (okcydentaliści) i słowianofile (antyokcydentaliści). Szczegółowej analizie poddane zostaje pojęcie mesjanizmu w obu swoich odmianach - misjonistycznej i mesjanistycznej. Osobny podrozdział poświęcony jest specyficznemu rosyjskiemu rozumieniu państwowości, ze szczególnym naciskiem położonym na interpretację pojęcia „imperium\". Autor skłania się ku definicji imperium jako wertykalnie zorganizowanej, polietnicznej i wielonarodowej struktury, zupełnie pomija natomiast w tym kontekście zagadnienie ideokracji (idei jako najwyższej zasady organizującej w strukturze państwowej typu imperialnego).
\r\n
\r\nAutor przedstawia niezwykle bogaty katalog możliwych wariantów interpretacyjnych pojęcia „nacjonalizm\", proponując ciekawą, synkretyczną typologię. Jako podstawowe typy idealne nacjonalizmów przyjmuje nacjonalizmy etniczne, kulturowe i statokratyczne, które następnie wzbogaca o kolejne kryteria klasyfikacji - tradycję, religię, typ myślenia politycznego i stosunek do szeroko rozumianej kultury Zachodu (głównie Ameryki). Autor wiele uwagi poświęca rozmaitym wykładniom specyficznie rosyjskiego terminu „narod\", który porównuje z analogicznymi terminami funkcjonującymi w innych przestrzeniach kulturowych. Niezwykle trafne i celne są przedstawione w książce refleksje nad ekstremizmem politycznym. Z racji moich zainteresowań badawczych temat ten jest mi szczególnie bliski - w pełni podzielam pogląd Romana Bäckera, zgodnie z którym ekstremizm zawsze stanowi kategorię względną i kontekstualną, nie ma zaś możliwości stworzenia ogólnej definicji ekstremizmu politycznego (s. 35). Równie interesujące (choć dyskusyjne) są refleksje Autora nad totalitaryzmem, scharakteryzowanym przezeń jako forma politycznej gnozy, której adepci eksplorują określony materiał semantyczny - na przykład klasowy, religijny czy narodowy (s. 40). W kolejnym podrozdziale ukazana zostaje specyfika rosyjskiego systemu partyjnego, w którym stosunek do władcy (rozumianemu zgodnie z tradycją bizantyjską jako Basileus, czyli nomos empsychos) stanowi kryterium co najmniej równie ważne, jak podziały ideologiczne (s. 43-44). Choć stwierdzenie to bez wątpienia jest niesłychanie efektowne, a wpływ tradycji bizantyńskich na kulturę polityczną Rosji trudno przecenić, porównanie prezydenta Federacji Rosyjskiej do cesarza Imperium Wschodniorzymskiego wydało mi się jednak przesadzone. Za zbyt daleko posunięte uważam również porównanie Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji, bloku „Ojczyzna\", a nawet Sojuszu Sił Prawicowych (sic!) do związków zawodowych założonych przez agenta Carskiej Ochrany popa Gapona (s. 45). Polemizowanie z tak wybitną postacią, jak profesor Bäcker jest jednak prawdziwą przyjemnością intelektualną i ogromnym wyzwaniem!
\r\n
\r\nDrugi rozdział, zatytułowany „Mgławicowy statokratyzm a obóz kremlowski\" stanowi nadzwyczaj celną i wnikliwą analizę rosyjskich elit władzy skupionych wokół prezydenta Władimira Putina. Autor charakteryzuje ideologię obozu kremlowskiego jako pragmatyczny, statokratyczny centryzm. Powstrzymuje się od jednoznacznego zaklasyfikowania prezydenta Rosji jako okcydentalisty bądź słowianofila, zwracając uwagi na ambiwalencję prowadzonej przezeń polityki. W swoich analizach dokumentów programowych i wystąpień prezydenta Putina Autor podkreśla ich dwoistość i eklektyzm: „Zmitologizowane zwroty (typu <>) sąsiadują ze zobiektywizowanymi pojęciami ekonomicznymi i technicznymi bez zaznaczenia ich wzajemnego związku. (...) Z jednej strony pada stwierdzenie o wrogich poczynaniach rożnych państw prowadzących z Rosją informacyjną wojnę, z drugiej strony padają hasła o otwartości wobec współczesnego świata, postępującej integracji rosyjskiej gospodarki ze światowymi strukturami itd.\" (s. 50). Analizując ideologię rosyjskich elit władzy w kontekście zagadnienia mocarstwowości Rosji Roman Bäcker słusznie konstatuje: „Żaden znaczący polityk rosyjski nie jest w stanie głosić potrzeby rezygnacji z mocarstwowych aspiracji Rosji. (...) Tym samym istnieje problem: czy? Ale: jakim mocarstwem winna być Rosja?\" (s. 54).
\r\n
\r\nPartia władzy („Jedinaja Rossija\") zostaje przez Romana Bäckera trafnie scharakteryzowana jako statokratyczna, dążąca do stabilizacji sytuacji wewnętrznej w kraju i centralizacji władzy. Szczególnie interesująca wydała mi się jednak pionierska na gruncie nauki polskiej analiza pojęcia „suwerennej demokracji\". Twórca tego pojęcia, Władisław Surkow, został (moim zdaniem trafnie) zidentyfikowany przez Autora jako główny ideolog Kremla i demiurg rosyjskiej sceny politycznej, polityk niezwykle wpływowy, acz unikający rozgłosu i eksponowanych stanowisk. Roman Bäcker pisze: „Suwerenna demokracja ma być swoista dla Rosji i nie ma być oparta na wzorcach Zachodu. To Rosja ma określać, co jest demokratyczne, a co nie. Surkow tym samym nadaje nie tyle Rosji, co sobie samemu władzę ustalania znaczenia słów i jednocześnie definiowania bazowych metaprocedur systemowych\" (s. 71). Równie interesujące są rozważania Autora nad rolą dwóch wydarzeń historycznych - wyzwolenia Moskwy w 1612 roku i zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej - w formowaniu się nowej tożsamości narodowej Rosjan. W podsumowaniu rozdziału Autor pisze: „Ma on [obóz władzy] niewątpliwie cechy elastycznego pragmatyzmu z jednoczesnym aksjologicznym dążeniem do kreowania silnego państwa równorzędnego innym światowym mocarstwom\" (s. 91).
\r\n
\r\nKolejny rozdział rozprawy dotyczy współczesnego rosyjskiego ruchu komunistycznego. Autor koncentruje się przede wszystkim na opisie ideologii i praktyki politycznej Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej, zwracając uwagę na znaczące odstępstwa tejże od ortodoksyjnego marskizmu-leninizmu. Dla KPRF charakterystyczna jest dwoista retoryka - swoista synteza rewolucyjnego socjalizmu i imperialno-statokratycznej idei wielkomocarstwowej. Autor zwraca uwagę na fakt, że idee marksizmu-leninizmu coraz częściej uzupełniane są przez rosyjskich komunistów z jednej strony hasłami proekologicznymi, antykonsumpcjonistycznymi i alterglobalistycznymi, z drugiej zaś eurazjatyckimi, panslawistycznymi i patriotyczno-mocarstwowymi. W książce zabrakło miejsca między innymi dla partii Trudowaja Rossija Wiktora Anpiłowa, ultralewicowej Awangardy Czerwonej Młodzieży, czy też grup trockistowskich i maoistowskich. Przedstawione zostały za to sylwetki trzech niebanalnych współczesnych rosyjskich myślicieli czerpiących inspirację z myśli komunistycznej.
\r\n
\r\nWładimir Wolfowicz Żyrinowski, przewodniczący Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji, enfant terrible rosyjskiej sceny politycznej, jest wyłącznym bohaterem czwartego rozdziału rozprawy. Polityk ten słynie przede wszystkim z soczystego, ordynarnego języka i namiętnie wszczynanych burd. Autor nie szczędzi tej kontrowersyjnej, lecz jakże barwnej postaci słów druzgocącej krytyki. O LDPR pisze w następujących słowach: „w nazwie tej [LDPR] są same kłamstwa: jest to organizacja nieliberalna, antydemokratyczna i będąca bardziej drużyną wodza, niż partią\" (s. 119). Mimo swojego zdecydowanego i nieskrywanego krytycyzmu, Roman Bäcker poddaje ideologię LDPR szczegółowej analizie, zastanawia się też nad źródłami spektakularnego sukcesu tej, jakże osobliwej, partii. Pisze: „Żyrinowski jest typowym demagogiem i populistą, z charakterystycznym dla nich melanżem poglądów, negacją elit i uwielbieniem <\r\n>\" (s. 129). Osobiście zgadzam się z tą opinią, muszę jednak przyznać, że filipiki lidera LDPR dodają niepowtarzalnego kolorytu obradom Rosyjskiej Dumy Państwowej. \r\n
\r\nSwoistą „książkę w książce\" stanowi rozdział piąty rozprawy, poświęcony rożnym obliczom rosyjskiego nacjonalizmu. Rozdział ten rozpoczyna się od analizy przyczyn ogromnej popularności haseł nacjonalistycznych w społeczeństwie rosyjskim, później następuje charakterystyka już nie istniejącego wielonurtowego lewicowo-narodowego bloku parlamentarnego Rodina („Ojczyzna\"). Interesujący jest również opis fenomenu niezwykle licznej i popularnej (zwłaszcza w środowiskach rasistowskich kibiców piłkarskich) ksenofobicznej organizacji DPNI - Ruchu przeciw Nielegalnej Imigracji Aleksandra Biełowa. Główną ideą, stanowiącą spoiwo ruchu jest niechęć do imigrantów z Kaukazu i Azji Centralnej. Zupełnie inny charakter ma wyrafinowany, mistyczno-mesjanistyczny prawosławny nacjonalizm noblisty Aleksandra Sołżenicyna. Autor Archipelagu Gułag łączy nieprzejednany antykomunizm z niezłomnym krytycyzmem wobec konsumpcjonistycznej cywilizacji Zachodu. W kolejnych podrozdziałach opisywani są nieco mniej znani myśliciele nacjonalistyczni - miedzy innymi skrajny judeofob Igor Szafarewicz, neopoganin Władimir Baryszenko i neosłowianofil Jewgienij Troicki.
\r\n
\r\nKolejny rozdział poświęcony jest mało znanemu i słabo zbadanemu zjawisku, jakim jest rosyjski faszyzm. Autor rozpoczyna analizę tego fenomenu od przedstawienia jego korzeni historycznych, sięgających Czarnych Sotni i założonego przez Aleksandra Kazem-Beka ruchu „Młoda Rosja\". Jako najbardziej wpływowego współczesnego polityka faszystowskiego wymienia założyciela Rosyjskiej Jedności Narodowej (RNE), skrajnego szowinistę Aleksandra Barkaszowa. Autor niezwykle szczegółowo opisuje historię tej organizacji, jej ideologię (której kamień węgielny stanowi posunięty do ekstremum rasizm), etos i symbolikę (znakiem rozpoznawczym członków RNE jest swastyka stylizowana na starosłowiański kołowrat). Inne organizacje faszystowskie opisane są nieco mniej dokładnie; zabrakło mi też opisu fenomenu ostatnich lat, jaki stanowi corocznie odbywający się na ulicach Moskwy ksenofobiczno-mocarstwowy Russkij Marsz („Marsz Rosyjski\").
\r\nTematem następnego rozdziału jest rola cerkwi prawosławnej w życiu politycznym Rosji. Problem ten jest niezwykle ciekawy - z jednej strony bowiem elity władzy współczesnej Federacji Rosyjskiej coraz częściej ostentacyjnie uczestniczą w nabożeństwach prawosławnych, z drugiej jednak strony systematycznie (przynajmniej raz w tygodniu) w praktykach religijnych uczestniczy zaledwie około 4 % rosyjskiego społeczeństwa. Autor przedstawia emblematyczną dla prawosławia koncepcję symfonicznej koegzystencji władzy duchownej i świeckiej, będącą podstawą idei kolektywnego zbawienia. Rozdział zwieńczony jest próbą syntetycznego przedstawienia stosunku różnych nurtów prawosławia do ZSRR i współczesnej Rosji.
\r\n
\r\nKolejny rozdział poświęcony jest najciekawszemu, moim zdaniem, zjawisku w życiu intelektualnym współczesnej Rosji, jakie stanowi neoeurazjatyzm. Autor rozpoczyna od przedstawienia w zarysie międzywojennych źródeł eurazjatyzmu, po czym przechodzi do opisu myśli i działalności najsłynniejszego współczesnego przedstawiciela kierunku, jakim niewątpliwie jest Aleksander Dugin. Lider Międzynarodowego Ruchu Eurazjatyckiego to kontrowersyjny, lecz wybitnie utalentowany intelektualista, nietuzinkowy erudyta i prawdopodobnie najoryginalniejszy żyjący rosyjski myśliciel. Zasadniczym założeniem neoeurazjatyzmu jest przekonanie o istnieniu dwóch wzajemnie przeciwstawnych cywilizacji. Pierwszą z nich jest talassokratyczna cywilizacja Atlantycka (morska, relatywistyczna i plutokratyczna, pluralistyczna, zorientowana na wolny handel, eksplorację i kolonizację nowych lądów,) drugą - Eurazjatycka (lądowa, sakralna, tradycjonalistyczna i ideokratyczna, monistyczna, zorientowana na budowę kontynentalnego imperium wielkich przestrzeni). Autor przedstawia również sylwetki kilku innych myślicieli eurazjatyckich, nie tak znaczących i oryginalnych, jak Aleksander Dugin. Ogromnym zaskoczeniem dla mnie było wskazanie przez Romana Bäckera czeczeńskiego separatysty Hoż-Ahmeda Nuchajewa jako czołowego reprezentanta islamskiej wersji eurazjatyzmu. Osobiście sądzę, że nieporównywalnie bardziej znaczącym i oryginalnym przedstawicielem tego nurtu jest Gejdar Dżemal.
\r\n
\r\nNurty liberalno-demokratyczne stanowią temat rozdziału dziewiątego rozprawy. Autor zwraca uwagę na wielość nurtów rosyjskiego liberalizmu. Poddaje wnikliwej analizie zarówno ideologię liberalnej frakcji w obozie kremlowskim, jak i dwie największe partie polityczne odwołujące się do liberalizmu: konserwatywno-liberalny Sojusz Sił Prawicy (SPS) i socjalliberalną partię Jabłoko. Osobny podrozdział poświęcony został zupełnie nieznanemu polskiemu Czytelnikowi zjawisku, jakim jest rosyjski libertarianizm. Przedstawione zostały również sylwetki szczególnie wyrazistych postaci utożsamiających się z myślą liberalną, jak Irina Hakamada, Siergiej Kowaliow i Nikolaj Ryżkow. Osobny podrozdział poświęcony jest Annie Politkowskiej, radykalnej krytyczce Kremla, tragicznie zmarłej dziennikarce „Nowej Gazety\". Roman Bäcker nie kryje swojej fascynacji tą postacią. Autor pisze o rosyjskich liberałach z widoczną sympatią, jest jednak świadom ich niemocy organizacyjnej i niezwykle ograniczonego wpływu na życie publiczne. Pisze: „W Rosji możliwy jest każdy rodzaj liberalizmu i przejawianie się każdego sposobu jego rozumienia. Nie oznacza to jednak, że możliwe jest w wyobrażalnym czasie zapanowanie w Rosji porządku liberalnego\" (s. 249).
\r\n
\r\nPrzedostatni rozdział poświęcony jest ruchom politycznym zbiorczo określonym pojęciem „Anty-Putinowcy\". Choć wyróżnienie nieprzejednanych przeciwników prezydenta Putina jako osobnej kategorii ruchów politycznych może budzić wątpliwości, koalicja ruchów opozycyjnych „Drugaja Rossija\" istotnie nie posiada żadnego konstruktywnego programu - jedyny surogat wizji przemian stanowi postulat ustąpienia urzędującego prezydenta i jego współpracowników. Brak spójnego programu jest konsekwencją faktu, że w skład koalicji wchodzą skrajnie różne siły polityczne, których liderzy nigdy nie zdołaliby uzgodnić choćby zarysu wspólnych tez programowych. Wystarczy powiedzieć, że dwoma najsłynniejszymi działaczami koalicji są skandalizujący, acz niezwykle utalentowany pisarz i polityczny awanturnik Eduard Limonow, lider Partii Narodowo-Bolszewickiej i Garri Kasparow, były szachowy arcymistrz, wyznający przekonania skrajnie okcydentalistyczne i ultraliberalne. Tę koalicję jednoczy wspólny wróg, którym jest demonizowany, urastający do rangi absolutnego, eschatologicznego zła prezydent Władimir Putin.
\r\n
\r\nOstatni rozdział zatytułowany „Varia\" dotyczy fenomenów politycznych nie mieszczących się w żadnej ze stworzonych przez Autora kategorii. Za autonomiczne, nie poddające się kategoryzacji fenomeny uznani zostali zarówno rosyjscy socjaliści, neopoganie - czciciele słowiańskich bogów, jak i na przykład monarchista Nikita Michałkow, kpiarz Włodzimierz Wojnowicz, sarkastyczny ironista Wiktor Jerofiejew. W rozdziale tym znalazło się też miejsce na opis największego politycznego kuriozum ostatnich lat - efemerycznego, bezideowego ruchu „Wszyscy wolni\" założonego przez gwiazdę telewizyjnych reality shows Ksenię Sobczak.
\r\n
\r\nPrzedstawiona przez Romana Bäckera panorama rosyjskiego życia politycznego wydała mi się niemal kompletna. Zabrakło mi tylko opisu fenomenu rosyjskiego anarchizmu, a także charakterystyki bardzo licznych, choć często efemerycznych organizacji ultralewicowych. Zadziwiająco mało miejsca Autor poświęcił stosunkowo licznym i znaczącym restauratorskim ruchom monarchistycznym. Życie polityczne Rosji jest nadzwyczaj bogate - opisanie wszystkich jego przejawów byłoby niemożliwością. Autor był zmuszony dokonać selekcji. Z zadania tego wywiązał się, jak sądzę, niemal bez zarzutu.
\r\n
\r\nDrobną, choć uciążliwą wadą książki jest bardzo duża liczba literówek. Rożnego rodzaju błędy występują niemal na każdej stronie, zwłaszcza w nazwach własnych. Zarzut ten, oczywiście, dotyczy wyłącznie korektora, w żadnym wypadku zaś nie Autora.
\r\n
\r\nRosyjskie myślenie polityczne za czasów prezydenta Putina to lektura obowiązkowa dla każdego, kogo interesuje życie intelektualne i polityczne współczesnej Rosji. Publikacja ta stanowi znakomite kompendium wiedzy o różnorodnej, przebogatej rosyjskiej scenie politycznej. Ostatnie zdanie książki brzmi: „Rosję można pojąć rozumem, ale musi to być namysł wykraczający poza intelektualne granice kultury zachodniej\". To niezwykle trafna konstatacja. Pragnąłbym, by na polskim rynku wydawniczym ukazywało się więcej równie mądrych, wnikliwych i erudycyjnych publikacji na temat Rosji.
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\n\r\n[1] Roman Bäcker jest doktorem habilitowanym w zakresie nauk o polityce i dyrektorem Instytutu Politologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Jego specjalność stanowi historia idei. Swoje kilkanaście książek i ponad sto artykułów naukowych poświęcił między innymi szeroko rozumianej problematyce totalitaryzmu, a także całemu bogactwu rosyjskiej myśli politycznej, przede wszystkim antyokcydentalistycznej. Bez wątpienia można go uznać za najwybitniejszego w Polsce znawcę międzywojennego eurazjatyzmu. Roman Bäcker należy do jakże wąskiego grona najwybitniejszych polskich badaczy rosyjskiego życia intelektualnego. \r\n
',1,1,0,46,'2009-07-29 19:16:40',62,'Przemysław Sieradzan','2009-08-18 16:03:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-29 19:16:40','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',10,0,19,'recenzja, Rosja, Władimir Putin, ZSRR, Zachód, ZSRR','Roman Backer, Rosyjskie myślenie polityczne za czasów prezydenta Putina, wyd. Adam Marszałek, Toruń 2007, s. 331.',0,753,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(95,'ECAG w Polskim Radiu','ecag-w-polskim-radiu','','\r\n![](\"images/stories/polskie)
Na antenie Programu Pierwszego Polskiego Radia w dyskusji poświęconej wizycie Dalajlamy w Polsce głos zabrał przewodniczący ECAG Mateusz Piskorski. Wraz z nim w dyskusji wystąpili, dziennikarz Telewizji Polskiej, specjalista do spraw chińskich red. Robert Góralczyk oraz prezes Centrum Stosunków Międzynarodowych prof. Eugeniusz Smolar.
\r\n','\r\n
\r\nMateusz Piskorski stwierdził, że w związku z wizytą Dalajlamy należy spodziewać się reakcji Chin. Podkreślił, że wykluczone jest zastosowanie jakichkolwiek sankcji przez władze Państwa Środka wobec krajów, które przyjęły obecnie duchowego przywódcę Tybetańczyków. W wypadku Polski problemy mogą jednak od tej pory występować m.in. w nawiązywaniu przez władze Warszawy kontaktów partnerskich z chińskimi miastami.
\r\n\r\nPorównał też obecną sytuację do podobnej, która miała miejsce w przypadku Francji. Chiny groziły wówczas nałożeniem sankcji ekonomicznych na Paryż, lecz strona francuska zignorowała te pogróżki.\r\n\r\n
\r\nZdaniem Piskorskiego władze w Pekinie charakteryzuje jednak pragmatyczna polityka zagraniczna, oparta na eksporcie, zatem nie należy spodziewać się realnych i odczuwalnych kroków ze strony Pekinu.
\r\n
\r\nNa podst. inf. z portalu wp.pl i IAR - ECAG
',1,5,0,55,'2009-07-29 19:58:40',62,'ECAG','2009-09-02 14:04:50',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-29 19:58:40','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,12,'Chiny, Dalajlama, Paryż, Pekin, Eugeniusz Smolar, Robert Góralczyk, Mateusz Piskorski, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Na antenie Programu Pierwszego Polskiego Radia w dyskusji poświęconej wizycie Dalajlamy w Polsce głos zabrał przewodniczący ECAG Mateusz Piskorski. ',0,850,'robots=\nauthor=ECAG'),(96,'Spór graniczny na Morzu Kaspijskim','spor-graniczny-na-morzu-kaspijskim','','\r\n
\r\nTrwa konflikt wokół delimitacji granic wód terytorialnych na Morzu Kaspijskim między Azerbejdżanem a Turkmenistanem. Na spornym obszarze znajdują się trzy bogate złoża ropy naftowej. Sytuacja na Morzu Kaspijskim uległa dalszemu skomplikowaniu w związku z rozpoczynającymi się 29 lipca rosyjsko-irańskimi manewrami pod kryptonimem „Czyste i bezpieczne Morze Kaspijskie\".
\r\n\r\n
\r\n','\r\n
\r\nOdpowiedzią Baku na te ćwiczenia stała się zapowiedź przeprowadzenia własnych manewrów na tym akwenie. Na to z kolei zareagował Aszchabad, uznając, że dalsze rozmowy na temat kaspijskiej granicy obu państw nie przynoszą rezultatu i w związku z tym jedynym rozwiązaniem jest zwrócenie się do międzynarodowego trybunału arbitrażowego. Jednocześnie, na mocy jednostronnych deklaracji, Turkmenistan i Iran ogłosiły swoje prawa do kilku złóż ropy naftowej na Morzu Kaspijskim.
\r\n\r\n
\r\n\r\nPoprawa relacji Baku-Aszchabad, która nastąpiła w ostatnich miesiącach pozostawała w ścisłym związku z planami uczestnictwa obu krajów w projekcie gazociągu NABUCCO, który miał doprowadzić do pozyskania arterii omijającej terytorium Federacji Rosyjskiej. Inwestycje w ten projekt zatwierdził szczyt Unii Europejskiej, a zachodnioeuropejskie korporacje rozpoczęły przygotowania do eksploatacji turkmeńskich złóż błękitnego paliwa (zaangażował się m.in. niemiecki koncern RWE). Pod naciskiem Zachodu przywódcy obu państw prowadzili intensywny dialog, a resorty spraw zagranicznych miały wypracować ostateczny kształt kaspijskiej granicy.
\r\n\r\n
\r\n\r\nRozstrzygnięcie sporu azerbejdżańsko-turkmeńskiego może okazać się wyjątkowo niełatwe. Odpowiednią instancją mógłby być Międzynarodowy Trybunał Narodów Zjednoczonych w Hadze, jednak żadna ze stron nie uznała do tej pory jego jurysdykcji. Tym samym Azerbejdżan znajdzie się w sytuacji konfliktu granicznego zarówno na wschodzie (Morze Kaspijskie), jak i zachodzie (Górski Karabach), co może znacznie skomplikować sytuację tego istotnego na Kaukazie gracza.
\r\n\r\n
\r\n\r\nECAG
',1,6,0,40,'2009-07-30 09:43:11',62,'ECAG','2009-08-14 19:27:08',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-30 09:43:11','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,178,'Morze Kaspijskie, Nabucco, Górski Karabach, Azerbejdżan, Turkmenistan, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Trwa konflikt wokół delimitacji granic wód terytorialnych na Morzu Kaspijskim między Azerbejdżanem a Turkmenistanem.',0,593,'robots=\nauthor=ECAG'),(97,'Remilitaryzacja Gruzji','remilitaryzacja-gruzji','','\r\n\r\n
\r\nTrwa proces odbudowy potencjału militarnego Gruzji utraconego podczas ubiegłorocznego konfliktu z Rosją. Jak się okazuje, szereg państw Zachodu zaangażowanych jest w pomoc dla Tbilisi.
\r\n\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\nStany Zjednoczone ograniczają się aktualnie do wysyłania doradców i ekspertów wojskowych szkolących armię gruzińską. Opracowywane są także plany systemu obrony przeciwrakietowej zniszczonego w ubiegłym roku. Systemy radarowej kontroli przestrzeni powietrznej warte 8 milionów dolarów ma dostarczyć Gruzinom Francja. W lipcu w Gruzji przebywała też delegacja handlującej bronią ukraińskiej centrali „Ukrspeceksport\", która dostarczać ma Tbilisi zestawy rakietowe „Buk\". Szef tej firmy Siergiej Bondarczuk tuż po publikacji dekretu rosyjskiego prezydenta grożącego sankcjami dostawcom broni do Gruzji, potwierdził, że jego firma zamierza w dalszym ciągu realizować dostawy zgodne z wcześniejszymi zobowiązaniami kontraktowymi.
\r\n\r\n
\r\n\r\nECAG-Kaukaz
',1,6,0,40,'2009-07-30 09:51:04',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-14 19:26:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-30 09:51:04','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,177,'Gruzja, Tbilisi, USA, Kaukaz, Stany Zjednoczone, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Trwa proces odbudowy potencjału militarnego Gruzji utraconego podczas ubiegłorocznego konfliktu z Rosją. ',0,523,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(98,'Białoruś zastanawia się nad uznaniem Osetii Płd.i Abchazji?','bialorus-zastanawia-sie-nad-uznaniem-osetii-pldi-abchazji?','','Białoruski minister spraw zagranicznych Siergiej Martynow oznajmił w Brukseli, że Mińsk w dalszym ciągu nie podjął decyzji o ewentualnym uznaniu Osetii Południowej i Abchazji. Białoruś miała rozpatrywać tą kwestię już wiosną na forum parlamentu, jednak stosowny punkt nie został do tej pory poddany pod obrady.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Jak wszyscy wiemy, jest to trudny problem dla wszystkich, i tych bezpośrednio zaangażowanych i tych bezpośrednio niezaangażowanych. W dalszym ciągu poważnie rozpatrujemy ten problem. Ostatecznej decyzji, w jedną lub drugą stronę, do tej pory nie podjęliśmy\" - mówił Martynow.
\r\n
\r\nBiałoruś, prowadząc dyplomatyczną grę jednocześnie z Zachodem i Rosją, w sposób wyjątkowo ostrożny ustosunkowuje się do podjęcia jakiejkolwiek decyzji.
\r\n
\r\nECAG-Moskwa
',1,7,0,52,'2009-07-30 09:58:17',62,'ECAG-Moskwa','2009-08-14 19:26:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-30 09:58:17','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,27,'','',0,662,'robots=\nauthor='),(99,'Białoruś zastanawia się nad uznaniem Osetii Płd. i Abchazji?','bialorus-zastanawia-sie-nad-uznaniem-osetii-pld-i-abchazji?','','![](\"images/stories/abchazja.png\")
Białoruski minister spraw zagranicznych Siergiej Martynow oznajmił w Brukseli, że Mińsk w dalszym ciągu nie podjął decyzji o ewentualnym uznaniu Osetii Południowej i Abchazji. Białoruś miała rozpatrywać tą kwestię już wiosną na forum parlamentu, jednak stosowny punkt nie został do tej pory poddany pod obrady.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Jak wszyscy wiemy, jest to trudny problem dla wszystkich, i tych bezpośrednio zaangażowanych i tych bezpośrednio niezaangażowanych. W dalszym ciągu poważnie rozpatrujemy ten problem. Ostatecznej decyzji, w jedną lub drugą stronę, do tej pory nie podjęliśmy\" - mówił Martynow.
\r\n
\r\nBiałoruś, prowadząc dyplomatyczną grę jednocześnie z Zachodem i Rosją, w sposób wyjątkowo ostrożny ustosunkowuje się do podjęcia jakiejkolwiek decyzji.
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,51,'2009-07-30 10:19:32',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-14 19:25:45',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-30 10:19:32','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,12,'Geopolityka, Abchazja, geopolityka, polityka politologia, Siergiej Martynow, Białoruś, ECAG, Osetia','Białoruski minister spraw zagranicznych Siergiej Martynow oznajmił w Brukseli, że Mińsk w dalszym ciągu nie podjął decyzji o ewentualnym uznaniu Osetii Południowej i Abchazji.',0,605,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(100,'Towarzystwa przyjaźni w rocznicę','towarzystwa-przyjazni-w-rocznice','','
\r\n![](\"images/stories/hands.jpg\" "\\"Foto:")
8 sierpnia minie rok od tragicznych wydarzeń w Osetii Południowej i następującej po nich wojny rosyjsko-gruzińskiej. Pamięć europejskiej opinii publicznej o tych wydarzeniach zainspirują zapewne przede wszystkim teksty publicystyczne i analizy geopolityczne, które starać się będą odpowiedzieć na pytanie o to, jak ubiegłoroczne wydarzenia wpłynęły na obecny ład międzynarodowy.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW kręgach europejskiej lewicy pojawia się jednak jednocześnie tendencja do zupełnie nowego spojrzenia na rozpoczęty 8 sierpnia 2008 roku konflikt. Wśród działaczy niemieckiej Lewicy (Die Linke) narodził się pomysł powołania Towarzystwa Przyjaźni Niemiecko-Osetyjskiej (Deutsch-Südossetische Freundschaftsgesellschaft e.V.). Inauguracja działalności tej organizacji pozarządowej odbędzie się 8 sierpnia w Berlinie.
\r\n
\r\nWkrótce zamieścimy manifest tej grupy, jako interesujący przykład budowy lobby proosetyjskiego w Europie na bazie struktury NGO.
\r\n
\r\nECAG-Berlin
\r\n
\r\nAufruf zur Gründung einer Deutsch-Südossetischen Freundschaftsgesellschaft
\r\n
\r\nEin Volk befreit sich
\r\nWir, die Gründer der Deutsch-Südossetischen Freundschaftsgesellschaft haben es uns zur Aufgabe gemacht, ein kleines Volk im Südkaukasus, das sich mutig und mit Unterstützung Russlands gegen den von den USA hochgerüsteten und ausgebildeten Aggressor Georgien gewehrt hat, zu unterstützen und sein demokratisches Projekt einer unabhängigen Republik konstruktiv und solidarisch zu fördern.
\r\n
\r\n
\r\nDer Freiheitswille des südossetischen Volkes steht dem Griff der USA und EU nach den Energiereichtümern Zentralasiens im Weg. Daher hat auch die Bundesregierung den mörderischen georgischen Überfall im August 2008 auf das kleine Land, in dessen Folge über Tausend Zivilisten getötet wurden, gerechtfertigt. Seither wiederholen unsere gleichgeschalteten Medien nur noch die offiziellen Lügen der Bundesregierung und ihrer NATO-Partner. Die Ereignisse vom August 2008 sind für uns ein Symbol. Das Recht auf Leben eines kleinen Bergvolkes stand im Gegensatz zu einem sich des Chauvinismus bedienenden Imperialismus. Das kleine Volk sollte im Namen von Supermachtinteressen vernichtet werden.
\r\n
\r\n\r\n
Deshalb wollen wir mit unserer Initiative der deutschen Öffentlichkeit ein authentisches Bild über Südossetien, über Land und Leute, über Politik und Gesellschaft und über denAufbau einer teilhabenden Demokratie informieren und uns für die völkerrechtliche Anerkennung der unabhängigen Republik Südossetien einsetzen.
\r\n
\r\n
\r\nZugleich verfolgen wir die Förderung des kulturellen Austauschs zwischen der Bevölkerung unserer beiden Ländern. Zudem werden wir uns im Rahmen unserer Möglichkeiten um praktische Hilfe zum Wiederaufbau des kriegszerstörten Landes bemühen und uns um die Wiederherstellung der zivilen Infrastruktur bemühen.
\r\n
\r\nUnterstützen Sie die Deutsch-Südossetische Freundschaftsgesellschaft. Werden Sie Mitglied! Setzen Sie ein Zeichen für Humanität und Völkerverständigung!
\r\n
\r\n
\r\nFeierliche Gründungsversammlung am 8. August 2009
\r\nOrt: Berlin-Spandau, Seniorenclub Lindenufer, Mauerstr. 10 a, 13591 Berlin
\r\nZeit: 19.00 Uhr
\r\n
\r\n
',1,7,0,52,'2009-07-31 06:29:30',62,'ECAG-Berlin','2009-08-14 19:25:23',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-07-31 06:29:30','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,26,'Osetia Południowa, geopolityka, polityka, politologia, ECAG, Die Linke, NGO','8 sierpnia minie rok od tragicznych wydarzeń w Osetii Południowej i następującej po nich wojny rosyjsko-gruzińskiej.',0,558,'robots=\nauthor=ECAG-Berlin'),(101,'Big Game czy synergia energetyczna','big-game-czy-synergia-energetyczna','','\r\n \r\n\r\n![](\"images/stories/oil2.jpg\" "\\"Foto:")
Witold Szirin Michałowski
\r\n\r\nBazylikę di Santa Maria in Trastewere na Zatybrzu darzę szczególną atencją. Nie tylko dlatego, że kilkaset metrów od niej urodziły się moje wnuki bliźniaki Omar i Leon. Należy do jednej z najstarszych pochodzących z III w. chrześcijańskich świątyń Rzymu. Jej tytularnym kardynałem prezbitrem był Stefan Wyszyński.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzed głównym ołtarzem w cieniu 22 granitowych kolumn pochodzących z ruin łaźni Karakalli na wspaniałej marmurowej posadzce napis:
\r\n\r\n
\r\nHINC OLEUM FLUXIT CUM CHRISTUS
\r\nVIRGINE LUXIT XIC ET DONATUR
\r\nVENIA A QVOCVMQVE ROGATUR
\r\n
\r\nLegenda sięgająca czasów starożytnego Rzymu głosi, że w tym miejscu wytrysnął ze skały olej, aby uprzedzić świat, że za ileś tam lat ma się narodzić Zbawiciel.
\r\n
\r\nOgień grecki wynalazł rzekomo niejaki Kallinikos emigrant z Syrii. Jego skład stanowił tajemnicę państwową. Miała to być mieszanina ropy naftowej z saletrą, siarką i wapnem. Bizantyjczycy rzekomo odkryli, że skalny olej, zmieszany z niegaszonym wapnem, zapala się po zetknięciu z wodą. To know-how niezwykle skutecznie niszczyło na morzu flotylle przeciwników. Irańczycy twierdzą jednak, że to ich przodkowie pierwsi wpadli na pomysł „ognia greckiego\". W 1258 roku Hulagu wnuk Czyngis chana, zdobywając Bagdad, kazał używać machin oblężniczych miotających płomienie Morderczą skuteczność nowej na owe czasy broni i jej paraliżujące chęć oporu psychiczne oddziaływanie mieszkańcy tego miasta porównują z amerykańskimi bombardowaniami Anno Domini 2003.
\r\n
\r\nW starożytnej Mezopotamii też znane już były źródła ropy naftowej. Wspominał o nich Herodot. Medowie i Persowie, czciciele boga światłości Ormuzda, palili na ołtarzach świątyń wieczny ogień. Podsycała go cuchnąca, cieknąca z załomów skalnych gór Zagros, brunatna ciecz - naphtha. Dowoziły ją w bukłakach z koźlej skory karawany wielbłądów. Biało odziani kapłani z plemienia Magów nie powitali z entuzjazmem perskiego imperium Achemenidów i jego nowej religii państwowej - mazdeizmu. Zburzono „świątynie ognia\".
\r\n
\r\nOcalała tylko ta stojąca w Baku. Zachowała ceglane konstrukcje z VII w. p.n.e. Nosi obecnie nazwę Wieży Dziewic. Jako lekarstwo dla chorujących na parchy wielbłądów naphtha wchodziła w coraz powszechniejsze użycie. Król Dariusz ustanowił podatek od jej wydobycia. Warto odnotować, że już trzy tysiące lat temu w delcie Eufratu i Tygrysu pływały uszczelnione asfaltem okrągłe, wyplecione z wikliny łodzie, a domostwa ludzkie oświetlały gliniane naftowe lampy. Skalny olej stosowany był również w Egipcie do preparowania mumii i obrzędów magicznych. Legenda podaje, że ongiś szach Iranu, polując w górach na jelenie, zranił jednego z nich. Zwierzę schroniło się w skalnej pieczarze. Odnalezione po jakimś czasie, miało już rany zagojone. Pokrywała je ciemnobrunatna podobna do pszczelego wosku masa. Można ją było do niedawna, jako mumio, kupić na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, od handlarzy z Uzbekistanu. Jej nawa wskazywać miała miejscowość w pobliżu której wydarzył się incydent z jeleniem. Zawiera aż 87 pierwiastków znajdujących się w wielu makro i mikroelementach. Doskonały biostymulator, regulujący przemianę materii i regenerujący uszkodzone tkanki. Wiele aptek, nie tylko na terenie byłego Związku Sowieckiego, oferuje go, jako panaceum prawie na wszystko. Dość drogie. Na ogół fałszowane. Pomagać ma na anginę, miażdżycę, ból stawów, cukrzycę, choroby wątroby i nerek, migrenę, impotencje, wrzód żołądka. Skuteczności nie sprawdzałem.
\r\n
\r\nW średniowieczu bałkański mnich Aethious zapewniał, że pancerze zanurzone w ropie naftowej, zmieszanej z krwią dziecka, są odporne na ciosy wszelkiej broni.
\r\n
\r\nPierwszą koncesję na poszukiwanie i eksploatację bogactw mineralnych w Iranie otrzymał od szacha w 1827 roku baron Julius de Reuter. Przyszły „Ojciec\" agencji prasowych. Poszukiwania koncentrują się w rejonie Zatoki Perskiej. Wyniki są negatywne. Prowadzącej wiercenia „The Persian Mining Corporation\" grozi bankructwo. Sytuacja ulega zmianie po opublikowaniu raportu pewnego archeologa w „Annales de Mines\". Jest luty 1892 roku. Kierownik francuskiej ekspedycji naukowej, Jean Marie de Morgan, po odkopaniu najstarszej stolicy imperium perskiego - Suzy - poda do wiadomości publicznej, że złoża ropy muszą znajdować się również na zachodzie i południowym zachodzie Persji. Nie wiadomo, co należy podziwiać bardziej: wszechstronność zainteresowań archeologa, czy efekt, jaki jego rewelacje wywołały w kręgach światowej finansjery. Wiercenia nie przynosiły nadal rezultatów. Przenoszą się na północ. Do położonej nad Morzem Kaspijskim prowincji Mazandaran i Azerbejdżanu. Tam właścicielem koncesji jest Mohammed Vali Khalatbari i dwóch rosyjskich przedsiębiorców. Dzieje wielkiej nafty w Persji zaczynają się od Williama Knox d\'Arcy, australijskiego inżyniera, który dał się namówić spotkanemu w Europie dyrektorowi perskiego urzędu ceł Kitabgi Khanowi do złożenia mu wizyty w Teheranie. Knox d\'Arcy, niedawny odkrywca żyły złota, otrzymuje od szacha firman, na mocy którego ma on prawo poszukiwań i eksploatacji wszelkich kopalin na terenie całej Persji, z wyjątkiem pięciu północnych prowincji, zamieszkałych głównie przez Azerów. Podpisane 28 maja 1901 r. porozumienie ma zachować ważność przez lat 60. 16% zysku z eksploatacji nowych złóż ma trafiać do skarbu państwa. Australijczyk staje na czele „Concessions Syndicate Limited\". Mija rok za rokiem w morderczej, bezowocnej pracy, wędrówkach po bezludnych pustynnych górach, odnajdywaniu śladów dawnych „świątyń ognia\". Bo może to być jakaś wskazówka. Dokładnie w siódmą rocznicę uzyskania koncesji w rejonie Masjid-e-Soleiman, z głębokości zaledwie 362 metrów, trysnęła nafta. Dziesięć dni później, z sąsiedniego odwiertu, również strzeli w niebo brunatny strumień, obwieszczając odkrycie pola naftowego, które przez dłuższy czas będzie największym na świecie. Mieszkańcy pobliskiej wsi Naftun protestowali, gdy ekipy robotników gorączkowo gasiły płomyki wiecznych ogni, jarzące się w na wpół zasypanych przez piasek rumowiskach prastarej budowli i w skalnych szczelinach sąsiednich wzgórz. Wierzyli, że spalający się w płomieniach gaz - to oddech dobrych opiekuńczych bóstw strzegących ich domów. Gejzer ropy rozlewał się jeszcze po całej okolicy, gdy zapadała decyzja o budowie rafinerii i prowadzącego do niej rurociągu. Miał średnicę zaledwie 4\" (10 cm) i wydajność 40.000 baryłek dziennie. Tę dziwną miarę „pipelinerzy\" stosują do dziś. Baryłka - równa się objętości około 159 litrów. Napędzanymi parą pompami można było tłoczyć 5 tysięcy ton ropy na dobę. Nie był to pierwszy rurociąg w tej części świata. Tradycja historyczna podaje, że pierwszy kazał zszyć ze skór owczych Kambyzes syn Cyrusa, aby doprowadzić wodę do miejsca postoju na pustyni wojsk idących na Egipt.
\r\n
\r\nRafineria na wyspie Abadan w pobliżu Zatoki Perskiej rozpocznie pracę dopiero w przededniu wybuchu pierwszej wojny światowej. Siedemdziesiąt lat później, przed wybuchem wojny iracko-irańskiej, należała do największych na świecie, posiadając zdolność przerobu 600.000 baryłek dziennie, czyli około 28 milionów ton ropy rocznie.
\r\n
\r\nKnox d\'Arcy został bogatym człowiekiem. Starszy, rozkochany w Persji, pan kierował się ewangelicznymi przykazaniami miłości bliźniego. Za żadne pieniądze nie chciał sprzedać bezcennego firmanu szacha dającego koncesję. Z czasem podaruje go na potrzeby kościoła. Depozytariuszem zostaje przypadkowo poznany na płynącym do New Yorku statku duchowny anglikański. Przekonał go, że do Persji, kraju, gdzie zakazany był wjazd misjonarzy chrześcijańskich, mogą się dostawać jedynie w przebraniu... inżynierów naftowych. Przebrany w sutannę agent angielskiego wywiadu, przyszły pracownik wydziału kryminalnego piotrogrodzkiej Czeki, Sidney Georgijewicz Reliński, używający w służbie Intelligence Service nazwiska Sidney Reilly, dokonał rzeczy niemożliwej! Syn polskiego Żyda i Irlandki tym wyczynem rozpoczął błyskotliwą karierę. Zakończył ją w 1926 roku pod kulami sowieckich pograniczników. Dzięki wyłudzeniu koncesji zdobył przyjaźń samego Winstona Churchilla. Pierwszy Lord Admiralicji wkrótce oświadczy w brytyjskim parlamencie, że przeważająca większość akcji powstałej w kwietniu 1909 roku Anglo-Persian Oil Company, jest w rękach instytucji rządowych, tzn. ministerstwa marynarki i wywiadu. Wywołało to niemałą burzę i protesty ze strony obrońców zasady nieskrepowanej prywatnej własności. Korzyść, jaką dawało zapewnienie stałych dostaw taniej ropy dla intensywnie rozbudowywanej British Navy, uciszyła jednak sumienia posłów. Było to być albo nie być Imperium Brytyjskiego Pierwsze 43.000 ton irańskiej ropy wyeksportowano w 1914 r. W ciągu następnych sześciu lat wydobycie wzrosło 32-krotnie.
\r\n
\r\nUłożono nowy, o dużo większej średnicy, rurociąg pomiędzy Masjed-e-Soleiman i Abadanem. W latach dwudziestych dowiercono się ropy w Nafte- Shah i Agha Jari oraz w innych rejonach na południowy wschód od Masjed-e-Soleiman. W 1935 roku następuje rozruch rafinerii w Kermaneshahu we wschodniej części kraju i połączenie jej 230 km rurociągiem z położonymi tuż nad granicą turecką polami naftowymi Naft-e-Shah. W tym samym roku „Anglo-Persian Oil Company\" zostaje przemianowana na „Anglo-Iranian Oil Company\". Tym razem nie chodziło o zwykłą zmianę nazwy. Iranem rządził od 1926 roku szach Reza. Człowiek o niezwykłej sile woli i rozumie politycznym, usiłujący przywrócić narodowi wiarę we własne siły i świadomość minionej potęgi imperium starożytnych Ariów (Iran to w języku farsi kraj Ariów), za główną przeszkodę na drodze rozwoju uważał panoszenie się zagranicznych monopoli. Zapotrzebowanie Persji na ropę, stanowiące mały procent w stosunku do ilości wydobywanej wówczas na jej terenie, musiało być aż w dwóch trzecich pokrywane importem ze... Związku Sowieckiego. Po stosunkowo wysokich cenach! Szach wygrywa rywalizację wielkich mocarstw w sporze o bliskowschodnią naftę. Cofnięto koncesję i anulowano firman, jaki otrzymał ongiś William Knox d\'Arcy, Ciągle jeszcze angielski koncern zagarniał przeważającą część zysków. Pierwsze porozumienie o podział dochodów na zasadzie „fifty-fifty\" udało się rządowi podpisać dopiero w 1939 roku z mało znanym przedsiębiorstwem holenderskim „Algemene Exploratie Maatschappij\". Anglicy tego szachowi nie darowali. Pod zarzutem, iż nie zachował neutralności w latach II wojny światowej, zmuszono go do abdykacji. Zakończył życie jako internowany, w Afryce Południowej.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW 1906 r. obywatel rosyjski Mikołaj Notowicz (1858-1916) podpisał z szachem Iranu kontrakt na budowę rurociągu naftowego, który miał prowadzić na północ kraju. Funkcjonował już na Zakaukaziu rurociąg Baku-Supsa, dzieło inż. Rozwadowskiego. Żeliwne rury, łączono poprzez wsunięcie końca jednej w kielich drugiej. Uszczelniano konopiami i sztamowano uderzeniami młotka w wąskie wałeczki z ołowiu wsuniętego pomiędzy ścianki. Przetłaczano rurociągiem ropę na brzeg Morza Czarnego. Nowy rurociąg przez terytorium nadkaspijskich prowincji Persji tez umożliwiłby jej eksport via Baku do Europy. Urodzony w Kerczu na Krymie syn rabina-frankisty, żydowskiego odszczepieńca, absolwent historii uniwersytetu w Petersburgu, musiał się cieszyć dużym zaufaniem władz carskiej Rosji. Byle komu z pewnością nie powierzono by tego rodzaju misji. Zaufanie to zdobył w zupełnie niecodziennych okolicznościach, uczestnicząc w jednej z błyskotliwych prowokacji carskiej Ochrany, wymierzonej w zachodnie chrześcijaństwo.
\r\n
\r\nBlisko dwadzieścia lat wcześniej, od 14 października do 26 listopada 1887 jako wysłannik petersburskiej gazety Nowoje Wremia ten sam Notowicz podróżuje po Ladakhu i Kaszmirze. Zima wówczas musiała być wyjątkowo łagodna, bo do Leh, stolicy Ladakhu, jeszcze dziś samochodem można dojechać tylko przez parę miesięcy w roku. Dostępu bronią sięgające czterech tysięcy metrów, zasypane śniegiem przełęcze, do których prowadzą wąskie, wykute w skałach drogi. Redakcja gazety musiała mieć ważne powody, aby taką eskapadę sfinansować: opłacić karawanę jucznych zwierząt, tragarzy, przewodników, tłumaczy i kosztowne prezenty dla miejscowych notabli. Przypadek rzekomo zrządził, że po nieszczęśliwym upadku z konia dziennikarza ze złamaną nogą przetransportowano do gompy Hemis. Gompa to klasztor. Położony jest sześć kilometrów od traktu prowadzącego wzdłuż doliny świętej rzeki Indus do stolicy. Notowicz spędził rzekomo w nim parę tygodni. Dlaczego nie przetransportowano go od razu do Leh, gdzie miałby zapewnioną fachową opiekę lekarza z właśnie otwartej niemieckiej misji Braci Morawskich, lecz ryzykowano przeprawę brodem przez zamarzającą już rzekę? Rzekomo w trakcie rekonwalescencji umilano mu czas, tłumacząc na francuski zapisane w liturgicznym języku pali fragmenty świętych zwojów. Zawierać miały przekaz o tym, że Jezus z Nazaretu dotarł Jedwabnym Szlakiem do podnóża Himalajów. Tam studiował nauki Buddy i został uznany za mędrca. Po zdjęciu z krzyża cudownie uratowany powrócił do Indii wraz z rodziną. Dożyć miał późnego wieku i zostać pochowanym w Srinagarze. Jest to obecnie główne centrum turystyczne Kaszmiru stolica indyjskiego stanu Jammu. W prezentowaną wersję wydarzeń wierzy kilkaset milionów ludzi. W 2007 r. grobowiec Jusu Asapha odwiedziłem osobiście.
\r\n
\r\nCzterej Ewangeliści niezbyt chętnie/ przyjęliby do wiadomości, że są tacy, którzy dają wiarę przekazom zawartym w ewangeliach Wodnika, Izraelczyków, Barnaby i kilkunastu innym. Łącznie tych łże-ewangelii jest ponoć dwadzieścia trzy. Czy i w jakim stopniu prawdopodobne są wędrówki Jezusa na wschód, nie jest przedmiotem niniejszych rozważań. Do rewelacji rosyjskiego dziennikarza ujawnionych po odbyciu służbowej delegacji do północnych Indii należy podchodzić z dystansem. Pod koniec XIX w. wieku rozgrywka imperiów rosyjskiego i brytyjskiego o panowanie nad indyjskim subkontynentem - rozkręcała się na dobre. W literaturze przedmiotu nosi nazwę Wielka Gra-Big Game.
\r\nEskapada Mikołaja Notowicza była jej elementem Petersburscy decydenci z Ochrany poprzedniczki równie złowrogiej Czeka i bardziej nam współczesnych służb podległych premierowi Putinowi zdecydowali się na zastosowanie wyrafinowanej dywersji ideologicznej uderzając w fundamenty opartej na chrześcijaństwie cywilizacji Europy. Poddani rosyjskich carów na pytanie czy są chrześcijanami odpowiadali zwykle: NIE, MY PRAWOSŁAWNI.
\r\n
\r\nTak samo zresztą odpowiada dziś coraz większa ilość obywateli Federacji Rosyjskiej.
\r\n
\r\n * * *
\r\nJesteśmy coraz bardziej, w stopniu znacznie przekraczającym margines bezpieczeństwa energetycznego, .uzależnieni od dostaw gazu ziemnego i ropy naftowej z kierunku wschodniego Jest to niezgodne z dyrektywami UE. Przez najbliższe dekady ropa naftowa i gaz ziemny pozostaną najprawdopodobniej nadal w skali globalnej podstawowymi surowcami energetycznymi a nieskrepowany dostęp i udział w wolnym rynku ich obrotu będzie gwarantem suwerenności energetycznej i zrównoważonego rozwoju gospodarczego każdego kraju oraz jego pozycji w UE. Ogromna szkodą, ze wiele lat negocjując wstąpienie do Unii nie postawiliśmy na pierwszym miejscu konieczności zachowania solidaryzmu energetycznego. A może ktoś zdecydował, aby tak właśnie było.
\r\n
\r\nNależy odnotować, że już w połowie stulecia węglowodory ciekłe i gazowe zaczną prawdopodobnie ustępować miejsca hydratom metanu i wodorowi oraz paliwom płynnym wyprodukowanym po poddaniu skomplikowanym technologicznie procesom złóż węgla.
\r\nFederacja Rosyjska staje się jednym z największych eksporterów ropy naftowej na świecie wydobywając 7,7 mln bpd (baryłek dziennie) Wiele wskazuje, że jej rezerwy wyczerpią się prawdopodobnie do roku 2020 Na razie jednak kontrolując co najmniej 1/3 zasobów ropy naftowej regionu Morza Kaspijskiego oraz co najmniej połowę gazu i posiadając możliwość kontrolowania zasobów krajów Zatoki Perskiej, oraz dysponując własnymi złożami staje się głównym graczem na światowym rynku surowców energetycznych. ZSRR u szczytu potęgi nigdy nie był w stanie zając podobnej pozycji
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nBasen Morza Kaspijskiego jest idealnie położony pod względem dostępu do rynków Europy, Bliskiego Wschodu a nawet Centralnej Azji. Znajduje się w nim co najmniej 15% znanych zasobów węglowodorów ziemskiego globu w ilości około 200 miliardów baryłek ropy naftowej i 6 trylionów metrów3 gazu. Do końca obecnej dekady wydobycie może osiągnąć poziom co najmniej 4,5 mln bpd. Więcej niż obecne z Morza Północnego.
\r\nJesienią 1994 r. opublikowano raport renomowanej firmy BROWN & ROOT prezentujący szereg wariantów tras przesyłu ropy naftowej z basenu Morza Kaspijskiego. Zleceniodawcą opracowania było Kaspijskie Konsorcjum Naftowe (CPC), w którym firmy rosyjskie miały co najmniej 25% udziałów. Pierwotnie w wariancie, preferowanym przez Amerykanów, kaspijska ropa naftowa miała docierać nad brzeg Morza Czarnego rurociągiem Baku-Supsa. Decyzja o przedłużeniu tej magistrali na zachód była obarczona poważnymi konsekwencjami natury politycznej. Warto zacytować opinię prof. Marjorie Cohn: Przez reinkarnację i powiększenie NATO oraz przesunięcie jego wpływów na wschód Stany Zjednoczone zamierzają ustanowić dominację Zachodu nad bogatymi złożami ropy naftowej w basenie Morza Kaspijskiego. Europa Zachodnia musi rozszerzyć swoje wpływy na wschód w celu zabezpieczenia dostępu do kaspijskiej ropy. Stany Zjednoczone chcą ten proces kontrolować. Czyż inaczej USA wydawały by miliardy dolarów na bombardowanie Kosowa jeśli ten region nie zajmował by strategicznego położenia pomiędzy przebogatymi złożami ropy naftowej a ich europejskimi sojusznikami? (CHICAGO TRIBUNE z 20.05.99)
\r\n
\r\nDziałania wojenne w Czeczenii miały podobną przyczynę. Moskwa zabezpieczała sobie kontrolę nad trasą rurociągu Baku-Tichoreck, Jedynego, którym przez ostatnie kilkadziesiąt lat można było transportować ropę naftową, wydobywaną w rejonie szelfów południa Morza Kaspijskiego w głąb Rosji. Dlatego Amerykanie i Izrael zdecydowali się połączyć wysiłki, aby doprowadzić do powstania rurociągu Baku -Tbilisi Ceyhan. W poprzek Anatolii, do portu przeładunkowego nad Morzem Śródziemnym. Ominięto w ten sposób Bosfor z istniejącymi poważnymi ograniczeniami ilości i wielkości tankowców przepływających zaledwie kilkaset metrów od śródmieścia Stambułu. Zdolności przepustowe tej drogi wodnej są wykorzystywane już co najmniej w 95%.
\r\n
\r\nRosja, podpisując w 2003 r. z Turkmenistanem 25 letni gazowy kontrakt wszechczasów, o wartości przeszło 600 miliardów dolarów, skutecznie zablokowała amerykańskie inicjatywy w tamtym regionie. Turkmenistan planuje zwiększenie wydobycia gazu w ciągu najbliższych 7 lat do poziomu 120 mld.m3 rocznie. Moskwa nie musiała nawet wywierać specjalnej presji aby pod jej dyktando została przyjęta przez wszystkie wschodnio kaspijskie kraje wspólna polityka tranzytowa i zunifikowany bilans energetyczny.
\r\n
\r\nGaz kupowany za 25-30 USD / 1000 m3 Rosjanie oferowali w UE średnio sto dolarów drożej. Za usługę transportową pobierali około 3,3 USD za 1000 m3 gazu na 100 km. W tym samym czasie do skarbu państwa Rzeczypospolitej nie wpływał nawet przysłowiowy grosz za tranzyt 35 mld m3 gazu do Niemiec Gazociągiem Jamajskim.
\r\n
\r\nAgenci rosyjskich wpływów ulokowani w najwyższych sferach rządowych okazali się niezwykle skuteczni. Jeśli kto w to wątpi, niech się zastanowi dlaczego ci, którzy otrzymali prowizje (ca min.100 mln USD) przy zawarciu kontraktu na 25 letnie dostawy gazu do Polski, nie zapłacili stosownych podatków. Tą opinię podziela również A. Gudzowaty. Warto tu jednak zacytować fragment korespondencji, którą niedawno otrzymałem od byłego szefa jego ochrony.
\r\n
\r\nNp. wątek Bernau-Szczecin i AG. Wg mojej wiedzy to projekt prorosyjski - jedynie utrącający możliwości dywersyfikacji z północy - który miał tylko takie początkowe założenie. Celem nie było zbudowanie gazociągu Bernau-Szczecin. ale utrącenie Norwegii i Danii - jest w tym zakresie dokumentacja. Nie dziwi Pana fakt, iż gdy AG dostał w końcu zgodę (kilka lat temu) na ułożenie gazociągu Bernau-Szczecin to go nie wybudował? A przecież to kieszonkowy gazociąg. Cel był i jest zupełnie inny. To było dokładnie wówczas, gdy AG był gorącym przeciwnikiem wejścia Polski do UE - co ogłaszał na spotkaniach ze studentami.
\r\n
\r\nJak Pan określi te dwa kierunki działania?
\r\n
\r\nW Iranie, którego udział w światowym wydobyciu ropy naftowej wynosi powyżej 5%, rosyjskie firmy prowadzą już od dawna poszukiwania w Khuzestanie, przy czym jednocześnie sprzedają temu krajowi sprzęt i know-how niezbędne do wykorzystania energii jądrowej wartości dziesiątków miliardów dolarów, wykorzystując, jako swego rodzaju pośrednika, podporządkowaną im i skonfliktowaną z północnym sąsiadem, Armenię.
\r\n
\r\nW Iraku, drugim w skali światowej producencie ropy naftowej, posiadającym największe w tym rejonie złoża gazu ziemnego, bezpośrednio przed amerykańską interwencją firmy rosyjskie zmonopolizowały jego wydobycie, zagospodarowując rezerwy narosłe przez okres sankcji nałożonych po inwazji na Kuwejt oraz zawierając kontrakty na poszukiwanie nowych złóż. Ich wartość oscylowała około 3,5 mld USD. Obecnie jest dużo, większa.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nRosja była największym odbiorcą irackiej ropy jeszcze w początkach ub. r. Dlatego też tylko ona była w stanie wywierać skuteczną presję na postępowania Saddama Husseina. Jak się to skończyło wiemy. Za zbytnie zaufanie cichemu sojusznikowi zapłacił głową.
\r\nAzerbejdżan staje się niezwykle atrakcyjnym krajem dla lokalizacji nowych przedsięwzięć biznesowych nie tylko w przemyśle petrochemicznym. Jest jednym z 6 głównych obszarów aktywności inwestycyjnej koncernu AMOCO/BP, którego doradcą jest Zbigniew Brzeziński, wraz z przedstawicielami najbliższej rodziny
\r\n
\r\nRosja kontroluje już tylko 19% linii brzegowej Morza Kaspijskiego. Stając się graczem nr 1 na światowym rynku surowców energetycznych, usiłowała zapewniać sobie kontrolę również nad trasami przepływu mediów energetycznych z tego rejonu. Uwieńczona powodzeniem inicjatywa zmarłego prezydenta Azerbejdżanu Hejdara Alijewa, którego determinacja doprowadziła do uruchomienia rurociągu BTC- Baku-Tbilisi-Ceyhan, przełamała ostatecznie doktrynę Czernomyrdina.
\r\n
\r\nZgodnie z inspirowaną przez Rosję inicjatywę Kazachstanu zostanie chyba zbudowany również rurociąg Aktau-Baku. Współpracując z BTC ma umożliwić również drogę dla kazachskiej ropy na światowe rynki. Jest prawdopodobne jednak, że jak tylko położony zostanie ostatni „złoty\" spaw, może nastąpić zmiana kierunku przepływu.
\r\n
\r\nByłby to scenariusz podobny do rozgrywanego na trasie Odessa-Brody. Ta magistrala rurociągowa, planowana była na przetłaczanie rocznie do 40 MTA (mln ton ropy). Miała stać się stosem pacierzowym ukraińskiej suwerenności energetycznej. W dalszym ciągu jednak nie pracuje zgodnie z założeniami. Ukraina ponosi straty. Rosjanie wykorzystują ją do tłoczenia ropy naftowej z systemu rurociągów DRUŻBA w odwrotnym, niż pierwotnie zakładano, kierunku. Leży to w ich geopolitycznym interesie.
\r\n
\r\nPółnocny Irak od brzegów Morza Czarnego dzieli dystans około 750 km. Jeśli rurociąg naftowy rozpoczynał by się w rejonie Al Mausil (Mosulu) jego trasa mogłaby prowadzić wzdłuż szosy nr 430 do Sirnak w Turcji. Dalej przez Siirt, Bitlis i wzdłuż północnych stoków gór Toroslar do Mus, Varto i Erzurum - prastarego bizantyjskiego Teodozjopolis, a dalej równolegle do szosy nr 950, doliną rzeki przez Artvin, do rejonu niedużego portu w Hopa, dwadzieścia parę kilometrów od granic Gruzji. Gorskie tereny wschodniej Turcji zamieszkują w zwartej masie Kurdowie. Był to jeszcze do niedawna zasadniczy powód, dla którego rurociąg BTC zdecydowano prowadzić wzdłuż morskiego wybrzeża aż do Samsun, przedłużając go o kilkaset kilometrów na zachód.
\r\n
\r\nKurdowie to jeden z niewielu islamskich narodów darzących boys zza oceanu pewną sympatią. Biorąc pod uwagę zmianę sytuacji politycznej, spowodowanej przez obecność w Iraku wojsk koalicji, będzie można znacznie zminimalizować zagrożenie tzw. atakami terrorystycznymi. Rura o średnicy np.32\" tj.813 mm, łącząca irackie złoża naftowe z brzegiem Morza Czarnego, powinna umożliwić przetłaczanie nią co najmniej 24 MTA (mln ton ropy rocznie). Jej koszt nie będzie prawdopodobnie dużo wyższy niż 700 mln USD, a więc do wartości naszych wierzytelności w Iraku. Przygotowanie right of way, które może kosztować nawet do 1/3 tej kwoty, powinno być powierzone zatrudniającym głównie Kurdów firmom tureckim. Wykonawstwo robot i dostawy materiałów rurowych ukraińskim i polskim. Pirsu naftowego w rejonie Hopy - rosyjskim. Finansowaniem projektu na jest wstępnie zainteresowana grupa banków arabskich działających na Bliskim Wschodzie.
\r\n
\r\nUwzględniając załadunek ropy na tankowce i rozładunek w Piwdennym pod Odessą, byłaby to krótsza o blisko 4000 km i tańsza o ca. 15% droga transportu tego surowca do Europy Środkowej i basenu Morza Bałtyckiego.
\r\n
\r\nW zakresie importu paliw priorytetem dla naszego kraju powinno być uruchomienie lądowej, rurociągowej magistrali dostaw ropy naftowej, alternatywnej i konkurencyjnej wobec dostaw systemem rurociągów PRZYJAŻŃ, który co już było dawno wiadomym obumiera. Tranzytowe rurociągi przesyłu mediów energetycznych nigdzie na świecie nie są przedsięwzięciami wyłącznie biznesowymi.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nRurociągowa racja stanu III RP
\r\nDla coraz większej ilości polityków trafi a nareszcie do przekonania, że wszelkiego rodzaju konfrontacje, walki, zmagania, gry rynkowe w dobie dzisiejszej nie mają większego sensu a rzekomo tzw. niezależni eksperci są po prostu lepiej lub gorzej opłacanymi reprezentantami mniej lub bardziej szemranych biznesmanów(?) Warto wspomnieć, że w I Rzeczypospolitej nawet wysoką rangę wojskową mógł sobie kupić każdy obwieś, tak samo zresztą, jak i tytuł barona w wiktoriańskiej Anglii. Należy szukać rozwiązań dających satysfakcje wszystkim zainteresowanym stronom. Jest to możliwe.
\r\n
\r\nPrzestrzeń tranzytowa i rynek zbytu stanowią od wieków dobra narodowe, należące do obywateli każdego suwerennego kraju. Popełniliśmy błąd, że negocjując warunki wejścia do UE, nie postawiliśmy na pierwszym miejscu konieczności zachowania solidaryzmu energetycznego przez kraje członkowskie. Dzisiaj również popełniamy błąd, nie domagając się od pozostałych państw UE, aby wspólnie zaapelować do Rosji o przyznanie prawa do samostanowienia narodom jej syberyjskiej kolonii
\r\n
\r\nIstnieje duże prawdopodobieństwo, że jeśli na mapie Azji nie zaistnieje powtórnie Republika Dalekiego Wschodu (nawet tylko w granicach 1920-22), to Rosja w bezpośredniej konfrontacji z południowym sąsiadem nie ma szans. Posiada on nieporównanie większy PKB, a w Chabarowsku, do którego zaproszono ostatnio liderów krajów UE większość mieszkańców nie ma przecież indoeuropejskich rysów twarzy. Zgodnie z demograficznymi prognozami na przestrzeni obecnego półwiecza ilość obywateli Rosji zmniejszy się do populacji Jemenu. W tym czasie populacja Chin, stojąca dużo wyżej cywilizacyjnie, będzie już kilkanaście razy liczniejsza. Nasuwa się pytanie jaka jest, w tej sytuacji, polska racja stanu w dziedzinie bezpieczeństwa rurociągowego. Będzie nią niewątpliwie maksymalne zacieśnianie kontaktów gospodarczych z Białorusią i Ukrainą, oraz narodami tureckimi, Chinami i grupami arabskich finansistów znad Zatoki Perskiej.
\r\n
\r\nNależy dążyć aby nadal rozbudowywać rurociągowe połączenia, na kształt sieci z sąsiednimi krajami, umożliwiające dostawy gazu, oraz utrzymać państwową kontrolę nad tranzytowymi gazociągami, co dotyczy również polskiego odcinka Gazociągu Jamalskiego.
\r\n
\r\nOd lat nie ulega też najmniejszej wątpliwości, że winno się ostatecznie wyjaśnić działanie mechanizmu korupcji, który doprowadził do zawarcia wyjątkowo niekorzystnego dla strony polskiej pakietu porozumień gazowych z Rosją z 25 sierpnia 1993 r. i jego późniejszych uzupełnień, oraz faktu, że beneficjanci wypłaconych przez GAZPROM prowizji nie zapłacili od nich, zgodnie z prawem, podatków. Obecnie kupujemy najdroższy gaz w Europie. Zainteresowanych tematem odsyłam do mojej książki Tajne służby w rurach.
\r\n
\r\nNie ustosunkowując się do krytycznych opinii ekspertów na temat propozycji lokalizacji terminalu LNG w rejonie Szczecina, opublikowanych na łamach Przeglądu Gazowniczego Nr 1(21), należy zwrócić uwagę na fakt, że będą dramatycznie narastać problemy z ciągłością dostaw gazu z Rosji, wynikające z poważnego (rzędu 70-80 % ) zużycia tamtejszej rurociągowej infrastruktury przesyłowej, zahamowania inwestycji w zagospodarowanie nowych złóż, zlokalizowanych zwykle w trudno dostępnych obszarach północnych tundr, oraz napięć społecznych, inicjowanych skomplikowaną sytuacją etniczną.
\r\n
\r\nZgodnie z ostatnimi informacjami New York Times zapotrzebowanie na surowiec z dostaw GAZPROMU spadnie w tym roku o ca 60 mld m3. Rosyjski gaz okazuje się za drogi.
\r\n
\r\nCena 1000 m3 gazu z dostaw GAZPROMU wynosi obecnie 400 USD, z dostaw Shella 333 USD, a BP 196,4 USD. Tego rodzaju trend prawdopodobnie utrzyma się i już wkrótce regazyfikacja dostarczanego transportem morskim LNG może być cenowo najtańsza.
\r\n
\r\nDlatego warto zainicjować stosowne działania marketingowe w takich krajach basenu Morza Śródziemnego jak Libia i Algiera, z którymi Polska posiada tradycje wieloletnich dobrych stosunków handlowych. Wskazane też byłoby spowodowanie docelowego zamówienia w polskich stoczniach budowy statków gazowców do przewozu LNG (były swego czasu wodowane w stoczniach fińskich) oraz wykorzystania w okresie przed zakończeniem budowy terminalu statków LNG z regazyfikacją na pokładzie.
\r\n
\r\nZakładając, że docelowo na polskim wybrzeżu Bałtyku powstaną dwa terminale LNG w Gdańsku i Szczecinie, do których miałyby również dostęp firmy, rosyjskie i niemieckie, posiadające połączenia rurociągowe z Gazociągiem Jamalskim, stanowiąc pewnego rodzaju niezbędne zabezpieczenie na wypadek gdyby nastąpiła jego awaria. Rejon, w którym nieznani sprawcy wysadzić mogą w powietrze ten gazociąg juz dziś można w przybliżeniu określić. Będzie to witebszczyzna, na której w chłopskich rodzinach zachowała się do dziś pamięć krwawych masakr jakie przeprowadzała tam Armia Czerwona w latach ostatniej wojny. Wykorzystać też należy maksymalnie potencjał, jaki nam może dać możliwość podziemnego do ca 30 mld m3 magazynowania gazu ziemnego w rejonie Wierzchowic nad środkową Odrą oraz rozwinąć technologie zgazyfikówania złóż i produkcji paliw płynnych z węgla.
\r\n
\r\nNależy też chyba wziąć pod uwagę opinię Brazylijczyka polskiego pochodzenia prof. Witolda Lepeckiego, że zahamowanie rozwoju w naszym kraju energetyki jądrowej było dużym błędem, podobnie jak i obecne nie wykorzystywanie w odpowiednim stopniu energetyki geotermalnej. Dlatego ośmielam się zaproponować wprowadzenie do debaty publicznej nowego terminu, który powinien uwzględniać powyższe propozycje.
\r\nTerminem tym jest SYNERGIA ENERGETYCZNA RP. Jestem jej zwolennikiem.
\r\n
\r\nReferat wygłoszony 21.05.2009 w Krakowie na konferencji Ropa czarne złoto oraz 4.06.2009 we Wrocławiu na konferencji Bezpieczeństwo energetyczne Europy Środkówej. Tekst pochodzi z nr 1-2/56/2009 kwartalnika ![\"RUROCIĄGI](\"images/stories/rurociagi.gif\" "\\"RUROCIĄGI")
\r\n
\r\n
',1,6,0,41,'2009-08-03 06:57:21',62,'Witold Szirin Michałowski','2009-08-14 19:24:37',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-03 06:57:21','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,79,'geopolityka, ropa naftowa, nafta, rurociągi, rurociąg, Mikołaj Notowicz, Moskwa, Gazprom, synergia, synergia energetyczna','Ropa naftowa i rurociągi na przestrzeni dziejów.',0,853,'robots=\nauthor=Witold Szirin Michałowski'),(119,'Miedwiediew o Ukrainie','miedwiediew-o-ukrainie','','![](\"images/stories/miedwiediew.jpg\" "\\"Prezydent")
Zbliżające się wybory prezydenckie na Ukrainie wywołują reakcje krajów sąsiedzkich, wpływając na przebieg kampanii wyborczej w Kijowie. Jednocześnie, pod ciśnieniem kampanijnych „atmosfer\" polityka zagraniczna staje się jednym z istotnych zagadnień w toczącej się w tym kraju debacie publicznej. Z punktu widzenia Kijowa kluczową rolę odgrywają nadal relacje z Moskwą. 11 sierpnia prezydent Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew wystosował list do prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki, w którym zarysował jednoznacznie krytyczny obraz wzajemnych relacji. Należy przypuszczać, że stanowisko rosyjskiej głowy państwa stanie się jednym z ważnych elementów kampanii wyborczej; przedmiotem dyskusji pomiędzy poszczególnymi kandydatami. Urzędujący prezydent Wiktor Juszczenko już zapowiedział odpowiedź na pismo Miedwiediewa. Zamieszczamy obszerne fragmenty pisma rosyjskiego przywódcy.
\r\n***
\r\n
\r\n„Problemy w naszych stosunkach istniały, oczywiście, już wcześniej. Były one charakterystyczne dla sytuacji, wynikłej po rozpadzie Związku Radzieckiego, gdy przyszło do procesu budowy relacji pomiędzy dwoma suwerennymi państwami. Jednakże to, co dzieje się podczas Pańskiej prezydentury uznać można wyłącznie za odejście od zasad przyjaźni i partnerstwa z Rosją zapisanych w traktacie z 1997 roku. Podkreślałem to w piśmie do Pana w listopadzie ubiegłego roku, jednak od tego czasu sytuacja nie poprawia się, a wręcz pogarsza.
\r\n
\r\nPrzywołam tylko niektóre przykłady spraw, które są znamienne dla sytuacji wynikłej z działań Pana administracji. Negatywny oddźwięk opinii publicznej wywołało stanowisko Ukrainy wobec barbarzyńskiego napadu reżimu Saakaszwilego na Osetię Południową. Rok po tych tragicznych wydarzeniach znów pojawia się zarzut, iż cywilów i rosyjskich żołnierzy sił pokojowych zabijano przy użyciu ukraińskiej broni. Te środowiska w Kijowie, które dostarczały wówczas broń armii gruzińskiej i kontynuują zresztą te dostawy także teraz, podnoszą wespół z Tbilisi odpowiedzialność za popełnione zbrodnie.
\r\n
\r\nKierownictwo polityczne Ukrainy, ignorując opinie obywateli swojego państwa, nie mówiąc już o ocenie Rosji, w dalszym ciągu realizuje politykę dążenia do członkostwa w NATO. W roli „argumentów\" używa się twierdzenia o „rosyjskim zagrożeniu\" bezpieczeństwa Ukrainy, które - o czym dobrze Pan wie - nie istnieje i istnieć nie może. Niestety, logicznym przedłużeniem tego destruktywnego rozumowania jest nieustanne dążenie do utrudniania praktycznego funkcjonowania rosyjskiej Floty Czarnomorskiej w sprzeczności z umowami, jakie zawarły nasze kraje o jej stacjonowaniu na Ukrainie.
\r\n
\r\nNa dodatek powstaje wrażenie, że Kijów stara się zerwać powstałe pomiędzy Rosją a Ukrainą więzi gospodarcze, przede wszystkim w dziedzinie energetyki. W rezultacie spowodowano zagrożenie funkcjonowania praktycznie jedynego szlaku transportu gazu ziemnego zabezpieczającego bezpieczeństwo energetyczne Rosji, Ukrainy i wielu krajów europejskich.
\r\n
\r\nBez względu na nasze liczne interwencje na różnych szczeblach nie uczyniono praktycznie nic dla zagwarantowania praw własności rosyjskich inwestorów na Ukrainie. Istotnie narusza to ekonomiczne fundamenty naszego partnerstwa.
\r\n
\r\nStosunki rosyjsko-ukraińskie są podważane realizowanymi przez Pańską administrację próbami rewizji wspólnej historii; heroizacją współpracowników nazistów, powiększaniem roli radykalnych nacjonalistów, przekazywaniem opinii międzynarodowej nacjonalistycznej interpretacji wydarzeń wielkiego głodu w Związku Radzieckim z lat 1932-1933, ukazującej je jako „ludobójstwo na narodzie ukraińskim\". Kontynuuje się wypieranie języka rosyjskiego z życia publicznego, nauki, edukacji, kultury i środków masowego przekazu.
\r\n
\r\nW tym kontekście zwraca uwagę także próba ingerowania władz państwowych Ukrainy w sprawy Cerkwi prawosławnej. Trudno nazwać przyjaznymi warunki, w jakich odbywała się ostatnia wizyta pasterska na Ukrainie patriarchy Moskwy i Wszechrusi Cyryla. Na tym tle entuzjazm budzić może szerokie i szczere poparcie idei jedności prawosławia, które wyrażali witający patriarchę ukraińscy obywatele.
\r\n
\r\nWśród działań, które podległe Panu służby podjęły w celu przeciwdziałania rozwojowi stosunków rosyjsko-ukraińskich, jest tez bezprecedensowa na obszarze poradzieckim prowokacja: nieuzasadnione żądanie opuszczenia Ukrainy przez naszych dwóch przedstawicieli dyplomatycznych. W tych działaniach, podjętych także w okresie wizyty patriarchy, wyraźnie widoczny jest stosunek obecnych władz ukraińskich do Rosji. Oczywiście, nie mogliśmy tego nieprzyjaznego kroku pozostawić bez odpowiedzi.
\r\n
\r\nPragnę Pana poinformować, że w obliczu powyższych antyrosyjskich działań ukraińskiego kierownictwa podjąłem decyzję o przełożeniu przyjazdu na Ukrainę naszego nowego ambasadora. Konkretne terminy zostaną określone niebawem, z uwzględnieniem realnego stanu stosunków rosyjsko-ukraińskich.
\r\n
\r\nDla Rosji Ukraińcy pozostają od wieków nie tylko sąsiadami, ale bratnim narodem, wobec którego zawsze zachowujemy pozytywne uczucia, z którym łączy nas wspólna historia, kultura i religia, jednoczy bliska współpraca gospodarcza, rodzinne i międzyludzkie więzi.
\r\n
\r\nJestem przekonany, że władze Rosji i Ukrainy mają obowiązek sprzyjać temu dobremu sąsiedztwu, bogactwu, które może decydować o wspólnej konkurencyjnej sile w globalizującym się świecie. Zadaniem odpowiedzialnych polityków jest odporność na próby skłócenia naszych narodów podejmowane w imię obcych geopolitycznych projektów lub osobistej kariery, szkodzących przyjaźni Rosjan i Ukraińców, o zdolność do działania na rzecz wzmocnienia fundamentów wzajemnej współpracy, korzystnej dla obu stron i sprzyjającej rozwojowi naszych krajów. Niedopuszczalne jest podważanie wielowiekowych relacji działaniami koniunkturalnymi, wpajającymi kolejnym pokoleniom wzajemne uprzedzenia, grającymi na nacjonalistycznych kompleksach.
\r\n
\r\nW Rosji istnieje nadzieja, ze nowe władze Ukrainy będzie działało na rzecz takich stosunków między naszymi krajami, które odpowiadać będą nadziejom naszych obywateli i stać będą w interesie wzmocnienia bezpieczeństwa europejskiego.\"
\r\n
\r\nECAG - Moskwa
',1,6,0,40,'2009-08-12 19:25:18',62,'ECAG','2009-08-14 19:15:09',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-12 19:25:18','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,172,'Dmitrij Miedwiediew, Wiktor Juszczenko, Ukraina Rosja, list Miedwiediewa, Kijów, gaz, Związek Radziecki','Zbliżające się wybory prezydenckie na Ukrainie wywołują reakcje krajów sąsiedzkich, wpływając na przebieg kampanii wyborczej w Kijowie. Jednocześnie, pod ciśnieniem kampanijnych „atmosfer polityka zagraniczna staje się jednym z istotnych zagadnień w toczącej się w tym kraju debacie publicznej. ',0,1926,'robots=\nauthor='),(102,'Gruzińskie ostrzały Osetii Południowej','gruzinskie-ostrzaly-osetii-poludniowej','','W ostatnich dniach miały miejsce dwa przypadki ostrzału obszaru Osetii Południowej ze strony gruzińskiej. W nocy z 29 na 30 lipca z okolic gruzińskiej wsi Nikozi w kierunku Cchinwala wystrzelone zostały pociski przeciwrakietowe z wyrzutni RPG-7. Do ich eksplozji doszło w powietrzu, zatem nie odnotowano żadnych strat.Gruzja, \r\n
\r\n \r\n','\r\n \r\n
\r\n1 sierpnia o godz. 9.25 w kierunku jednego z punktów obserwacyjnych sił południowoosetyjskich wystrzelono dwa pociski moździerzowe, które także nie wyrządziły żadnych szkód. Osetyjskie ministerstwo obrony zapowiedziało przeprowadzenie śledztwa w tej sprawie.
\r\n
\r\n
\r\nNa informacje o przypadkach otwarcia ognia przez siły gruzińskie błyskawicznie zareagowało rosyjskie ministerstwo obrony. W wydanym przez nie komunikacie prasowym czytamy, iż Federacja Rosyjska gotowa jest do użycia wszystkich dostępnych sił i środków celem zabezpieczenia życia i zdrowia obywateli Republiki Osetii Południowej oraz wojsk rosyjskich stacjonujących na jej terytorium.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
\r\n',1,7,0,52,'2009-08-03 08:16:42',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-14 19:23:44',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-03 08:16:42','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',10,0,25,'Gruzja, Osetia, Nikozi, ECAG','W ostatnich dniach miały miejsce dwa przypadki ostrzału obszaru Osetii Południowej ze strony gruzińskiej. ',0,1004,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(103,'Rocznicowe potyczki','rocznicowe-potyczki','','\r\n![](\"images/stories/bojka2.jpg\" "\\"Foto:")
Mateusz Piskorski
\r\nNastępujące po sobie w ciągu ostatnich kilku dni przypadki ostrzałów terytorium Osetii Południowej ze strony gruzińskiej stanowią swoiste memento zbliżającej się rocznicy ubiegłorocznej wojny na Kaukazie. W sezonie ogórkowym każda tego rodzaju wiadomość natychmiast zyskuje na znaczeniu, a żądni newsów dziennikarze od razu zwielokrotniają jej rangę i znaczenie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\nTak też stało się i tym razem; część komentatorów wieszczy, iż w ciągu kilku najbliższych dni może dojść do wybuchu kolejnego zbrojnego konfliktu na Kaukazie. Tymczasem istnieje co najmniej kilka przesłanek każących z dużą rezerwą odnosić się do tego rodzaju rewelacji.
\r\n\r\n
\r\nPo pierwsze, incydenty podobne do tych z ostatnich dni są na pograniczu gruzińsko-osetyjskich elementem rzeczywistości dnia powszedniego. Nieskoordynowane, chaotyczne ostrzały są najczęściej nieskuteczne i być może dużo racji mają niektórzy eksperci gruzińscy, którzy uznają je za efekt pijaństwa stacjonujących na tych obszarach oddziałów wojskowych. Zaplanowana akcja zbrojna ze strony gruzińskiej miałaby najprawdopodobniej zupełnie inny przebieg i mogłaby polegać na silnym ostrzale artyleryjskim terenów wiejskich położonych na pograniczu celem wywołania ucieczki miejscowej ludności osetyjskiej.
\r\n\r\n
\r\nPo drugie, państwo gruzińskie jest do takiej akcji niezdolne militarnie i politycznie. Większość uzbrojenia tamtejszej armii została zlikwidowana podczas ubiegłorocznego konfliktu, a choć dostawy od państw sojuszniczych Stanów Zjednoczonych były przez miniony rok kontynuowane, to odtworzenie potencjału sił zbrojnych po ich całkowitej klęsce w tak krótkim okresie nie jest możliwe. Podczas ostatniej wizyty wiceprezydenta USA Joe Bidena władze gruzińskie nie otrzymały też żadnych werbalnych gwarancji pomocy zbrojnej czy nawet wsparcia politycznego na wypadek wznowienia konfliktu.
\r\n\r\n
\r\nPo trzecie, operacja zbrojna jest aktualnie bezcelowa także z punktu widzenia Federacji Rosyjskiej, która liczy raczej na polityczne osłabienie obecnego kierownictwa w Tbilisi poprzez nagłaśnianie przypadków łamania przez nie rozejmu. Dlatego informacje o ostrzałach wywołują reakcje nieproporcjonalnie wysokiego szczebla, mające na celu utrzymanie opinii publicznej w przekonaniu o stale istniejącym ze strony Tbilisi zagrożeniu.
\r\n\r\n
\r\nPo czwarte, poza niewielkimi korektami granicznymi, wybuch otwartego konfliktu nie jest także na rękę obecnym władzom południowoosetyjskim, które zajęte są raczej poszukiwaniem perspektyw odbudowy i rozwoju zniszczonego terytorium niż inspirowaniem kolejnych starć. Niemniej jednak, z punktu widzenia legitymizacji nowo powstałego państwa ważne jest utrzymywanie przekonania o przygotowującym się do ataku wrogu, które nie pozwoli zapomnieć o rocznicy tragicznych wydarzeń roku 2008.
\r\n\r\n
\r\nJest tylko jeden wariant, w którym wybuch konfliktu można by uznać za prawdopodobny. Jest nim ewentualna niepoczytalność Micheila Saakaszwilego, który - słabnąc na arenie wewnętrznej i międzynarodowej - mógłby w akcie autodestrukcyjnej desperacji zdecydować się na rzucenie swych wątłych sił do kolejnej wojny. Takie założenie ma swoich zwolenników wśród tych, którzy bacznie obserwowali zachowania gruzińskiego prezydenta podczas ubiegłorocznego konfliktu. Oczywiście, nie doszło do przeprowadzenia badań stanu zdrowia Saakaszwilego, czego domagała się tamtejsza opozycja. Niektórzy psychiatrzy, obserwując zachowania i sposób wypowiedzi prezydenta, formułowali wszakże dość śmiałe medyczne diagnozy. Z punktu widzenia zachowania kruchego pokoju na Kaukazie niezwykle istotne jest zatem zdrowie mentalne Saakaszwilego.
',1,6,0,40,'2009-08-03 08:58:37',65,'Mateusz Piskorski','2009-08-14 19:23:25',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-03 08:58:37','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,176,'Kaukaz, USA, Gruzja, Osetia, Saakaszwili, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Następujące po sobie w ciągu ostatnich kilku dni przypadki ostrzałów terytorium Osetii Południowej ze strony gruzińskiej stanowią swoiste memento zbliżającej się rocznicy ubiegłorocznej wojny na Kaukazie. ',0,652,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(104,'„Wielki powrót\" z 60 mld USD','„wielki-powrot-z-60-mld-usd','','Władze Azerbejdżanu przygotowały program powrotu osób przesiedlonych na terytorium Górskiego Karabachu pod nazwą \"Wielki Powrót\". Jak zauważył zastępca premiera Azerbejdżanu i przewodniczący Państwowej Komisji ds. uchodźców i przesiedleńców, Ali Hasanov, jego koszt szacowany jest na ok. 60 mld USD. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJednakże, jak podkreślił Hasanov, suma nie została jeszcze dokładnie sprecyzowana, co odbędzie się dopiero po powrocie przesiedleńców. Hasanov podkreślił też , że powodzenie programu, zależy od sytuacji politycznej w regionie, a przede wszystkim rozstrzygnięcia konfliktu w Karabachu. Jesteśmy gotowi do rozpoczęcia procesu, który nastąpi po podpisaniu traktatu pokojowego - powiedział Hasanov.
\r\n
\r\nWicepremier poinformował, że program został przedyskutowany, co do wymogów, z organizacjami międzynarodowymi, finansowymi i zagranicznymi przedstawicielstwami. W dokumencie znalazły odzwierciedlenie wszystkie etapy procesu - od rozminowania terytoriów, przywrócenia infrastruktury, realizacji nowych programów gospodarczych, do zasad powrotu przymusowych przesiedleńców i stworzenia im miejsc pracy.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,49,'2009-08-03 13:24:43',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-15 10:58:49',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-03 13:24:43','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,7,'','',0,1201,'robots=\nauthor='),(105,'Przewodniki po reklamie społecznej','przewodniki-po-reklamie-spolecznej','','
\r\nPrzed rokiem na billboardach było ich sporo, natomiast tej wiosny niewiele pojawiło się plakatów z reklamą społeczną, bo o nich tu mowa. W kwietniu – w miesiącu zwykle najgłośniej przypominającym o możliwości odpisu 1 % podatku na organizacje pożytku publicznego- było ich całkiem niewiele. Czyżby przegrały z kryzysem?
\r\n','\r\n
\r\n
\r\nPewnie powodów tego stanu rzeczy jest więcej, ale nie zmienia to faktu, że na skutek nieobecności w przestrzeni publicznej społecznych przekazów reklamowych wrażliwość społeczeństwa ulega stępieniu. Bo przecież owe plakaty - budzące często współczucie, zachęcające do refleksji - były i są jak wyrzut sumienia. Nie pozwalają pozostać obojętnym wobec problemów, których lista, niestety, wciąż się wydłuża.
![](\"http://pawlakpr.pl/images/okladka_rekl_spol.jpg\")
Przekonuje o tym, paradoksalnie, lektura dwutomowej publikacji, ujmującej na blisko 600 stronach prawie wszystko, co trzeba wiedzieć o reklamie społecznej w Polsce, i nie tylko: Propaganda dobrych serc, czyli pierwszy tom o reklamie społecznej (wznowienie 2008) i Szlachetna propaganda dobroci, czyli drugi to o reklamie społecznej (2007). Wydane w Krakowie przez Agencję Wasilewski książki prezentują zjawisko kompleksowo. Z jednej strony są dokumentacją, bogato ilustrowaną (kilkaset plakatów, kadrów z filmów reklamowych) dokonań w zakresie komunikacji polskich organizacji pozarządowych, wspieranych przez darczyńców i sponsorów, agencje reklamowe i media. Z drugiej zaś okazale wydane i w twardej oprawie tomy dostarczają fachowej wiedzy, z wielu punktów widzenia, dla tych, którzy chcą tworzyć akcje społeczne i angażować się w ich realizację. Czyli dla setek fundacji, instytucji wspierających szlachetną pomoc i firm opowiadających się za społecznym zaangażowaniem biznesu.
Część dokumentalna obu książek to imponujący ilościowo rejestr przykładów, pomysłów słowno-ilustracyjnych, na skuteczne przekonanie Polaków do pożądanych społecznie zachowań, bo tym przecież zajmuje się reklama społeczna. Przedstawiona w książkach panorama blisko 200 kampanii z lat 1992-2006, z drobiazgowymi metryczkami, stanowi zarazem ów smutny przegląd historyczny społecznych problemów naszego kraju, wymagających rozwiązania a co najmniej poparcia konkretną postawą lub działaniem. Szkopuł w tym, iż większość występujących zagrożeń i bolączek wymaga konsekwentnej, uporczywej – obliczonej na lata – działalności w celu zmiany mentalności rodaków.
Część poradnikowa dwutomowego wydawnictwa odpowiada – zrozumiale i kompetentnie – na istotne dla organizatorów i pomysłodawców kampanii pytania, m.in.: jak zrobić udaną kampanię, jak współpracować z agencją reklamową, które media i kiedy zaprosić do współpracy, o czym pamiętać w trakcie działań z punktu widzenia obowiązującego prawa, na co zwrócić uwagę w retoryce i słownej perswazji (w obu książkach z emfazą wypowiada się o tym prof. J. Bralczyk)
\r\n
Akcja reklamowa to element marketingu społecznego, element ważny jednak, albowiem to czytelna i przekonująca komunikacja ma decydujący wpływ na sukces całej kampanii, oby zrealizowanej zgodnie z przyjętą strategią. Poza tym odpowiedni plakat, film lub ogłoszenie prasowe, podkreśla wartość organizatora akcji, buduje jego pozytywny wizerunek, który winien być priorytetem dla każdej fundacji i stowarzyszenia – organizmu obdarzonego kapitałem społecznego zaufania (zob. w drugim tomie ciekawy na ten temat tekst pt. „Wartość marki w reklamie społecznej”).
Pożytecznych artykułów w omawianych publikacjach jest więcej. Przybliżają one np. działalność i kulisy powstania kampanii PAH-u, Caritasu i Fundacji Nasza Ziemia oraz dokonania kontrowersyjnego plakacisty - A. Pągowskiego. Warto poznać też zarys historii reklamy społecznej, napisanej przez Agatę Stafiej-Bartosik. Autorami tekstów są osoby dobrze obznajomione z tematem, znane w środowisku praktyków i naukowców komunikacji społecznej. Są wśród nich marketerzy, pracownicy agencji reklamowych i organizacji pozarządowych, publicyści i profesorowie uniwersyteccy.
Z lektury książek wynika, że obecnie wielkie wyzwania stają nie tylko przed potężnymi fundacjami ogólnopolskimi, ale w znacznie większej mierze przed przedsięwzięciami lokalnymi, regionalnymi. Posiadają one ogromną siłę, dzięki temu, że funkcjonują bardzo blisko ludzi, znają ich kłopoty i potrzeby. Na to zjawisko w książce zwracają uwagę aż trzy teksty, wyjaśniające, dlaczego warto zainteresować się reklamą społeczną na poziomie lokalnym.
Reklama społecznościowa to zapewne przyszłość reklamy społecznej. Warto by po przewodniki po reklamie społecznej sięgali organizatorzy kampanii, planując kolejne wydarzenia. Tomy Szlachetna propaganda dobroci... oraz Propaganda dobrych serc... będą w tym niezwykle pomocne. Zapoznać się z nimi powinna także młodzież, która swą naturalną wrażliwość, chęć zmian i tworzenia dobra, mogłaby efektywniej wykorzystać poprzez udział w kampaniach społecznych. W końcu nie od dziś wiadomo, że pomaganie wzmacnia.
',-2,1,0,46,'2009-08-04 13:20:08',63,'','2009-08-13 20:27:16',62,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-04 13:20:08','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=1\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',9,0,0,'reklama społeczna, wasilewski, ngo','',0,49,'robots=\nauthor='),(106,'Nowy premier Osetii Płd.','nowy-premier-osetii-pld','','Nowym premierem Osetii Południowej najprawdopodobniej zostanie Wadim Browcew - dotychczasowy dyrektor generalny firmy budowlanej z Czelabińska „Вермикулит\", która bierze udział m.in. w budowie obiektów olimpijskich na zimową olimpiadę w Soczi w 2014 r. O fakcie poinformowało dzisiejsze wydanie dziennika Kommiersant i agencja Regnum.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJego kandydatura została zarekomendowana przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego Federacji Rosyjskiej. Ostateczna decyzja ma zapaść jeszcze dzisiaj podczas głosowania w parlamencie osetyńskim. Wszystko jednak wskazuje, że pomimo istnienia dwóch innych kandydatów, fotel premiera dla Bułancewa jest przesądzony.
3 sierpnia prezydent Osetii Płd. Eduard Kojkoty zdymisjonował gabinet dotychczasowego premiera Asłanbeka Bułacewa. Bułancew nigdy formalnie nie objął swoich obowiązków premiera, a także nigdy, jako premier, nie znalazł na terytorium tego kraju. Jak się ocenia, za dymisją Bułancewa stał prezydent Władimir Putin, który już wcześniej już dał to do zrozumienia podczas obchodów 64. obchodów rocznicy zwycięstwa w Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Na uroczystościach składaniu życzeń przedstawicielom rządów państw WNP powitał tylko premiera Abchazji Aleksandra Ankaba, jednocześnie ignorując osetyńskiego premiera.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,52,'2009-08-05 07:47:10',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-20 10:36:17',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-05 07:47:10','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',10,0,24,'Wadim Browcew, Rosja, Osetia, WNP, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Nowym premierem Osetii Południowej najprawdopodobniej zostanie Wadim Browcew - dotychczasowy dyrektor generalny firmy budowlanej z Czelabińska „Вермикулит',0,1667,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(107,'Rosyjskie MSZ o sytuacji w Osetii Płd.','rosyjskie-msz-o-sytuacji-w-osetii-pld','','![](\"images/stories/rusmsz.jpg\")
Przypadki ostrzałów terytorium Osetii Południowej przez wojska gruzińskie w kontekście zbliżającej się rocznicy ubiegłorocznej wojny rosyjsko-gruzińskiej wywołują kolejne komentarze oficjalnych przedstawicieli Moskwy. W wywiadzie opublikowanym w Rossijskoj Gazetie do wydarzeń ostatnich dni odniósł się sekretarz stanu w resorcie spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Grigorij Karasin.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\nNajistotniejsze spośród jego komentarzy dotyczyły domniemanej świadomej działalności władz w Tbilisi, które w rocznicę konfliktu usiłują wywołać napięcie w sferze informacyjnej. Jednocześnie zapowiedział, że strona rosyjska nie zamierza odpowiadać na formułowane przez Gruzję zaczepki na tym polu.
\r\n\r\n\r\n
\r\nKarasin wyraził także zaniepokojenie remilitaryzacją państwa gruzińskiego. Przypomniał o dekrecie prezydenta Miedwiediewa ze stycznia bieżącego roku, w którym rosyjski przywódca grozi sankcjami tym krajom, które eksportują do Gruzji sprzęt wojskowy bądź podwójnego przeznaczenia. Rosyjskie MSZ uważa, że kilka państw w dalszym ciągu dostarcza uzbrojenie armii gruzińskiej, przy czym odbywa się to w sposób zamaskowany, pod szyldem pomocy humanitarnej i wsparcia powojennej odbudowy kraju.
\r\n\r\n\r\n
\r\nIstotny niepokój Moskwy budzą też przypadki wspólnych manewrów i ćwiczeń wojskowych przeprowadzanych przez kraje członkowskie NATO wraz z siłami zbrojnymi Gruzji. Szczególnie negatywnie przyjęto w Rosji informacje o wspólnych przedsięwzięciach marynarki Gruzji, Stanów Zjednoczonych i Turcji w basenie Morza Czarnego.
\r\n\r\n\r\n
\r\nWiceszef rosyjskiego MSZ poinformował także o postępującym procesie regulacji relacji dwustronnych między Moskwą a Cchinwalem i Suchumi. Przypomniał, że obecnie toczą się negocjacje na temat zawarcia 33 umów bilateralnych z Republiką Osetii Południowej i 38 z Abchazją. Za najistotniejsze uznał umowy przewidujące rosyjskie wsparcie dla rozwoju społeczno-gospodarczego obu uznanych w ubiegłym roku przez Moskwę państw. Przykładem tej pomocy jest ubiegłoroczny Kompleksowy plan odbudowy zasobów mieszkaniowych, obiektów publicznych i komunalnych, infrastruktury energetycznej i telekomunikacyjnej, środków masowego przekazu, placówek oświaty i ochrony zdrowia, obiektów produkcji rolniczej i infrastruktury transportowej Republiki Osetii Południowej. Plan obejmuje 586 inwestycji, spośród których rozpoczęto ponad połowę. Część obiektów zostanie oddana do użytku jeszcze w 2009 roku. Podobny plan przewidziano dla Republiki Abchazji (podpisany przez władze republiki i rosyjskie Ministerstwo Rozwoju Regionalnego Kompleksowy plan wsparcia rozwoju społeczno-gospodarczego Republiki Abchazja w latach 2010-2012). Przewiduje on przede wszystkim budowę dróg, bazy turystycznej i infrastruktury, także z myślą o zbliżających się igrzyskach olimpijskich w pobliskim rosyjskim Soczi.
\r\n\r\n\r\n
\r\nGrigorij Karasin przedstawił też działania prawne strony rosyjskiej i osetyjskiej przeciwko Gruzji. Rosyjska prokuratura wojskowa przekazała materiały z przeprowadzonego po ubiegłorocznej wojnie śledztwa do Międzynarodowego Trybunału Karnego, który analizuje otrzymane dane pod kątem możliwego popełnienia przestępstw ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych popełnionych przez wojska i władze gruzińskie. Ponad trzysta skarg skierowali też przeciwko Gruzji obywatele Osetii Południowej oraz Federacji Rosyjskiej (ofiary wojny i ich rodziny) do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Rosyjski MSZ zapowiada, że pragnie uczestniczyć w rozprawach przed trybunałem w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Materiały rosyjskiej prokuratury zostały także przekazane komisji powołanej przez Unię Europejską do zbadania przyczyn i przebiegu konfliktu.
\r\n\r\n\r\n
\r\n„Rosja nie może pozostawać obojętna na rozwój wydarzeń. Kwestia stabilności na Zakaukaziu to kwestia o strategicznym znaczeniu dla naszego bezpieczeństwa. Nie możemy uciekać od odpowiedzialności za los narażonych na przemoc i niesprawiedliwość małych narodów\" - podkreślił Karasin.
\r\n\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,6,0,40,'2009-08-05 08:15:15',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-14 19:21:49',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-05 08:15:15','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,175,'Grigorij Karasin, Osetia, Gruzja, Cchinwali, NATO, geopolityka, polityka, politologia, ECAG','Przypadki ostrzałów terytorium Osetii Południowej przez wojska gruzińskie w kontekście zbliżającej się rocznicy ubiegłorocznej wojny rosyjsko-gruzińskiej wywołują kolejne komentarze oficjalnych przedstawicieli Moskwy. ',0,777,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(108,'Białoruś i Uzbekistan przechodzą na stronę Chin?','bialorus-i-uzbekistan-przechodza-na-strone-chin?','','![](\"images/stories/chiny.jpg\" "\\"Geopolityka\\"")
\r\nInstrumentem integracji obszaru proradzieckiego mającym militarnie zabezpieczyć przede wszystkim region Azji Środkowej jest w planach Federacji Rosyjskiej Organizacja Układu Bezpieczeństwa Zbiorowego. Z uwagi na różnice zdań pomiędzy jej uczestnikami do dziś pozostaje ona jednak strukturą niewiele znaczącą. Chęć zacieśnienia współpracy w jej ramach jednoznacznie wyrażają tylko Rosja i Kazachstan.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n1 sierpnia zakończył się nieformalny szczyt OUBZ w Czołpon-Acie (Kirgizja). Stanął na nim problem organizacji Zbiorowych Sił Reagowania Operacyjnego - projektu powołania jednostek wojskowych zdolnych do przeprowadzania operacji zbrojnych na obszarze państw członkowskich, a przede wszystkim prowadzenia operacji antyterrorystycznych, np. w Dolinie Fergańskiej przeciwko fundamentalistom islamskim. Inicjatywa ta została jednak zablokowana przez Białoruś i Uzbekistan, których przywódcy oznajmili, iż ich kraje nie są gotowe do uczestnictwa w takim projekcie.
\r\n
\r\nW domyśle pojawiają się spekulacje, że Aleksander Łukaszenko i Islam Karimow obawiają się, że siły takie mogą zostać w przyszłości wykorzystane przeciwko ich reżimom. Warto dodać, że do zablokowania planów Kremla doszło w przeddzień szczytu Szanghajskiej Organizacji Współpracy, zrzeszającej Rosję. Państwa Azji Środkowej i Chiny. Decyzja Mińska i Taszkentu jest wyraźnie korzystna dla Pekinu, z którym oba kraje podejmują w ostatnim okresie ścisłą współpracę. Ważnym jej elementem są chińsko-białoruskie plany współpracy gospodarczej, wśród których znajduje się przede wszystkim budowa sieci telefonii przez Chińczyków na Białorusi. W ten sposób Pekin uzyska na kontynencie europejskim nie tylko korzyści biznesowe, ale także przyczółek radiolokacyjnej działalności wywiadowczej. Skrywana rywalizacja Federacji Rosyjskiej i Chin na obszarze dawnego Związku Radzieckiego wkracza zatem w nową fazę.
\r\n
\r\nECAG
',1,6,0,41,'2009-08-05 09:40:44',62,'ECAG','2009-08-14 19:21:26',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-05 09:40:44','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,78,'Rosja, Chiny, geopolityka, polityka, politologia, ECAG, Kirgizja, Moskwa, Dolina Fergańska, Białoruś, Mińsk, Taszkient','Instrumentem integracji obszaru proradzieckiego mającym militarnie zabezpieczyć przede wszystkim region Azji Środkowej jest w planach Federacji Rosyjskiej Organizacja Układu Bezpieczeństwa Zbiorowego. ',0,1366,'robots=\nauthor=ECAG'),(109,'Paweł Zarifullin w Warszawie ','pawel-zarifullin-w-warszawie-','','![](\"images/stories/zarifullin.jpg\" "\\"Paweł")
Przemysław Sieradzan
\r\n
\r\n3 sierpnia, w warszawskiej siedzibie Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, odbyło się spotkanie z Pawłem Zarifullinem - rosyjskim politologiem, etnopsychologiem, geopolitykiem i podróżnikiem, a zarazem koordynatorem Ruchu Obrony Praw Ludów (People\'s Rights Protection Movement).
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nZasadniczym tematem spotkania była zbliżająca się rocznica wybuchu wojny w Osetii Południowej. Prelegent, naoczny świadek konfliktu, w nadzwyczaj barwnych słowach opisał masakrę ludności osetyjskiej stolicy - Cchinwali - dokonaną przez żołnierzy gruzińskich, a także zbrojny opór oddziałów naprędce formowanych spośród miejscowej ludności. Mówca zwrócił uwagę na przełomowy charakter rosyjskiej interwencji zbrojnej. Zdaniem gościa, w sierpniu 2008 r. Rosja, pierwszy raz od 1991 r., zademonstrowała zdolność do prowadzenia aktywnej i samodzielnej polityki zagranicznej, a także gotowość do bezwarunkowej obrony swoich sojuszników geopolitycznych. Znaczną część swojego wystąpienia Zarifullin poświęcił katastrofalnej sytuacji humanitarnej w regionie i tragedii narodu osetyjskiego. Zwrócił również uwagę na bierność organizacji międzynarodowych i ich wielokrotnie demonstrowaną niezdolność do rozwiązywania konfliktów etnicznych. Winą za wybuch tragicznego konfliktu prelegent obarczył proamerykańskie władze w Tbilisi, których awanturnicza polityka, w jego przekonaniu, nie cieszy się realnym poparciem społeczeństwa gruzińskiego, pragnącego pokoju i jak najlepszych stosunków z sąsiednimi narodami. Wyraził nadzieję, że Gruzini i Osetyjczycy zdołają przezwyciężyć historyczne podziały i rozpocząć równoprawny dialog, który w przyszłości zaowocuje dobrosąsiedzką współpracą.
\r\n
\r\n
\r\nPaweł Zarifullin przedstawił zgromadzonym słuchaczom zarys sytuacji geostrategicznej w regionie Kaukazu i tło historyczne wydarzeń sprzed roku. Agresja gruzińska przeciw Osetii Południowej została wpisana w szerszy kontekst dążenia Stanów Zjednoczonych do światowej hegemonii. Gruzja, zdaniem, rosyjskiego gościa, nie odgrywała samodzielnej roli geopolitycznej, lecz była narzędziem zaoceanicznego mocarstwa, dążącego do uzyskania kontroli nad nadzwyczaj ważnym strategicznie regionem Kaukazu. Prelegent wyraził żal, że europejskie środki masowego przekazu nie zachowywały obiektywizmu przy relacjonowaniu konfliktu, niezgodnie z prawdą obwiniając o sprowokowanie konfliktu władze Federacji Rosyjskiej.
\r\n
\r\n
\r\nOsobna część wystąpienia poświęcona była zainaugurowanej niedawno działalności organizacji pod nazwą Ruch Obrony Praw Ludów, stawiającej sobie za cel zapobieganie kolejnym katastrofom humanitarnym i ochronę uciskanych narodów. Działalność organizacji zainaugurowana została 30 lipca podczas konferencji w Paryżu. Wzięli w niej udział intelektualiści z Francji, Rosji i Turcji.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-06 06:51:19',62,'Przemysław Sieradzan','2009-08-14 19:20:46',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-06 06:51:19','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,174,'Cchinwali, Rosja, geopolityka, Osetia, Osetia Południowa, Gruzja, USA, agresja, Ruchu Obrony Praw Ludów','3 sierpnia, w warszawskiej siedzibie Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, odbyło się spotkanie z Pawłem Zarifullinem - rosyjskim politologiem, etnopsychologiem, geopolitykiem i podróżnikiem, a zarazem koordynatorem Ruchu Obrony Praw Ludów (People\'s Rights Protection Movement).',0,1448,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(110,'Rosjanie o wojnie rosyjsko-gruzińskiej','rosjanie-o-wojnie-rosyjsko-gruzinskiej','','Znany ośrodek badania opinii publicznej Centrum Jurija Lewady przeprowadził w przededniu rocznicy ubiegłorocznej wojny rosyjsko-gruzińskiej ankietę na temat poglądów i postaw Rosjan wobec tamtych wydarzeń. Jej rezultaty przyniosły potwierdzenie tezy o identyfikacji większości obywateli ze stanowiskiem tamtejszych władz. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n35% ankietowanych, że winna wybuchowi konfliktu jest strona gruzińska, prowadząca od lat politykę dyskryminującą ludność osetyjską. 34% Rosjan uznaje, że wojna wynikła w rezultacie podjętej przez Stany Zjednoczone próby rozszerzenia strefy wpływów na Kaukazie. 19% uważa, że odpowiedzialność za kryzys leży po stronie władz osetyjskich i abchaskich dążących do eskalacji konfliktu, zaś zaledwie 5% twierdzi, że winne są ambicje Moskwy, by rozszerzyć swoją strefę wpływów. 17% respondentów nie ma opinii w tej sprawie.
\r\n
\r\nECAG
',1,7,0,52,'2009-08-06 11:35:16',62,'ECAG','2009-08-20 10:47:38',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-06 11:35:16','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,23,'Rosja, Gruzja, Centrum Jurija Lewady, USA, Stany Zjednoczone, Kaukaz, geopolityka, polityka, ECAG','Znany ośrodek badania opinii publicznej Centrum Jurija Lewady przeprowadził w przededniu rocznicy ubiegłorocznej wojny rosyjsko-gruzińskiej ankietę na temat poglądów i postaw Rosjan wobec tamtych wydarzeń. ',0,3105,'robots=\nauthor=ECAG'),(111,'Dziś Bandera - jutro wpuścimy Hitlera?','dzis-bandera---jutro-wpuscimy-hitlera?','','![](\"images/stories/bandera.jpg\" "\\"Stepan")
Mateusz Piskorski
\r\n\r\nRajd ukraińskiej młodzieży do Monachium szlakiem Stepana Bandery to przede wszystkim rezultat wieloletniego pobłażania i ugłaskiwania ukraińskich elit politycznych przez władze polskie. Po latach haseł o partnerstwie, przyjaźni i dialogu, zapomniano już o historii. Dziś skutkuje to akceptacją przez część polskich elit jawnie antypolskich manifestacji ukraińskich szowinistów.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n\r\n
\r\nDopiero banderowski rajd i odważna działalność ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego przypomniały polskiej opinii publicznej szokującą prawdę: ukraiński mit narodowy ocieka polską krwią, a ludobójcy są przez część tamtejszych polityków uznawani za narodowych bohaterów. To tak, jakby współcześni Niemcy budowali swą narodową tożsamość w oparciu o „dorobek\" Adolfa Hitlera.
\r\n\r\nZa organizacją szowinistycznego rajdu kryje się szerzej nieznana fundacja „Eko-Miłosierdzie\". Inicjatywa zyskała jednak poparcie władz okręgu lwowskiego, a zatem uznać można, iż cieszy się poparciem oficjalnych władz Ukrainy. Banderowskiej marszrucie patronuje bowiem przewodniczący rady okręgu Mirosław Senik, działacz prezydenckiej partii Nasza Ukraina, oraz związek rad powiatowych Ziemi Lwowskiej. Władze okręgu już wcześniej ogłosiły rok 2009 rokiem Stepana Bandery, nie kryjąc nawet swojego stosunku do patrona ukraińskich szowinistycznych nacjonalistów.
\r\n\r\n
\r\n\r\nNie ma większego sensu przypominanie o ludobójstwie Polaków na Wołyniu dokonanym z inspiracji lidera Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Ukazało się na ten temat wiele interesujących i bogatych w materiały źródłowe prac, na czele z monumentalnym dziełem Ewy i Władysława Siemaszków. Warto tylko wspomnieć, iż jeszcze przed II wojną światową organizacja Bandery dokonywała zamachów na tych spośród polskich polityków, którzy dążyli do kompromisowego rozwiązania sporów polsko-ukraińskich. Ofiarą tej taktyki OUN był m.in. zamordowany 29 sierpnia 1931 roku wieloletni poseł na Sejm, działacz niepodległościowy i jeden z twórców piłsudczykowskiego BBWR Tadeusz Hołówko. 15 czerwca 1934 roku w Warszawie doszło do zabójstwa polskiego ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Bandera był jednym z jego organizatorów, za co skazany został na 25 lat więzienia.
\r\n\r\n
\r\n\r\nOrganizowany przez współczesnych ukraińskich nacjonalistów rajd kończy się w Monachium, gdzie 15 października 1959 roku agent KGB Bohdan Staszynski dokonał skutecznego zamachu na Stepana Banderę. Było to jedno z ostatnich zabójstw politycznych za granicą dokonanych przez radzieckie służby specjalne. Odznaczony wyróżnieniami od ówczesnego kierownictwa KGB, Staszynski wkrótce przeszedł na stronę wroga i został pod zmienioną tożsamością przewieziony do Stanów Zjednoczonych. Banderę przedstawiano dzięki temu jako niewinną ofiarę krwiożerczego radzieckiego aparatu bezpieczeństwa, podobnie jak innego z ideologów OUN Lwa Rebeta, również zabitego w Niemczech.
\r\n\r\n
\r\n\r\nBudowa brakującej nadal tożsamości narodowej Ukrainy na wynoszonych na piedestały mitach bohaterskich nacjonalistów nie może nie zaszkodzić ukraińsko-polskim relacjom. Kijów powinien w sposób wyraźny zdystansować się od lwowskich inicjatyw. Warszawa zaś zareagować powinna w sposób adekwatny, choćby uznając za persona non grata i odmawiając wydania wiz politycznym inicjatorom rowerowego rajdu. Gdyby reakcja odpowiednich służb polskich była wcześniejsza, możliwe byłoby też negatywne rozpatrzenie wniosków wizowych uczestników banderowskiej rowerowej wycieczki. Pozwoliłoby to co najmniej na zachowanie szacunku dla Państwa Polskiego przez tysiące tych Polaków, których rodziny bestialsko zamordowano ponad sześćdziesiąt lat temu na Wołyniu.
',1,6,0,40,'2009-08-06 11:57:09',62,'Mateusz Piskorski','2009-08-14 19:19:22',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-06 11:57:09','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,173,'Ukraina, Bandera, Adolf Hitler, OUN, KGB, Kijów, geopolityka, polityka, elity, ECAG, Nasza Ukraina','Rajd ukraińskiej młodzieży do Monachium szlakiem Stepana Bandery to przede wszystkim rezultat wieloletniego pobłażania i ugłaskiwania ukraińskich elit politycznych przez władze polskie. ',0,1684,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(112,'Wojny sieciowe','wojny-sieciowe','','
\r\nPrzypominamy fragment książki Geopolitika postmodierna, w której jeden z czołowych rosyjskich geopolityków Aleksander Dugin już dwa lata temu opisywał wojny sieciowe, jako jedną z metod stosowanych na współczesnym polu walki, zarówno politycznej, jak i klasycznej. Pierwsza rocznica konfliktu rosyjsko-gruzińskiego i wydarzenia z nią związane (chociażby ostatni atak na Twittera, prowadzony wg podejrzeń z terytorium Abchazji) pokazuje nam aktualność tej problematyki.
\r\n
\r\nKoncepcja wojen sieciowych
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNowa (sieciowa) koncepcja wojny przyjęta przez dowództwo wojskowe Stanów Zjednoczonych
\r\n
\r\nNowa koncepcja prowadzenia wojen została opracowana przez Biuro do spraw Reformowania Sił Zbrojnych[1] przy sekretarzu obrony Stanów Zjednoczonych pod kierownictwem Arthura K. Cebrowski\'ego. Strategia ta obecnie jest aktywnie wprowadzana w praktykę przy okazji działań wojennych w Iraku i Afganistanie, a także testowana podczas rozmaitych ćwiczeń i symulacji. Jej autorzy żywią przekonanie, że w najbliższej przyszłości teoria ta „jeśli nie zastąpi tradycyjnej teorii wojny, to przynajmniej dokona nieodwracalnych zmian jakościowych w jej istocie\". Do opisywanej koncepcji odwoływali się w swoich referatach zarówno sekretarz obrony Donald Rumsfeld, jak i podsekretarz ds. bezpieczeństwa narodowego Paul Wolfowitz i inni najwyżsi urzędnicy wojskowi w USA. \r\n
\r\nTrzy cykle cywilizacyjne i trzy modele strategii wojennej
\r\n
\r\nTeoria wojen sieciowych opiera się na fundamentalnym podziale cyklów historii ludzkości na trzy fazy; zostały one określone jako epoki Agrarna, Przemysłowa i Informacyjna. Każda z nich wytworzyła charakterystyczne dla siebie modele strategii. Poszczególne epoki posiadają swe odpowiedniki w postaci pojęć socjologicznych przednowoczesności, nowoczesności i ponowoczesności. Epoka informacyjna to okres ponowoczesności (postmoderny), który kształtuje się na naszych oczach, gdy rozwinięte społeczeństwa Zachodu (przede wszystkim Stany Zjednoczone) wkraczają w jakościowo nową fazę. Teoria wojen sieciowych stanowi model wojennej strategii rozwinięty w warunkach postmoderny. Podobnie jak modele nowej ekonomiki opierające się na informacji i wysokich technologiach udowadniają swoją wyższość nad tradycyjnymi modelami (kapitalistycznymi i socjalistycznymi) epoki przemysłowej, tak i wojny sieciowe pretendują do jakościowej supremacji nad dotychczasowymi koncepcjami strategicznymi, opracowanymi w odchodzącej w przeszłość epoce industrialnej (nowoczesnej). Teoria wojen sieciowych stanowi ekstrapolację zasadniczych założeń paradygmatu postmodernistycznego na sferę nauk wojskowych.
\r\n
\r\nCzym jest „sieć\" w rozumieniu wojskowym?
\r\n
\r\nKluczowe dla zrozumienia opisywanej teorii pojęcie stanowi termin „sieć\". We współczesnym amerykańskim dialekcie języka angielskiego oprócz rzeczownika „the network\" („sieć\") pojawił się czasownik „to network\", który oznaczać może „spowijać siecią\", „wprowadzać sieć w...\" albo też „podłączać do sieci\". Sens „sieci\", czy też „zasady sieciowej\" zawiera się w tym, że główny element całego modelu stanowi „wymiana informacji\" - maksymalne rozszerzenie wszelkich dostępnych form wytwarzania informacji, dostępu do niej, dystrybucji, wreszcie mechanizmu „sprzężenia zwrotnego\". „Sieć\" stanowi nową przestrzeń - przestrzeń informacyjną, w której rozwijane są zasadnicze operacje strategiczne, o charakterze zarówno wywiadowczym, jak i wojskowym, a także ich medialna, dyplomatyczna, ekonomiczna i techniczna „obsługa\". W opisywanym niezwykle szerokim znaczeniu pojęcie „sieci\" jednocześnie zawiera w sobie rozmaite elementy składowe, które dotąd rozpatrywane były wyłącznie oddzielnie. Jednostki bojowe, system łączności, obsługa informacyjna, kształtowanie opinii publicznej, posunięcia dyplomatyczne, procesy społeczne, wywiad i kontrwywiad, etnopsychologia, psychologia religijna i kolektywna, źródła finansowania, nauka akademicka, innowacje technologiczne itp. - wszystko to odtąd postrzega się jako wzajemnie powiązane elementy jednolitej sieci, między którymi powinna nieustannie dokonywać się wymiana informacji. Cały sens transformacji wojskowej dokonującej się w ramach „nowej teorii wojny\" epoki informacyjnej zawiera się w jednej zasadzie; w dążeniu do stworzeniu jednej i wszechogarniającej sieci, która zastępuje w aspekcie konceptualnym istniejące dotąd modele i koncepcje wojskowe, integrując je we wspólny system. Wojna staje się zjawiskiem sieciowym, a działania wojenne - różnorodną wielością procesów sieciowych. Regularna armia, wszelkiego rodzaju służby wywiadowcze, odkrycia techniczne i zaawansowane technologie, dziennikarstwo i dyplomacja, procesy ekonomiczne i przemiany społeczne, ludność cywilna i kadra wojskowa, regularne oddziały i oddzielne, w małym stopniu sformalizowane grupy - wszystko to zostaje zintegrowane we wspólnej sieci, wewnątrz której nieustannie przepływają informacje. Dążenie do stworzenia takiej sieci stanowi istotę reformy wojskowej Sił Zbrojnych USA.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nOperacje efektów bazowych[2] (Effects-based operations - EBO) - centrum „wojen sieciowych\" \r\n
\r\nNajistotniejszym zadaniem wszystkich „wojen sieciowych\" jest prowadzenie „operacji efektów bazowych\" (Effects-based operations), nazywanych dalej EBO. To fundamentalna dla opisywanej przeze mnie teorii koncepcja. EBO opisuje się jako „całokształt działań mających na celu stworzenie wzorów zachowań przyjaciół, sił neutralnych i wrogów w warunkach pokoju, kryzysu i wojny\" (cyt. za: Edward A. Smith, Jr., Effect-based Operations. Applying Network-centric Warfare in Peace, Crisis, and War, Washington DC, 2002).
\r\n
\r\nEBO oznacza świadome przejęcie pełnej i absolutnej kontroli nad wszystkimi uczestnikami aktualnych lub potencjalnych wydarzeń i pełną manipulację nimi we wszystkich sytuacjach - zarówno wtedy, gdy prowadzone są działania wojenne, jak i wówczas, gdy panuje pokój. W tym właśnie zawiera się istota „wojny sieciowej\" - nie ma ona ani początku, ani końca, trwa nieustannie, a jej cel stanowi zapewnienie temu, kto ją toczy, możliwości wszechstronnej kontroli nad wszystkimi aktywnymi siłami ludzkości. Wprowadzenie w życie koncepcji „sieci\" jest równoznaczne z pozbawieniem jakiejkolwiek samodzielności, suwerenności i podmiotowości państw, narodów, armii i rządów świata, przemienienie ich w sztywno sterowane, zaprogramowane mechanizmy. Za skromnym, brzmiącym nieco technicznie skrótem EBO stoi plan bezpośredniej kontroli planetarnej, światowego panowania nowego typu, w ramach którego globalny hegemon nie tyle bezpośrednio kieruje oddzielnymi podmiotami, co sprawuje władzę nad ich rzeczywistą treścią - nad ich motywacjami, działaniami, postawami, celami itd. To projekt globalnej manipulacji i pełnej kontroli przybierającej skalę światową.
\r\n
\r\nTakie wnioski wynikają z samej definicji EBO. Zadaniem opisywanej operacji jest ukształtowanie struktury wzorów zachowań nie tylko przyjaciół, ale także sił neutralnych i wrogów - tym samym wrogowie i siły zajmujące stanowisko neutralne w istocie podporządkowują się narzucanemu scenariuszowi, nie działają zgodnie ze swoją wolą, lecz zgodnie z wolą siły stosującej EBO (czyli USA). Jeśli wrogowie, przyjaciele i siły neutralne w każdym przypadku czynią właśnie to, czego oczekują od nich Amerykanie, stają się tym samym sterowanymi (manipulowanymi) przez nich marionetkami jeszcze zanim ponoszą ostateczną klęskę. To zwycięstwo osiągane przed rozpoczęciem bitwy. EBO w takim samym natężeniu stosuje się w okresach pokoju, kryzysu i wojny, który to fakt podkreśla totalny charakter wojen sieciowych; w przeciwieństwie do wszystkich technik prowadzenia konwencjonalnych wojen epoki przemysłowej, mechanizm EBO uruchamia się nie tylko w okresach zintensyfikowanego napięcia i konfrontacji, ale i podczas kryzysu i pokoju, i nie tylko wobec wroga, ale również wobec sojuszników i sił neutralnych. Cele wojen sieciowych są EBO, a celem EBO - przejęcie absolutnej kontroli nad wszystkimi uczestnikami procesu historycznego w skali całego globu ziemskiego.
\r\n
\r\n\r\nWpływ przemian strukturalnych dokonujących się w innych sferach amerykańskiego życia społecznego na teorię „wojen sieciowych\"\r\n
\r\nNa pojawienie się pierwszych koncepcji „wojen sieciowych\" wpłynęły przemiany dokonujące się w różnych sferach amerykańskiego życia społecznego - w ekonomii, biznesie, technice itp. Można wyodrębnić trzy nurty transformacji, które legły u podstaw owych koncepcji:
\r\n
\r\n- przeniesienie uwagi z koncepcji „platformy\" na koncepcję „sieci\"
\r\n
\r\n- przejście od rozpatrywania poszczególnych elementów każdej całości jako oddzielnych podmiotów (jednostek) do rozpatrywania ich jako części pewnego ekosystemu nieustannie dostosowującego się do nowych warunków
\r\n
\r\n- nadanie znaczenia strategicznemu wyborowi, który dokonywany jest w warunkach adaptacji i przeżycia w nieustannie zmieniających się ekosystemach
\r\n
\r\nW znaczeniu wojskowo-strategicznym oznacza to:
\r\n
\r\n- przejście od dotychczasowych jednostek (żołnierz, batalion, oddział, działo, jednostka bojowa itp.) do systemów uogólnionych
\r\n
\r\n- rozpatrywanie operacji wojskowych w jak najszerszym spektrum kontekstów, w aspekcie informacyjnym, społecznym, przestrzennym itp.
\r\n
\r\n- Zwiększenie tempa procesu decyzyjnego - błyskawiczne działanie mechanizmu sprzężenia zwrotnego, wpływającego na proces decyzyjny podczas prowadzenia operacji wojskowych i ich przygotowania
\r\n
\r\nCele i metody wprowadzenia podejścia sieciowego do systemu Sił Zbrojnych USA
\r\n
\r\nMożna wyróżnić następujące cele transformacji Sił Zbrojnych USA w kierunku modelu sieciowego:
\r\n
\r\n- zagwarantowanie obecności sojuszników i przyjaciół
\r\n
\r\n- wpojenie wszystkim przekonania o konieczności rezygnacji z bezcelowej konkurencji wojskowej z USA
\r\n
\r\n- Zapobieżenie zagrożeniom i działaniom agresywnym wymierzonym przeciw USA
\r\n
\r\n- Jeśli miałoby dojść do powyższych - osiągnięcie szybkiego i zdecydowanego zwycięstwa nad przeciwnikiem
\r\n
\r\nCele te mogą zostać osiągnięte następującymi sposobami:
\r\n
\r\n- lepsza synchronizacja wydarzeń i ich konsekwencji na polu bitwy
\r\n
\r\n- przyspieszenie procesu przekazywania rozkazów
\r\n
\r\n- maksymalizacja ofiar w szeregach przeciwnika i minimalizacja ofiar własnych, zwiększenie osobistej odpowiedzialności wojskowych podczas prowadzenia i przygotowania operacji wojennych
\r\n
\r\nZasadnicze założenia operacji sieciowych - przewaga informacyjna
\r\n
\r\nPrzede wszystkim należy walczyć o przewagę informacyjną:
\r\n
\r\n- w sposób sztuczny zwiększyć zapotrzebowanie przeciwnika na informacje i jednocześnie ograniczyć mu dostęp do nich
\r\n
\r\n- zapewnić „swoim\" jak najszerszy dostęp do informacji, używając w tym celu mechanizmy sieciowe i instrumenty sprzężenia zwrotnego, zapewniając przy tym szczelną ochronę przed oddziaływaniem przeciwnika
\r\n
\r\n- zmniejszyć własne zapotrzebowanie na informacje o charakterze statycznym poprzez zabezpieczenie sobie dostępu do szerokiego spektrum operatywnych i dynamicznych źródeł informacji
\r\n
\r\nTekst pochodzi z książki Gieopolitika postmodierna Aleksandra Dugina,
\r\nw przekładzie Przemysława Sieradzana.
\r\nTłumaczenie ukazało się
\r\nw nr 1(2)/2009 półrocznika \r\n\r\n
\r\n[1] Office of Force Transformation - przyp. Tłum. \r\n[2] A. Dugin tłumaczy pojęcie Effects-based operation jako «операции базовых эффектов», co w języku polskim oznacza właśnie „operacje efektów bazowych\". Tłumacz zdecydował się pozostać przy interpretacji A. Dugina, choć angielski oryginał należałoby przetłumaczyć raczej jako „operacje oparte na efektach\". - przyp. tłum. ',1,6,0,41,'2009-08-07 07:03:41',62,'Aleksander Dugin','2009-08-14 19:18:46',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-07 07:03:41','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,77,'Aleksander Dugin, Stany Zjednoczone, geopolityka, ECAG, sieć, USA, wojny sieciowe','Przypominamy fragment książki Aleksandra Dugina Geopolitika postmodierna, w której jeden z czołowych rosyjskich geopolityków Aleksander Dugin już dwa lata temu opisywał wojny sieciowe, jako jedną z metod stosowanych na współczesnym polu walki, zarówno politycznej, jak i klasycznej.',0,2121,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(113,'Osetia Południowa - dzień po wojnie','osetia-poludniowa---dzien-po-wojnie','','\r\n
Właśnie mija rok od wojny w Osetii Południowej. Przedstawiamy krótki reportaż, który pokazuje co działo się w tamtym punkcie zapalnym świata, a także co się do dzisiaj zmieniło. Celem naszym nie jest jednak epatowanie krwią, ale pokazanie ran zadanych przez wojnę osetyńskiej stolicy Cchinwali. To tutaj na początku sierpnia 2008 roku na czerwono zapłonął kolejny geopolityczny punkt świata. Oto efekty tego pożaru.
\r\n
\r\n***
\r\n
\r\nZeszłego roku, w sierpniu świat przecierał ze zdumienia oczy, patrząc w jaki sposób mały naród osetyński walczy o ptrzerwanie i niezależność. Członkom naszego stowarzyszenia udało się wjechać na teren Osetii Południowej do Cchiwalli już dwie godziny po ogłoszeniu zawieszenia broni. Niżej publikujemy kilka zdjęć, ukazujących efekty zażartych walk. Celowo pominęliśmy najbardziej krwawe aspekty tej niepotrzebnnej wojny, ukazując jak ucierpiało miasto, a przez to żyjący tam ludzie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWojna nie oszczędziła stolicy Osetii Południowej Cchinwali.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\nŚlady walk było widać na niemal każdym domu.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nPrócz ostrzału, zabudowania trawiły liczne pożary.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nOdłamki nie oszczędzały nawet karetek, które woziły rannych.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nObrońcy i atakujący zostawili na polu bitwy wiele czołgów...
\r\n\r\n
\r\nW środku wciąż znajdowały się ciała żołnierzy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
Foto:
\r\n
© Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych. Powielanie dozwolone tylka za jednoczesnym podaniem właściciela praw autorskich i linku do strony.
\r\n
\r\n
\r\n
Zdjęcia, które przedstawiamy poniżej zostały zrobione w niecały rok po wojnie. Byliśmy tam, obserwując wybory do osetyńskiego parlamentu. Przy okazji obserwowaliśmy, co zmieniło się przez ten czas. Osetia wciąż potrzebuje pomocy i wciąż, mimo pomocy na odbudowę, płynącej w lwiej mierze z Rosji, nadal nie udało rozwiązać się wszystkich powojennych problemów.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nŻycie po mału wraca na dawne tory, jednak ślady wojennych zniszczeń wciąż są bardzo widoczne na ulicach Cchinwali.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nWiele budynków publicznych zostało prowizrocznie zabezpieczonych. Wciąż czekają na swoją kolej odbudowy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nTo jeden z najbardziej charakterystycznych miejsc powjenne stolicy osetyńskiej - wieżyczka czołgu wbita lufą w schody budynku mieszkalnego. Ta wieżyczka należała do czołgu gruzińskiego z kolumny atakującej osetyńską stolicę. Czołg został rozbity celnym strzałem z granatnika ręcznego osetyńskiego obrońcy. Siła wybuchu była tak wielka, że, jak opowiadają Osetyńczycy, poszybowała w górę, by następnie lufą z impetem wbić się w betonową podstawę schodów. Teraz jest żywym pomnikiem minionej wojny. Prawdopodbnie będzie tym symbolem już na zawsze.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nPanorama Cchinwali. Czerwone dachy domów zostały położone już o wojnie. To zabezpieczenie pokazuje jak wiele było zniszczeń.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nNie wszystko jednak udało się naprawić. Oto jeden z wielu mieszkalnych bloków w stolicy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nWiele domów wciąż pozbawionych jest nawet okien. Mniej zamożnych mieszkańców Cchinwali wciąż nie stać na taki luksus.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nTakich porzuconych, \"rozstrzrelanych\" wraków nie brakuje.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nJednak Osetyńczycy nier tracą ducha. Wśród ruin i powojennej biedy osetyńska flaga zawsze dumnie łopoce na wietrze. Osetyńczycy przeżyli i ocalili państwo. Teraz toczą bój o jego uznanie.
\r\n
\r\n\r\n
\r\nFoto:
\r\n© Europejjskie Centrum Analiz Geopolitycznych. Powielanie dozwolone tylka za jednoczesnym podaniem właściciela praw autorskich i linku do strony.
',1,6,0,42,'2009-08-07 17:55:29',62,'ECAG','2009-08-14 19:17:29',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-07 17:55:29','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',12,0,3,'Osetia, Cchinwali, walki, wojna','Zdjęcia, które przedstawiamy poniżej zostały zrobione w niecały rok po wojnie. ',0,1513,'robots=\nauthor=ECAG'),(115,'Reportaż z Osetii Południowej','reportaz-z-osetii-poludniowej','','![](\"images/stories/osetiafoto.png\")
\r\n
\r\n
\r\nWłaśnie mija rok od wojny w Osetii Południowej. Przedstawiamy krótki reportaż, który pokazuje co działo się w tamtym punkcie zapalnym świata, a także co się do dzisiaj zmieniło. Celem naszym nie jest jednak epatowanie krwią, ale pokazanie ran zadanych przez wojnę osetyńskiej stolicy Cchinwali. To tutaj na początku sierpnia 2008 roku na czerwono zapłonął kolejny geopolityczny punkt świata. Oto efekty tego pożaru.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n','',0,6,0,42,'2009-08-07 19:04:19',62,'','2009-08-13 13:44:12',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-07 19:04:19','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',13,0,1,'Reportaż, Osetia, Cchinwali','Właśnie mija rok od wojny w Osetii Południowej. Przedstawiamy krótki reportaż, który pokazuje co działa się w tamtym punkcie zapalnym świata, a także co się do dzisiaj zmieniło.',0,700,'robots=\nauthor='),(117,'Dialog kultur Azjopy (część 2)','dialog-kultur-azjopy-czesc-2','','
\r\n![](\"images/stories/coptic.png\" "\\"Krzyż")
Witold Szirin Michałowski
\r\n
\r\nStarożytni Hetyci, słowem avari, określali wieże lub straż graniczną. Doskonale znane nie tylko w gwarze łowieckiej polskie „warować\" oznacza pilnować wytrwale, nie ruszać się z miejsca, a znane nam i dość często spotykane słowo „awaria\" ma pochodzić od arabskiego avar czyli „wada\", „szkoda\". Po łacinie aversio to wstręt, odraza, obrzydzenie. W litewskim varu „siła, pod przymusem\", a vartai to brama, wrota stąd już blisko do staroruskich dwieri i do węgierskiego vár - zamek. No i oczywiście angielskiego war - wojna. W języku szwedzkim avvarja oznacza odparować cios, odeprzeć wroga, ochronić, zapobiec. Tureckie avariz, to przeszkoda, zawada.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW warszawskiej ambasadzie Chińskiej Republiki Ludowej chętnie udostępnia się wielotomowy atlas historyczny. Można się z niego dowiedzieć, że za dynastii Tang (618-907 n.e.) władza cesarzy chińskich sięgała Morza Kaspijskiego i obejmowała terytorium dzisiejszego Kazachstanu, Tuwy i Dalekiego Wschodu. Informacji o tym, że przez parę wieków na południe od Wielkiego Muru językiem urzędowym był turecki, doszukać się niełatwo. Warto zatrzymać się nieco nad treścią referatu pani Anny Parzymies, wygłoszonego w październiku 1998 r., podczas jubileuszowej sesji z okazji 25-lecia Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie. Tytuł referatu: „Ałtaizmy w języku polskim\" niewtajemniczonym niewiele mówi. Ważna jest konkluzja. Termin „Polanie\" ma, jak się okazuje, chiński rodowód. W językach ałtajskich, do których dziś zaliczamy mongolski, mandżurski i turecki, po przyjęciu określonej transkrypcji fonetycznej chińskich hieroglifów, oznaczał ludzi zależnych, nie hodujących drzew morwowych. Przy innej zaś transkrypcji ten sam hieroglificzny znak można odczytać, jako barbarzyńców nie lubiących płacić podatków
\r\n
\r\nHafty z wyobrażeniami mitycznych niebiańskich orłów i równoramiennych krzyży znalezione w wykopaliskach cmentarzy Badaszary i Tujaha, pochodzą co najmniej sprzed 25 stuleci. Orzeł - chotoj, syn miał przenosić do nieba ludzkie dusze. Bezdzietne kobiety zwracały się do niego z prośbą o obdarzenie ich macierzyństwem. W ten sposób wyproszone potomstwo jeszcze zupełnie niedawno nazywało się chotoj torutteech - pochodzące od orła.
\r\n
\r\nNie tylko Herodot wspomina o Besach - trackim ludzie zamieszkującym góry Hajmos aż do Ilirii. Mieli być gorącymi wyznawcami Dionizosa, dobrymi żołnierzami najemnymi w rzymskiej armii i poszukiwaczami złota. Oni też mieli nadać Dunajowi nazwę Ister. Góry Hajmos zajmują znaczną część dzisiejszej Bułgarii, Bośni i Macedonii, a Iliria to już wybrzeża Adriatyku, nad którymi ongiś władał znany z przysłowiowego „zwycięstwa\" król Pyrrus. Polscy historycy Adam Naruszewicz i Joachim Lelewel odnotowali istnienie Besów Grecki, kochający się w winie bóg Bachus, miał też być rzekomo Besem.
\r\n
\r\nNa mapie Ptolemeusza plemię to ulokowano w miejscu, gdzie można domniemywać, znajdowały się pasma Wschodnich Karpat. Na południe od Dunaju najbliższymi sąsiadami Besów byli Krobizowie, Tryballowie, Dardanowie, Albanowie oraz Odryzowie. Na Bałkany przywędrowali z głębi Azji. Na trasie wędrówki mieli Bakterię, zajmującą tereny dzisiejszego północnego Afganistanu, Iran i stepowe obszary pomiędzy Morzem Kaspijskim i Czarnym, które z biegiem wieków otrzymały miano Stepu Nogajskiego.
\r\n
\r\nZimą 330 roku p.n.e. Aleksander Wielki podbił ostatecznie imperium perskich Achamenidów. Po wygraniu bitwy pod Gaugamelą, ścigał Bessosa, satrapę Baktri, którego ujął dopiero w dolinie rzeki Oksus (Amu-darii). Jako Artakserksesa IV, satrapa miał nadzieję przejść do historii. Tragiczny jego los przyczynił się do utrwalenia pamięci ludu, z którego pochodził. Dzieje Rzymu odnotowały też bunt trackiego plemienia Besów, które przyłączyło się do walki, jaką toczył z legionami późniejszego cesarza Tyberiusza wódz germańskich Markomanów, założyciel silnego państwa na terenie dzisiejszych Czech. Besowie ponieśli klęskę. Wszystkich mężczyzn zdolnych do noszenia broni stracono lub poobcinano im prawe ręce. Plemię przesiedlono do Mezji (północ Bułgarii) lub osiedlono w granicach wiernych Rzymowi greckich miast. Niedobitki uciekły za Dunaj na północ. Na północ od naddunajskich nizin rozciąga się łańcuch Karpat. O Besach ostatni raz wspomną historycy cesarstwa rzymskiego opisujący panowanie Marka Aureliusza (161-180 r. n.e.) w okresie zmagań z wrogimi plemionami.
\r\n
\r\nW dziejach Polski Piastów odnotowano Bezpryma (986-1031), pierworodnego syna króla Bolesława Chrobrego i jego węgierskiej żony, za którego krótkiego okresu panowania miało dojść do nawrotu pogańskich obyczajów, Saxo Grammaticus imię jego pisał Besfrim. Może wskazywał w ten sposób na etniczne pochodzenie matki władcy. Można też domniemywać, że grecki duchowny arcybiskup Nicei Bessarion (1403-1472) dlatego przyjął takie właśnie imię, że był z pochodzenia Besem
\r\n
\r\nW Etiopii chrześcijańscy wędrowni mnisi posługują się po dzień dzisiejszy havariami. drewnianymi równoramiennymi krzyżami wpisanymi w koło. Do złudzenia przypominają znak Tengri oraz krzyżyki znajdują się w huculskich naszyjnikach. Godnym odnotowania jest, że nazwę Havaria nosi nadmorska miejscowość w Tunezji, a w położonej już na terenie Libii niezbyt odległej Sabracie ocalało mauzoleum Besa.
\r\n
\r\nZdaniem Aleksandra Csoma de Koros (1784-1842), filologa, podróżnika i twórcy europejskiej tybetologii, języki ugrofińskie, wywodzą się z płaskowyżu Amdo położonym na północ od Tybetu. Od Ladakhu dzieli go tylko parę dni konnej jazdy. Uczony pieszo przywędrował z Węgier w Himalaje i tam spędził resztę życia, studiując w lamajskich klasztorach i świątyniach prastarej religii bon dzieła traktujące o świętej krainie Szam-bha-li. Pochowany został w Dardżylingu.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nPierwotny język Besów należał do grupy ugrofińskiej. Czy u naszych południowych sąsiadów termin bosorować - czarować, pochodzi od ich języka, czy też jest filologiczną skamienieliną, można się spierać. Po litewsku bajsa, bejsu to odrażający, ohydny, a w staroruskim bes, besseda to siedzieć na zewnątrz. Dla doradców faraona, za którego panowania nad Nilem pojawili się Besowie, podjęcie właściwej decyzji nie było trudne. Można z góry założyć, że przybysze z Wielkiego Stepu nie znali się na uprawie roli, żegludze i budowie piramid. Sprzymierzeni z wrogami zewnętrznymi, mogli stanowić zagrożenie. Ponieważ musieli przybyć w raczej niedużej grupie, nie obcięto im głów, ale powierzono ochronę dworu władcy Dobrze się zapisali w pamięci mieszkańców Egiptu. Jako synowie stepów byli pełni radości życia. Kochali śmiech i taniec.
\r\n
\r\nWizerunki Besów, noszone jako amulety na szyjach fenickich żeglarzy, popłynęły daleko na zachód. Do Kartaginy, na Sycylię, na kraj ówczesnego świata. W dziejach powszechnych wielokrotnie odnotowano przypadki, że straż przyboczną potężnych władców, stanowiły oddziały cudzoziemskich najemników pochodzących z bardzo odległych krajów. Bezpieczeństwa cesarzy rzymskich strzegli Germanie, cesarzy Bizancjum - Normanie, cesarzy Chin za panowania dynastii Tang ochraniały oddziały tureckie, a za dynastii Juan tumeny mongolskiej jazdy, Księcia Witolda chronili przed rodzonymi braćmi Tatarzy, straż przy Napoleonie pełnili polscy ułani, władców Imperium Otomańskiego ochraniali janczarzy rekrutujący się głównie z bałkańskich górali, a kupieni na Kaukazie jako najlepsi \"ochroniarze\" owych czasów czerkiescy niewolnicy dali początek mameluckim władcom nowożytnego Egiptu.
\r\n
\r\nStarożytny geograf, matematyk i astronom, Ptolemeusz Klaudiusz (ok.100 - ok.168) spokrewniony z królową Kleopatrą i panująca ongiś grecką dynastią w Egipcie, pozostawił po sobie wiekopomne dzieło imponujące zestawienie blisko dziesięciu tysięcy nazw geograficznych. Plemię Besów ulokował nad Karpatami, u źródeł Wisły. Łańcuch gór rozciągających się od Żelaznych Wrót na Dunaju aż po Bramę Morawską, liczy około 1,5 tys. km długości i od 100 do 350 km szerokości. Ptolemeusz najpewniej nigdy do niego nie dotarł, a informację o źródłach największej z wypływających z północnych stoków rzek miał z drugiej czy trzeciej ręki. Pewną wskazówką, gdzie schronili się Besowie, może być nazwa jednej z karpackich przełęczy i położonego na przechodzącą przez nią prastarym handlowym szlaku miasteczka Dukla. Identycznie nazywał się przed wiekami górski obszar położony dziś w północnej Albanii - Ilirii, czyli tam, gdzie jeszcze na przełomie naszej ery paśli swoje stada. Mieszkańcy byłej Jugosławii słowem dukla określali górski obszar zajmowany przez jedną z \"zadróg\", rodowo- plemiennych wspólnot bałkańskich Słowian.
\r\n
\r\nAlbańscy Sziptarzy zamieszkujący góry Prokletije w rejonie Ohridzkiego jeziora połoniny określają mianem... bjeszka, a pastuch to dla nich czaban. Tak jak w Mongolii.
\r\n
\r\nWiększość autorów naukowych opracowań jest zgodna co do tego, że pochodzenie i znaczenie nazwy „Bieszczady\" nie zostało dotychczas wyjaśnione. Najstarszym terminem geograficznym, od którego ma się wywodzić, jest słowo beshed, dotyczące fragmentu głównego grzbietu Karpat w rejonie dzisiejszych Jaślisk, niedaleko od Dukli. Pochodzi z 1269 roku i znajduje się na pergaminowym dokumencie sporządzonym na Węgrzech. Toponomastyka dostarcza wielu dowodów na pochodzenie nazw geograficznych od nazw plemion czy ludów zamieszkujących określone obszary lub imion własnych. Południowi sąsiedzi zalesiony, porżnięty głębokimi jarami górski grzbiet, położony w sąsiedztwie, nazwali nazwą obcego ludu, który znalazł tam schronienie. Węgierskie beshed uległo transformacji.
\r\n
\r\nW historii miasteczka Brzeska, leżącego przy prastarym szlaku handlowym z Krakowa na Węgry i Ruś, odnotowano, że już od połowy V tysiąclecia p.n.e. przybywały na te tereny zza Karpat gromady pierwotnych rolników i hodowców, zwabione żyznością aluwialnych gleb. W pobliskim Bessowie, położonym na żyznej nizinie u ujścia rzeki Raby do Wisły, niedaleko Bochni odkopano osadę garncarzy sprzed XVI wieków i znacznie od niej wcześniejsze stanowiska wytopu rudy żelaza Archeologowie nie mają wątpliwości, że starożytni hutnicy i ceramicy nad Rabę przyszli z południowo-wschodniej Słowacji, z obszarów królestwa węgierskiego. Nazwa niezbyt odległego Beska i chyba również Biecza, niezależnie od legendy o zbóju Bieczu - utrwala pobyt na tych ziemiach tajemniczego ludu Besów.
\r\n
\r\nAntropolog i etnograf Jan Czekanowski (1882-1965) prowadził przed I wojną światową badania terenowe wśród Łemków. Określił ich, jako antropologiczny relikt twierdząc, że należą do zrutynizowanego szczepu arorumuńskiego, czy też bałkańskiego pochodzenia. Potomkowie garstki Besów, ocalałych w karpackiej głuszy, z krwawej łaźni, jaką im urządziły rzymskie legiony, nie zachowali świadomości swego pochodzenia. Kształt i proporcje czaszki boga Besa i przedwojennych mieszkańców Beskidu Niskiego, tak jak i Andy\'ego Warhola oraz wybitnego malarza prymitywisty Nikifora Krynickiego, wykazują zastanawiające podobieństwa. Godnym jest odnotowanie, że po czeczeńsku ŁEM-K to góral a znana wszystkim karpackim łazikom nazwa kyczera to urwisko.
\r\n
\r\nPrawdopodobieństwa, że Etruskowie mogli być spokrewnieni z Besami istnieje. Lekarz wenerolog, gdy pokazano mu zdjęcie Besa, znajdującego się w Muzeum Watykańskim, orzekł bez wahania, że wklęsły, siodłowaty nos tego boga to klasyczny objaw dziedzicznej choroby Treponema Pallidium, roznoszonej przez krętki blade. Nie można więc wykluczyć, że starożytne plemię Besów zniknięcie z kart dziejów powszechnych zawdzięcza nie tyle morderczej sprawności oręża rzymskich legionów Tyberiusza, co dziedzicznej kile, przed którą nie chronił ich nawet zawieszony na piersiach, przedstawiający głowę kozła satanistyczny, według niektórych amulet z pentagramem, na czole. Warto też pokusić się o bardziej precyzyjne ustalenie, kiedy i kto wyrzeźbił ten posąg. Mógł być Grekiem i na dodatek chrześcijaninem, na co wskazywałaby przychylność watykańskiego decydenta, który zgodził się na wyeksponowanie na wystawie „pogańskiego bałwana\". Popularny wśród pospólstwa tańczący bóg był poważnym konkurentem dla surowych i cnotliwych aż do znudzenia, propagujących umartwienie i ascezę chrześcijańskich świętych. Należało konkurenta raz na zawsze unieszkodliwić, zawieszając mu na piersi symbol Szatana i to w dodatku z pięcioramienną gwiazdą na czole.
\r\n
\r\nPotężne siły od wieków manipulują wyobraźnią historyczną mieszkańców naszej planety. Chyba już czas, aby do obywateli Unii Europejskiej dotarło, że znaczący udział w tworzeniu cywilizacji, w której żyją, brały również ludy, których nie obciąża hańba wojen religijnych, wypraw krzyżowych, kolonializmu i ludobójstwa.
\r\n
\r\nMożna mieć nadzieję, ze terytorium Azjopy, którym zamierzają władać rosyjscy władcy obecnej doby, sięgające, zdaniem moskiewskich geopolityków, doliny rzeki Ren, na zawsze pozostaną we władaniu narodów na nim zamieszkujących. Warto się też chyba zastanowić, czy nie zainicjować w szkołach krajów UE nauki języka tureckiego, którym posługuje się dziś więcej mieszkańców syberyjskiej kolonii Rosji, niż językiem Puszkina. Kolonii bezlitośnie po barbarzyńsku eksploatowanej z bogactw naturalnych; gazu i ropy naftowej w pierwszej kolejności z bezwzględnie wynaradawianą, rodzimą ludnością. Dwa lata temu na Światowym Zjeździe Azerów w Baku wspominał o tym Ilcham Alijew, prezydent Azerbejdżanu. Jakby go nie nazwać, to dialog kultur trwa na naszym kontynencie od dziesiątków wieków. Jest rzeczą wspaniała i taką powinien pozostać...
\r\n
\r\n
\r\nLITERATURA
\r\nAdger-Adajew Issa. Kamienie mówią, Warszawa 2005
\r\nCasson S., Thracian tribes in Scytia Minor, The Journal of Roman Studies, 1927
\r\nMalaise Michel, Bes et la familia isiaque, Brussel 2004
\r\nMeeks Dimitri, Le nom du dieu Bes et ses implications mythologies, Budapeszt 1992
\r\nMichałowski Witold, Szlakami Besów, Połoniny - Informator krajoznawczy 2002
\r\nMichałowski Witold Z Egiptu w Bieszczady, SZI KUN, Warszawa 1997
\r\nMichałowski Witold Szlakami Besów - Szkic prowokacyjno-historyczny, RACJONALISTA
\r\nNaruszewicz Adam, Historya narodu polskiego, Warszawa 1824
\r\nRomano James F., The Origin of the Bes-Image, Bulletinof the Egyptological Seminar 1980
\r\nSiliotti Alberto, Starożytny Egipt, W dolinie Nilu, Warszawa 2005
\r\nTakacs Gabor, The origin of the name Bes, Budapest 2002
\r\nVenedikov Ivan, Thrace, National Archeological Institute Bulgarian Academy of Science
\r\nVolokhine, Youri, Une representation dun Bes arme, Geneva 2003
\r\nPraca zbiorowa Języki indoeuropejskie (PWN 1986), oraz materiały uzyskane w Bible Lands Museum Jeruzalem(Israel) oraz zbiory British Museum i muzeów watykańskich, berlińskich, warszawskich, amerykańskich i Photography gallery of Sabratha roman ruins, Libya.
\r\n
\r\n\r\n
',1,6,0,41,'2009-08-11 06:20:10',62,'Witold Szirin Michałowski','2009-08-14 19:16:11',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-11 06:20:10','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',9,0,75,'Azja, Europa, Azjopa, geopolityka, Rosja, Polska, Ural, Putin, Egipt, Bes, Kaukaz, Sarmaci, Chiny, Polacy','Starożytni Hetyci, słowem avari, określali wieże lub straż graniczną. Doskonale znane nie tylko w gwarze łowieckiej polskie „warować oznacza pilnować wytrwale, nie ruszać się z miejsca, a znane nam i dość często spotykane słowo „awaria ma pochodzić od arabskiego avar czyli „wada, „szkoda. ',0,1366,'robots=\nauthor=Witold Szirin Michałowski'),(116,'Dialog kultur Azjopy (część 1)','dialog-kultur-azjopy-czesc-1','','
\r\n![](\"images/stories/mongol.jpg\" "\\"Foto:")
Witold Szirin Michałowski
\r\n
\r\nW Azji wielu historyków prezentuje odmienną wizję dziejów, niż ta, w którą nakazuje się wierzyć Europejczykom. Warto, aby powołujący się na grecko-rzymskie fundamenty naszej cywilizacji pamiętali, że rodziła się ona na południowym przedgórzu Kaukazu, Mezopotamii, w dolinie Nilu i na terytorium Afryki Północnej. W podręcznikach historii, nie zawsze można odnaleźć informacje o tym, że np. my Polacy mamy w sobie genetyczny przekaz Sarmatów, indo-irańskiego ludu, który przed wiekami po przekroczeniu rzeki Araks, wędrując z północnego Iranu, wzdłuż brzegów Morza Kaspijskiego przez Wielki Step, dotarł nad Wisłę, gdzie zasymilował się w słowiańskim morzu.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nIssa Adajew, ostatni dyrektor zniszczonego przez Rosjan Muzeum Historycznego w Groznym, wspomina w swojej książce o przekazach Nochczi, przodkach Czeczenów. Oni właśnie watahy koczowników sunące na północ wzdłuż dzisiejszego Morza Kaspijskiego nazwali c armat - Sarmaci. Uważali ich za dzikusów. Ponieważ sypiali przy ogniskach, odziewali się w nie wyprawione skóry włosem do góry i mówili niezrozumiałym językiem.
\r\n
\r\nW XIX wieku opowieści o pansłowiańskim braterstwie różnych, obcych sobie mentalnie i historycznie, ludów środkowo-wschodniej i południowej Europy inspirowała carska Ochrana. Trudno na serio traktować baśń o trzech braciach Lechu, Rusie i Czechu, którzy spotkali się pod dębem rosnącym na brzegu jeziora Gopło, na którym biały orzeł miał uwić sobie gniazdo, aby rozjechać się na trzy świata strony, dając początek trzem słowiańskim narodom. Można z dużą pewnością stwierdzić, że legendarny Rus był Wikingiem, Czech najprawdopodobniej Celtem, a Lech... ugrofinem, który zachował w swoim imieniu nazwę grodu, z którego pochodzili jego przodkowie. Gród ten, istnieje do dzisiaj. Jest stolicą himalajskiego księstwa Ladak. Wiele pobliskich wiosek zamieszkują szczepy ugrofińskie. Zachowały one znajomość archaicznego języka, w którym słowo bałt oznacza błoto. Od niego ma pochodzić nazwa Morza Bałtyckiego, oraz Balatonu.
\r\n
\r\nNazwę Leh nosi ekskluzywny kurort narciarski w Austrii i rzeka w Bawarii, nad którą w 955 roku wojska niemieckiego cesarza Ottona I pokonały węgierskich Madziarów, kładąc kres ich dalszym najazdom w głąb europejskiego kontynentu.
\r\n
\r\nLeżąca o 1777 km na wschód od Moskwy linia wododziałowa uralskiego grzbietu, jest tylko umowną granicą pomiędzy Europą i Azją. Byliśmy od prawieków mieszkańcami Eurazji. Czy też Azjopy, jak twierdzi jeden z doradców premiera Putina
\r\n
\r\nWiększość nazw syberyjskich miast i rzek ma tureckie lub mongolskie korzenie. Omsk to „dużo śniegu\", Orienburg to „miasto, które leży niżej\" Orzeł - „erjoł\" to „droga w górę\", Tiumeń - to „nizina\", a Saratow to Sar-at, czyli „żółty koń\". \"Moskoo\", to po kazachsku... „dużo pijanych\", a kreml oznacza murowaną twierdzę. Najbardziej znanym w świecie słowem mongolsko-tatarskiego pochodzenia jest amban sait - ambasador.
\r\n
\r\nPo oceanie stepów od Huang-Ho do Dunaju, gnani głodem, gdy słońce wypaliło trawę i nadzieją na znalezienie zielonych pastwisk, wypierani przez silniejszych sąsiadów, ciągnęli na zachód z podnóży Ałtaju i tybetańskich płaskowyżów Hunowie, Goci, Awarowie, Bułgarzy, Pieczyngowie, Połowcy, Tatarzy, Scytowie, Antowie i Sarmaci. W większości ugrofinowie, indoirańczycy i ludy tureckie. W przekazie genetycznym mieszkańców południa Francji zachowały się ślady pobytu wojów Attyli, a w Bretanii są wioski, gdzie rodzą się dzieci z mongolskim Chuch tolbo - niebieskim piętnem tam gdzie zaczyna się kręgosłup.
\r\n
\r\nPrzybysze z głębi azjatyckich stepów w za boga uznawali Tengri, którego znakiem był równoramienny krzyż. Przedstawiał słońce z czterema promieniami. Naszyjniki - zgardy z takimi właśnie krzyżykami zakładane są w dni świąteczne dziś jeszcze w niektórych wioskach na Huculszczyźnie w ukraińskich Karpatach.
\r\n
\r\nWśród tureckich uczonych nie jest odosobniony pogląd, że wyznawcy Chrystusa symbolikę krzyża zapożyczyli od ich przodków. Pierwsi chrześcijanie, rozszarpywani na arenach Rzymu, jako znak swojej wiary rysowali przecież rybę.
\r\n
\r\nRosja jest nadal krajem kolonialnym. Śpiewana przez Chór Aleksandrowa pieśń o Wołdze - „rzece rosyjskiej\", jest elementem manipulacji wyobraźnią historyczną. Nad tą rzeką, w przekazach starożytnych nazywaną Itim, i jej dopływami mieszkają od prawieku co najmniej 23 narody: m.in. Czuwasze, Mordwińcy, Bułgarzy, Chazarowie, Tatarzy, Baszkirzy i Kałmucy. Rosjanie należą do mniejszości.
\r\n
\r\nTataro-mongolscy wojownicy, szykując się do rajdu znad Selengi i Orchonu na zachód mieli przytroczone do końskich juków wysuszone na mrozie i sproszkowane w moździerzu mięso z wołu, wsypane do odpowiednio wyprawionego żołądka tego zwierzęcia. W łatwej do zapamiętania proporcji. Jeden wół dla jednego wojownika. Taki koncentrat dr. Knorra sprzed wieków. Sarmaci koczowali nieco bliżej. I nie mieli rozwiniętego na podobnie wysokim poziomie zaopatrzeniowego know-how. Dlatego gnali z sobą stada baranów. I co wieczór jeden dawał gardła. Nie było ani czasu, ani wystarczającej ilości chrustu, by go dokładnie upiec. Łój zastygał na rękach, twarzach i, wąsach szybko. W przeciwieństwie do Mongołów mieli dość bujnie owłosione oblicza. Kontynuacja udziału w biesiadzie była możliwa, jeśli nastąpiło odgarnięcie uwłosienia od ust. I tak zostało. Wydany w XIX w. carski ukaz zabraniał noszenia sterczących jak wiewiórcze ogony z obu stron „polskiej\" ozdoby męskiej twarzy. Było to uważane za polityczną demonstrację.
\r\n
\r\nW Kyzył, stolicy Tuwińskiej Republiki Autonomicznej, dawnym Kraju Urianchajskim, kilkaset metrów od graniastosłupa oznaczającego centrum Azji, stoją kamienne idole wykopane na stepach abakańskich i nad górnym Jenisejem. Przedstawiają okrągłogłowe postacie z zakręconymi zawadiacko „po polsku\" wąsami. Kamienne ich torsy pokrywają runiczne znaki. W muzealnym katalogu opisane są jako nagrobne (?) pomniki Hunów i Sarmatów. W pierwszym państwie słowiańskim, zorganizowanym na Morawach przez kupca Samona, przy udziale stepowych zbójów, zwanych Awarami, językiem urzędowym był rzekomo mongolski. Tak twierdził, profesor Rinczen z Ułan Bator. Od Awarów pochodzi nazwa Bawarii. Na skórzanych napierśnikach nosili wizerunek równoramiennego krzyża wpisanego w koło-znak Tengri. Dziś nazywany jest krzyżem celtyckim.
\r\n
\r\nKolebka Celtów - Galów była nad Bajkałem. Wędrując na zachód utrwalili swój ślad w nazwach rzek: Wisły i Sanu.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW XIII wieku roku mongolsko-tatarskie formacje, stosujące najbardziej wyrafinowaną na owe czasy sztukę wojenną, włącznie z rakietami, gazami bojowymi i bronią psychotropową, rozgromiły wschodniosłowiańską dzicz i polsko-niemieckie hufce. Wykuwane wówczas braterstwo broni z zachodnimi sąsiadami przetrwało blisko siedemset lat. Razem jesteśmy w UE. Władcy Rosji uczynili wiele, aby zakłamać historię mongoło-tatarskiego panowania i bogactwo cywilizacji, jaką dzięki niemu otrzymali. Włącznie z systemem prawnym wzorowanym na jasie, Czynigiz chana, systemem podatkowym, poczcie urtonowej, religijnej tolerancji i zwyczajowi noszenia jedwabnej bielizny.
\r\n
\r\nW Rzeczpospolitej Obojga Narodów, uważająca się za potomków Sarmatów, polska szlachta stroje, gusty kulinarne i broń przyjmowała za modą panującą w Isfahanie, Seraju czy Baku. Szabla-karabela, którą każdy szlachcic nosił u boku - nazwę miała zawdzięczać leżącej niedaleko Bagdadu starożytnej Kerbali, słynącej ze znakomitych warsztatów płatnerskich. Jedwabne pasy, w których tak się lubowali nasi przodkowie, powstawały w warsztatach tkackich Karabachu, a kiełbasa uważana w sklepach Nowego Jorku za typowo polski przysmak swoją nazwę wywodzi z języka farsi.
\r\n
\r\nMało znanym dowodem na dialog kultur i cywilizacji różnych kontynentów jest pochodzenie, postać i kult egipskiego boga Besa
\r\n
\r\nKamienne i terakotowe figurki, znalezione w trakcie wykopalisk archeologicznych w Colli Albani na południu Włoch dawno już trafiły do muzealnych gablot. Bóg Bes miał okrągłą głowę, szerokie kości policzkowe, lekko skośne oczy, krzaczaste brwi, długie włosy, płaski nos, wąsy, bokobrody i niewielką bródkę. Był odziany w skórę jakiegoś drapieżnika, którego przednie, uzbrojone w pazury łapy, spoczywały na jego nagim torsie. Nakrycie głowy stanowił czerep czaszki drapieżnego zwierza z wyszczerzonymi kłami. W panteonie egipskich bogów zajmował miejsce szczególne. Pomiędzy najważniejszym Amonem, a opiekującym się zmarłymi Anubisem. I choć nad Nilem kapłani traktowali go po macoszemu, był powszechnie czczony, popularny i kochany przez lud. Wesoły i cieszący się życiem dawał radość, chronił przed nieszczęściami, zabijał węże, opiekował się dziećmi, zachęcał do prokreacji, miłości, małżeństwa i tańca. Półnagie tancerki tatuowały jego wizerunek na wewnętrznej stronie ud. Strzegł też siedzib ludzkich przed złymi duchami i złoczyńcami. Opiekował się ich mieszkańcami w czasie snu.
\r\n
\r\nW Memfis, obok wspaniałej monumentalnej postaci kamiennego posągu faraona Ramzesa w pozycji leżącej, stoi ludzkiego prawie wzrostu figura Besa wyposażonego w ogromny członek. Podobnej wysokości kamienne lub drewniane posążki niewysokich, muskularnych mężczyzn, można spotkać zarówno w muzeum w Efezie, jak i sali recepcyjnej lotniska w Katmandu. W starożytnym Egipcie na papirusach, na kamiennych stelach i na ścianach grobowców - w przeciwieństwie do ogromnej większości bogów przedstawianych z profilu - dwuwymiarowo przedstawiano tylko Besa oraz boginię Ketesz, wyobrażaną jako nagą kobietę z twarzą lwa, trzymającą w jednej ręce kwiaty, w drugiej węża. Oboje prezentowano en face. Bogini identyfikowana z Izydą i Hathor, uważana była za Matkę Bogów. Jej kult, przywędrował pod piramidy z głębi Azji. Później przejęli go wyznawcy Chrystusa. Kult Besa był szeroko rozpowszechniony wśród Fenicjan, Etrusków i Rzymian przeszło 5 tys. lat temu. Jego wizerunki noszono jako amulety na szyi, umieszczano w domowych ołtarzykach, ozdabiano nimi fontanny, studnie. W pałacach możnych nie był popularny.
\r\n
\r\nLud egipski za małżonkę Besa uważał boginię Thoeris, często wyobrażaną jako ciężarną hipopotamicę, opiekunkę niemowląt. Czasem utożsamiano ją z samą Hathor - opiekunką kobiet i macierzyństwa. W salach Muzeum Watykańskiego, poświęconych wykopaliskom etruskim, niewielki terakotowy wizerunek Besa, noszonego przed dziesiątkami wieków na szyi, jako amulet zarejestrowano pod numerem inwentarzowym 22842.
\r\n
\r\nW dalszej części ekspozycji można odnaleźć przepiękną alabastrową misę, podtrzymywaną przez trzech klęczących Besów, i posąg nagiego boga siedzącego na kamieniu. Na znajdującym się w British Museum posążku, pochodzącym z okresu panowania faraona Ahmosa I, założyciela XVIII egipskiej dynastii, przedstawiony jest w półprzysiadzie. W rękach dzierży symbol życia anh- \"klucz Nilu\", znany też jako krzyż z uszkiem oraz piorun - symbol władzy i potęgi. Ciekawa jest gliniana, wysokości 28 cm, figurka tego boga, trzymającego w ręku nieduży bębenek, na którym przygrywał sobie do tańca, o czym świadczy zgięta w kolanie zadarta wysoko prawa noga. Pozycja choreograficzna spotykana dziś u szamanów w Tuwie.
\r\n
\r\nW tym samym muzeum jest jeszcze znaleziona na Cyprze terakotowa figurka nagiego i łysego Besa, pochodząca z grobu 88 w Amathus, datowana na około 600-500 lat p.n.e. Podobnie datowana jest terakotowa statuetka Besa z obfitą brodę i wąsami odkopana we wsi Amiradżan niedaleko Baku, oraz niezwykle do niej podobna, mierzącą zaledwie 12,5 cm wysokości, z zachowanymi śladami polichromii, figurka, opatrzona informacją, że przedstawia bóstwo rzymskich legionistów z początków naszej ery. Jesienią 2003 r. można było ją kupić, wraz z certyfikatem gwarantującym autentyczność obiektu, w antykwariacie C. Crafta w Londynie pod 45 Greath Russel Street za 1200 USD.
\r\n
\r\nAutorzy muzealnych katalogów, bardzo często określając Besa mianem monstrualnego karła, nie zdawali sobie sprawy, że dają w ten sposób świadectwo własnej ignorancji. Dla nich egipski Bes, to karzeł z uszami, grzywą i ogonem lwa, którego wizerunki były amuletami, a wyrocznia snów, które sprowadzał, znajdowała się w Abydos. W Rzymie nazwanie Besa babuino, - małpą, uratowało rzeźbę przed zniszczeniem. W średniowieczu świątynie pogańskich bogów uznanych za wyobrażenia szatanów zawzięcie niszczono i demontowano, aby odzyskać obrobione ciosy kamienne jako materiał budowlany. Bes na etacie „boga\" przetrwał blisko 3 tys. lat. Jego popularność stanowiła zagrożenie dla kohort nowych świętych, wędrujących na ołtarze na Zachodzie, jak i na Wschodzie. W średniowieczu wierzono, że papirusy egipskie, na których znajdował się jego wizerunek, zawierają magiczne formuły, pozwalające uzyskać bogate w wizje sny, przywrócić miłość ukochanej osoby i zapobiec urokowi, jaki rzucił zły czarownik. Około XII wieku zaczęto odnotowywać ponowne pojawianie się bogów starożytności. Tym razem występowały pod maską demonów i dzikich zwierząt, uczestniczących w magii rytualnej. W języku praindoeuropejskim dzikie zwierzę miało ogólną nazwę, której kontynuacje zachowały się w językach starożytnej Italii i Grecji. Zwiedzający Rzym turyści mogą w sąsiedztwie Piazza Vittorio Emanuele niespodziewanie natknąć się na dwa wizerunki Besa. Ongiś znajdowała się tu Villa Palombara, uważana swego czasu za centrum magii, mistycyzmu i wiedzy tajemnej. Krystyna królowa Szwecji po abdykacji często w niej zamieszkiwała.
\r\n
\r\nTu też w piwnicach członkowie Zakonu Różokrzyżowców pracowali nad wynalezieniem kamienia filozoficznego. Do alchemicznego laboratorium można było się dostać przechodząc przez Porta Magica. Portal wieńczy kamienny tajemniczy dysk. Z obu jego stron stoją posągi... Besów.
\r\n
\r\nW języku staro-cerkiewno-słowiańskim bes oznaczał \"złego ducha\", zaś Aleksander Brűckner w Słowniku etymologicznym języka polskiego podaje, że bies to prasłowiańska nazwa czarta. Według tego samego źródła na ziemie polskie bies miał zawędrować dopiero w wieku XV z Rusi. W podobnym znaczeniu bes - bies występuje u Czechów, Bułgarów, Chorwatów, Słoweńców. Za czasów Dantego mieszkańcy Florencji mianem bescio lub besso, co oznaczało głupca, określali mieszkańców Sieny, z którą bezustannie toczyli walki. Tych, którzy mieli możność poznać Azję Centralną, uderza podobieństwo oblicza Besa do wizerunków straszliwych dogszinów, obrońców lamaickiej wiary i Niebiańskich Królów wyobrażonych na ścianie Świątyni Pięciu Pagód w Huhhot stolicy Mongolii Wewnętrznej.
\r\n
\r\nCharakterystyczna - w kucznym przysiadzie - postawa Besa, w jakim jego postać utrwalano w kamiennych i papirusowych wizerunkach, mogła być egzotyczna dla ludów zamieszkujących przed dziesiątkami wieków basen Morza Śródziemnego. Cedrowe i palmowe lasy, kamieniołomy łatwo obrabialnego marmuru, tufu wulkanicznego i piaskowca dostarczały wystarczająco dużo surowca potrzebnego do wykonania stołów, stołków, ław, foteli i różnego rodzaju siedzisk. Dziś jeszcze, podróżując autobusem przez Iran czy Afganistan, można spotkać sytuacje, w której współpasażerowie, w czasie postoju, po długiej jeździe przyjmują ulubioną dla nich pozycję kuczną. Mogą tak trwać godzinami. Niewysoki wzrost Besa nie wynikał więc z tego, że miał być rzekomo karłem - bo takim go chcieli widzieć europejscy uczeni - ale z faktu, że przedstawiono go w ulubionej pozycji.
\r\n
\r\n\r\n
',1,6,0,41,'2009-08-10 08:18:48',62,'Witold Szirin Michałowski','2009-08-14 19:17:07',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-10 08:18:48','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,76,'Azja, Europa, Azjopa, geopolityka, Rosja, Polska, Ural, Putin, Egipt, Bes, Kasukaz, Sarmaci','W Azji wielu historyków prezentuje odmienną wizję dziejów, niż ta, w którą nakazuje się wierzyć Europejczykom. ',0,2849,'robots=\nauthor=Witold Szirin Michałowski'),(118,'Na drodze do niepodległości','na-drodze-do-niepodleglosci','','\r\n
\r\nHistoria starań Osetii Południowej i Abchazji o uzyskanie suwerenności
\r\n
\r\nW 1810 r. Abchazja dobrowolnie weszła w skład Imperium Rosyjskiego, jako samodzielne, niezależne od Gruzji księstwo. Po tym, jak w wyniku wojen kaukaskich drugiej połowy XIX w., część rdzennej ludności opuściła Abchazję, jej terytorium stało się atrakcyjne dla ekspansji gruzińskiej. Działania nacjonalistycznych kręgów w Gruzji, prowadzące do ustanowienia kontroli nad Abchazją, wzmogły się po rozpadzie Imperium Rosyjskiego. W maju 1918 r., nowo utworzona Gruzińska Republika Demokratyczna, wspierana przez niemieckie wojska, okupowała i anektowała Abchazję.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nZ nadejściem władzy radzieckiej, 31 marca 1921 r., proklamowano Abchaską Socjalistyczną Republikę Radziecką. Dwa miesiąca później nowe władze Gruzji uznały jej niepodległość.
\r\n
\r\nAbchaska Socjalistyczna Republika Radziecka, na prawach suwerennego państwa, brała udział w utworzeniu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, a w grudniu 1922 r. jej przedstawiciel podpisał Porozumienie o utworzeniu ZSRR.
\r\n
\r\nW ten sam sposób rozgrywała się sytuacja wokół Osetii. W 1774 r. naród osetyjski, ze wszystkimi swoimi ziemiami, dobrowolnie wszedł w poddaństwo Imperium Rosyjskiego, a w 1843 r., z południowej części Osetii, utworzono Obwód Osetyjski w składzie Guberni Tyfliskiej, który włączono do administracyjno-terytorialnego systemu Rosji.
\r\n
\r\nPo rozpadzie Imperium Rosyjskiego w 1917 r., w odpowiedzi na osetyjskie pragnienie pozostania w składzie Rosji, kierownictwo Gruzji dokonało próby siłowego przyłączenia południowej części Osetii. W 1920 r. uległa ona zbrojonej agresji, której towarzyszyły najokrutniejsze represje i ludobójstwo (około 20 tys. ludzi zginęło, ponad 50 tys. wygnano przez łańcuch górski Kaukazu na północ). W okresie radzieckim Osetyjczycy byli poddawani tym samym wyżej opisanym prześladowaniom i dyskryminacji, co Abchazi.
\r\n
\r\nPo powstaniu ZSRR Południową Osetię włączono w skład Gruzji jako Południowoosetyjski Obwód Autonomiczny, a Północną - w skład Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej.
\r\n
\r\nW okresie rozpadu Związku Radzieckiego, ówczesny prezydent Gruzji Zwiad Gamsachurdia, obrał kurs na stworzenie narodowego, unitarnego państwa. Pod hasłem „Gruzja - dla Gruzinów\" oświadczył: Powinniśmy deportować Osetyjczyków do Rosji, powinniśmy podzielić terytorium Abchazji, powinniśmy anulować autonomię Adżarii, na terytorium Gruzji nie powinno być autonomii, panować powinna tytułowa nacja.
\r\n
\r\nOd lutego 1922 r. do lutego 1931 r., Abchaska Socjalistyczna Republika Radziecka była połączona na jednakowych zasadach z Gruzińską SSR we wspólne państwo. Nazywano ją „Umowną Abchaską SSR\". Jednak w lutym 1931 r., wbrew woli abchaskiego ludu, dekretem Stalina, Umowna Abchaska SSR została przekształcona w autonomiczną republikę i włączona do Gruzińskiej SSR. Podeptanie suwerennych praw Abchazji, zniżenie jej statusu do poziomu autonomii w składzie Gruzji doprowadziły do narodowego buntu, ludowego zgromadzenia, które wyraziło zdecydowany sprzeciw wobec takiego rozwiązaniu.
\r\n
\r\nW 1937 r. rozpoczął się jeden z najmroczniejszych okresów w najnowszej historii Abchazji. Z inicjatywy Ławrientija Berii na republikę spadł terror i represje, których celem miało być zniszczenie elity politycznej i intelektualnej narodu abchaskiego. Polityka gruzinizacji odbywała się na drodze siłowej: pismo abchaskie dostosowywano do zasad pisowni gruzińskiej, rdzenne nazwy abchaskie zastępowano gruzińskimi, w szkołach nauka odbywała się po gruzińsku. Abchazom zakazywano nazywać się narodem, skutecznie prowadzono politykę przesiedleńczą, mającą na celu złamanie etnodemograficznej struktury ludności. W okresie od 1937 do 1953 r. z Gruzji do Abchazji przesiedlono kilkadziesiąt tysięcy Gruzinów, przez co znacznie zwiększył się ich udział w składzie ludności Abchazji. Abchazowie mieli trudności ze zrobieniem kariery, jeżeli nie zmienili swoich nazwisk na modłę gruzińską.
\r\n
\r\n17 marca 1991 r. Osetia Południowa wzięła udział w referendum o przyszłości ZSRR, w którym 98% ludności opowiedziało się za zachowaniem Związku. Naczelna Rada Gruzińskiej SSR zakazała przeprowadzenia referendum na terytorium Gruzji i tym samym znów naruszyła obowiązujące wtedy prawa. Po rozpadzie ZSRR ludność Osetii Południowej, podczas referendum w dniu 19 stycznia 1992 r., praktycznie jednogłośnie opowiedziała się za proklamowaniem niepodległości Południowej Osetii. 29 maja 1992 r. Naczelna Rada Republiki Południowej Osetii przyjęła Akt niepodległości państwa.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n23 lipca 1992 r. Naczelna Rada Abchazji proklamowała Abchazję, jako suwerenne państwo, podmiot prawa międzynarodowego. Jednocześnie parlament Abchazji zwrócił się do kierownictwa Gruzji z propozycją rozpoczęcia rokowań na temat ustanowienia równoprawnych kontaktów na mocy umowy federacyjnej.
\r\n
\r\nPołudniowa Osetia i Abchazja nie zgodziły się przyjąć dyktatu Tbilisi, w rezultacie czego gruzińskie kierownictwo postanowiło podporządkować ich sobie przy użyciu siły. Działania zbrojne, skierowane przez kierownictwo gruzińskie przeciw Osetii Południowej, pochłonęły w latach 1990-1991 ponad 3 tys. osób i doprowadziły do ucieczki ponad 40 tys. Osetyjczyków do Osetii Północnej. Spalono ponad sto południowoosetyjskich wsi.
\r\n
\r\nW wyniku rozpoczętej przez władze Tbilisi wojny przeciw Abchazji, w latach 1992-1993 zginęło około 7 tys. osób. Spośród 550 tys. przedwojennej ludności Abchazji 200-250 tys. osób (przeważnie narodowości gruzińskiej) stało się uchodźcami.
\r\n
\r\nPo tym, jak kosztem ogromnej liczby ofiar narodu abchaskiego i południowoosetyjskiego, zakończono agresywne wojny, przy aktywnym udziale Rosji rozpoczął się proces pokonywania konfliktów i formowania mechanizmów regulacyjnych.
\r\n
\r\n24 czerwca 1992 r. w Soczi prezydenci Rosji i Gruzji Borys Jelcyn i Eduard Szewardnadze podpisali Porozumienie w Sprawie Uregulowania Konfliktu Gruzińsko-Osetyjskiego, zgodnie z którym 14 lipca 1992 r. w Południowej Osetii rozpoczęła się operacja pokojowa: w strefę konfliktu wprowadzono Mieszane Siły Pokojowe, w których skład weszły bataliony rosyjskie, gruzińskie i osetyjskie. Na mocy porozumienia w Soczi stworzono także Mieszaną Komisję Kontroli ds. uregulowania konfliktu gruzińsko-osetyjskiego. W charakterze obserwatora w Komisji uczestniczyła także OBWE.
\r\n
\r\nW okresie od czerwca do sierpnia 2004 r. strona gruzińska, łamiąc wspomniane porozumienie, podjęła próbę rozwiązania problemu drogą siłową.
\r\n
\r\n![](\"images/stories/kojkoty.jpg\" "\\"Prezydent")
5 listopada 2004 r., dzięki pośrednictwu Rosji, odbyło się w Soczi spotkanie premiera Gruzji Zuraba Żwani i prezydenta Południowej Osetii Eduarda Kokojty\'ego. Rezultatem spotkania było podpisanie oświadczenia, w którym zobowiązywano się do zaprzestania ognia i utrwalano rozporządzenie wyprowadzenia wszystkich pozostających w strefie konfliktu nielegalnych formacji zbrojnych.
\r\nEduard Kokojty zgodził się z zainicjowanym przez Zuraba Żwanię trójetapowym planem uregulowania konfliktu, zreferowanym przez kierownictwo gruzińskie jesienią 2004 r. na 59. sesji Zgromadzenia Generalnego ONZ, demonstrując w ten sposób otwartość na pokojowe rozwiązanie problemów, w tym także kwestii statutowych. Jednak po śmierci Żwania w niejasnych okolicznościach na początku 2005 r. Saakaszwili zrezygnował z trójetapowego planu, który dawał nadzieję na osiągnięcie porozumienia gruzińsko-osetyjskiego.
\r\n
\r\n12 grudnia 2005 r. prezydent Osetii Południowej Eduard Kokojty podjął nową próbę osiągnięcia kompromisu. Skierował do Saakaszwilego i OBWE propozycję rozpoczęcia wspólnej z Gruzinami pracy nad programem działań w kwestii uregulowaniu konfliktu w ramach Mieszanej Komisji Kontroli. Reakcja gruzińskiego premiera Zuraba Nogaidelego była pozytywna. Odpowiednie porozumienie znalazło się w dokumentach Komisji podpisanych przez ministra ds. uregulowania konfliktów Gieorgija Chaindrawę. To stanowisko znalazło poparcie w OBWE, której przedstawiciele także opowiedzieli się za podpisaniem przez Tbilisi i Cchinwali dokumentu o niestosowaniu siły.
\r\n
\r\nAle gruzińska strona ponownie kardynalnie zmieniła swoje stanowisko. Gieorgija Chaindrawę usunięto, a nowy minister ds. uregulowania konfliktów Merab Antadze, podczas posiedzenia Mieszanej Komisji Kontroli w Moskwie w dniach 17-18 sierpnia 2006 r. zrezygnował z kontynuowania pracy nad wspólnym programem, oświadczywszy, że uregulowanie powinno opierać się na jednostronnym stanowisku kierownictwa gruzińskiego. W ten oto sposób proces pokojowy znalazł się w ślepym zaułku. Winnym była strona gruzińska, która w następstwie całkowicie zrezygnowała z pracy w ramach Komisji.
\r\n
\r\n12 listopada 2006 r. w Osetii Południowej odbyło się kolejne referendum w sprawie niepodległości, a także wybory prezydenta tej republiki (przytłaczającą większością głosów ponownie wybrano Kokojty\'ego). Jednocześnie w niektórych gruzińskich wsiach Południowej Osetii Tbilisi zorganizowało prowokacyjne „alternatywne wybory\" i „referendum\", na podstawie których sformowano marionetkowe organy władzy na czele z Dmitrijem Sanakojewem.
\r\n
\r\nOd końca czerwca 2007 r. uaktywniły się działania Gruzinów w kwestii zwiększenia sił zbrojnych w strefie konfliktu i wokół niej.
\r\n
\r\n7 sierpnia 2007 r. strona gruzińska oskarżyła Rosję o naruszenie przestrzeni powietrznej Gruzji i zrzucenie rakiety lotniczej na obszarze gruzińskiej stacji radiolokacyjnej w strefie konfliktu gruzińsko-osetyjskiego, czym rozwinęła hałaśliwą kampanię antyrosyjską na arenie międzynarodowej. MSZ Rosji i Główny Sztab Sił Powietrznych obaliły oskarżenie. Rezultaty pracy rosyjskich ekspertów, którzy odwiedzili Tbilisi w dniach 16-17 sierpnia 2007 r., pozwoliły wyciągnąć wniosek, że chodzi o jawną antyrosyjską prowokację. Przedstawione ekspertom „namacalne dowody\", zawierały części od różnych rakiet. Z przeprowadzenia wspólnego śledztwa strona gruzińska zrezygnowała.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n4 marca 2008 r. parlament Osetii Południowej zwrócił się do sekretarza generalnego ONZ, Prezydenta Rosji i przywódców państw UE i WNP z prośbą o uznanie niepodległości republiki.
\r\n
\r\nWedług podobnego scenariusza rozwijała się sytuacja wokół uregulowania konfliktu gruzińsko-abchaskiego. 14 maja 1994 r. w Moskwie między Gruzją i Abchazją przy pośrednictwie Rosji podpisano Porozumienie o wstrzymaniu ognia i rozdzieleniu sił. Na mocy tego dokumentu oraz decyzji Rady Przywódców Państw WNP od czerwca 1994 r. w strefie konfliktu rozpoczęto dyslokację Kolektywnych Sił Pokojowych WNP. Rada Bezpieczeństwa ONZ stworzyła Misję ONZ w Gruzji (UNOMIG).
\r\n
\r\nW 1994 r. utworzono Grupę Przyjaciół Sekretarza Generalnego ONZ ds. Gruzji, w której skład weszły Rosja, Wielka Brytania, Niemcy, Francja i USA. Rosja otrzymała ponadto określony w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ status strony pomagającej.
\r\n
\r\n19 stycznia 1996 r. Rada przywódców państw WNP podjęła decyzję „O środkach uregulowania konfliktu w Abchazji i Gruzji\", nakładającą ograniczenia w kontaktach z Abchazją na linii handlowo-ekonomicznej, finansowej, transportowej i w innych dziedzinach.
\r\n
\r\n6-7 marca 2003 r. w Soczi odbyło się spotkanie prezydentów Rosji Władimira Putina i Gruzji Eduarda Szewardnadze z udziałem strony abchaskiej. Przyjęto rozwiązanie o stworzeniu trzech grup roboczych z udziałem Rosji, Gruzji i Abchazji:
\r\n1) ds. powrotu uchodźców i przesiedlonych do okręgu galskiego,
\r\n2) ds. odbudowy ruchu kolejowego Soczi-Suchumi-Tbilisi,
\r\n3) ds. modernizacji stacji hydroelektrycznej Ingurii.
\r\nJednakże rozpoczęte na tych kierunkach prace zostały zerwane po objęciu władzy w Gruzji przez Michaiła Saakaszwilego.
\r\n
\r\nW latach 2004-2005 gruzińskie kutry straży przybrzeżnej niejednokrotnie zatrzymywały i ostrzeliwały tureckie statki towarowe, płynące do Abchazji. W związku z tym Suchumi wstrzymało swój udział w procesie negocjacyjnym.
\r\n
\r\n18 czerwca 2006 r. gruziński parlament przyjął rozporządzenie, w którym uznano, że działania misji pokojowych w Abchazji i Południowej Osetii stanowią jedną z najważniejszych barier na drodze pokojowego uregulowania konfliktu. W związku z tym rząd Gruzji otrzymał polecenie rozpoczęcia procedur, mających na celu przerwanie operacji pokojowych w Abchazji i Południowej Osetii, anulowanie właściwych umów i struktur międzynarodowych, jak również natychmiastowe wyprowadzenie kontyngentów Kolektywnych Sił Pokojowych WNP z Gruzji i ich zamianę na międzynarodowe siły policyjne.
\r\n
\r\nW lipcu 2006 r. zaostrzyła się sytuacja w górnej części Wąwozu Kodorskiego, gdzie wprowadzono policjantów i wojskowe odziały Gruzji, naruszając tym samym Porozumienie Moskiewskie z 1994 r. Rząd Gruzji poinformował o przeprowadzeniu w Wąwozie Kodorskim operacji policyjnej w celu «odbudowania porządku konstytucyjnego».
\r\n
\r\n13 kwietnia 2007 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 1752, w której potwierdzono stabilizacyjną rolę Kolektywnych Sił Pokojowych WNP. Zaapelowano w niej także do strony gruzińskiej, by zapewniła zgodność sytuacji w górnej części Wąwozu Kodorskiego z Porozumieniem Moskiewskim z 1994 r., jak również w trybie natychmiastowym zrewidowała dokumenty dotyczące niestosowania siły między Tbilisi i Suchumi, a także powrotu uchodźców i przesiedleńców.
\r\n
\r\nIgnorując tezy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1752, strona gruzińska w dalszym ciągu umacniała obecność swoich pododdziałów policyjnych i wojskowych w górnej części Wąwozu Kodorskiego. W sierpniu 2008 r. ugrupowania liczyły sobie prawie 2,5 tys. osób.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n\r\n
\r\n
Od sierpnia 2007 r. do marca 2008 r. obserwatorzy wojskowi Misji ONZ w Gruzji odnotowali 26 lotów aparatów bezzałogowych, które naruszając Porozumienie Moskiewskie z 1994 r. i rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ, wykonywały zwiadowcze loty nad terytorium Abchazji. W ten sposób strona gruzińska zablokowała proces negocjacyjny, uniemożliwiwszy uzgodnienie warunków zapewnienia bezpieczeństwa, rozwoju społeczno-ekonomicznego Abchazji i rozwiązania dotkliwych problemów jej ludności.
\r\n
\r\n
W takich warunkach, 6 marca 2008 r. MSZ Rosji skierowało do Komitetu Wykonawczego WNP oficjalną notę, w której zakomunikowano, że Federacja Rosyjska, w związku z powyższymi okolicznościami, nie czuje się w obowiązku przestrzegania też Rozwiązania Rady Przywódców Państw WNP „O środkach uregulowania konfliktu w Abchazji i Gruzji» z dnia 19 stycznia 1996 r., który wprowadzał zakaz współpracy z Abchazją w sferze handlowo-ekonomicznej, finansowej, transportowej itp. Zaznaczmy, że Grupa Przyjaciół Sekretarza Generalnego ONZ ds. Gruzji niejednokrotnie zalecała zdjęcie sankcji ekonomicznych wobec Abchazji. Rekomendację tę poparła także Rada Bezpieczeństwa ONZ w swojej rezolucji 1781 z dnia 15 października 2007 r.
\r\n
\r\n
16 kwietnia 2008 r. Władimir Putin wydał Rządowi Federacji Rosyjskiej, federalnym organom władzy wykonawczej oraz organom władzy wykonawczej podmiotów Federacji Rosyjskiej rozporządzenie, by zabezpieczyć wszechstronną obronę praw, swobód i interesów prawnych obywateli Federacji Rosyjskiej, zamieszkałych w Abchazji i Południowej Osetii. W ramach realizacji tego rozporządzenia przewidziana była współpraca z faktycznymi organami władzy Abchazji i Południowej Osetii, w tym w sferze handlowo-ekonomicznej, społecznej, naukowo-technicznej, a także informacyjnej, kulturalnej i edukacyjnej.
\r\n
\r\n
Na tle stałych prowokacji ze strony Gruzji, jej działań o charakterze destabilizacyjnym, jak również narastania napięcia w strefie konfliktu gruzińsko-abchaskiego, 29 kwietnia 2008 r. strona rosyjska podjęła decyzję o umocnieniu kontyngentu Kolektywnych Sił Pokojowych WNP w ramach liczby, określonej Rozporządzeniem Rady Przywódców Państw WNP z dnia 22 sierpnia 1994 r.
\r\n
\r\n
W toku rozmów z Michaiłem Saakaszwilim 6 czerwca 2008 r. w Petersburgu i 6 lipca 2008 r. w Astanie Prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew stanowczo wezwał do podpisania przez Gruzję, Abchazję i Południową Osetię porozumień o niestosowaniu siły i gwarancjach bezpieczeństwa, jak również zawarcia porozumienia o wyprowadzeniu gruzińskich pododdziałów wojskowych i policyjnych z górnej części Wąwozu Kodorskiego i deeskalacji sytuacji w wąwozie.
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Kulminacyjnym punktem polityki prowokacji ze strony Tbilisi okazała się noc z 7 na 8 sierpnia 2008 roku. Strona gruzińska, na przekór wygłoszonym kilka godzin wcześniej przez Michaiła Saakaszwilego zapewnieniom o niestosowaniu siły, rozpoczęła działania wojenne przeciw Południowej Osetii, z zastosowaniem ciężkich zbrojeń i techniki wojennej (lotnictwo, czołgi, haubice, wieloprowadnicowe wyrzutnie rakiet). Masowanemu uderzeniu uległ sztab Kolektywnych Sił Pokojowych - ogień prowadzono po punktach obserwacyjnych tych sił, osiedlach mieszkaniowych, cmentarzach, zabytkach kultury. Pociski trafiły także w biuro OBWE, gdzie znajdowali się obserwatorzy z ramienia tej organizacji. Dnia 8 sierpnia gruzińskie wojska wkroczyły do Cchinwali. Do działań gruzińskiej armii przyłączyli się także gruzińscy żołnierze z kontyngentu Kolektywnych Sił Pokojowych, którzy przed atakiem na Cchinwali zbiegli, a potem strzelali do swoich kolegów z misji pokojowej.
W celu odparcia ataku gruzińskiego, realizując zobowiązania Rosji nałożone przez Porozumienie z 1992 roku i zgodnie z prawem do samoobrony wynikającym z artykułu 51 Statutu ONZ, na pomoc rosyjskiej misji pokojowej w Południowej Osetii ruszyły pododdziały sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Po wyzwoleniu Południowej Osetii i stłumieniu pozycji gruzińskich, z których ostrzeliwano terytorium osetyjskie, 12 sierpnia 2008 roku prezydent Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew podjął decyzję o zakończeniu operacji w związku z osiągnięciem jej celów. Bezpieczeństwo sił pokojowych i ludności cywilnej zostało przywrócone.
10 sierpnia 2008 roku w związku z atakiem gruzińskich wojsk na Południową Osetię i wyjawieniem planów analogicznej akcji przeciw Abchazji do strefy konfliktu gruzińsko-abchaskiego wprowadzono rosyjską formację wojskową, ukształtowaną na bazie powietrzno-desantowych wojsk Rosji. Podstawowym zadaniem ugrupowania było wykluczenie powtórki sytuacji, kiedy w wyniku gruzińskiego ataku na Cchinwali zginęli przedstawiciele rosyjskich sił pokojowych, zapobieganie rozprzestrzenianiu się działań wojennych na terytorium Abchazji, obrona obywateli Rosji i ludności cywilnej oraz niedopuszczenie do katastrofy humanitarnej.
12 sierpnia strona abchaska rozpoczęła operację mającą na celu wyparcie gruzińskich formacji zbrojnych ze strefy Wąwozu Kodorskogo i ustanowieniu kontroli nad Górnym Kodori. 13 sierpnia wąwóz oddano do dyspozycji administracji obywatelskiej rejonu gulripskiego.
W wyniku gruzińskiego ataku w Południowej Osetii zginęło 64 żołnierzy rosyjskich, wśród nich 12 z misji pokojowej, ponad 323 było rannych. Ofiary w ludności cywilnej wyniosły około półtora tysiąca osób. Kilkudziesięciu tysięcy mieszkańców Południowej Osetii pozbawiono dachu nad głową, wody i pożywienia. W ciągu czterech dni rosyjską granicę przekroczyło 35 tysięcy uchodźców.
25 sierpnia 2008 roku obie izby Zgromadzenia Federalnego Rosji jednogłośnie przyjęły oświadczenie o poparciu niepodległości Południowej Osetii i Abchazji oraz rekomendowały władzy wykonawczej wprowadzenie w życie niezbędnych procedur mających na celu uznanie tej niepodległości przez stronę rosyjską. Była to odpowiedź na oficjalne apele Cchinwali i Suchumi.
26 sierpnia 2008 roku prezydent Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew podpisał dekrety o uznaniu przez Federację Rosyjską niepodległości Południowej Osetii i Abchazji.
\r\n
\r\nTekst jest kompilacją serii artykułów, pochodzących z bloga Leonida Swiridowa, rosyjskiego dziennikarza, korespondenta szefa polskiego biura agencji informacyjnej ![](\"images/stories/rian-eng-logo.png\" "\\"RIA")
. \r\n
\r\n
',1,6,0,41,'2009-08-11 07:28:04',62,'Leonid Swiridow','2009-08-16 10:59:59',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-11 07:28:04','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=1\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',16,0,74,'Osetia Południowa, Abchazja, ZSRR, ONZ, Rosja, Gruzja, wojna, Kaukaz, WNP, Saakaszwili, Kojkoty','Na drodze do niepodległości, Historia starań Osetii Południowej i Abchazji o uzyskanie suwerenności',0,1921,'robots=\nauthor=Leonid Swiridow'),(120,'Co niszczy Amerykę?','co-niszczy-ameryke?','','
\r\n
\r\n\r\nArkadiusz Meller
\r\n
\r\nPatrick J. Buchanan, Dzień sądu, czyli jak pycha, ideologia i chciwość niszczą Amerykę, tł. Jerzy Morka, Kąty Wrocławskie 2008, s. 239.
\r\n
\r\n
\r\nPatrick J. Buchanan to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci obecnej sceny politycznej w Stanach Zjednoczonych AP. Konserwatysta, a raczej tradycjonalista, nie zwykle mocno krtyykujący politykę zagraniczną USA po 1989 roku oraz, co już nie powoduje takiego zaskoczenia, nieprzejednany wróg wszelkiej politycznej poprawności i zmian obyczajowych, mających miejsce po rewolucji kulturalnej lat sześćdziesiątych XX wieku.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nAutor omawianej książki to tradycjonalista katolicki, absolwent Uniwersytetu Georgetown i Uniwersytetu Columbia, do 2000 roku związany z Partią Republikańską. W czasie Zimnej Wojny doradzał prezydentom: Nixonowi, Fordowi i Reaganowi. W latach 1992, 1996 i 2000 bezskutecznie próbował ubiegać się o nominację Partii Republikańskiej w wyborach prezydenckich. W 2002 roku, sprzeciwiając się planowanej wojnie w Irakiem , został współzałożycielem periodyku ,,The American Conservative\". Omawiana książka jest trzecią jego autorstwa, która jest dostępna polskiemu czytelnikowi. Dwie poprzednie (Śmierć Zachodu i Prawica na manowcach), jak i Dzień sądu ukazały się nakładem wrocławskiego wydawnictwa ,,Wektory\".
\r\n
\r\nPunktem wyjścia książki Patricka Buchanan jest przekonanie o tym, że ,,Pax Amiericana się skończył. Wszelka, pełna przechwałek i pychy paplanina o Amerykańskim Imperium również jest sprawa przeszłości\" (s. 17). Sytuację, w której obecnie się znalazły Stany Zjednoczone, porównuje do sytuacji Wielkiej Brytanii pod koniec XIX wieku, kiedy to Imperium Brytyjskie, zachowując pozory mocarstwowości, chyliło się ku upadkowi i musiało zmagać się z rodzącymi się potęgami na kontynencie azjatyckim, europejskim czy też północnoamerykańskim. Jak zauważa autor, istnieje coraz więcej oznak, świadczących o tym, że Stany Zjednoczone tracą swoją hegemoniczną pozycję na arenie światowej m.in. na organizowanych konferencjach w Davos czy Doha uczestnicy tych spotkań coraz mniejszą uwagę zwracają na problemy USA. Ponadto według wszelkich badań społecznych Stany Zjednoczone są najbardziej znienawidzonym krajem przez wszystkie państwa arabskie, a ich przywódcy posuwają się do coraz bardziej radykalnych wystąpień np. w 2007 roku na Szczycie Arabskim król Arabii Saudyjskiej Abdullah otwarcie potępił wojnę w Iraku. Jak zauważa amerykański konserwatysta: ,,Odkąd w 1945 r. Franklin Delano Roosevelt spotkał się z królem Abdullem Azizem ibu Saud na pokładzie zakotwiczonego w Kanale Sueskim krążownika Quincy, na którym przypieczętowano przyjaźń amerykańsko-saudyjską, żaden władca Arabii Saudyjskiej nie posunął się do takiej obrazy Stanów Zjednoczonych\" (s. 19).
\r\n
\r\nWedług Patricka Buchanana, początkiem końca amerykańskiego panowania w świecie był rok 2006, kiedy to w oficjalnych deklaracjach, raportach administracji Busha pojawiały się wzmianki o tym, że sytuacja w Iraku przybrała niekorzystny dla Stanów Zjednoczonych kształt. Ponadto to w tym roku fundamentaliści islamscy wygrali wybory w Egipcie, Iranie Palestynie, Libanie. Z kolei w Ameryce Łacińskiej swoje wpływy umocnili komunizujący populiści tacy jak Hugo Chavez czy Andres Manuel Lopez Obrador w Meksyku, którzy za głównego wroga uznają USA. Z kolei rok później prezydent Władimir Putin na konferencji bezpieczeństwa w Monachium otwarcie zarzucił Ameryce budowanie jednobiegunowego świata. Dodatkowo antyamerykanizm, jak nigdy dotąd, nie był tak rozpowszechniony jak obecnie w efekcie, czego USA są izolowane na arenie międzynarodowej.
\r\n
\r\nPolityka zagraniczna jednak to nie jedyne problemy, z którymi przyszło borykać się współczesnej Ameryce. Równie niebezpiecznie przedstawiają się zagrożenia wewnętrzne, do których autor zalicza: spadek produkcji, wzrost bezrobocia, dyslokacja przedsiębiorstw z USA do krajów Trzeciego Świata, rosnące zadłużenie amerykańskich przedsiębiorstw, zwiększający się deficyt handlu zagranicznego. Oprócz problemów ekonomicznych zagrożeniem stają się także zagadnienia związane z nielegalną emigracją, które stanowią niebezpieczeństwo dla wewnętrznej spoistości kraju i jego bezpieczeństwa wewnętrznego oraz wojująca ideologia poprawności politycznej.
\r\n
\r\n\r\nWedług Patricka Buchanana, przyczyną imperialnej polityki zagranicznej prowadzonej przez USA za czasów Georga W. Busha było kierowanie się przez jego administrację ideologią neokonserwatystów, którzy w okresie Zimnej Wojny przeszli ewolucję z pozycji skrajnie lewicowych, niemalże trockistowskich na pozycje antykomunistyczne, karzące wspierać wszelkie działania, które przyczyniały się do walki z Związkiem Sowieckim. Z kolei po upadku komunizmu stali się ideologami głoszącymi konieczność rozprzestrzenia demokracji na całym świecie. Wykonawcą ich ideologicznych założeń stał się prezydent Georg Bush, który otwarcie w swoich publicznych wystąpieniach deklarował, że celem Stanów Zjednoczonych jest zaprowadzenie na całym świecie demokracji liberalnej, gdyż jak twierdził była to jedyna możliwość zagwarantowania USA wolności. W ten sposób, jak zauważa autor omawianej książki, wrogiem Ameryki stały się wszelkie państwa, które utrzymują niedemokratyczne reżimy. Jak trafnie zauważa Patrick Buchanan: ,,Na Ziemi jest 190 państw. Pięćdziesiąt krajów afrykańskich i arabskich oraz Chiny można z czystym sumieniem uznać za autokratyczne, despotyczne, zniewolone albo dyktatorskie. Bush natomiast przypisał sobie prawo mieszania się w ich wewnętrzne sprawy poprzez dążenie do rozwoju demokratycznych ruchów i instytucji oraz wspieranie ich w każdym kraju i kulturze. Wciągnął tym samym na listę wrogów Ameryki niedemokratyczne państwa na ziemi - od Azerbejdżanu po Zimbabwe\" (s. 82). Według amerykańskiego konserwatysty demokracja w ujęciu neokonserwatystów stała się swoistego rodzaju substytutem religii, która przybiera charakter gnozy manichejskiej, gdyż wszystko definiuje się jedynie w opozycji dobro-zło, gdzie stroną uosabiającą dobro jest system demoliberalny. W imię owego \"dobra\" dokonuje się oczywistych oszustw ,polegających chociażby na twierdzeniu, że państwa demokratyczne nie prowadzą lub unikają prowadzenia ze sobą konfliktów oraz, że reżim demoliberalny zapewnia społeczeństwu wolność i chroni go przed powstaniem totalitaryzmu. Jak trafnie zauważa Patrick Buchanan ludowładztwo staje się ideolatrią, swoistego rodzaju państwowym kultem w imię, którego należy wszczynać światowe krucjaty.
\r\n
\r\nJednak cele Busha miały jeszcze bardziej ekspansywny charakter, gdyż nie ograniczały się jedynie do rozprzestrzeniania demokracji, ale także zamierzał ,,również monitorować postępy przywódców państw zaprzyjaźnionych w ich wysiłkach zmierzających ku temu, aby sprostać amerykańskim standardom demokracji\" (s. 82). Założenie neokonserwatystów, że wolność USA jest zależna od jej istnienia w innych państwach według autora Dnia sądu jest fałszywe i wynika jedynie z ideologicznych założeń: ,,Łotwa utraciła niepodległości w 1940 r. i odzyskała ją dopiero w roku 1991. Czy w tamtym okresie wolność Stanów Zjednoczonych została w jakiś uszczuplona? Po tym, jak Bush powiedział w Rydze, że nasza wolność jest uzależniona od wolności innych narodów, w Tajlandii miał miejsce przewrót wojskowy. Siły zbrojne przejęły władzę w Bangladeszu i na Fidżi, a władcy Malezjii, Singapuru, Sri Lanki, Pakistanu i Filipin podjęli działania w celu zablokowania demokratycznych reform. (...) W dziewiętnastym wieku koegzystowaliśmy z brytyjskim, francuskim, rosyjskim i japońskim imperium, które sprawowały władzę nad większością obszaru świata, a setki milionów mężczyzn i kobiet trzymały w kolonialnej niewoli. W pierwszej wojnie światowej walczyliśmy jako ,,mocarstwo stowarzyszone\" ze wszystkimi czterema imperiami. Czy nasza wolność na tym ucierpiała? W jakim momencie naszych dziejów wolność innych narodów stała się nierozerwalne związane z naszą?\" (84-85).
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWedług autora omawianej książki przyczyną terroryzmu islamskiego skierowanego przeciw Ameryce jest nienawiść Arabów wobec USA, które jest postrzegane jako państwo ingerujące w suwerenność państw muzułmańskich i okupujących cześć ich terytoriów. Na potwierdzenie swojej tezy przytacza dane statystyczne, z których wynika, że większość osób, które dokonały zamachów terrorystycznych pochodziła z krajów arabskich, w których Stany Zjednoczone utrzymywały lub utrzymują swoje bazy wojskowe. Trafnie zauważa, że samo zaprowadzenie demokracji, która w zdecydowanej większości krajów muzułmańskich nigdy nie miała miejsca nie spowoduje, że zniknie problem terroryzmu lub nienawiści islamistów do Zachodu, gdyż: ,,To nie forma rządów decyduje o charakterze kraju. To, jakim on będzie, zależy od mentalności jego ludności\" (s. 95). Jedynym możliwym wyjściem z tej niekorzystnej sytuacji dla USA, w opinii autora omawianej książki, jest wycofanie wojsk amerykańskich z terytoriów newralgicznych dla muzułmanów jak przede wszystkim Półwysep Arabski.
\r\n
\r\nPowyższe wskazanie to nie jedyna wskazówka, której udziela Patrick Buchanan, w celu zmiany amerykańskiej polityki zagranicznej. Przede wszystkim zauważa za amerykańską konserwatystką Jeane Kirkpartick, że samo skoncentrowanie przez państwo nadmiernej uwagi na polityce zagranicznej jest nienaturalnym objawem, gdyż znaczy to, że państwo to albo prowadzi wojnę (lub jest nią zagrożone) albo prowadzi politykę ekspansjonistyczną. Ponadto konstytucja Stanów Zjednoczonych praktycznie nie porusza kwestii dotyczących polityki zagranicznej i nie nakłada na USA prowadzenia \"misji\" szerzenia demokracji. Dlatego według autora Dnia sądu politycy amerykańscy powinni kierować się wskazaniem Georga Waszyngtona, który zalecał nie wiązaniem się przez Stany Zjednoczone żadnymi, poza wyjątkowymi sytuacjami, wiążącymi sojuszami militarno-politycznymi oraz odsunięcie się od spraw dziejących się na kontynencie europejskim, jako potencjalnie zagrażającym interesom amerykańskim. Jak wskazuje autor powyższe wytyczne przez blisko półtora wieku zostały złamane tylko trzykrotnie, kiedy to USA prowadziły wojnę z którymś z krajów europejskich. Tym samym przestrzeganie ich umożliwiło osiągnięcie przez Stany Zjednoczone pozycji mocarstwa. Według Patricka Buchanana, wraz z zakończeniem Zimnej Wojny, która była sytuacją wyjątkową, powinno w amerykańskiej polityce zagranicznej dojść do zerwania z poczuciem realizowania \"misji\". Dlatego też postuluje wycofanie się Stanów Zjednoczonych z zobowiązań zawartych z poszczególnymi państwami w okresie Zimnej Wojny, gdyż jak wskazuje ilość zawartych dwustronnych zobowiązań (z ponad sześćdziesięcioma krajami) powoduje, że USA nie są w stanie z nich się wywiązać, a kraje, które posiadają takie gwarancje same nie podejmują wysiłków by sobie zabezpieczyć bezpieczeństwo. Ponadto podstawowym wskazaniem polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych powinno być nie podejmowanie interwencji zbrojnych przeciw państwom ze względu na ich formę ustrojową, o ile nie stanowią one bezpośredniego zagrożenia dla Ameryki. Jak pisze autor omawianej książki: ,,Na świecie istniej dwieście państw. Które z wojen, jakie ze sobą toczyły one lub toczą, naprawdę zagrażają naszemu bezpieczeństwu i interesom? Jeżeli państwa te nie zagrażają nam, nie atakują nas ani nie wystawiają na szwank naszych żywotnych interesów, dlaczego, na litość Boską, ma nas interesować, czy rządzą nimi autokraci, demokraci, ajatollahowie, islamiści, generałowie czy prezydenci? Polityka wewnętrzna innych krajów nie powinna być naszą sprawą, chyba, że, tak jak w czasach Zimnej Wojny, rządy tych krajów kierują się ideologią zakładającą wejście z nami w wojenny konflikt\" (s. 219).
\r\n
\r\nAmerykański konserwatysta największe zagrożenie dla suwerenności Stanów Zjednoczonych upatruje nie w zagrożeniu terrorystycznym, ale w procesach globalizacyjnych, a zwłaszcza w perspektywie utworzenia Unii Północnoamerykańskiej wzorowanej na Unii Europejskiej, która gospodarczo i politycznie złączyłaby Kanadę, USA i Meksyk. Podstawą dla tego projektu stało się zawarcie między wymienionymi wyżej państwami układu o wolnym handlu (NAFTA). W ramach budowy nowego superpaństwa realizowany jest projekt budowy superautostrady NAFTA, która ma zintegrować pod względem komunikacyjnym trzy wspomniane kraje. Ponadto tworzone są podstawy międzynarodowego sądownictwo arbitrażowego dla państw NAFTY, które będzie nadrzędne wobec sądów USA. Według Patricka Buchanana wspomniany proces jest realizowany w interesie wielkich, międzynarodowych korporacji, które nie uwzględniają interesu państwa lub narodu, lecz jedynie swój własny. Dlatego, między innymi, domagają się zniesienia granic między wspomnianymi państwami, czy też sprzeciwiają się wszelkim próbom ochrony rynku wewnętrznego przed importem w zamian za to propagują ideę wolnego handlu, od której takie kraje jak Chiny, Japonia, Rosja czy też UE de facto odstąpiły stosując różnego rodzaju formy protekcjonizmu wewnętrznego rynku. Już obserwowanym skutkiem powyższego projektu jest masowy napływ nielegalnych imigrantów z krajów Ameryki Łacińskiej. Zdaniem autora Śmierci Zachodu wzrastająca liczba imigrantów zagraża społecznej homeostazie, gdyż powołując się na badania Roberta Putnama stwierdza, że wzrost imigrantów powoduje zwiększanie się nieufności społecznej, dezintegracji społecznej, wzrost przestępczości oraz separację kulturową imigrantów od pozostałej części wspólnoty. Taka sytuacja oznacza jedynie rozpad państwa.
\r\n
\r\nJak zauważa amerykański tradycjonalista, sytuacja, w której mieszkańcy Stanów Zjednoczonych nie podzielają tych samych wartości wyrosłych z dziedzictwa chrześcijańskiego powoduje, że propaguje się w sposób nachalny ideą państwa sekularnego, mającą spajać wewnętrznie rozbitą wspólnotę, w którym wszelkie opinie, wyznania są równorzędne, a więc nie ma miejsca na uprzywilejowaną pozycję chrześcijaństwa: ,,Zdając sobie sprawę, że dzielą nas rzeczy konstytuujące prawdziwe państwo (...) intelektualiści starają się dać nam w zamian abstrakcyjną koncepcję, państwo sztuczne i pozbawione treści, państwo wymyślone, ideologiczne, na swój sposób ,,wyznaniowe\", którego dogmatem jest nowa trójca: różnorodności, demokracja i równość. Chrześcijaństwo jest rugowane ze szkół, a na jego miejsce wprowadza się nową obywatelską religię. Dylematem liberałów i neokonserwatystów, którzy propagują ową nową religię i nowe wyznaniowe państwo, jest niewygodny dla nich fakt, że nie mają one żadnych korzeni w historii i tradycji. Amerykanie nie będą skłonni wysyłać swoich synów, aby walczyli i ginęli za tak wydumane koncepcje\" (s. 164).
\r\n
\r\nDla Patricka Buchanana jedyną możliwością wyjścia USA z kryzysu, w którym się znalazły, jest także, oprócz odejścia od dotychczasowej polityki zagranicznej, ograniczenie ilości imigrantów przez budowę płotu granicznego wzdłuż granicy między USA a Meksykiem; wprowadzenie restrykcyjnych przepisów dotyczących nielegalnej imigracji; wprowadzenie tzw. podatku granicznego, na importowane towary; odebranie Sądowi Najwyższemu kompetencji dotyczących spraw obyczajowych i przekazanie ich do legislatur stanowych i Kongresu.
\r\n
\r\nRozwiązania, które proponuje Patrick Buchanan niekiedy mogą wzbudzać zastrzeżenia wśród polskiego czytelnika jak np. jego negatywny stosunek do przyjęcia w skład NATO krajów Europy Środkowo-Wschodniej czy ograniczenie imigracji, jednak, jak zauważa w posłowi do książki wybitny wrocławski naukowiec i publicysta Damian Leszczyński, mamy do czynienia z książką amerykańskiego, konserwatywnego patrioty, który na pierwszym miejscu stawia interes własnego państwa, narodu, a nie dobro abstrakcyjnych, będących wytworem ideologicznym, wspólnot ponadnarodowych.
\r\n
\r\nTekst ukazał się nr 14, lato 2009 kwartalnika społeczno-politycznego ![](\"images/stories/mysl2.jpg\" "\\"Kwartalnik")
',1,1,0,46,'2009-08-13 05:59:39',62,'Arkadiusz Meller','2009-08-18 16:01:47',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-13 05:59:39','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=1\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',17,0,18,'Patrick J. Buchanan, Dzień sądu, czyli jak pycha, ideologia i chciwość niszczą Amerykę, USA, Bush, USA, Stany Zjednoczone, Pax Americana, recenzja, neokonserwatyści, NAFTA. Rosja, Japonia','Patrick J. Buchanan, Dzień sądu, czyli jak pycha, ideologia i chciwość niszczą Amerykę, tł. Jerzy Morka, Kąty Wrocławskie 2008, s. 239,',0,1541,'robots=\nauthor=Arkadiusz Meller'),(121,'Marines w Gruzji','marines-w-gruzji','','\r\n\r\n
\r\n
\r\nStany Zjednoczone postanowiły wznowić program szkolenia gruzińskich sił zbrojnych z myślą o ich udziale w operacji w Afganistanie i wprowadzeniu standardów bojowych NATO, jak poinformowali przedstawiciele amerykańskiego Departamentu Obrony.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWaszyngton przekazał jednocześnie informacje o szkoleniowych planach Moskwie, a rzecznik departamentu Geoff Morell zapewnił, że „misja szkoleniowa nie obejmuje zakresu obrony wewnętrznej lub innych zdolności bojowych, które Gruzini mogliby wykorzystywać na swoim terytorium\".
\r\n
\r\nProgram ma rozpocząć się 1 września i potrwa pół roku, a udział weźmie w nim 69 amerykańskich instruktorów. Do marca przyszłego roku batalion gruzińskich żołnierzy ma być przygotowany do wzięcia udziału w misji w Afganistanie. Strona amerykańska deklaruje, że broń, której Gruzini używać będą podczas misji nie zostanie bezzwrotnie przekazana po jej zakończeniu na wyposażenie armii gruzińskiej.
\r\n
\r\nGruzja, w przeciwieństwie do wielu krajów członkowskich NATO, nie postawiła żadnych warunków ograniczających użycie jej sił zbrojnych w Afganistanie. Uznaje się, że deklaracja pełnego sojuszniczego współdziałania ze strony Tbilisi stanowi wyraz dążenia obecnego kierownictwa tego kraju do członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim. W realność takiego scenariusza pozwalają wątpić źródła w Pentagonie, które zapewniają, że z jednej strony siły gruzińskie potrzebne są w charakterze posiłków w Afganistanie, z drugiej jednak - nieodzowna jest ostrożność w relacjach z Rosją. Przedstawiciele Moskwy trwają natomiast na stanowisku ostrego sprzeciwu wobec jakiegokolwiek zaangażowania USA na Kaukazie, przypominając, że w 2008 roku tuż po przyjeździe do Gruzji amerykańskich szkoleniowców wybuchł konflikt w Osetii Południowej.
\r\n
\r\nMożliwymi rezultatami podjętej przez Waszyngton decyzji są:
\r\n\r\n1) zaostrzenie relacji rosyjsko-amerykańskich;
\r\n\r\n2) zwielokrotnienie wagi sporadycznych starć na granicy gruzińsko-południowoosetyjskiej;
\r\n\r\n3) usztywnienie pozycji Miheila Saakaszwilego uznającego militarną współpracę z USA i obecność amerykańskich instruktorów za polisę bezpieczeństwa i źródło legitymizacji.
\r\n\r\n
\r\nECAG
',1,6,0,40,'2009-08-14 10:25:11',62,'ECAG','2009-08-19 07:36:48',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-14 10:25:11','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,171,'USA, marines, Gruzja, NATO, Moskwa, Rosja','tany Zjednoczone postanowiły wznowić program szkolenia gruzińskich sił zbrojnych z myślą o ich udziale w operacji w Afganistanie i wprowadzeniu standardów bojowych NATO, jak poinformowali przedstawiciele amerykańskiego Departamentu Obrony.',0,1395,'robots=\nauthor=ECAG'),(122,'Pytanie retoryczne','pytanie-retoryczne','','\r\n\r\n
\r\nW odpowiedzi na list Dmitrija Miedwiediewa prezydent Juszczenko napisał m.in., że dążenie Ukrainy do członkostwa w NATO w żaden sposób nie jest wymierzone w Rosję, a ostateczna decyzja o wejściu do Sojuszu zostanie podjęta po przeprowadzeniu referendum. To fakt godny uwagi gdyż jak dotąd Wiktor Juszczenko unikał jasnej deklaracji w tej sprawie. Czynił tak mimo, że jeszcze w 2006 roku zebrano ponad 4 mln podpisów na rzecz przeprowadzenia ogólnonarodowego plebiscytu.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n
\r\nNiechęć Juszczenki brała się stąd, że według badań opinii publicznej, na Ukrainie szybko maleje liczba zwolenników NATO. W 1999 r. aż 80% ankietowanych opowiadało się za przystąpieniem Ukrainy do Paktu, w marcu 2005, 50%, w 2006, 45%, a obecnie już tylko 20%. W kontekście głosu opinii publicznej pytanie o to, kiedy Ukraina wejdzie do NATO staje się tylko pytaniem retorycznym. Ukraiński prezydent, którego poparcie społeczne u progu kampanii wyborczej nie przekracza 4% nie może dalej ignorować tych faktów.
\r\n
\r\n',1,6,0,40,'2009-08-14 10:47:18',62,'Leszek Miller','2009-08-17 04:11:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-14 10:47:18','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',16,0,170,'Ukraina, Juszczenko, Miedowiediew, NATO, list','W odpowiedzi na list Dmitrija Miedwiediewa prezydent Juszczenko napisał m.in., że dążenie Ukrainy do członkostwa w NATO w żaden sposób nie jest wymierzone w Rosję, a ostateczna decyzja o wejściu do Sojuszu zostanie podjęta po przeprowadzeniu referendum. ',0,1324,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(123,'naprawaliansy','naprawaliansy','','naprawaliansy','',-2,0,0,0,'2009-08-14 14:56:53',62,'','0000-00-00 00:00:00',0,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-14 14:56:53','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',1,0,0,'','',0,0,'robots=\nauthor='),(124,'Sojusz polsko-rosyjski?','sojusz-polsko-rosyjski?','','\r\n\r\n
\r\nZbliżająca się wizyta premiera Władimira Putina w Polsce jest jednym z najważniejszych wydarzeń w polskiej polityce zagranicznej obecnego roku. Rząd Donalda Tuska staje przed wielkim zadaniem normalizacji relacji polsko-rosyjskich, które w ostatnich latach znalazły się w stanie zbliżonym do zamrożenia.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nDialog obu stron jest nie tylko możliwy, ale też konieczny. Przede wszystkim łączy nasze kraje sąsiedztwo i wynikające z niego więzi natury gospodarczej i transportowej. Właśnie w tych dwóch dziedzinach współpraca powinna być najbardziej intensywna. Władimir Putin przybędzie do Polski w rocznicę wybuchu II wojny światowej. Nie jest to moment najszczęśliwszy, bowiem rocznicowe obchody i historyczne spory narastające wokół nich mogą zdecydowanie pogorszyć atmosferę rozmów. A spośród co najmniej trzech płaszczyzn, które stanowią rdzeń stosunków polsko-rosyjskich, one akurat mają najmniejsze znaczenie.
\r\n
\r\nToczące się obecnie negocjacje strony polskiej z Gazpromem mają doprowadzić do wynegocjowania korzystnego dla obu stron, wieloletniego kontraktu na dostawy gazu. Fetyszyzowana do tej pory koncepcja dywersyfikacji dostaw najprawdopodobniej okaże się trudniejsza do wcielenia w życie, niż uprzednio spekulowano. Dlatego przez wiele kolejnych lat to właśnie Gazprom pozostanie kluczowym dostawcą błękitnego paliwa do Polski. Warszawa może w tym kontekście wybrać drogę strategicznego partnerstwa energetycznego z naszym wschodnim sąsiadem. Obejmowałaby ona wejście kapitałowe Moskwy do realizowanego w Świnoujściu terminalu gazu skroplonego (LNG), być może w zamian za polski udział w Gazociągu Północnym. Jednocześnie celowym byłby powrót do idei budowy drugiej nitki Gazociągu Jamalskiego. W rezultacie to Polska stałaby się głównym krajem tranzytu rosyjskiego surowca, czerpiąc z tego faktu korzyści nie tylko ekonomiczne, ale i geopolityczne. Z obozu antyrosyjskich jastrzębi przeszlibyśmy do opcji pragmatycznej współpracy, wzmacniając tym samym polską pozycję w Unii Europejskiej, stając się niejako kreatorem europejskiej polityki wobec Moskwy. Moment na to jest być może znakomity, bowiem wiele wskazuje na to, że wrześniowe wybory do Bundestagu zakończą się kolejnym sukcesem chadeków Angeli Merkel. Niemiecka kanclerz i jej otoczenie wykazują natomiast daleko idącą rezerwę i niezrozumienie wobec Rosji. Polski nie stać na oczekiwanie na kolejnego Gerharda Schrödera, który budować będzie partnerstwo z Kremlem ponad naszymi głowami.
\r\n
\r\nDruga płaszczyzna odmrożenia relacji Warszawa-Moskwa dotyczy naszych wspólnych sąsiadów i wspólnych problemów z nimi związanych. Chodzi tu przede wszystkim o Ukrainę, ale także o Litwę. W krajach tych narastają tendencje szowinistycznego nacjonalizmu, postępuje proces rehabilitacji zbrodniarzy i kolaborantów z okresu II wojny światowej. Zjawiska te budzą niepokój i w Polsce i w Rosji. Budowa tożsamości narodowej przez te młode państwa na bazie antypolonizmu i rusofobii prowadzić może do utrudnienia i tak do tej pory skomplikowanych relacji z nimi. Polska powinna w tym kontekście dokonać przełomu w myśleniu o polityce wschodniej. Odejść, a przynajmniej zredukować znaczenie idei jagiellońskiej, współcześnie kontynuowanej na łamach paryskiej „Kultury\". To odejście polegać mogłoby na określeniu stref wpływów; na przykład Litwa i zachodnia Ukraina znaleźć mogłyby się w orbicie wpływów polskich, pozostały zaś obszar poradziecki - rosyjskich. W tym celu polska dyplomacja i wszelkie służby do tego celu powołane powinny wzmagać ekspansję gospodarczą i kulturową podmiotów polskich na tych obszarach, a jednocześnie unikać zbędnych interwencji i komentarzy dotyczących działań Moskwy w jej strefie.
\r\n
\r\nTrzecim obszarem wzajemnych relacji jest trudny teren historycznych sporów. Z ust kierownictw politycznych obu stron powinna paść jednoznaczna deklaracja pozostawienia ich badania naukowcom. W tym celu niezbędne jest oczywiście pełne otwarcie archiwów dla naukowców obu stron. Skuteczną formą prezentacji wzajemnych dziejów mogłoby stać się powołanie polskich katedr i instytutów w Federacji Rosyjskiej i rosyjskich - w Polsce. Wrażliwość obu stron musi zostać wszakże przy tym uszanowana. Rosjanie powinni wiedzieć jak wielką rolę w najnowszej historii Polski odgrywają i odgrywać będą takie postacie jak Józef Piłsudski; Polacy zaś powinni starać się zrozumieć, że w dalszym ciągu Wielka Wojna Ojczyźniana stanowi jeden z mitów założycielskich rosyjskiej państwowości.
\r\n
\r\nStrategiczne partnerstwo polsko-rosyjskie to pojęcie brzmiące dziś surrealistycznie. Spoglądając na mapę Europy musimy jednak zadać sobie pytanie o nasze cele i geopolityczne aspiracje. Jednym z nich powinno być radykalne wzmocnienie Warszawy w UE. A tego celu bez partnerstwa z Moskwą osiągnąć się najprawdopodobniej nie da. Argumentacja historyczno-sentymentalna nie powinna przy tym odgrywać, jak to było do tej pory, destruktywnej roli. Polityka element emocjonalny może traktować jedynie jako pomocny instrument; nie może zaś czynić go podstawą wyznaczania swych kierunków.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-15 10:36:13',65,'','2009-08-20 17:21:20',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-15 10:36:13','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,169,'Putin, Rosja, gazociąg, Schröder, Polska, sojusz, UE, Moskwa, Warszawa, geopolityczny','Zbliżająca się wizyta premiera Władimira Putina w Polsce jest jednym z najważniejszych wydarzeń w polskiej polityce zagranicznej obecnego roku. Rząd Donalda Tuska staje przed wielkim zadaniem normalizacji relacji polsko-rosyjskich, które w ostatnich latach znalazły się w stanie zbliżonym do zamrożenia.',0,1299,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(125,'Baku: zlikwidować strefę bezpieczeństwa','baku-zlikwidowac-strefe-bezpieczenstwa','','\r\n\r\n
\r\nSzef wydziału spraw międzynarodowych w administracji prezydenta Azerbejdżanu Nawroz Mamedow zaproponował, by na linii rozejmu pomiędzy Górskim Karabachem a Azerbejdżanem rozlokowane zostały siły pokojowe Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzedstawiciel azerbejdżańskiej administracji stwierdził ponadto, że Baku w dalszym ciągu konsekwentnie stoi na stanowisku uznania integralności terytorialnej za wartość najwyższą. W jego przekonaniu optymistyczny wariant uregulowania kwestii karabaskiej zająć może od 15 do 20 lat. Pierwszymi wiodącymi do niego krokami byłoby przekazanie Baku kontroli nad powiatami granicznymi (tzw. strefą bezpieczeństwa) oraz powrót uchodźców. Następnie przywrócono by komunikację pomiędzy oboma terytoriami.
\r\n
\r\nWładze w Baku formułują żądania trudne do spełnienia przez Stepanakert. Przede wszystkim władze Republiki Górskiego Karabachu nie są skłonne do rezygnacji ze wspomnianej strefy bezpieczeństwa, bowiem uznają, że jej istnienie uniemożliwia scenariusz zbrojny, który Gruzja zastosowała w ubiegłym roku w Osetii.
\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,49,'2009-08-15 11:01:32',62,'ECAG-Kaukaz','2009-08-22 19:11:37',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-15 11:01:32','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,6,'Unia Europejskia, Stany Zjednoczone, Baku, Stepanakert, Gruzja, Osetia','Szef wydziału spraw międzynarodowych w administracji prezydenta Azerbejdżanu Nawroz Mamedow zaproponował, by na linii rozejmu pomiędzy Górskim Karabachem a Azerbejdżanem rozlokowane zostały siły pokojowe Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych.',0,1341,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(126,'Więzienie CIA w centrum Bukaresztu','wiezienie-cia-w-centrum-bukaresztu','','![](\"images/stories/bukareszt.jpg\" "\\"Bukareszt.")
New York Times donosi, że jedno z tajnych więzień CIA na terenie Europy zlokalizowane jest w centrum Bukaresztu.
\r\nPolecenie organizacji punktów przetrzymywania więźniów oskarżonych o terroryzm otrzymał w 2003 roku Kyle D. Foggo, stacjonujący we Frankfurcie oficer CIA odpowiedzialny za zaopatrzenie i logistykę Agencji w Europie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW ten sposób doprowadzono do powstania trzech tajnych więzień, w tym jednego znajdującego się przy ruchliwej ulicy w centrum rumuńskiej stolicy. Każde z nich było urządzone w identyczny sposób, zaś umieszczani w izolatkach więźniowie nie mogli zorientować się gdzie się znajdują. Pomieszczenia w ośrodkach miały specjalna konstrukcję, m.in. podłogi i ściany z materiałów, które zmniejszały ryzyko zranień i wypadków podczas przesłuchań. W każdym z tajnych więzień jednocześnie przebywało od 4 do 6 zatrzymanych.
\r\n\r\n
\r\nKyle D. Foggo odbywa obecnie wyrok trzech lat więzienia w związku z praktykami korupcyjnymi, których dopuścił się przy procedurze zamówień dla CIA. Kierowana przez niego jednostka we Frankfurcie do czasu rozpoczęcia programu budowy więzień nie należała do najaktywniejszych. Podjęta przez amerykańskie władze w 2003 roku decyzja związana była z trudnościami w dalszym funkcjonowaniu więzień w krajach azjatyckich, m.in. w Tajlandii. Wówczas postanowiono o przeniesieniu oskarżonych o działalność terrorystyczną do Europy i stworzenia dla nich stałych ośrodków przetrzymywania. Foggo w ramach promocji za skutecznie wykonaną operację otrzymał w 2004 roku awans na stanowisko dyrektora wykonawczego CIA w Waszyngtonie.
\r\n\r\n
\r\nECAG
',1,6,0,40,'2009-08-15 11:06:33',62,'ECAG','2009-08-22 19:45:09',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-15 11:06:33','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,168,'Bukareszt, Rumunia, CIA, więzienie','New York Times donosi, że jedno z tajnych więzień CIA na terenie Europy zlokalizowane jest w centrum Bukaresztu.',0,2039,'robots=\nauthor=ECAG'),(127,'Merkel i Miedwiediew: współpraca w czasach kryzysu','merkel-i-miedwiediew-wspolpraca-w-czasach-kryzysu','','\r\n\r\n
\r\nSpotkanie kanclerz Niemiec Angeli Merkel i prezydenta Federacji Rosyjskiej Dmitrija Miedwiediewa w Soczi zakończyło się zapewnieniami o wzmocnieniu niemiecko-rosyjskiej współpracy gospodarczej w szczególnych warunkach kryzysu. Rosyjski przywódca zauważył, że pomimo istniejących trudności rosną wzajemne inwestycje obu krajów. Wskazał jednocześnie na konieczność kontynuacji współdziałania w obszarze energetyki, wymieniając przy tym Gazociąg Północny.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNiemiecka kanclerz uznała z kolei za istotne wzajemne relacje w dziedzinie nowych sektorów przemysłu, m.in. elektroniki. Chodzi w tym przypadku o planowane przejęcie niemieckiego producenta Infineon przez rosyjski koncern Sistema, które uznawane jest przez rosyjskie władze za korzystne z punktu widzenia dostępu do technologii i planów dywersyfikacji rosyjskiej gospodarki. Prezydent Miedwiediew podkreślił także gotowość strony rosyjskiej do inwestycji w sektor stoczniowy RFN, przede wszystkim mając na uwadze borykającą się z groźbą bankructwa stocznią w Wadan.
\r\n\r\n\r\n
\r\n***
\r\n
\r\n\r\nOznaki zbliżenia gospodarczego, a nawet strategicznego partnerstwa Berlina i Moskwy w tej dziedzinie są istotnym faktem w świetle zbliżającej się wizyty premiera Władimira Putina w Polsce. Polska może w tej sytuacji starać się sformułować atrakcyjniejszą od Niemiec propozycję współpracy, choćby właśnie w sektorze stoczniowym. Sprzyja temu fakt, iż kanclerz Merkel tylko w okresie kampanii przedwyborczej zdecydowała się na wyciągnięcie ręki w stronę Kremla, a po jej prawdopodobnym zwycięstwie wyborczym, we wrześniu, należy raczej oczekiwać kontynuacji polityki pewnego dystansu ze strony Berlina.
\r\n\r\n',1,6,0,40,'2009-08-17 10:29:43',65,'','2009-08-21 04:49:40',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-17 10:29:43','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,167,'Angela Merkel, Dmitrij Miedwiediew, RFN, Niemcy, Rosja, Putin, Berlin, Moskwa, Gazociąg Północny','Spotkanie kanclerz Niemiec Angeli Merkel i prezydenta Federacji Rosyjskiej Dmitrija Miedwiediewa w Soczi zakończyło się zapewnieniami o wzmocnieniu niemiecko-rosyjskiej współpracy gospodarczej w szczególnych warunkach kryzysu.',0,735,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(128,'Między romantyzmem i pragmatyzmem?','miedzy-romantyzmem-i-pragmatyzmem?','','\r\n
![](\"images/stories/bodio.jpg\" "\\"Tadeusz")
Sławomir Pawlak
\r\n
\r\nTadeusz Bodio, Między romantyzmem i pragmatyzmem, Warszawa 2000, s. 205.
\r\n
\r\nPragmatyzm polityczny i społeczny jest nieodłącznym składnikiem nowego ustroju i nie ma od niego odwrotu. Jednak w naszym kraju napotyka na silny opór środowisk post romantycznych. W wymiarze społecznym ten nowy ład wymaga od nas odrzucenia myślenia kategoriami obywatelstwa narodowo - państwowego na rzecz myślenia globalnego i działania lokalnego.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nAutor książki \"Między romantyzmem a pragmatyzmem\" udanie próbuje prześledzić rozwój myśli romantycznej i pragmatycznej w społeczeństwie polskim. Aby ułatwić czytelnikowi przyswajanie trudnych pojęć i uporządkować historycznie idee zawarte w opracowaniu autor zdecydował się zastosować podział pokoleniowy, rezygnując z stosowanych zazwyczaj przez historyków idei podziałów czasowych.
\r\n
\r\nŚledząc rozwój polskiej myśli politycznej ostatniego 200 lecia można wyodrębnić dwa style myślenia i działania politycznego pozytywistyczny i romantyczny. Romantyczny wiązał się z bezkrytycznym zazwyczaj idealizmem, pozytywistyczny cechował realizm myśli i działań. Według badaczy pomijając transformacje ostatniego 10 lecia, pragmatyzm polskiej myśli politycznej dotyczył tylko kilku epizodów historycznych związanych z walką z zaborcami. Dominacja myśli romantycznej jest, więc miażdżąca. Wynika z niej teza, że działania polityczne i kondycja psychologiczna Polaków nie zależała od kontekstu historycznego a raczej silnej tradycji literackiej romantyzmu.
\r\n
\r\nCechy polskiego romantyzmu
\r\nAutor udawania, że z powodu uwarunkowań historycznych, walki o niepodległość język wczesnych romantyków był językiem politycznym a jednocześnie prorocy romantyzmu dystansowali się od samego słowa polityk - polityka widząc w takiej terminologii powrót do oświeceniowych pragmatyków, którzy widzieli działania polityczne, jako sztukę przetargów. W okresie zaborów pojęcie państwowości, polscy romantycy identyfikowali z pojęciami narodu - grupa identyfikacji politycznej i kulturowej Kościoła Rzymskokatolickiego - formy życia zbiorowego i Rodziny - jako ośrodka edukacji politycznej społeczeństwa i przekaźnika patriotyzmu.
\r\n
\r\nEtap drugi - pokolenia niepodległościowe
\r\nSzybko zmieniające się postawy późnych romantyków zmusiły autora do wprowadzenia podziałów pokoleniowych.Podział taki wygląda następująco:
\r\n1) pokolenie przełomu XIX i XX wieku, czyli pokolenie urodzone w latach 1890-1915. Autor śledzi wnikliwie transformację z insurekcyjno - konspiracyjnej kultury politycznej w stronę kultury obywatelsko - państwowej
\r\n2) pokolenie pierwszej połowy XX wieku, którego młodość przypadła na okres okupacji i zmian ustrojowych. Autor wprowadza tutaj dodatkowy podział na:
\r\na) generację Kolumbów
\r\nb) generację ZMP
\r\nc) generację Października 56
\r\n3) pokolenie środka XX wieku, czyli pokolenie Solidarności i jej trzy fale generacyjne, czyli:
\r\na) mała stabilizacja (ZMS -ZMW)
\r\nb) generacja sierpnia 80
\r\nc) generacja końca wieku
\r\n
\r\nWady romantyzmu politycznego na tle współczesnych zmian ustrojowych
\r\nWedług autora czas archaicznego romantyzmu, niepodległościowi - insurekcyjnych zachowań zakończył się a jego resztki, silnie zakorzenione w kulturze narodu, stają się przeszkodami na drodze ustrojowych transformacji. Imperatyw walki o niepodległość w latach 80 odsuwał na dalszy plan dyskusję na temat przyszłego kształtu Polski. Po roku 89 pokutujące postawy romantyczne doprowadziły do szybkiej idealizacji polityki solidarnościowej, co w zetknięciu z realiami życia codziennego doprowadziły do frustracji i rozczarowań. Dominacja nowo ustrojowych postaw pragmatycznych w zderzeniu z pokutującymi jeszcze resztkami działań romantycznych doprowadza do kryzysu w łonie władzy i zerwanie dialogu międzypokoleniowego.
\r\n
\r\nNowy polski pragmatyzm, czyli civic society
\r\nPragmatyzm polityczny i społeczny jest nieodłącznym składnikiem nowego ustroju i nie ma od niego odwrotu. Jednak w naszym kraju napotyka na silny opór środowisk post romantycznych. W wymiarze społecznym ten nowy ład wymaga od nas odrzucenia myślenia kategoriami obywatelstwa narodowo - państwowego na rzecz myślenia globalnego i działania lokalnego.
\r\n
\r\nPsychologiczne konsekwencje dwóch postaw pragmatycznej i postromantycznej
\r\nDualistyczny podział tych dwóch postaw stanowi dla społeczeństwa polskiego okres pełen zagrożeń. Prymitywny wymuszony przemianami pragmatyzm buduje postać \"człowieka bez właściwości\", czyli jak pisze autor bezetosowca, czyli psychologiczną kombinację zbudowaną z chaotycznie poskładanych elementów różnych tradycji kulturowych. Taka postać człowieka znikąd produkt polskich przemian można zauważyć najczęściej podczas wybuchów niezadowolenia społecznego.
\r\n
\r\nZa szybkie przewartościowanie postaw wymuszone realiami gospodarczymi i politycznymi zerwało naturalną dotąd naturalną ścieżkę przekazów pokoleniowych, co spowodowało szybkie zagubienie psychologiczne nowych pokoleń. Młody człowiek nie dostaje odpowiedzi na najprostsze pytania egzystencjalne i duchowe.
\r\n
\r\nAutor książki sporządził katalog szans i zagrożeń powodowanych polską transformacją. Są to:
\r\n1) psychologiczny dyskomfort powodowany rozdźwiękiem między postawami pragmatycznymi a prawem i etyką
\r\n2) konflikty grup interesów
\r\n3) demokracji życia, ale z akcentami autorytarnymi
\r\n4) wysokie poczucie alienacji
\r\n5) słaba klasa średnia i pauperyzacja społeczeństwa
\r\n6) postępowi we wdrażaniu mechanizmów wolnorynkowych towarzyszy brak akceptacji psychologicznej
\r\n7) rozwojowi gospodarczemu paradoksalnie towarzyszy rosnące ubóstwo
\r\n8) konflikt pomiędzy integracją europejską a postawami narodowościowymi
\r\n9) zmianom socjalizacyjnym towarzyszy patologia i brutalizacja życia
\r\n
\r\nPsychologiczne zagrożenie transformacji, czyli polska norma negatywności
\r\nNorma negatywności to według autora wada charakterologiczna Polaków polegająca na dominacji emocji dramatu, czyli buntu, ironicznego dystansu, ponurego bezsensu i żalu. Norma ta nie ułatwia postrzegania pozytywnych stron transformacji. Z tego powodu postępy demokratyzacji powodują paradoksalny wzrost alienacji politycznej.
\r\n
\r\nTrzy etapy transformacji - psychologiczne szanse i zagrożenia
\r\nEtap pierwszy to:
\r\n- romantyzm zwycięstwa, nadzieje na przywrócenie poczucia godności i sprawiedliwości w życiu politycznym, oczekiwanie cudu a w okresie późniejszym redukcja poczucia bezpieczeństwa socjalnego, przekroczenie granicy psychologii przyzwolenia
\r\n
\r\nEtap drugi
\r\n- wzrastający opór psychologiczny społeczeństwa, powrót podziału na swoich i obcych, powrót tendencji lewicowych, zwątpienie entuzjastów demokracji, poczucie patologii wprowadzanej gospodarki rynkowej, dyskomfort psychiczny
\r\n
\r\nEtap trzeci
\r\n- konsolidacja obozu postsolidarnościowego-zwycięskie wybory do parlamentu,
\r\n- dysfunkcja postaw romantycznych, brak dbałości o kondycję psychiczną społeczeństwa, przewartościowanie sensu życia
\r\n
\r\nZmiany myślenia geopolitycznego
\r\nKonieczność historyczna wymusiła zdaniem autora, zmianę postrzegania przez Polaków rzeczywistości geopolitycznej. Świadomość narodowa ustępuje miejsca geopolityce regionalnej, kontynentalnej i globalnej. Proces ten napotyka jednak na przeszkody z powodu naszej świadomości historycznej. Zmiany postrzegania geopolitycznego odcisnęły swoje piętno na psychice Polaków. Z powodu tych uwarunkowań autor książki przewiduje, że zmiany geopolityczne będą w naszym kraju procesem konfliktogennym i długotrwałym. Procesy integracyjne stworzą nową sytuację psychologiczną. Likwidacja jednych granic stworzy natychmiast inne, państwowe i ponadpaństwowe, kulturowe, cywilizacyjne itp. Jednocześnie umiejscowienie tych nowych barier nie będzie się pokrywać z naszymi wyobrażeniami o podziałach politycznych i społecznych. Młodsze pokolenia nie obciążone przeszłością będą bardziej podatne na wymogi nowej geopolityki.
\r\n
\r\nWedług badań empirycznych Polacy postrzegają (w wyobraźni zbiorowej) przynależność w kolejności jako: dom, miejscowość rodzinną - okolicę, czyli strony rodzinne, region, kraj, Europę, świat z akcentem na kraj, czyli małą ojczyznę. Widać wyraźnie silne poczucie więzi teretorialno - wspólnotowej.
\r\n
\r\nImplikacje myślenia geopolitycznego
\r\nAutor książki podkreśla, że myślenie geopolityczne jest kwintesencją postrzegania spraw polskich nie tylko w kategoriach politycznym i geograficznym, ale jest syntezą świadomości narodowej, państwowej, historycznej i etycznej. Głębokie pokłady psychiki przez pokolenia generowały.
\r\n
\r\nDoświadczenia i wyobrażenia o Polsce i jej miejscu w Europie. Dlatego specyficzna świadomość Polaków może być swoistą \"bombą geopolityczną\", która utrudni i opóźni przyswajanie nowych idei.
\r\n
\r\nGeopolityka romantyczna
\r\nAutor wiele miejsca w swojej książce poświęcił emocjonalnemu stylowi myślenia geopolitycznego. Opisuje geopolitykę romantyczną przed odzyskaniem niepodległości, jako życzeniowo - roszczeniową kartografię połączoną z życzeniowym myśleniem poczynając od mistyki emigracyjnego mesjanizmu aż po \"trochę pragmatycznych\" mieszkańców kraju i kresów.
\r\n
\r\nPragmatyczna geopolityka w zderzeniu z romantyką
\r\nZdaniem autora największe starcie idei romantycznych z pragmatyczną geopolityka miało w historycznym okresie kształtowania się naszej państwowości po I wojnie światowej aż do klęski wrześniowej. Cytując A. Michnika autor zauważa, że dla wciśniętej pomiędzy dwa totalitaryzmy Polski nie było wtedy dobrej polityki. Pozostawał wybór mniejszego zła.
\r\n
\r\nEuroromantyzm i Europragmatyzm
\r\nRozwój pragmatycznych idei zjednoczonej Europy będą implikować starania o własne bezpieczeństwo wynikające z niskiej oceny poczucia bezpieczeństwa naszych rodaków. Sytuację zaogniają jeszcze nieodpowiedzialni, ekstremalni politycy po wschodniej i zachodniej stronie naszej granicy. Pragmatyczna polityka kompromituje romantyczną wizję \"mesjańskiej Polski\", ale nie zwalnia naszego kraju z dbałości o własne bezpieczeństwo. W świadomości psychologicznej Polaków nowa sytuacja polityczna, gdzie granica wschodnia staje się granicą NATO stawia nasz kraj ponownie w sytuacji \"przedmurza\" tym razem nie chrześcijańskiego, ale demokratycznego świata.
\r\nZwycięstwo Europragmatyzmu przejawia się uspokojeniem licznych Euroromantyków i wizje natychmiastowego i bezwarunkowej integracji zastąpiły rzeczowe, konkretne i żmudne negocjacje przystosowawcze. Prace te zaowocowały trzeźwym dokumentem \"Narodowa strategia integracji. Dochodzenie Polski do członkostwa w Unii Europejskiej\". Jednak przyzwolenie Polaków na pragmatyczną integracje nie niesie zdaniem wielu badaczy przyzwolenia na idee odpowiedzialności i współpracy.
\r\n
\r\nEuroromantyków i Europragmatyków, jak twierdzi autor książki można spotkać zarówno po lewej, jak i po prawej stronie sceny politycznej. Co gorsza, zdaniem fachowców u tych samych osobników (homo politicus) występuje często dwumyślenie zależne od \"stanu ducha\" czy okoliczności i skutkuje euroromantyzmem bądź europragmatyzmem. Tą swoistą schizofrenię można wykryć uważnie przysłuchując się wypowiedziom naszych polityków.
\r\n
\r\nWzajemne przenikanie się tych dwóch przeciwstawnych idei rzutuje zdaniem autora na niestabilność opinii Polaków w sprawach integracji. Tworzą się dwa typy myślenia o integracji unifikacyjny i narodowy. Unifikacja bierze się z tradycji uniwersalizmu romantycznego i marzeniach o \"wspólnym domu Europejczyków\" i \"wspólnocie kulturowo - cywilizacyjnej\", które to marzenia spaja w zależności od światopoglądu tradycja liberalno laicka albo etyka chrześcijańska.
',1,1,0,46,'2005-06-05 00:00:00',63,'','2009-08-18 16:13:52',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-17 13:53:19','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=pl-PL\nkeyref=\nreadmore=',10,0,17,'Romantyzm, pragmatyzm, geopolityka, Polska, Europa, Unia Europejska','Pragmatyzm polityczny i społeczny jest nieodłącznym składnikiem nowego ustroju i nie ma od niego odwrotu. Jednak w naszym kraju napotyka na silny opór środowisk post romantycznych. W wymiarze społecznym ten nowy ład wymaga od nas odrzucenia myślenia kategoriami obywatelstwa narodowo - państwowego na rzecz myślenia globalnego i działania lokalnego.\r\n',0,687,'robots=\nauthor=Sławomir Pawlak'),(129,'Русские вернулись! ','русские-вернулись-','','Гейтер Стюарт (Gaither Stewart) \r\n(\"Online Journal\", США, 07 ноября 2008) \r\nС Россией всегда так - любуешься и плачешь, - пишет самый читаемый современный российский автор Виктор Пелевин, - а присмотришься к тому, чем любуешься, так и вырвать может\'. Таков Пелевин, таково все молодое поколение. Сострадание пополам с гневом. Гневом молодого русского на посткоммунистическое общество: оно пропустило нужный поворот, и страна увязла в зловонном болоте. Но здесь же и сострадание к старушке-России: он защищает ее от поверхностной критики, и при всей своей резкости, всецело остается с ней - с ее нищетой и величием.
\r\n','\r\nГеографическое положение России - находящейся на стратегическом перекрестке Евразии - усиливает ее могущество и влияние; сегодня оно вновь распространяется на немалую часть планеты. Ее военно-промышленный комплекс не уступает американскому, а по запасам природного газа она не имеет равных в мире. Америка не может позволить себе недооценивать Россию, судя о ней по меркам экономического краха Советского Союза, приключившегося два десятка лет назад. Сегодня Россия вернулась - и навсегда.
\r\nВ первые годы после Второй мировой войны американское политическое руководство соглашалось с побежденной Германией, считавшей, что США воевали не с тем противником. Немецкие генералы до последнего надеялись, что союзники позволят Германии капитулировать на Западном фронте, после чего она вместе с ними продолжит \'настоящую\' войну - на Востоке. Американские генералы тоже жаждали \'правильной\' войны - войны с Советской Россией. Даже \'ржавое оружие мечтает о войнах\', - писал молодой немец Вольфганг Борхерт (Wolfgang Borchert), только что вернувшийся с Восточного фронта. Пришло время немцам и американцам плечом к плечу сражаться против подлинного врага: русских.
Общим противником для американцев и немцев были коммунизм и СССР. Некоторые американские политические лидеры теперь и Вторую мировую войну стали считать войной против коммунизма, а не нацистской Германии, нацистов же начали расценивать как \'своих\'. Согласно одной исторической концепции, война против коммунизма началась с германского нападения на Россию в 1941 г., а закончилась крушением СССР в 1991 г. В первом ее этапе участвовали немцы и японцы, а после 1945 г. дело взяли в свои руки США.
После войны Америка настолько зависела от нацистских разведчиков - из СС, Гестапо и Абвера - во всем, что касалось информации о России, что она даже создала \'мини-ЦРУ\' под руководством главы гитлеровской разведки в Восточной Европе генерала Рейнхарда Гелена (Reinhardt Gehlen). Гелен сохранил немецкую шпионскую сеть на Востоке и сберег до лучших времен документацию нацистской разведки по России. Теперь он продавал эту информацию американцам, а его организация составляла пропагандистские материалы, использовавшиеся для оправдания растущего бюджета американских спецслужб и разжигания вражды между США и СССР за счет систематического преувеличения советской коммунистической угрозы.
С чем же связано это \'повышенное внимание\' к России? Что это - какая-то исходящая от нее угроза провоцирует интервенции? Не только Наполеон с Гитлером, но и американский генерал Паттон - тот самый, что щеголял с двумя револьверами на поясе - мечтал о триумфальном марше до самой Москвы. Nach Moskau! - подстрекал Гелен. To Moscow! - вторил ему Паттон. Генерал так и не дождался приказа о выступлении, но несколько десятков лет США в своей политике на Востоке следовали нацистским рецептам. Нацистские военные преступники и коллаборационисты из Восточной Европы, сотрудничавшие с гитлеровцами, стали союзниками и коллегами Америки. Кое-кого из них забрасывали на советскую территорию. Другие нашли работу в американских структурах по сбору разведданных. Бывших нацистов также переправляли в США для нагнетания антикоммунистических настроений. Во многих фильмах и книгах рассказывается о том, как после войны организация Гелена при помощи США, Ватикана и Красного Креста проводила \'операцию Одесса\' - прокладывала \'крысиные тропы\': маршруты для бегства бывших эсэсовцев и гестаповцев, спасая их от суда за военные преступления, снабжая новыми документами, и на подводных лодках переправляя в тайные убежища на территории Аргентины, Парагвая и Чили, чтобы они готовились к новому раунду борьбы против коммунизма и России.
Возникает ощущение, что враждебность Америки к России порождает нечто, заложенное в глубине пуританского американского характера, на генно-хромосомном уровне. Остается лишь гадать - что же за народ эти русские, которых Америка считает необходимым окружать, нейтрализовывать и сдерживать, диктовать им свои условия, читать проповеди и смотреть свысока. Действительно ли речь идет лишь о соперничестве за мировую гегемонию? Но может быть здесь замешана еще и зависть. Зависть к по-прежнему огромной территории России. К ее великой культуре. Возможно, у России есть нечто такое, чего нет у Америки. Циник сказал бы, что сегодня это связано с гигантскими газовыми месторождениями Сибири. Как бы то ни было, источник предположения о том, что от России исходит угроза, остается загадкой.
Теперь мы знаем, что \'холодная война\' исподволь деформировала бесчисленные неокрепшие умы. Жертвами промывания мозгов и обмана стали не только два-три поколения американцев; такой же обработке подвергался весь мир. Тем не менее, несмотря на промывание мозгов и \'холодную войну\', несмотря на то, что вдалбливалось нашему поколению насчет Сталина и несостоятельности коммунизма, всегда находились люди, все равно любившие Россию. И некоторые из них пришли к пониманию: Россия всегда останется Россией.
В своей прекрасной книге \'Словарь влюбленных в Россию\' (Dictionnaire Amoureux de la Russie, editions Plon, Paris, 2007) Доминик Фернандес (Dominique Fernandez) отмечает: танец, la danse, в этой стране - не просто времяпровождение. Говоря о необычайной способности, присущей величайшим в истории мастерам балета - Нижинскому и Нуриеву - взлетать над сценой и на несколько секунд застывать в воздухе, Фернандес делает такой вывод: \'Это - потребность (русской) души, стремящейся вырваться из-под гнета материи, битва духа против тела\'. Влюбленный в Россию французский писатель выбрал танец в качестве символа неукротимого русского духа, преодолевающего обычные ограничения, свойственные человеческой природе - черты национального характера, раз за разом проявлявшейся в истории страны. Итальянец Анджело Мария Рипеллино (Angelo Maria Ripellino), славист и поэт, надеялся через танец передать историю русской литературы: вальсирующие ножки у Пушкина, непредсказуемые скачки лермонтовских персонажей, серпантинный танец у Блока, скоморошество у Белого.
Говоря о русской системе ценностей, Фернандес объясняет: \'Для него пища, деньги, отдых - это потребности, а не ценности. Книги, театр, музыка, прогулки в лесу, походы за грибами, семейная солидарность, гостеприимство - вот что русский считает ценностями\'. И советский период не подорвал эти основополагающие ценности; напротив, он их укрепил. Одним из важных достижений советского строя, отмечает Фернандес, были низкие цены на все, что связано с культурой. Культура в России - не удел богатых. И сегодня многие посетители театра и оперы, концертов и музеев - это люди с низкими доходами.
Парадоксально, но факт: по своему менталитету этот северный народ ближе к южанам. Особенно русские любят Италию. Возможно, это связано с тем, что русским тоже свойственна неорганизованность, проволочки, неэффективность - но эти качества более чем компенсируются их богатым воображением, поэтичностью, благородством и верой в жизнь. В своей книге \'Перемирие\' (La Tregua) великий писатель-туринец Примо Леви (Primo Levi) описывает, как его - узника Освенцима - освободили русские, а затем и свое необычайное путешествие на поезде через Польшу и Украину, в гуще радостного и хаотичного процесса - возвращения русских солдат с войны. Леви и другим освобожденным итальянцам это возвращение красноармейцев напоминало \'беспорядочное и пестрое библейское переселение народов. . .\'. В чем же их сила? - размышлял Леви. \'Во внутренней дисциплине, порожденной гармонией, любовью друг к другу и к родине; дисциплине, торжествующей - именно из-за своей внутренней природы - над механической и сервильной дисциплиной немцев. Нетрудно понять, почему они победили\'.
По словам Примо Леви \'даже советская бюрократия представляла собой непонятную и гигантскую силу, не настроенную враждебно по отношению к нам (итальянцам, недавним врагам), а лишь подозрительную, неэффективную, невежественную, противоречивую, и в общем, слепую, как силы природы. . . Советский Союз (в конце войны) - это гигантская страна, в основе которой лежит мощнейшая закваска, где смешиваются, среди прочего, способность к радости и безудержности в гомерических пропорциях, первозданная витальность, языческий, девственный талант во всем, что связано с самовыражением, весельем, праздником\'.
И Фернандес, и Леви говорят о том, что в главных своих чертах советская эпоха не означала радикального разрыва с прошлым, с царской Россией. Теперь, когда прошло уже достаточно времени, и некоторые умы оправились от последствий идеологической обработки времен \'холодной войны\', становится ясно, что Советский Союз был В ТОМ ЧИСЛЕ и продолжением царской России, только в более \'современной\' форме коммунистического государства. Авторитаризм, цезаризм, бюрократизм, социальное неравенство и привилегии - все эти вечные реалии русской жизни - сохранялись примерно на том же уровне и при царях, и при Советах, и сохраняются по сей день, в капиталистической России, о которой пишет Пелевин. Сегодня, как вчера и позавчера, эти свойства принадлежат самой России, а не конкретному политическому строю.
Россияне привыкли к страданиям - особенно по вине собственных властей. Но это не значит, что у них отсутствует критическая жилка - ее всегда было в достатке. Россияне подчиняются правилам лишь в той степени, в какой их к этому вынуждают.
На чем же основано их послушание - на внутреннем конформизме? На чувстве безысходности? Или в основе - простая лень? Или привычка, сформированная властями? Фернандес считает, что позитивные качества, унаследованные от коммунистического строя, постепенно уходят в прошлое: аскетизм и нравственное достоинство отступают под натиском вульгарности и западных заимствований. Тем не менее здесь деградация идет медленнее, чем в других странах, потому что русские обладают потрясающей способностью к пассивному сопротивлению. Может быть отчасти еще и из-за гигантских размеров страны и изоляции от внешнего мира, в которую долгими зимами попадают целые регионы, она пока избежала участи Праги - некогда одного из красивейших городов мира, который жажда наживы превратила в сплошную ярмарку для туристов. Бездушие сегодняшней новой России, как и следовало ожидать, с наибольшей силой проявляется в крупных городах, особенно в Москве, которая была и остается \'государством в государстве\'. А может быть это просто ощущение пустоты, оставшееся, когда прошлые эпохи канули в Лету.
Именно эти качества и характеристики россиян, которые подмечают и они сами, и иностранцы, порождают ощущение \'отличности\' русского народа, и, кстати говоря, несколько \'азиатский\' характер русского коммунизма. В других странах коммунизм, справедливо предсказывал русский философ Николай Бердяев, будет не столь всеобъемлющим, как в России, более светским, в меньшей степени претендующим заменить собой религию, . . . и почти наверняка более \'буржуазным\'.
Буржуазность! Эта тема, лейтмотивом звучащая в русской литературе, отражает инстинктивную ненависть народа к буржуазии. Англосаксонский культ \'прямоты\' чужд российской ментальности. \'Прямота\' рассматривается как фальшивая социальная роль. Одна из причин первоначальной популярности большевиков во всем мире связана с их ненавистью к буржуазной фальши. Русские не доверяют внешнему впечатлению. \'Сырая\', грубая суть вещей вряд ли вас обманет. А вот форма подозрительна. Форма выставляет напоказ ложь и скрывает правду. Мирская слава и красивые фразы тоже попадают под подозрение. Системы и правила не соответствуют человеческой природе. Русские предпочитают жить живой жизнью, а не играть роли. И эта жизнь - внутренняя.
Несмотря на все угрозы, на враждебность Америки и искушение капиталистическими ценностями этот северный народ с южным менталитетом и способностью взлетать над обыденностью снова с нами. Русские вернулись - и как вернулись!
После Второй мировой войны \'освобождение\' Восточной Европы стало одной из главных тем в так называемом свободном мире. Как говаривали в этот период, США \'перестали пинать дохлую нацистскую клячу\'. Америка собственной пропагандой убедила себя в том, что война с СССР неизбежна. Атмосфера в Германии, где среди развалин на каждом шагу мелькали мундиры и джипы цвета хаки, напоминала настрой \'после нас хоть потоп\', свойственный военному времени. Ощущение было такое, будто \'горячая\' война так и не закончилась. Или это было просто затишье, пауза, чтобы все могли отдохнуть после одной войны перед началом следующей.
В конечном итоге попытка СССР объединить Восточную Европу провалилась - как провалились объединительные проекты Наполеона и Гитлера. Геополитическое будущее вновь приобрело неясные очертания. После разрыва с Россией в 1989 г. в странах бывшей восточной Европы гадали, что впереди - возврат к суверенитету или переход из-под советской гегемонии в объятия усиливающейся Германии, новый вариант Mitteleuropa. \'Победа Наполеона над австрийцами под Ульмом, - рассказывал историк-германист Клаудио Магрис (Claudio Magris); я брал у него интервью в Триесте в 1989 г., - была победой современной \'объединительной\' Европы над старой, Габсбургско-дунайской Европой отдельных государств, победа тотальности над своеобразием. Наполеон символизировал современную лихорадочную жажду новизны; австрийская цивилизация защищала маргинальное, второстепенное\'.
Состояние сегодняшней Европы по-прежнему предопределяется поражением Гитлера и экономическим крахом Советского Союза. Оба эти события способствовали укреплению американской гегемонии. Сегодня для Европы остается актуальной все та же дилемма: объединение и унификация или сохранение национальных государств и своеобразия. На Востоке люди хотят такого же материального благосостояния, как на Западе, и немедленно; но при этом, подобно голландцам и французам, ирландцам и итальянцам, поляки и чехи настороженно относятся к идее об отказе от своей \'особости\', от своеобразия. В этом суть головоломки, с которой столкнулась Европа: куда ей идти - к экономическому сверхгосударству транснациональных корпораций, или к \'национальным квартирам\' и сохранению их особенностей.
Собираясь с силами после крушения СССР, Россия хранила молчание, отчужденно держалась в стороне - как раненое животное, тревожась о собственном будущем, но готовясь к выздоровлению.
Причины, по которым США с такой мстительной радостью бомбили Белград - столичный город посреди современной Европы - в ходе балканских войн в девяностые, сегодня ясны. Причиной была Россия! Время проясняет суть исторических событий, в которых трудно разобраться по горячим следам. Тогда Россия еще была беззащитна. США могли творить в мире все, что пожелают. В период водораздела, начиная с 1989 г., Россия \'рассталась\' со многими странами. Но она продолжала поддерживать Сербию, родину своих братьев - южных славян. И, кстати, во всеобщей бойне, в которую превратился распад Югославии в 1990-х, сербы вряд ли проявляли больше жестокости и совершали больше преступлений, чем хорваты, боснийцы или албанцы. Но НАТО, где первую скрипку играл Вашингтон, решила, что бомбить следует именно Сербию, а Америка взяла на себя роль главного палача. Она была полна решимости сокрушить Сербию, оторвать от нее колыбель сербской государственности - Косово, обреченное на превращение в очередного вассала США и \'площадку\' для одной из самых крупных американских военных баз в Европе. В результате в 2007 г. Косово стало еще одним звеном в цепочке американской политики окружения России.
Да, с прежними привычками \'сдерживания\' Великороссии трудно расстаться!
И все же некоторые понимали, что Россия им не враг. Она была врагом для других - для неолиберальной политической верхушки в Вашингтоне. И социализм был не их врагом, а врагом той же верхушки. События порой выходят из-под контроля. Они происходят как бы сами собой, кружатся в водовороте истории. Тем не менее, мы пытаемся их истолковать и понять. А затем занимаем позицию - за или против. Понять - все равно что открыть новый мир, принять новую веру. Вашу жизнь наполняет бунт, и все выглядит не таким, как раньше.
Поскольку любые исторические явления - по определению неясные и неоднозначные - открыты для новых истолкований, я пришел к убеждению, что отношение к советскому коммунизму, и в том числе сталинизму, тоже ждет пересмотр. Если мы возьмем на себя труд приглядеться повнимательнее, отбросить шелуху обмана и пропаганды, история покажет нам, что сталинизм и советский национализм отчасти стали реакцией России на политику окружения, которую проводил против нее Запад со времен революции. Поэтому и сегодняшней реакции России удивляться не стоит: ведь Америка продолжает все ту же политику окружения, пытается отодвинуть ее границы все дальше на восток, создавая американско-натовские базы в Турции, Ираке, Косово, Грузии, Италии, Германии, Польше, других странах, разворачивая печально известный и бесполезный противоракетный \'щит\', а теперь еще и пытаясь поглотить Украину - а она для России все равно что Новая Англия для США.
Немецкий поэт-скиталец Райнер Мария Рильке называл родными две страны: Богемию, где он появился на свет, и Россию, которую он полюбил. Он много лет изучал русский язык и историю, затем переводил на немецкий Достоевского и Чехова. Его душа принадлежала дореволюционной России, и саму революцию он не принял. Тем не менее мне хорошо понятны слова поэта-бродяги, обращенные к художнику Леониду Пастернаку (отцу Нобелевского лауреата Бориса Пастернака), в которых раскрывается его любовь к старой России: \'Чем я обязан России? Она сделала меня тем, кто я есть . . . мои самые глубокие корни - именно здесь. . . . Но даже если мы не доживем до ее возрождения, глубокая, подлинная, иная Россия уцелела, она лишь вернулась к своей тайной жизни, как уже было раньше, во времена татарского ига; как можно сомневаться в том, что она существует, что она собирает силы в этом потаенном месте, невидимая для собственных сынов, и медленно, с обычной неторопливостью идет к будущему - вероятно, еще далекому?\'
Осознание этой скрытой силы, учет российского мировоззрения и международного аспекта Русской революции - ключ к пониманию ее успеха, значения коммунистического интернационализма и лозунга \'Пролетарии всех стран, соединяйтесь!\' Ленин предостерегал: без пролетарских социалистических революций в Западной Европе Русская революция обречена на поражение - ее задушит контрреволюционная буржуазия. Первоначально русские революционеры во главе с Троцким и Лениным не питали иллюзий относительно возможности торжества их дела в одной отдельно взятой стране - ключом к победе должна была стать перманентная мировая революция. Троцкий и Ленин не могли не учитывать присущее русскому человеку мировоззрение.
В основе советского коммунистического интернационализма лежит вековечная, очень русская идея: всечеловеческое братство. Думаю, без этого аспекта понять Россию и Русскую революцию невозможно. На деле русские - европейцы, только они космополитичнее большинства европейских народов, и уж точно космополитичнее зацикленных на самих себе американцев. Воплощением русской концепции всемирного братства, всечеловечности, был никто иной как Достоевский. Более того, до великих войн 20 столетия национализм был в общем-то чужд российскому менталитету. Николай Бердяев, глубокий мыслитель и плодовитый публицист, порвавший с марксизмом и большевизмом, и эмигрировавший в Западную Европу в 1922 г., отмечал: российский коммунизм по сути представляет собой в измененной и искаженной форме все ту же русскую мессианскую идею братства народов (не путать с помешательством Америки на мессианстве религиозного толка!), и в этом смысле отражает религиозность русского мышления. Пусть даже история неоднократно демонстрировала утопичность русской идеи всечеловеческого братства, настаивал Бердяев, советский интернационализм уходит корнями именно в эту давнюю, глубоко укорененную в народном сознании идею.
Коммунизм и религия! Мы вновь и вновь возвращаемся к этой теме. Но иначе и быть не может, если речь идет о России! Краеугольным камнем российской этики традиционно служит милосердие, которое русские, в отличие от этики англосаксов, не смешивают со справедливостью. В российской эсхатологии второе пришествие Христа - не судный день, а заря будущего мира - нового, третьего мира. Традиционно русский ищет спасения в покаянии и нравственной жизни, где главный этический принцип - милосердие и братство всех людей.
Александр Блок, крупнейший российский поэт после Пушкина, в 1918 г. написал свое величайшее произведение \'Двенадцать\', посвященное Русской революции. Зимой, сразу после прихода к власти большевиков, отряд из 12 красногвардейцев - двенадцать апостолов разрушения - идет по обледенелым улицам Петрограда, грабя и убивая. Во главе, под красным флагом, мы видим фигуру Христа - \'снежной россыпью жемчужной,
в белом венчике из роз\'. За первые три года поэма разошлась двумя миллионами экземпляров, попала в каталог Ватикана; в фашистских государствах она была запрещена.
Для простых людей, поддержавших революцию, коммунизм как таковой был чужеземным, западным понятием, навязанным народному восстанию компартией, сумевшей после нескольких лет хаоса дисциплинировать и организовать стихийную разрушительную силу масс. В первые годы после революции даже понятия \'большевизм\' и \'коммунизм\' воспринимались по-разному: первое характеризовало революционное движение народных масс, второе - \'иностранную\' идеологию.
Часто приходится слышать: большевики успешно \'оседлали\' революцию, потому что русские - это народ, но не нация. Писатель и теолог Владимир Вейдле с горечью говорил об \'ужасной пропасти между культурой высшего класса и народной культурой\'. Государство и его символы - Православная церковь и двуглавый орел - всегда были для народа чем-то далеким; для этих непокорных людей царь был \'царем-батюшкой\' - этаким малым божеством. Сталин хорошо это понимал - потому он и стал жестким и неуступчивым Вождем, новым \'царем-батюшкой\'.
У европеизированных русских - \'западников\', споривших со \'славянофилами\' - \'роман\' с российским народом никогда не налаживался. Но хотя первое поколение марксистов-интеллигентов (а почти все его представители были западниками) и считало народные массы препятствием на пути к новому обществу, которое они хотели создать, их тем не менее объединяло с народом неприятие буржуазного либерализма, привязанность к безграничным просторам гигантской страны и осознание ее величия. Задолго до этого Толстой выразил отвращение народа к буржуазным либералам такой фразой: \'Я сижу у человека на спине, душу его и заставляю меня нести, и в то же время уверяю себя и других, что мне его очень жаль, и я хочу облегчить его долю всеми возможными способами кроме одного - слезть с его спины\'. Подобный образ мысли, естественно, у сторонников буржуазного капитализма может вызвать только ужас.
В этом смысле советский коммунизм постепенно начал напоминать великорусский национализм царских времен. Таким образом, Советская Россия с легкостью превратилась - и не могла не превратиться - в нечто совершенно иное, чем предполагали первые революционеры. Национализм! Сопротивление иностранной интервенции. Строительство социализма в одной, отдельно взятой стране.
Сегодня мы также можем четче увидеть сходство и различия между советской и современной Россией. Возникает подозрение, что под покровом цинизма сегодняшних лидеров и алчностью нуворишей все еще пульсирует другой ритм - человечный русский ритм, бескорыстный и отличный от европейского эгоизма и своекорыстия. Ведь связь с родиной заложена глубоко внутри у каждого русского. Несмотря на печать капиталистического корпоративизма, которую он наложил на страну, Путин остается русским до мозга костей. Что-то возвращается, что-то остается неизменным - Москва снова обрела многоцветье, как двести лет назад: розовый, красный, желтый, голубой, охра. . . и все это увенчано зеленью крыш. И все же, что-то еще не так - в воздухе разлита какая-то неопределенность, риск, нет ощущения безопасности, что гарантировало и царское, и советское государство. Думая о России, чувствуешь: в любой момент может случиться что угодно. Думаю, эта неопределенность, как и в послереволюционной России, отчасти связана с американской политикой окружения и тревогой россиян - сможет ли власть дать ей отпор.
Позвольте описать некоторые личные впечатления из тех - \'перестроечных\' - времен, когда я работал журналистом в Москве: на мой взгляд, они отражают дух этой страны, в которую так легко влюбиться. Вас словно возвышает великий русский язык, окружающий вас со всех сторон. Вы ощущаете его благородство. Один русский как-то напомнил мне о двойственности, связанной с этим языком, о надежде и страхе одновременно, что принесли миру люди, говорящие по-русски - надежде, которую коммунизм давал угнетенным, и горьком разочаровании от несовпадения мечты с реальностью. Так или иначе, вы ощущаете, что Россия - другая. Вы начинаете понимать российское мировоззрение, идею России-матушки, осознаете, как нетрудно подлинной патриотической любовью полюбить эту огромную землю, которая для ее жителей равносильна целому миру. Утверждение о том, что везде все решает в первую очередь политика, стало общим местом, но причинно-следственные связи зачастую уходят в пустоту. Хотя Сталин доказал, что утопия обладает собственным безумием, сегодня порой кажется, что ничего этого просто не было. А ведь пару коротких десятилетий назад русские еще ощущали присутствие Сталина. Его призрак еще бродил среди них. В воздухе еще ощущался запах старых времен - сталинской эпохи, и того, что было до нее. Постепенно понимаешь: не за все можно возложить вину на ту или другую сторону. Одна сторона не была девственно белой, а другая - не была непроглядно черной.
Когда речь идет о сегодняшней политике окружения России, на поверхность постоянно всплывает \'украинский вопрос\'. Украина несет потенциальную угрозу новой России и ее авторитарной корпоративной модели. Украина несет угрозу и американо-российским отношениям в целом. Выбор, который, казалось бы сделала Украина в ходе \'оранжевой революции\' 2004-2005 гг., вновь обострил напряженность между Россией и Западом. Если ориентированная на Запад, неолиберальная Украина добьется экономического успеха, как это повлияет на россиян? - гадали лидеры в Москве. Что если российский народ захочет последовать примеру соседей?
Украина, большая страна с 50-миллионным населением, это по сути - Франция Восточной Европы. Поэтому вопрос, где именно проходит восточный рубеж Европы, имеет не только риторический смысл: с 1991 г. США и западноевропейские государства целенаправленно отодвигают этот рубеж на восток, к самым российским границам. Ослабленная постсоветская Россия была не в состоянии остановить этот натиск. На другую сторону \'перебежали\' не только бывшие советские восточноевропейские сателлиты - от Болгарии до Польши; даже бывшие советские республики - Литва, Эстония, Латвия и Украина - повернулись лицом к Западной Европе.
Но Украина - особый случай. Именно она стала колыбелью российской государственности, центром славянской Киевской Руси. Отношение Запада к \'новой-старой\' Украине столь же сумбурно, как и эмоции самих украинцев, вечно раздираемых между Востоком и Западом. Украинцы, как и россияне - многочисленный народ, желающий самостоятельно решать свою судьбу, не раз за многовековую историю приводившую его к катастрофе. Главная проблема в том, что у украинцев - как бы две души. Восточная душа толкает их к сближению со старшими братьями-великороссами, а западная побуждала отчаявшихся ярых националистов тесно сотрудничать с нацистской Германией в борьбе против Советской России. Западная душа Украины рвется в Европу, восточная же отдает предпочтение \'особым отношениям\' с Россией.
В 2004 г. \'оранжевая революция\' вознесла на вершину власти прозападно настроенных реформаторов. Но уже год спустя кандидат, поддерживаемый Кремлем, победил на первых в стране свободных парламентских выборах и занял пост премьер-министра. Этот результат в очередной раз продемонстрировал: традиционный раскол страны на Восток и Запад. Из-за многовековых разногласий срываются все попытки сформировать единую нацию.
Для Украины, лежащей на перекрестке между Европой и Россией, характерны сразу три тенденции - лингвистическое, историческое тяготение к России; ностальгия по советскому прошлому с его грандиозными масштабами и всеобщим планированием, и стихийно демократическое, капиталистическое, неолиберальное прозападное течение. Тем не менее, в глазах многих россиян и украинцев их народы - фактически единое целое; недаром украинцев часто называют \'малороссами\'.
То, что такая большая и мощная страна, как Украина, быстрыми шагами движется на Запад, справедливо встревожило Москву. В 1990-х Украина предоставила воинский контингент для миротворческой операции в Косово. Затем она направила войска и в Ирак. Для России последней каплей стало прозвучавшее в мае 2002 г. заявление Киева о том, что страна будет стремиться к членству в ЕС, НАТО и ВТО.
Западная Украина имеет традиционные тесные связи с Европой, особенно с Польшей. Именно в западных районах страны, присоединенных к Украине лишь в результате расширения территории СССР после Второй мировой войны, всегда сильнее всего проявлялся украинский национализм.
На Востоке Украины все обстоит совершенно по-иному. В 10-11 веках Киевская Русь была крупнейшим государством Европы. Ее культурно-религиозное наследие заложило основу украинского национализма. В конце 18 века [так в тексте - прим. перев.] Россия присоединила территорию Украины. После крушения царской России в 1917 г. Украина на короткое время (1917-20 гг.) обрела независимость, но была вновь завоевана и вошла в состав СССР. Весьма многочисленное меньшинство населения Украины составляют русские или русскоязычные. Российское влияние особенно велико на промышленном Востоке страны, где преобладает русское православие.
После самой России Украинская ССР была самым важным компонентом Советского Союза в экономическом плане. После обретения независимости в декабре 1991 г. на Украине началась было приватизация, но сопротивление в рядах самого правительства блокировало реформы. К 1999 г. объем промышленного производства снизился на 60 с лишним процентов по сравнению с 1991 г. Зависимость Украины от поставок энергоносителей из России и отсутствие структурных реформ придает ее экономике уязвимость. Хотя посткоммунистический переходный период, казалось бы, завершился, изменения в стране носили иллюзорный характер. Коалиционное правительство переживает то взлеты, то падения: его деятельность характеризуется катастрофической экономической политикой, разгулом коррупции и \'газовой войной\' с Россией. В то же время Россия остается крупнейшим торговым партнером Украины, и население Востока и Юга страны отдает ей предпочтение перед Западом. Импульсивное движение Украины в сторону Запада замедлилось. Хотя по логике выбор между Россией и Западом для нее исключен, - поскольку Украине нужны они оба - в состязании между Россией с одной стороны, и Европой и США с другой, если оно, конечно, будет честным, победа Москвы на мой взгляд неизбежна.
Россия полвека \'отступала\' перед Западной Европой. Теперь, когда она имеет такое оружие, как природный газ, это отступление закончилось. Поскольку экономическое будущее Европы во многом зависит от российского газа, она прекратила попытки демократизации России. Только дружеские отношения с ней могут дать результат. Европа больше не в состоянии активно подталкивать Украину к демократии. Америка, однако, может это себе позволить, и позволяет. Именно с напористой, грубой, высокомерной внешней политикой США связаны причины, по которым Украина все время колеблется. Для России же переход Украины в американский лагерь означал бы то же самое, что для США внезапное присоединение Нью-Гемпшира к Канаде или Техаса к Мексике.
Америка может сколько угодно изворачиваться и грозить, тянуть и толкать: Россию ей все равно не остановить. Она вернулась навсегда.
Поддержка Евросоюзом членства Украины в ВТО и демонстрация уважения к демократическому выбору ее народа выглядят проявлением дружбы и сотрудничества - в глазах прозападно настроенных украинцев. Для России и украинцев, ориентированных на Восток, все это, напротив, выглядит угрожающе, за всем этим угадывается \'подводное течение\' - экономический шантаж. В ответ Москва поддерживает на Украине пророссийских политиков, грозящих восстанием на Востоке и Юге страны; сама же она может в любой момент перекрыть поставки газа Киеву, или повысить расценки за \'голубое топливо\'.
Таким образом, вопрос о том, где кончается Запад и начинается Россия, немаловажен для всего мира. Россия снова превратилась в игрока мирового масштаба. Наряду с Китаем и Индией она берет на себя одну из главных ролей на международной арене. Россия утратила большую часть своей империи, но ее стремления по-прежнему масштабны. Сегодня она демонстрирует мускулы в азартной и рискованной политической игре. Москва пробует вести переговоры с Ираном по \'ядерному вопросу\'. Она берет на себя роль посредника в отношениях с ХАМАС в Палестине.
Усиление России тревожит Вашингтон и, в меньшей степени, Европу. Однако многим другим странам мира такой противовес необузданному унилатерализму США, как сильная Россия, импонирует: \'холодную войну\' и характерную для нее низкую степень риска они предпочитают \'горячей\' войне Вашингтона в Ираке или его угрозам нанести ядерный удар по Ирану. С другой стороны, слабость России ставит под угрозу международный баланс сил. Распад СССР расчистил путь для \'Америки превентивных войск\', чьи руки развязаны, позволяя ей наносить удары там, где она пожелает, и когда пожелает. Америка проявляет наибольшее дружелюбие к Москве только тогда, когда Россия расколота и бедна, когда ее экономика лежит в руинах, а империя распалась.
Вашингтон не в состоянии контролировать Китай или Индию. Не сможет он в конечном счете \'сдержать\' и Россию.
Превращение Болгарии и Чехии, Грузии и Косова в звенья цепи, которой Вашингтон опутывает Россию, говорит о практической непредсказуемости расширения американской империи - и все это не может не пугать Россию. По данным Министерства обороны США в разных странах мира расположено 700 американских военных объектов; на самом деле их количество достигает 1000. Опять же по данным Пентагона, американские войска размещены в 135 из 192 государств мира. Статистические данные о реальной численности вооруженных сил США различаются - здесь правит бал секретность. Официально она составляет 1500000 человек, из которых примерно 250000 дислоцируются за рубежом. Но возможно на самом деле за пределами США находится куда больше солдат - все та же секретность. Не знаем мы и что это за солдаты: подразделения ЦРУ, спецназ, или наемники.
\r\n
',1,6,0,43,'2008-11-19 14:54:29',62,'Гейтер Стюарт','2009-08-17 15:01:46',62,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-17 14:54:29','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=1\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=ru-RU\nkeyref=\nreadmore=',2,0,12,'','',0,629,'robots=\nauthor='),(130,'Globalne zadłużenie - mrzonka czy zagrożenie realne? ','globalne-zadluzenie---mrzonka-czy-zagrozenie-realne?-','','\r\n![](\"images/stories/dlugi.jpg\" "\\"Kto")
Kto naprawdę jest zadłużony?
\r\n
\r\nArkadiusz Jędraszka
\r\n
\r\nGlobalne zadłużenie nie jest czymś nowym, gdyż istniało już za czasów, kiedy w Londynie nie było oświetlenia, a po ulicach grasował Kuba Rozpruwacz. I co smutne, będzie istniało nadal. Samo w sobie nie jest problemem, lecz jego wielkość już tak. Od tego są ekonomiści, bankowcy i analitycy, który system oliwią, gdyż gospodarka nie jest bez wad.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW naszym rozumieniu, jako jego początek, możemy przyjąć przełom lat 70/80 XX wieku. Czas mija a grupa państw zadłużonych nadal jest liczna. Dlaczego tak jest? Teoria spiskowa? Wielka Piątka? A może wynik makroekonomicznego rachunku?
\r\n
\r\nPrzepływy finansowe między państwami ulegają zintensyfikowaniu, stając się coraz bardziej zróżnicowane,. Jednocześnie państwa pełnią rolę kredytobiorców i kredytodawców. Dlatego trudno mówić o tym, iż przyczyna jest jedna.
\r\n
\r\nNa chwilę obecną patrzymy na Stany Zjednoczone, jako gospodarkę wiodącą i niestety tak powinno narazie zostać. Chiny rosną w siłę, gonią je Indie, a do boju staje cała Azja. I co ciekawe każde z tych państ boi się o swoje wskaźniki makroekonomiczne.
\r\n
\r\nDo grona najbogatszych wchodzi Rosja, ale rodzi się pytanie — co z tego? Trudna odpowiedź. Kiedyś — przed II Wojną Światową — potęgą była Szwecja, ale przyszli nowi. Szwecja spadła w rankingu, ale nadal w ratingu uważana jest za zamożny i bezpieczny Zachód. Na przełomie XIX i XX wieku najbogatszym państwem była Argentyna, która do dziś boryka się z problemem zadłużenia i nadal pozostaje w kryzysie. Czy Chiny poradzą sobie bez technologii Stanów Zjednoczonych? Wątpliwe. Mogą mieć rezerwy walutowe największe po 1980 roku, ale nie mają rozwiniętego popytu wewnętrznego. Technologicznie, całościowo nadal nie potrafią wyprodukować dobrego samochodu. Jedynie dokonują montażu komputerów, wymyślonych przez kogoś innego. Kultura pracy, to nie wszystko.
\r\n
\r\nKto dziś jest najbardziej zadłużony? Co o tym decyduje? Definicje MFW i World Bank są dość trudne, dlatego je pominę. Wedle danych obu organizacji należy wziąć pod uwagę wielkość zadłużenia zewnętrznego, dynamikę zadłużenia zewnętrznego, tempo przyrostu zadłużenia międzynarodowego, relację między zadłużeniem zewnętrznym a PKB, relację między zadłużeniem zewnętrznym a eksportem, relację między oficjalnymi rezerwami walutowymi a PKB, relację między oficjalnymi rezerwami walutowymi a zadłużeniem zewnętrznym, wydatki na obsługę zadłużenia, relację między wydatkami na obsługę zadłużenia a eksportem, płatności odsetkowe od długu zewnętrznego, relację między płatnościami odsetkowymi a PKB oraz relację między płatnościami odsetkowymi a eksportem. Pełen obraz zadłużenia możliwy jest poprzez porównanie poniższych zależności. Każde z zadłużonych państw ma charakterystyczną i jedyną strukturę zadłużenia, będącą odzwierciedleniem własnej akcji kredytowej.
\r\n
\r\nW przypadku wartości zadłużenia zewnętrznego największym dłużnikiem są Stany Zjednoczone, lecz to nie one stanowią problem w kwestii zadłużenia, gdyż walutą zadłużenia jest ich rodzima waluta. To też nie jest argument. To pokazuje ostatni kryzys, który podobno jest największy od lat 30-tych XX wieku, ale znacznie różni się od swojego poprzednika. W latach 30-tych co drugi mieszkaniec Poznania, czy Warszawy nie miał pracy. Teraz jest inaczej — nie da się ukryć.
\r\n
\r\nLista państw zadłużonych, to większość państw świata. Stany Zjednoczone to, w przeciwieństwie do innych państw, przykład właściwego sterowania zadłużeniem kraju. Nie jest to także przykład państwa ze znaczącymi problemami gospodarczymi.
\r\n
\r\nPoniżej prezentuję państwa zagrożone brakiem możliwości spłaty zadłużenia. Kraje w tabeli zostały wyselekcjonowane według danych, prezentowanych przez Bank Światowy, w corocznych publikacjach. Są one ujednolicone pod względem metodologicznym, dlatego są porównywalne. Dłużnicy pochodzą z większości kontynentów i należy brać przy analizie jedynie wartość absolutną zadłużenia. Porównywanie wartości bezwzględnych, z pominięciem innych wskaźników, jest małoprzydatne, gdyż nijak nie można porównać samej bezwzględnej wartości zadłużenia Chin i Polski. Do dalszej analizy są potrzebne wskaźniki, których dostarczają inne publikacje Banku Światowego.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nTabela nr 1: Państwa o największej kwocie zadłużenia zewnętrznego (stan na koniec roku kalendarzowego w mld USD).
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\n\r\n\r\n| \r\n PAŃSTWO \r\n | \r\n\r\n 1985 r. \r\n | \r\n\r\n 1990 r. \r\n | \r\n\r\n 1995 r. \r\n | \r\n\r\n 2000 r. \r\n | \r\n\r\n 2002 r. \r\n | \r\n\r\n 2003 r. \r\n | \r\n\r\n 2004 r. \r\n | \r\n\r\n 2005 r. \r\n | \r\n\r\n 2006 r. \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Argentyna \r\n | \r\n\r\n 51,0 \r\n | \r\n\r\n 62,3 \r\n | \r\n\r\n 98,5 \r\n | \r\n\r\n 144,1 \r\n | \r\n\r\n 147,8 \r\n | \r\n\r\n 162,9 \r\n | \r\n\r\n 165,0 \r\n | \r\n\r\n 133,0 \r\n | \r\n\r\n 122,2 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Brazylia \r\n | \r\n\r\n 103,6 \r\n | \r\n\r\n 119,7 \r\n | \r\n\r\n 165,5 \r\n | \r\n\r\n 241,6 \r\n | \r\n\r\n 230,9 \r\n | \r\n\r\n 234,8 \r\n | \r\n\r\n 219,5 \r\n | \r\n\r\n 187,3 \r\n | \r\n\r\n 194,2 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Chiny \r\n | \r\n\r\n 16,7 \r\n | \r\n\r\n 55,3 \r\n | \r\n\r\n 118,1 \r\n | \r\n\r\n 145,7 \r\n | \r\n\r\n 186,1 \r\n | \r\n\r\n 208,5 \r\n | \r\n\r\n 247,7 \r\n | \r\n\r\n 281,6 \r\n | \r\n\r\n 322,8 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Chile \r\n | \r\n\r\n 20,4 \r\n | \r\n\r\n 19,2 \r\n | \r\n\r\n 22,0 \r\n | \r\n\r\n 37,3 \r\n | \r\n\r\n 41,2 \r\n | \r\n\r\n 42,8 \r\n | \r\n\r\n 43,8 \r\n | \r\n\r\n 45,4 \r\n | \r\n\r\n 48,0 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Egipt \r\n | \r\n\r\n 36,1 \r\n | \r\n\r\n 33,0 \r\n | \r\n\r\n 33,5 \r\n | \r\n\r\n 29,2 \r\n | \r\n\r\n 28,7 \r\n | \r\n\r\n 30,0 \r\n | \r\n\r\n 31,2 \r\n | \r\n\r\n 30,1 \r\n | \r\n\r\n 29,3 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Filipiny \r\n | \r\n\r\n 26,6 \r\n | \r\n\r\n 30,6 \r\n | \r\n\r\n 39,4 \r\n | \r\n\r\n 58,3 \r\n | \r\n\r\n 59,9 \r\n | \r\n\r\n 62,6 \r\n | \r\n\r\n 61,1 \r\n | \r\n\r\n 61,7 \r\n | \r\n\r\n 60,3 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Indie \r\n | \r\n\r\n 41,0 \r\n | \r\n\r\n 83,6 \r\n | \r\n\r\n 94,5 \r\n | \r\n\r\n 99,1 \r\n | \r\n\r\n 105,0 \r\n | \r\n\r\n 112,9 \r\n | \r\n\r\n 124,4 \r\n | \r\n\r\n 123,1 \r\n | \r\n\r\n 153,1 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Indonezja \r\n | \r\n\r\n 36,7 \r\n | \r\n\r\n 69,9 \r\n | \r\n\r\n 124,4 \r\n | \r\n\r\n 144,2 \r\n | \r\n\r\n 132,2 \r\n | \r\n\r\n 136,7 \r\n | \r\n\r\n 139,4 \r\n | \r\n\r\n 130,7 \r\n | \r\n\r\n 131,0 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Kolumbia \r\n | \r\n\r\n 14,2 \r\n | \r\n\r\n 17,2 \r\n | \r\n\r\n 25,0 \r\n | \r\n\r\n 33,9 \r\n | \r\n\r\n 33,2 \r\n | \r\n\r\n 37,0 \r\n | \r\n\r\n 37,9 \r\n | \r\n\r\n 37,7 \r\n | \r\n\r\n 39,7 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Malezja \r\n | \r\n\r\n 20,3 \r\n | \r\n\r\n 15,3 \r\n | \r\n\r\n 34,3 \r\n | \r\n\r\n 41,9 \r\n | \r\n\r\n 48,3 \r\n | \r\n\r\n 48,6 \r\n | \r\n\r\n 52,1 \r\n | \r\n\r\n 52,0 \r\n | \r\n\r\n 52,5 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Meksyk \r\n | \r\n\r\n 96,9 \r\n | \r\n\r\n 104,4 \r\n | \r\n\r\n 165,4 \r\n | \r\n\r\n 150,9 \r\n | \r\n\r\n 164,5 \r\n | \r\n\r\n 170,8 \r\n | \r\n\r\n 171,2 \r\n | \r\n\r\n 167,9 \r\n | \r\n\r\n 160,7 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Nigeria \r\n | \r\n\r\n 18,6 \r\n | \r\n\r\n 33,4 \r\n | \r\n\r\n 34,1 \r\n | \r\n\r\n 31,4 \r\n | \r\n\r\n 30,5 \r\n | \r\n\r\n 34,7 \r\n | \r\n\r\n 37,883 \r\n | \r\n\r\n 22,178 \r\n | \r\n\r\n 7,693 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Pakistan \r\n | \r\n\r\n 13,5 \r\n | \r\n\r\n 20,7 \r\n | \r\n\r\n 30,2 \r\n | \r\n\r\n 32,8 \r\n | \r\n\r\n 33,6 \r\n | \r\n\r\n 35,7 \r\n | \r\n\r\n 35,5 \r\n | \r\n\r\n 33,2 \r\n | \r\n\r\n 35,9 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Polska \r\n | \r\n\r\n -- -- \r\n | \r\n\r\n 49,4 \r\n | \r\n\r\n 44,1 \r\n | \r\n\r\n 64,8 \r\n | \r\n\r\n 76,7 \r\n | \r\n\r\n 93,8 \r\n | \r\n\r\n 97,3 \r\n | \r\n\r\n 98,8 \r\n | \r\n\r\n 125,8 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Peru \r\n | \r\n\r\n 12,9 \r\n | \r\n\r\n 20 \r\n | \r\n\r\n 30,8 \r\n | \r\n\r\n 28,7 \r\n | \r\n\r\n 27,7 \r\n | \r\n\r\n 29,5 \r\n | \r\n\r\n 31,2 \r\n | \r\n\r\n 28,7 \r\n | \r\n\r\n 28,2 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Rosja \r\n | \r\n\r\n -- -- \r\n | \r\n\r\n -- -- \r\n | \r\n\r\n 121,4 \r\n | \r\n\r\n 160,0 \r\n | \r\n\r\n 147,4 \r\n | \r\n\r\n 175,6 \r\n | \r\n\r\n 196,8 \r\n | \r\n\r\n 229,1 \r\n | \r\n\r\n 252,1 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Tajlandia \r\n | \r\n\r\n 17,5 \r\n | \r\n\r\n 28,1 \r\n | \r\n\r\n 100 \r\n | \r\n\r\n 79,7 \r\n | \r\n\r\n 59,4 \r\n | \r\n\r\n 51,8 \r\n | \r\n\r\n 51,3 \r\n | \r\n\r\n 51,6 \r\n | \r\n\r\n 55,2 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Turcja \r\n | \r\n\r\n 26,0 \r\n | \r\n\r\n 49,4 \r\n | \r\n\r\n 73,8 \r\n | \r\n\r\n 117,1 \r\n | \r\n\r\n 131,0 \r\n | \r\n\r\n 144,4 \r\n | \r\n\r\n 161,1 \r\n | \r\n\r\n 169,3 \r\n | \r\n\r\n 207,9 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Wenezuela \r\n | \r\n\r\n 35,3 \r\n | \r\n\r\n 33,2 \r\n | \r\n\r\n 35,5 \r\n | \r\n\r\n 42,0 \r\n | \r\n\r\n 36,3 \r\n | \r\n\r\n 37,8 \r\n | \r\n\r\n 39,4 \r\n | \r\n\r\n 45,7 \r\n | \r\n\r\n 44,6 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Węgry \r\n | \r\n\r\n 13,9 \r\n | \r\n\r\n 21,2 \r\n | \r\n\r\n 31,7 \r\n | \r\n\r\n 29,5 \r\n | \r\n\r\n 35,0 \r\n | \r\n\r\n 47,5 \r\n | \r\n\r\n 63,5 \r\n | \r\n\r\n 66,1 \r\n | \r\n\r\n 107,7 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Ogół państw \r\n | \r\n\r\n 929,173 \r\n | \r\n\r\n 1,326,626 \r\n | \r\n\r\n 1,951,397 \r\n | \r\n\r\n 2,256,415 \r\n | \r\n\r\n 2,571,461 \r\n | \r\n\r\n 2,752,244 \r\n | \r\n\r\n 2,740,149 \r\n | \r\n\r\n 2,983,659 \r\n | \r\n\r\n 3,357,222 \r\n | \r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\n
Źródło: Opracowanie własne na podstawie Global Development Finance, II: Sumary and country tables 2008, Wydawnictwa Banku Światowego 2008 r.
\r\n
Na koniec 2006 roku listę najbardziej zadłużonych państw, na bazie danych Banku Światowego, rozpoczynają Chiny, Brazylia oraz Rosja. Ciekawe, czy te kilka cyfr ma znaczenie, jeśli jedną transkacją można przesłać nadwyżki finansowe i po problemie. Problemem jest, gdy nie można spłacić długu krótkoterminowo.
\r\n
Na uwagę zasługuje fakt, iż kwota zadłużenia ulega w kolejnych latach zwiększeniu. Dane dotyczące wielu państw są niepełne lub też niemiarodajne. Egzemplifikacją tego jest chociażby Korea Północna, której wysokość zadłużenia nie jest podawana w publikacjach BŚ.
\r\n
Z danych zwartych w tabeli widać, iż do najbardziej zadłużonych państw świata zalicza się obecnie Chiny i Brazylię. Takie rozumienie problemu zadłużenia, wyrażane w bezwzględnej wysokości długu, bywa mylące, gdyż Chiny obecnie należą do najbardziej rozwijających się gospodarek świata o najwyższych rezerwach dewiz. Przewiduje się, iż w perspektywie 25 lat może nastąpić sytuacja, w której Chiny staną się pierwszą potęgą gospodarczą świata. Obecnie mówi się, iż już spychają Niemcy na czwarte miejsce w tym rankingu. Wedle powyższych danych, kolejnym zadłużonym państwem jest Federacja Rosyjska, której PKB równy jest produktowi małego państwa europejskiego, jakim jest Holandia. W tym wypadku mamy do czynienia z zadłużeniem wynikającym z transformacji gospodarczej przez jakie ten kraj wciąż przechodzi. Sukcesor Związku Radzieckiego obarczony długiem, gospodarką w stanie zapaści ma ogromne szanse do wyjścia z impasu.
\r\n
Siłą napędową tejże gospodarki bowiem są kopaliny, jak ropa naftowa i gaz ziemny, które są eksportowane do Europy Zachodniej. To właśnie one zmniejszają deficyt budżetowy i zwiększają rezerwy dewizowe, ale to też się kiedyś skończy. Cóż z tego, jeśli państwo to nadal ma nierestrukturyzowaną gospodarkę i w swoich statystykach dzieli świat na bliską i daleką zagranicę. Argentyna, Meksyk i Indonezja nadal odczuwają skutki kryzysów. Na 20 państw, wymienianych przez powyższe, źródło Polska znajduje się na znaczącej pozycji, jako dziewiąte państwo. U nas wzrasta zadłużenie wewnętrzne i to staje się problemem.
\r\n
Dane powyższe unaoczniają dysproporcje w wielkości zadłużenia zewnętrznego poszczególnych państw, zwracając uwagę, iż państwa te, choć poza wspólnym mianownikiem, jakim jest zadłużenie, nie mają wielu punktów wspólnych. Państwa takie jak Polska, Indie oraz Argentyna różnią się pod wieloma względami.
\r\n
Bank Światowy zadłużenie państw prezentuje w grupach wedle umownego podziału regionalnego. Występuje wyodrębnienie regionów nie wedle kryterium kontynentu, a kryterium bliskości socjoekonomicznej. To też dyskusyjne. Nie można porównać Indii do Polski czy Senegalu. Każde państwo ma swoją specyfikę. Od lat mówi się o roli funduszu walutowego. Nie da się zanegować jednego, potrzeba jest wzajemna współpraca. Bez współpracy i wzajemnych regulacji może dojść do sytuacji, w którym piraci wskakują na statki, a sędzia tego państwa będzie sprawował funkcje w międzynarodowym trybunale. Problem zadłużenia może zatem dotyczyć każdego państwa. Znany strateg pisał Chcesz pokoju szykuj się na wojnę. Trzymajmy rękę na pulsie i współpracujmy, gdyż nawet budżet domowy musi być trzymany w ryzach. Łatwe kredyty ciężko spłacać.
\r\n
\r\n![](\"images/stories/radio.jpg\" "\\"Foto:")
Tomasz Formicki
\r\n
\r\nJest obowiązkiem uczyć się od wrogów.
\r\nOwidiusz
\r\n
\r\nWojskowe działania psychologiczne na płaszczyźnie taktyczno-operacyjnej oraz strategicznej mają w Niemczech długą tradycję. Dawniej nazywano je w armii niemieckiej „wojną psychologiczną\". Obecnie zaś funkcjonują pod nazwą „Psychologische Kampffuhrung\" - bojowe działania psychologiczne. Zarówno pod pierwszym, jak i drugim terminem kryje się „(...) planowe, ofensywne oddziaływanie wszelkimi środkami intelektualnymi i emocjonalnymi na psychikę, morale i postawę ludności cywilnej oraz sił zbrojnych państw przeciwnika w celu osłabienia i załamania ich woli oporu i walki, a tym samym wzmocnienia własnego frontu duchowego\" [1]. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPsychologia w służbie wojny
\r\nWedług niemieckiej doktryny wojskowej, ofensywne działania psychologiczne dzieli się, pod względem zasięgu i zakresu, na trzy zasadnicze rodzaje: strategiczne, taktyczne i konsolidacyjne.
\r\n
\r\nStrategiczna wojna psychologiczna jest kierowana do ludności cywilnej danego państwa i przeciwko siłom zbrojnym tegoż państwa, grupy państw lub też całej koalicji. Prowadzi się ją z reguły bez powiązania w czasie i przestrzeni z operacjami militarnymi. Przedsięwzięcia w tym zakresie planowane są na długi okres, a ich efekty uwidaczniają się dopiero po pewnym czasie.
\r\n
\r\nTaktyczna wojna psychologiczna jest prowadzona tylko w trakcie działań wojennych. Jest ona wymierzona bezpośrednio przeciwko wojskom i ludności cywilnej przeciwnika w rejonach stref operacyjnych dywizji i korpusów armijnych. Taktyczna wojna psychologiczna jest ściśle związana z działaniami bojowymi i stanowi ich integralną część. Prowadzą ją organiczne jednostki aparatu wojny psychologicznej ze szczebla dywizji i korpusów armijnych. Najważniejsze zadania taktycznych działań psychologicznych polegają na przygotowaniu, wspieraniu lub zastępowaniu operacji bojowych.
\r\n
\r\nKierunek trzeci, to konsolidacyjne działania psychologiczne. Są one prowadzone głównie wśród własnej ludności cywilnej. Ich podstawowym zadaniem jest zwalczanie i neutralizowanie wrogich państwu niemieckiemu idei i poglądów. Ponadto konsolidacyjne działania psychologiczne mają na celu pomóc w przeprowadzeniu mobilizacji i przedsięwzięć alarmowych, zabezpieczać swobodę operacyjną własnych sił, neutralizować panikę oraz służyć do zwalczania i likwidacji nieprzyjacielskich desantów powietrznych i grup wojsk specjalnego przeznaczenia działających na głębokim zapleczu frontu.
\r\n
\r\nPoczątki
\r\nZastosowanie elementów działań psychologicznych na polu walki przez Niemców można było dostrzec już w XIX wieku, gdy pruskie służby specjalne kierowane były przez Wilhelma Stiebera, zwanego „królem psów gończych\". Otóż w 1870 r., podczas bitwy pod Gravelotte, gdy pułki poznańskie w ramach armii pruskiej szły do natarcia przeciw Francuzom, orkiestra wojskowa grała „Jeszcze Polska nie zginęła\". Opisał to nasz polski noblista Henryk Sienkiewicz w noweli „Bartek zwycięzca\". Każdy logicznie myślący Polak musiał wiedzieć, że naród polski nie ma literalnie żadnego interesu w zwycięstwie Prus nad Francją. Prusakom chodziło jednak o to, aby w momencie natarcia pułków poznańskich uzyskać efekt w postaci pobudzenia ducha walki u dzielnego i bitnego polskiego żołnierza. Zagrano więc dosłownie i w przenośni na strunie patriotycznej u Polaków, a Prusacy uzyskali pożądany przez siebie efekt psychologiczny. Polscy żołnierze w ramach pułków poznańskich bili się dzielnie, a w efekcie po zwycięskiej dla Prus wojnie, to właśnie Wielkopolska była tą dzielnicą, którą poddano bezwzględnej, brutalnej germanizacji.
\r\n
\r\nWielka wojna
\r\nW czasie I wojny światowej, już kilka tygodni po jej rozpoczęciu, armia cesarska rozpoczęła prowadzenie akcji dywersji propagandowej przeciwko społeczeństwu i armiom Ententy. Sztab Generalny Rzeszy powołał specjalną komórkę propagandową, której kierownictwo powierzone zostało majorowi Deutschmoserowi. Wprawdzie nie miał on doświadczenia w działaniach służb specjalnych, ale miał za to liczne kontakty w niemieckim środowisku dziennikarskim, co go predestynowało do objęcia tego stanowiska.
\r\n
\r\nDeutschmoser zorganizował grupę publicystów obsługujących radiostację w Nauen koło Poczdamu, dzięki czemu Niemcy już w 1915 r. zaczęli nadawać regularne audycje, które usprawiedliwiały działania wojenne Niemiec, jako odwet za „okrucieństwo\" aliantów. Prace nad zasięgiem radiostacji sprawiły, że była ona słyszalna od Meksyku po Iran. W rozgłośni tej powstały redakcje: amerykańska, angielska, francuska oraz inne. Redaktorzy tak opracowywali teksty, że słuchacz był przekonany, iż nie pochodzą one z Niemiec, tylko od opozycji działającej w kraju języka przekazu. Tak więc radiostacja kierowana przez Deutschmosera stosowała elementy czarnej propagandy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW końcu 1915 r. Deutschmosera zastąpił podpułkownik Walter Nicolai, faktyczny twórca niemieckiej służby wywiadowczej przy Sztabie Generalnym. Ponieważ Nicolai był człowiekiem, z którym wiąże się geneza niemieckich służb walki psychologicznej (a także informacyjnej), a z nimi takie pojęcia jak „wojna psychologiczna\", „psychologiczne dowodzenie\", czy „dywersja ideologiczna\".
\r\n
\r\nPierwszy raz nazwisko Waltera Nicolai ukazało się w oficjalnych dokumentach niemieckiego Sztabu Generalnego w 1906 r., kiedy został on mianowany oficerem rozpoznawczym niemieckiej armii. Od tego czasu rozpoczęła się błyskotliwa kariera Waltera Nicolai. Znając dobrze język rosyjski, częściowo również i polski, Nicolai rozbudował wokół twierdzy Grudziądz sieć informatorów, którzy donosili władzom pruskim o przygotowaniach wojennych i akcjach szpiegowskich ze strony Rosji. Nicolai otrzymał za to awans na oficera rozpoznawczego przy korpusie w Królewcu, gdzie terenem jego działań była znowu Rosja. Jak sam napisał we wspomnieniach „Geheime Machte\" (Tajne potęgi), do współpracy wciągał głównie Żydów- mieszkańców terenów przygranicznych, którzy z racji swych zajęć utrzymywali dobre stosunki z carskim korpusem oficerskim[2]. \r\n
\r\nW 1913 r. Nicolai został szefem wojskowej służby specjalnej przy Sztabie Generalnym, noszącej nazwę sekcji Iii. Zorganizował ją na nowo, tworząc w pełni nowoczesną, kierowaną centralnie organizację wywiadowczą, która wykonywała dyrektywy niemieckiego dowództwa. Powstało więc Berlińskie Biuro Wywiadowcze, mające swe agendy w Sztokholmie, Budapeszcie, Golatz i Pireusie. Jego zadaniem było zbieranie danych o armiach: francuskiej i rosyjskiej. Z czasem służby wywiadowcze Nicolai objęły kierownictwo nad ataszatami wojskowymi Rzeszy za granicą; podlegali im również oficerowie wywiadu kaiserowskiej marynarki wojennej. Z racji funkcji Walter Nicolai miał liczne kontakty z Ministerstwem Spraw Zagranicznych w Niemczech oraz z przedstawicielami środowisk dziennikarskich, którym w działaniach wojennych wyznaczał też odpowiednią rolę do odegrania. Trudno się zatem dziwić, że Sztab Generalny powierzył mu jeszcze przejęcie kompetencji majora Deutschmosera.
\r\n
\r\nJuż w 1915 r. pierwsze dwie akcje psychologiczne przyniosły Nicolai rozgłos w Rzeszy. Na jego polecenie w połowie kwietnia niemiecka prasa zamieściła wiadomość, że na pewnych odcinkach frontu Anglicy zaatakowali Niemców gazem bojowym. Wiadomość zaskoczyła brytyjski sztab, w którym nikt nie mógł zrozumieć sensu informacji. Notatka więc powędrowała do archiwum wojennego, jako jeszcze jedna „kaczka propagandowa\" Niemców i wkrótce o niej zapomniano. 22 kwietnia Niemcy na froncie pod Ypres użyli gazu musztardowego, który poraził śmiertelnie tysiące angielskich żołnierzy, nie mówiąc już o własnych szeregach, gdyż wiatr niespodziewanie odwrócił się na pruskie okopy. Akcja wywołała oburzenie światowej opinii publicznej na barbarzyńskie formy prowadzenia wojny. Niemieckie ośrodki propagandowe tłumaczyły to jednak jako „odwet\" za podobną akcję brytyjską.
\r\n
\r\nWalter Nicolai był także autorem innych pomysłów. Jednostki propagandowe niemieckiego Sztabu Generalnego zrzucały z balonów i samolotów ulotki na pozycje nieprzyjaciela. Podległa Nicolai służba wywiadowcza wysyłała z terenów Francji, Belgii i Włoch listy do żołnierzy na froncie. „Życzliwi\" donosili w nich o rodzinnych kłopotach, o małżeńskich zdradach, co zwłaszcza Włochom odbierało chęć do dalszej walki.
\r\n
\r\nW swojej pracy „Nachrichtendienst, Presse und Volkstimmung im Weltkrieg\" (Służba informacyjna i opinia publiczna w wojnie światowej), wydanej już po zakończeniu działań wojennych. Nicolai stwierdził, że większość niemieckich poczynań nie została rozpoznana przez przeciwnika i sprawiała mu na frontach wiele kłopotów.
\r\n
\r\nFront wschodni
\r\nOperacje psychologiczne Niemcy przeprowadzali na masową skalę także w czasie II wojny światowej za sprawą dowódcy wydziału „Fremde Heere Ost\", legendy niemieckich służb specjalnych generała Reinharda Gehlena, który był współtwórcą koncepcji i mózgiem działań psychologicznych na Froncie Wschodnim. Tekst każdej ulotki mającej trafić do rąk żołnierzy Armii Czerwonej był osobiście cenzurowany przez Gehlena[3]. \r\n
\r\nJak wielką uwagę do „Psychologische Kampffuhrung\" przykładał późniejszy szef Gehlen Organisation i Bundesnachrichtendienst (BND - Federalna Służba Wywiadowcza) odzwierciedlają „Wspomnienia\" napisane przez niego. Otóż w tej książce Reinhard Gehlen poświęcił cały rozdział temu zagadnieniu zatytułowany „Czynniki polityczne, militarne i psychologiczne, a wojna\"[4]. \r\n
\r\nPułkownik sztabu generalnego Hans Martin, kierownik utworzonej w 1942 r. grupy „Aktywnej propagandy na Wschodzie\", delegował jako łącznika do wydziału „Fremde Heere Ost\" Sonderfuhrera (późniejszego kapitana) Nikolasa von Grote, pochodzącego z Kurlandii. Von Grote nawiązał kontakty z emigracyjną organizacją rosyjską NTS i konferował tam z A. S. Kazancewem, wymieniał doświadczenia z propagandystą Goebbelsa doktorem Eberhardem Taubertem i koordynował z polecenia Gehlena wszystkie posunięcia propagandowe armii z posunięciami SS. Swoje przedsięwzięcia w wojnie psychologicznej uzgadniał Gehlen z d\'Alquenem, współzałożycielem SS-owskiego czasopisma „Das Schwarze Korps\", najbliższym zaufanym człowiekiem Himmlera i kierownikiem SS-owskiego pułku korespondentów wojennych.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW wyniku tego współdziałania doszło na froncie wschodnim w latach 1943-44 do uzgodnionych akcji, które jednak częściowo przeprowadzane były osobno. Takimi akcjami były „Silberstreif\", „Wintermarchen\" i „Zeppelin\", nic nie mówiące słowa dla oznaczenia środków prowadzenia wojny psychologicznej, po których Niemcy wiele sobie obiecywali. Do ataku psychologicznego użyto klasycznych metod zalecanych przez chińskiego stratega Sun- Tzu i chociaż w te operacje Niemcy włożyli niebagatelne pieniądze - według zeznań Waltera Schellenberga w operację „Zeppelin\" zainwestowano 30 milionów marek, owe działania nie przyniosły spodziewanych efektów[5]. \r\n
\r\nGenerał Gehlen uważał za słuszny, obrany przez dużą część wyższej kadry oficerskiej Wehrmachtu, kierunek niemieckiej ofensywy psychologicznej na Froncie Wschodnim, związany z wykorzystaniem ruchu generała Własowa do wciągnięcia ludności rosyjskiej w walkę przeciwko Stalinowi. Oddajmy głos Gehlenowi: „Gdy generał Własow zadeklarował gotowość współpracy ze stroną niemiecką, został on w sierpniu 1942 r. dostarczony do Berlina, do Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych, gdzie zwolniono go z niewoli. Dano mu możliwość utworzenia sztabu współpracowników. Hitler od początku kampanii wschodniej nie narzucał żadnych ograniczeń propagandzie Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych, a więc godził się również, aby kampania ta rozpoczęta została pod hasłem „wyzwolenia wszystkich narodów Rosji\". Zarówno walczące wojska niemieckie, jak i ludy Rosji wierzyły zrazu w ten cel kampanii, dopóki mniej więcej w początkach r. 1943 nie musiały doświadczyć, jak bardzo propaganda daleka jest od rzeczywistości. Zrazu Własow, tudzież jego współpracownicy, mogli się ze swego centrum propagandowego zwracać do rosyjskiej opinii publicznej, po tej i tamtej stronie frontu - do ludności, do ochotników, do jeńców, do pracujących w Niemczech - razem około 80 milionów ludzi. Wydawało się to gigantycznym krokiem naprzód.
\r\n
\r\nPróbowaliśmy jednak przekonać także Ministerstwo Spraw Zagranicznych do naszego poglądu, że wojna może zostać wygrana tylko przy nader aktywnej pomocy ludu rosyjskiego. Były nasz ambasador w Moskwie, hrabia von der Schulenburg, oraz radca ambasady Hilger- którzy się z nami zgadzali, wyrażając gotowość reprezentowania naszych poglądów- napotykali wszakże na całkowity brak zrozumienia bądź też na niemożliwy do przezwyciężenia strach przed podjęciem czegokolwiek bez woli Ribbentropa, tzn. Hitlera- czy zgoła wbrew ich woli\"[6]. \r\n
\r\nGenerał Gehlen, wraz z pułkownikiem von Altenstadtem z Generalnego Kwatermistrzostwa, wystosowali memoranda w sprawie politycznych i psychologicznych stron prowadzenia wojny. Wskazywali nowe drogi i formuły walki z partyzantką rosyjską. Owe memoranda i analizy oprócz dyskusji wśród kadry oficerskiej Wehrmachtu większych skutków nie przyniosły, albowiem Hitler wydał rozkazy bezwzględnej walki i tępienia partyzantki, co przyczyniło się tylko do eskalacji walk i wzbudzenia nastrojów wrogości ludności rosyjskiej wobec Niemców.
\r\n
\r\nKapitan Strik-Strikfeldt napisał analizę zatytułowaną „Człowiek rosyjski\", które to opracowanie postulowało zrozumienie rosyjskiej mentalności, dostosowanie do niej metod prowadzenia ofensywy psychologiczno-propagandowej, która w efekcie miała przynieść zdobycie serc i dusz ludności rosyjskiej. Strik-Strikfeldt ostrzegał w swym opracowaniu, że jeżeli armia niemiecka nie będzie dawała przykładu ludności cywilnej, to będzie musiała panować nad nią przemocą. W kontekście rozkazów Hitlera, to opracowanie było iście rewolucyjnym. W tej kwestii doszło do konfliktu pomiędzy częścią kadry oficerskiej Abwehry specjalizującej się w walce informacyjnej, mającej dominujące motywacje poznawcze, a Hitlerem i zwolennikami jego linii mającymi dominujące motywacje ideologiczne, traktującymi ludność rosyjską jako kategorię „podludzi\". Zwolennicy linii Hitlera w postępowaniu wobec ludności rosyjskiej odrzucali metody z arsenału socjotechniki walki informacyjnej na rzecz brutalnych metod energetycznych.
\r\n
\r\nJesienią 1942 r. powołano „Oddział propagandy rosyjskiej\", zwany również „Oddziałem propagandy wschodniej\" (Ost.- Prop.- Abt.). W ten sposób oficjalnie powstało, pod szyldem propagandy, rosyjskie centrum kierownicze w Dabendorf. Szkolono tam oficerów i propagandystów. Obok szkolenia kadr wydawane tam były rosyjskie gazety. W Dabendorf w uzgodnieniu z Oddziałem „Armie Obce - Wschód\" Dowództwa Wojsk Lądowych - wypracowane zostały podstawy rosyjskiego ruchu wyzwoleńczego, jego cele polityczne i wojskowe. W ośrodku szkoleniowym w Dabendorf przygotowywano i przeszkolono 1500 rosyjskich oficerów i propagandystów do zakrojonej na wielką skalę operacji, która otrzymała kryptonim „Silberstreiff\". Całą tę misternie przygotowywaną przez ludzi Gehlena operację psychologiczną wobec ludności rosyjskiej obrócił w niwecz zaślepiony Hitler, który kategorycznie zabronił jakichkolwiek konkretnych wypowiedzi na temat politycznej przyszłości Rosji i ludności rosyjskiej po zwycięstwie Niemiec, którego oczekiwał.
\r\n
\r\nJak napisał Gehlen w swoich „Wspomnieniach\" rosyjski ruch wyzwoleńczy pogrzebano: „Sztab Generalny pozbawiony został możliwości stosowania w tej wojnie środków psychopolitycznych. Również i ta decyzja Hitlera raz jeszcze potwierdza jego niezdolność do kierowania wojną w duchu Clausewitza, w jego nowoczesnym zinterpretowaniu\"[7]. \r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nZimna wojna
\r\nPo klęsce w 1945 r. na odrodzenie działań psychologicznych przez wojsko, Niemcy musiały czekać dwanaście lat. Źródłem powstania samodzielnego rodzaju wojsk informacyjnych, przeznaczonych do walki psychologicznej, jest okres zimnej wojny i prowadzeniem walki ideologicznej z państwami wchodzącymi w skład Układu Warszawskiego.
\r\n
\r\nBudowę komórek „Psychologische Kampffuhrung\" rozpoczęto w 1956 r. - w pięć miesięcy po wystawieniu pierwszych kontyngentów Bundeswehry. Początkiem był krótkoterminowy kurs, przeprowadzony w okolicach Stuttgartu dla około 20 oficerów. Kolejnym krokiem w rozwoju tego aparatu było zorganizowanie w koszarach broni pancernej w Boblingen szkolenia z zakresu problematyki bojowych działań psychologicznych szczebla taktycznego dla znacznie liczniejszej już grupy oficerów aparatu walki psychologicznej.
\r\n
\r\n15 sierpnia 1957 r., a więc niecałe dwa lata po powstaniu Bundeswehry, major Mittelstaedt otrzymał zadanie utworzenia referatu ds. walki psychologicznej. Zapewne wówczas nie podejrzewał, że tworzona przez niego skromna komórka stanie się w przyszłości samodzielnym rodzajem wojsk oraz bardzo ważnym elementem działań operacyjnych niemieckiej armii.
\r\n
\r\nNa polecenie ówczesnego ministra obrony Republiki Federalnej Niemiec Franza Josepha Strausa w 1956 r. w garnizonie Rengsdorf została sformowana kadrowa, 983 kompania rozgłośni elektroakustycznych i ulotek. To właśnie powstanie tej kompanii uznawane jest przez specjalistów jako moment zaistnienia systemu działań walki psychologicznej Bundeswehry[8]. \r\n
\r\nPo odbyciu specjalistycznego przeszkolenia nowo utworzony pododdział rozpoczął realizację swoich zadań w „Zimnej wojnie\"; prowadził akcje ulotkowe przeciw Niemieckiej Republice Demokratycznej, a adresatem operacji ulotkowej była Narodowa Armia Ludowa - NRD oraz jednostki Straży Granicznej. Oprócz tego do tych samych odbiorców adresowana była także audycja radiowa „Sudwind\" nadawana do połowy lipca 1963 r. z rozgłośni radiowej w Hamelsburgu.
\r\n
\r\nBardzo duże znaczenie przywiązywano do maksymalnego ograniczania dyskusji, polemiki i przekonywania. W wydanej w 1961 r. przez Ministerstwo Obrony RFN broszurze na ten temat można przeczytać: „(...) Bojowe działania psychologiczne nie polegają na prowadzeniu dyskusji z przeciwnikiem. Drogą dyskusji i polemiki nie osiągniemy sukcesów. „Psychologische Kampffuhrung\" skierowana jest głównie przeciwko duchowi bojowemu i morale przeciwnika i tu właśnie przebiega zasadnicza linia walki, od której wszystko zależy\"[9]. \r\n
\r\nNie były to tylko teoretyczne rozważania. Jak pisała „Suddeutsche Zeitung\" z dnia 14.12.1965, w reportażu poświęconym działaniom 701 batalionu radiowego, największej jednostki „Psychologische Kampffuhrung\", audycje nadawane przez ten batalion dla żołnierzy NRD składały się w 75 procentach z muzyki i 25 procentach ze słowa mówionego, przy czym audycje słowne (wiadomości, komentarze, wypowiedzi) nie trwały dłużej niż dwie minuty i nie obejmowały więcej niż 26 linijek maszynopisu.
\r\n
\r\nW 1961 r. nastąpiły zmiany w funkcjonowaniu pododdziału walki psychologicznej. Kompania została dyslokowana do Diez, gdzie przeformowano ją w 990 batalion radiowo-ulotkowy. Niemalże natychmiast pododdział przeniesiono do Andernach. W Andernach mieściła się siedziba Radia Andernach nadającego popularną audycję radiową dla żołnierzy Bundeswehry, dlatego stało się symbolem i hasłem wywoławczym niemieckich działań psychologicznych, podobnie jak Pullach w dziedzinie działań wywiadowczych.
\r\n
\r\nKolejnym etapem w rozbudowie struktur walki psychologicznej był rok 1970, kiedy to w obozie szkoleniowym „Tanne\" (jodła) w Clausthal- Zellerfeld utworzono drugi batalion zajmujący się walką psychologiczną. Wówczas też zapewne w celach propagandowych odstąpiono od pojęcia walki psychologicznej, zastępując je bardziej defensywnie i pokojowo brzmiącym pojęciem obrony psychologicznej.
\r\n
\r\nWe współczesnej otoczce
\r\nW takim kształcie batalion z Clausthal-Zellerfeld funkcjonował aż do przełomu w latach 1989-1990. Wówczas to, na wskutek zmian geopolitycznych, które przed niemieckimi ośrodkami walki informacyjnej postawiły nowe wyzwania nastąpiła istotna zmiana w niemieckich działaniach psychologicznych. Zaczęto zastępować doktrynę obrony psychologicznej nowo opracowaną koncepcją operacyjnego informowania. Dla osób nie będących zaznajomionymi w tym zagadnieniu taka zmiana oznacza „zewnętrzną kosmetykę\", manipulację słowną, tudzież czysto akademickie rozważania grupy oficerów sztabowych. W rzeczywistości jest inaczej. Każdy, kto zna obowiązujące w NATO dokumenty, od razu zauważy, że pojęcie operacyjnego informowania obejmuje znacznie większy zakres zadań niż obrona psychologiczna. Mianowicie w defensywie psychologicznej nie dopuszcza się takiego elementu taktycznego wojny informacyjnej jak dezinformacja, na którą istnieje pozwolenie w działaniach o charakterze informacyjnym. Dezinformacja może być w nich wykorzystana m.in. w celu maskowania informacyjnego operacji wojskowo- polityczno- wywiadowczych.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW ramach działań informacyjnych dozwolona jest także dezintegracja systemu informatycznego przeciwnika. Zakres zadań operacyjnego informowania może obejmować również przedsięwzięcia z zakresu tzw. rozpoznania osobowego (HUMINT).
\r\n
\r\nW 1992 r. 950 batalion został podporządkowany tworzonym wówczas siłom reagowania kryzysowego. Rok później w 1993 r., 950 batalion przeszedł swoją pierwszą próbę bojową wspierając działania niemieckiego kontyngentu wojskowego w Somalii (UNOSOM II). Warto zwrócić uwagę na fakt, że wsparcie 950 batalionu dla niemieckiego kontyngentu realizowane było z macierzystych garnizonów batalionu w Niemczech. Poszczególne pododdziały batalionu stacjonowały wówczas nie w jednym, ale w czterech garnizonach. Sztab batalionu, a także kompanie sztabowa, łączności i radiowa stacjonowały w Andernach, kompania balonów ulotowych w Neuwied, kompania rozgłośni elektroakustycznych (REA) w Koblencji (koszary im. gen. Fritscha), natomiast stacjonarna drukarnia ulokowana była w Adenach. Wsparcia działającym w Somalii żołnierzom udzielały z terenu Niemiec tylko kompania radiowa z Andernach oraz drukarnia z Adenach, w której drukowano wysyłane do Somalii materiały oddziaływania psychologicznego.
\r\n
\r\nPo operacji w Somalii, 950 batalion realizował swoje kolejne zadania na Bałkanach. Emitowano audycje radiowe z Niemiec dla żołnierzy Bundeswehry stacjonujących Chorwacji. W 1996 r. i wyselekcjonowanych oficerów, redaktorów oraz techników batalionu wysłano bezpośrednio na teren Chorwacji. Mając na wyposażeniu mobilny nadajnik radiowy zakresu UKF, utworzono zagraniczną placówkę „Radia Andernach\" nadającego audycję radiową dla całości sił SFOR.
\r\n
\r\nKolejnym etapem działalności niemieckich specjalistów zakresu działań psychologicznych na Bałkanach było wydawanie na zlecenie IFOR specjalnego czasopisma kolorowego, adresowanego do młodzieży zamieszkałej w Bośni i Hercegowinie. Drukowane w Adenau w języku serbsko-chorwackim (także cyrylicą) czasopismo nosiło tytuł „Mirko\". Nakład tego, przygotowanego w atrakcyjnej szacie graficznej i zawierającego treści skierowane do młodzieży, sięgał powyżej 100 tysięcy egzemplarzy. „Mirko\" ukazywało się także w wersji internetowej[10]. Na marginesie warto podkreślić, że szata graficzna i treści zawarte w piśmie „Mirko\" było bliźniaczo podobne do ukazującego w Polsce od początku lat 90-tych ubiegłego wieku pisma „Bravo\", wydawanego przez niemiecki koncern prasowy. \r\n
\r\nOd 1997 r. działając w składzie taktycznych plutonów operacji informacyjnych, obsługujący niemieckie rozgłośnie elektroakustyczne „Wolf\", żołnierze wspierali oddziały operacyjne, nawiązując komunikację bezpośrednią z miejscową ludnością i rozdając materiały oddziaływania psychologicznego.
\r\n
\r\nW 1998 r. w Bundeswehrze doszło do istotnych zmian, jeśli chodzi o wojska walki psychologicznej. Otóż powołano nowy rodzaj wojsk - Wojska Operacji Informacyjnych w skład, których pomimo szumnej nazwy początkowo weszły dwie jednostki - przeniesiony w 2002 r. do Koblencji 950 batalion operacji informacyjnych oraz działający w Mayen Sztab Wsparcia Operacji Informacyjnych. Do tych dwóch pierwszych jednostek nowego rodzaju wojsk dołączyło utworzone w październiku 2002 r. Centrum Operacyjnego Informowania. Zadaniem tej placówki jest między innymi szkolenie kadr dla Wojsk Operacji Informacyjnych.
\r\n
\r\nŻołnierze z 950 batalionu operowali też na terenie Kosowa. W 1999 r. były to tylko wydzielone pododdziały bezpośredniego wsparcia informacyjnego jednostek operacyjnych, które oprócz zadań typowo specjalistycznych, otrzymały dodatkowe rozkazy przetestowania nowego sprzętu, w tym m.in. przenośnych, wielofunkcyjnych rozgłośni elektroakustycznych, tzw. ManPack, typu ATF. Od 2000 r. specjaliści z kompanii radiowych rozpoczęli na terenie Kosowa nadawanie swoich audycji.
\r\n
\r\nPrzy omawianiu działań operacyjnych niemieckich specjalistów działań informacyjnych nie sposób nie wspomnieć o tym, iż w ramach operacji Amber-Fox pojawili się oni także na terenie Macedonii w 2001 r..
\r\n
\r\nW 2001 r. w związku z rozpoczęciem działań operacyjno- taktycznych przeciwko Talibom i Al-Kaidzie w Afganistanie eksperci z 950 batalionu znaleźli się tam. Rok później, w 2002 r. Radio Andernach rozpoczęło nadawać swe audycje z obozu „Warehouse\" w Kabulu.
\r\n
\r\nWarto podkreślić, iż w misjach żołnierzy Bundeswehry uczestniczą zespoły operacyjne- filmowe z 950 batalionu. Na wyposażeniu tych zespołów znajdują się nowoczesne kamery cyfrowe, które umożliwiają transmisję „na żywo\" filmu kręconego w miejscu operacji za pośrednictwem łącza satelitarnego do Niemiec. W strukturze kompanii filmowej funkcjonuje pododdział obsługi tzw. „combat kamera\", czyli specjalnej kamery, która wraz obsługą może być desantowana w miejsce bezpośrednich działań bojowych. W praktyce oznacza to, że film zrealizowany przez obsługujących żołnierzy „combat kamerę\" jest przede wszystkim dla potrzeb niemieckiego kierownictwa politycznego. Dzięki temu kanclerz, minister obrony, czy parlamentarzyści bezpośrednio otrzymują najświeższy obraz wydarzeń zachodzących w miejscach, gdzie operują oddziały Bundeswehry i takie bieżące informowanie bez wątpienia ułatwia ocenę i podejmowanie skutecznych decyzji niemieckim ośrodkom walki informacyjnej oraz rządowi. Oprócz tego materiały z pola walki „po obróbce\" przekazywane są do niemieckich stacji telewizyjnych.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nSpecjaliści z 950 batalionu w swojej pracy sięgają po najnowocześniejsze środki przekazu i masowego komunikowania. W strukturze jednostki znalazł się odrębny pododdział specjalizujący się właśnie w prowadzeniu operacji informacyjnych za pośrednictwem Internetu oraz z wykorzystaniem systemów telefonii komórkowej. Popularność telefonów komórkowych ułatwia dostęp do szerokiego kręgu odbiorców. Wystarczy tylko wysłać odpowiednio zredagowany SMS, MMS lub WAP. Przykład użycia SMS-ów w walce informacyjnej mieliśmy podczas tzw. „pomarańczowej rewolucji\" na Ukrainie. Ten czynnik walki informacyjnej (z punktu widzenia defensywnego - kontrwywiadu) powinno się uwzględnić w krajach, gdzie niektórzy operatorzy sieci komórkowych są w rękach niemieckich (np. w Polsce).
\r\n
\r\nPrzeszkoleni w Centrum Operacyjnego Informowania specjaliści, wcześniej czy później, zasilają także cywilne media oraz inne instytucje związane z informowaniem publicznym, public relations i reklamą. Bynajmniej to przejście wojskowych fachowców działań psychologicznych do cywilnych mediów nie jest żadnym spiskiem specsłużb mającym na celu przejęcie kontroli nad mass mediami. Jest to po prostu pragmatyka, która z powodzeniem realizowana jest w krajach demokratycznych takich jak: USA, czy Wielka Brytania. Nikt o zdrowym rozsądku nie pozbywa się doskonale przeszkolonych i doświadczonych specjalistów z zakresu walki informacyjnej i wojny psychologicznej.
\r\n
\r\nSam generał Gehlen pochwalał takie działania i przenoszenie fachowców z wojskowych służb walki informacyjnej do mediów: „Uważam za bardzo korzystne, za w najwyższym stopniu pożądane zaangażowanie specjalnych ekspertów o rozległej wiedzy i dużym doświadczeniu do dyspozycji rozgłośni radiowych, prasy federalnej oraz Urzędu Informacji. Ludzie ci powinni zajmować się analizowaniem, ocenianiem i doradzaniem w miarę rozwoju wydarzeń. Oczywiście działalność takich specjalistów może dać pożądane skutki pod warunkiem, że rząd nie tylko będzie przez nich obsługiwany, lecz będzie także w pełni tę pomoc wykorzystywał, reagując natychmiast i precyzyjnie na napaści, zarzuty i insynuacje, wyrządzające szkodę naszemu krajowi\"[11]. \r\n
\r\nTen niekwestionowany ekspert z zakresu walki informacyjnej, jakim był generał Gehlen stwierdził też: „W przeciwieństwie do czasów dawniejszych- dzisiejsze wojny mają charakter wojen ludowych. Uczestniczy w nich już nie- jak w wieku XVIII- tylko siła zbrojna. Ciężar ich dźwiga cały naród, ponosząc brzemię koniecznych ofiar i wykorzystując wszystkie możliwości, którymi dysponuje, w tym także potencjał psychologiczny. (...) Właśnie fakt objęcia przez wojnę wszystkich dziedzin ludzkiego życia zmusza do nieustannego widzenia politycznego charakteru katastrofy wojennej, widzenia tak wyraźnie, jak to w ponadczasowej formie potrafił Clausewitz. Charakter wojny zawsze jest określany przez jej sens polityczny, który też wywiera wpływ na jej przebieg. Z drugiej strony sprawą żołnierzy jest żądać- i to już w stadium przygotowawczym- by polityka nie stawiała przed nimi zadań ponad ich możliwości, tak jak się stało w czerwcu 1941 r.. Co więcej- polityka powinna stale dążyć do tego, by wykonanie zadań żołnierzom ułatwić przy pomocy środków psychologicznych.
\r\n
\r\n
\r\n(...) Gdyby dziś, niemożliwe do wyeliminowania z działań politycznych i militarnych, czynniki psychopolityczne nie zostały we właściwym czasie i we właściwy sposób uwzględnione- to wszystkie środki, zmobilizowane przez naród na rzecz sił zbrojnych, byłyby zmarnowane, zaś ofiary poniesione w imię wojny obronnej pozostałyby daremne. Podczas gdy Clausewitz jeszcze mówił o „wojnie, jako kontynuacji polityki innymi środkami\"- Lenin i jego następcy rozwinęli tę myśl w sposób następujący: „pokój jest kontynuacją wojny innymi środkami.
\r\n
\r\nNie tylko politycy, lecz również oficerowie są więc w obliczu takiej właśnie sytuacji i wynikających z nich zadań. I to nie dopiero w razie konfliktu zbrojnego, ale już czasie pokoju\"[12]. \r\n
\r\nBiorąc pod uwagę, tylko dwa ostatnie zdania trzeba obiektywnie przyznać, że niemieckie, wojskowe ośrodki walki informacyjnej wiernie wypełniają testament generała Gehlena. Nie będzie też nadużyciem stwierdzenie, że swoją rolę z punktu widzenia interesu państwa niemieckiego wypełniają znakomicie.
\r\n
\r\nGwałtowny rozwój technologii informacyjnych na wskutek rewolucji informatycznej, która przetacza się przez cały świat, sprawia, iż trudno przewidzieć, jakie środki oddziaływania na masy ludzkie pojawią się w przyszłości. Żyjemy w XXI wieku, a to oznacza, iż wiele konfliktów zostanie rozstrzygniętych nie na polach bitew, ale w walce informacyjnej. Zwycięstwo odniesie ten, kto zapanuje na przestrzenią informacyjną przeciwnika. Zwycięstwo tym większe, że dzięki umiejętnie przeprowadzonej grze operacyjnej może nie rodzić u przeciwnika chęci odwetu, czy zemsty. A za to u klasyka, jakim w dziedzinie taktyki i strategii bez wątpienia był Sun-Tzu otrzymałoby się ocenę celującą.
\r\n
\r\nTo właśnie starochiński mistrz strategii i walki informacyjnej w swoim opus magnum „Sztuka wojny\"[13] mówi: „Osiągnąć sto zwycięstw w stu bitwach nie jest szczytem osiągnięć. Największym osiągnięciem jest pokonanie wroga bez walki\", „(...) dlatego najwyższą sztuką jest zwyciężyć armię wroga bez wydania bitwy. Zająć miasto wroga bez oblegania i zająć tereny jego państwa bez inwazji\". \r\n
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n[1] „Wehrkunde\", nr 2, 1960 r.
\r\n[2] Jerzy Bronisławski- „Fałszywi prorocy\", str. 26-28, Warszawa 1981.
\r\n[3] Juliusz Mader- „Szara ręka\", str. 46, Wydawnictwo Poznańskie 1961.
\r\n[4] Reinhard Gehlen- „Wspomnienia\", Rozdział II „Czynniki polityczne, militarne i psychologiczne, a wojna\", str. 68-87, Warszawa 1993.
\r\n[5] J. Mader- „Szara ręka\", str. 47.
\r\n[6] R. Gehlen- „Wspomnienia\", str. 78-79.
\r\n[7] R. Gehlen- „Wspomnienia\", str. 83.
\r\n[8] Adam Paweł Olechowski- „Wojna informacyjna po niemiecku\", str. 22, Komandos nr 1/2007
\r\n[9] Psychologie als Waffe, Schriftenreihe Innere Fuhrung, Reihe: Psychologische Waffen Heft 1. Wyd. Ministerstwa Obrony RFN, Sztab Dowodzenia Bundeswehry 1961.
\r\n[10] A.P. Olechowski- „Wojna informacyjna...\", str. 23-24.
\r\n[11] R. Gehlen- „Wspomnienia\", str. 274.
\r\n\r\n[13] Sun- Tzu- „Sztuka wojny\", Gliwice 2004.
',1,6,0,41,'2009-08-19 07:19:14',62,'Tomasz Formicki','2009-08-24 07:10:23',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-19 07:19:14','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,72,'Wojna, wojna psychologiczna. geopolityka, Niemcy, armia niemiecka, Rzesza, Psychologische Kampffuhrung, NRD, NATO, wywiad, Sun-Tzu','Wojskowe działania psychologiczne na płaszczyźnie taktyczno-operacyjnej oraz strategicznej mają w Niemczech długą tradycję. ',0,1571,'robots=\nauthor=Tomasz Formicki'),(132,'Antyrosyjska histeria a polityka polska','antyrosyjska-histeria-a-polityka-polska','','
\r\n![](\"images/stories/stalput.jpg\" "\\"Foto:")
Adam Śmiech
\r\nPrzyjazd premiera Rosji Putina do Polski spowodował nasilenie propagandowej akcji antyrosyjskiej o niespotykanej skali. Trzeba ze smutkiem stwierdzić, że nawet najbardziej fanatyczni piłsudczycy sprzed wojny, ze słynnym oszczercą i konfabulatorem Wojciechem Spiczyńskim na czele, nie dorastają do pięt dzisiejszym nieuleczalnie chorym na rusofobię pseudopublicystom i politykierom. Zupełnie przypadkowo właśnie teraz, masowo odnajdywane są groby pomordowanych przez NKWD.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNie zawsze jest co do tego pewność (np. Włodzimierz Wołyński), ale co już poszło w obieg, to poszło. Cel został osiągnięty. Najbardziej obrzydliwe jest przypisywanie rzeczywistych zbrodni NKWD tylko i wyłącznie Rosjanom. Z jaką odrażającą lekkością przychodzi to tzw. dziennikarzom, którzy o odpowiedzialności za słowo zapewne nie słyszeli, bo nikt ich o tym, w takim, czy innym procesie kształcenia, nie poinformował. Aparat represji i zbrodni w czasach stalinowskich w ZSRR składał się przedstawicieli rozmaitych narodowości. Niepoślednią rolę pełnili w nim np. Żydzi. Byli również Rosjanie, Ukraińcy, Gruzini, Łotysze itp.
\r\n
\r\nTylko Rosjanie?
\r\nRepresjom poddawano wszystkie grupy narodowościowe ZSRR. W samym Katyniu mamy, obok polskiego cmentarza, cmentarz Rosjan, którzy byli tam mordowani w latach 1937-53. Zapominamy, a czasem wulgaryzujemy ofiarę żołnierzy Armii Czerwonej, a przecież ich los to jedna z najbardziej tragicznych kart II wojny światowej. Mieli do wyboru walkę na śmierć i życie, często w sytuacji szafowania ich dobrem najwyższym, niemiecką niewolę, w której byli mordowani i głodzeni na śmierć, bądź, w razie wycofania się, represje NKWD i wywózkę na „białe niedźwiedzie\". Trzeba wyjątkowo złej woli, żeby zrzucać całą odpowiedzialność za zbrodnie Stalina (Gruzina, który ma pomniki w dzisiejszej Gruzji, co, nota bene, naszym rusofobom w ogóle nie przeszkadza) na naród rosyjski, pierwszą i największą ofiarę komunizmu w Rosji. Niektórzy z potwarców tłumaczą się tym, że Rosja przejęła zobowiązania ZSRR, a jej służby są dalszym ciągiem KGB/NKWD. No, a kto miał przejąć zobowiązania, Kirgistan?
\r\n
\r\nOczywiście, że największe państwo powstałe po rozpadzie ZSRR, czyli Rosja (tak jak Serbia przejęła zobowiązania Jugosławii). A co do kadr służb specjalnych - a jaką przeszłość mają służby ukraińskie, kazachskie itd.? A kim byli ci wszyscy Dudajewowie i Basajewowie? Sowieckimi oficerami i członkami partii. Kim byli obecni dożywotni władcy tych wszystkich Uzbekistanów i Tadżykistanów? Sekretarzami KPZR. Więc nie stosujmy podwójnej miary i nie bądźmy śmieszni. 74 lata istnienia państwa radzieckiego zdeterminowały w sposób naturalny skład władz i służb państw powstałych po upadku ZSRR. Ale już taki Dymitrij Miedwiediew jest człowiekiem nowego pokolenia.
\r\n
\r\nZ każdą Rosją
\r\nDla rusofobów jest to jednak bez znaczenia. Jest Rosjaninem, a to im wystarczy. Jak powiedział klasyk Józef Szaniawski „zdradzić można tylko na rzecz Rosji - Rosji carskiej, Rosji sowieckiej i Rosji w ogóle\". Nie szukajmy w tego typu politycznym credo logiki. Rusofobia to jednostka chorobowa - irracjonalizm miesza się tu w sposób doskonały z gwałtownym uczuciem, porywem chwili. Argumenty rozumowe do tych ludzi nie docierają. Póki Rosja będzie istnieć będą z nią walczyć, w taki, czy inny sposób. Nie chciałbym być uznany za nadmiernego optymistę, ale z obserwacji społeczeństwa na różnych płaszczyznach powoli wyziera obraz odmienny od oczekiwań rusofobów - z jednej strony zwyczajny, i generalnie negatywny, marazm, skutkujący postawą \"a co mnie to obchodzi\", z drugiej, coraz więcej sensownych komentarzy na forach internetowych, coraz mniej korzystne dla rusofobów oceny takich szopek antyrosyjskich, jak sztubackie wyprawy p. Prezydenta do Gruzji. Stąd, być może, to obecne nasilenie antyrosyjskiej kampanii. Kilka przykładów: „Mamy zapomnieć o 17 września? Tak nam każe Putin!\" - „Nasza Polska\" 31/2009, \"Były funkcjonariusz KGB odwiedzi 1 września Westerplatte\" - strona tygodnika katolicko-narodowego(!?!) „Głos\" (A. Macierewicza) 12.08.09, \"Kat Powstania\" (to o Rokossowskim, a wydawać by się mogło, że to von dem Bach był katem) - „Gazeta Polska\", 29.07.09. Same tytuły świadczą najlepiej o piszących i o ich środowiskach politycznych. Niemniej warto przytoczyć kilka cytatów: \"w przeciwieństwie do Pałacu Prezydenckiego, który o sowieckich zbrodniach milczeć nie zamierza\" - „Nasza Polska\", P. Jakucki. To ciekawe, bo o zbrodniach ukraińskich szowinistów milczy, a Prezydent uczestniczy w nadaniu doktoratu h.c. KUL gloryfikatorowi UPA Juszczence. Ten sam autor: „Putin, którego służby w Rosji biją i mordują opozycyjnych polityków i dziennikarzy\", \"milczenie o 17 września czy pakcie Ribbentrop - Mołotow udowodni, że za Tuska staliśmy się wasalem rosyjskim\", \"Stalin ze swoją armią pomagał Niemcom wykańczać Powstanie Warszawskie\".
\r\n
\r\nAbsurd tych sformułowań oraz typowa doktrynerom pewność siebie bijąca ze słów redaktora, aż kłują w oczy. Nie tylko Rosjanie, ale ktokolwiek obserwujący z zewnątrz naszą scenę polityczną, czy monitorujący naszą publicystykę, dojdzie do smutnych dla Polski i Polaków wniosków, tak odnośnie poziomu dyskursu politycznego, jak i Polaków w ogóle. Nasi wrogowie wyrażą zadowolenie, że wciąż nieprzymuszeni popełniamy te same błędy, jesteśmy płytcy i nielogiczni w ocenach, zaś ci, którzy żywią do nas pewne pokłady sympatii załamią ręce, utwierdzeni w przekonaniu, że trudno jest pomóc komuś, kto sam sobie pomóc nie chce. Zaiste, tak właśnie jest.
\r\n
\r\nZamiast uczynić spokój wokół granic Rzeczypospolitej naczelną przesłanką polityki zagranicznej, specjalizujemy się, a przynajmniej pewna część sceny politycznej, w mnożeniu konfliktów, przede wszystkim z Rosją. Wtrącamy się na Kaukaz, popieramy kraje bałtyckie i Ukrainę przeciw Rosji, sytuując się w jednym szeregu z obrońcami bałtyckich kolaborantów III Rzeszy oraz milcząc wobec gloryfikacji OUN/UPA i wobec współczesnego odrodzenia szowinizmu ukraińskiego.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nZ drugiej strony, niezależnie od doświadczeń historycznych, jesteśmy ślepo zapatrzeni w USA, nie potrafiąc zdobyć się na realistyczną ocenę stosunków z tym mocarstwem i ułożenie ich zgodnie z logicznymi wnioskami z tej oceny wypływającymi. Stąd rozczarowanie niektórych środowisk nową ekipą z Białego Domu, choć przecież nawet dla dziecka było oczywiste, że nastąpi poważne przesunięcie akcentów w polityce USA. Zamiast roztropnie brać to pod uwagę, i mieć gotowe elastyczne stanowisko na każdą okoliczność, głoszono hasło „wszystko albo nic\" i w efekcie obrażono się na wyniki wyborów w Stanach. Niewiele mamy powodów do zadowolenia w tej dziedzinie. Dobrze, że chociaż główny nurt polityki zagranicznej obecnego rządu łagodzi wspomniane wyżej błędne działania i niebezpieczeństwa z nich płynące.
\r\n
\r\nCzas pragmatyzmu
\r\nZ prawdziwą radością przyjmuję słowa szefa gabinetu politycznego premiera Tuska, Sławomira Nowaka, którego cytuje na swej stronie internetowej tygodnik „Głos\": „Dla nas ta wizyta jest ważna, bo po raz pierwszy od wielu lat pan premier złoży wizytę w Polsce. To dowód na to, że polityka ocieplania relacji przynosi skutki (...) Ta wizyta jest podwójnie symboliczna, bo Putin będzie uczestniczył 1 września w obchodach rocznicy wybuchu II wojny światowej na Westerplatte. To tu zaczął się koszmar, w którym również Rosjanie ponieśli dużą ofiarę\". Premier Federacji Rosyjskiej porozmawia w cztery oczy z Donaldem Tuskiem. Putin weźmie po południu także udział w uroczystościach na Westerplatte. Nowak twierdzi, iż politycy nie będą rozmawiać na temat napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku. „Jest całe mnóstwo innych tematów, takich jak mały ruch graniczny czy to, co nam się wreszcie po tylu latach udało, czyli przywrócenie ruchu w Zatoce Pilawskiej, nowy kontrakt gazowy\". No i słusznie. Trudno się przecież spodziewać, aby kilkugodzinna wizyta Putina, nawet w razie poruszenia tematu 17 września, rozwiązała problem historyczny. Od tego jest komisja polsko-rosyjska, temu ma służyć współpraca instytucji polskich i rosyjskich.
\r\n
\r\nTen przykład, jak i szereg innych z ostatnich miesięcy, pokazują, że my, odwołujący się do Myśli Narodowej, do tradycji Dmowskiego, powinniśmy zrewidować nasze spojrzenie na scenę polityczną w Polsce. Automatyczne autokwalifikowanie do tzw. obozu prawicowego jest anachronizmem. Zdecydowanie nie wystarczy, jeśli ktoś afiszuje się z katolicyzmem, czy Kościołem oraz rzuca kilka, także dla naszych uszu miło brzmiących, haseł. Zazwyczaj bowiem za tym idą dalsze hasła, już nam nie tylko niemiłe, ale i obce, a przesiąknięte na wskroś ideami, które Obóz Narodowy zawsze zwalczał - rusofobią, kultem powstań, wasalstwem, a czasem nawet agenturalnością wobec Zachodu.
\r\n
\r\nZróbmy z tym coś
\r\nCzas podjąć próbę zbudowania nie związanego ze współczesną polską prawicą (taką, jaką ona niestety jest), ośrodka opiniotwórczego, który wskazywałby, jak polityka polska wyglądać powinna i oceniał uczestników bieżącej walki politycznej pod kątem zgodności prowadzonej przez nie polityki z nakreślonym wzorcem. Tygodnik „Myśl Polska\" w dużym stopniu taką rolę już od dawna spełnia, niemniej należałoby zastanowić się nad możliwościami poszerzenia działalności w drodze powołania odpowiednich ciał w rodzaju instytutów, nie kryjących się za eufemizmami, ale odważnie głoszących Myśl Narodową. Przecież tak właśnie działają inni. Istnieje mnóstwo instytucji wpływu myśli giedroyciowsko - piłsudczykowskiej (Kolegium Europy Wschodniej), liberalnej (Centrum im. Adama Smitha), udeckiej (Fundacja Batorego), czy innej. Problem z powołaniem takich ciał, to nie tylko problem finansowy, to także problem mentalnego wyzwolenia ze schematów myślenia obowiązujących w ciągu ostatnich 20 lat.
\r\n
\r\nSchematów, które każą nam, niemal na zasadzie odruchów Pawłowa, sytuować się automatycznie po prawej stronie, schematów, które objawiają się w dyskusjach oburzeniem na wskazywanie dobrych stron np. polityki zagranicznej rządu PO/PSL i wygłaszaniem opinii, że PO albo \"nigdy\" albo \"zawsze\". A trzeba stwierdzić, że polityka tego rządu na wielopłaszczyznowym kierunku wschodnim (Rosja, Białoruś, po części Litwa, także decyzja w sprawie rajdu banderowskiego, co byśmy o niej nie powiedzieli) jest o niebo lepsza od polityki prawicowo-katolickich poprzedników. Wiele cennych uwag wygłaszają w tej dziedzinie inne osoby, także dalekie nam w sensie ideowo-organizacyjnym, takie jak np. Leszek Miller. A pamiętajmy, że dla Ruchu Narodowego polityka zagraniczna jest kwestią zasadniczą, kwestią tożsamości. Bez własnej polityki zagranicznej, bez wielkiej przesady, przestajemy istnieć jako podmiot samodzielny (zazwyczaj kończymy wówczas w ogonie piłsudczyzny).
\r\n
\r\nTo wszystko nie oznacza, że mamy popierać, w rozumieniu praktycznym, np. PO. Inaczej - słuszne posunięcia KAŻDEJ opcji politycznej w Polsce, w danym momencie decydującej o polityce państwa, musimy wyławiać z medialnego szumu i jako takie pokazywać, a następnie sugerować dalsze kierunki działania. W końcu przyniesie to pozytywne rezultaty, a jeśli takowe nastąpią, powinniśmy się z tego cieszyć, właśnie z punktu widzenia interesów Polski, niezależnie od tego, czy taki rezultat spowoduje miły nam, czy niemiły polityk, bądź partia. Wydaje się, że wobec wielokrotnie potwierdzonej niemożności osiągnięcia sukcesu na scenie partyjnej, propozycja przekazywania myśli, Idei Narodowej, powolnego sączenia jej do głów Polaków, jest najlepszym rozwiązaniem dla Ruchu Narodowego na najbliższą przyszłość.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się na portalu ![](\"images/stories/mp.jpg\" "\\"Myśl")
\r\nPrzekonania i poglądy polityczne autora nie wyrażają stanowiska Stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych.
',1,6,0,40,'2009-08-19 12:56:58',62,'Adam Śmiech','2009-08-25 04:39:59',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-19 12:56:58','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,166,'Rosja, Federacja Rosyjska, Putin, NKWD, ZSRR, Gruzja, Polska','Przyjazd premiera Rosji Putina do Polski spowodował nasilenie propagandowej akcji antyrosyjskiej o niespotykanej skali. Trzeba ze smutkiem stwierdzić, że nawet najbardziej fanatyczni piłsudczycy sprzed wojny, ze słynnym oszczercą i konfabulatorem Wojciechem Spiczyńskim na czele, nie dorastają do pięt dzisiejszym nieuleczalnie chorym na rusofobię pseudopublicystom i politykierom. Zupełnie przypadkowo właśnie teraz, masowo odnajdywane są groby pomordowanych przez NKWD.',0,1478,'robots=\nauthor=Adam Śmiech'),(133,'ECAG w Polskim Radiu','ecag-w-polskim-radiu','','Zostaliśmy poproszeni o komentarz wyborów w Afganistanie: Zdaniem Marcina Domagały z Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych, nie należy się spodziewać, że będą w pełni demokratyczne. Ekspert przypomina, że odbywają się w cieniu karabinów, a Afgańczycy nie mają tradycji demokratycznych wyborów. Władzę sprawuje starszyzna plemienna i watażkowie, którzy kontrolują swoje terytoria i czerpią dochody z powszechnej w tym kraju uprawy opium. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n
\r\nMarcin Domagała zwraca uwagę, że sytuacja w Afganistanie jest niepewna i w związku z zapowiedziami ataków na lokale wyborcze, trudno szacować frekwencję. Atmosfera jest tak napięta, że apelowano do mediów, by nie informowały o ewentualnych zamachach, co dodatkowo wystraszyłoby wyborców.
\r\n
',1,5,0,55,'2009-08-20 10:28:45',64,'','2009-09-02 14:04:01',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-20 10:28:45','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,11,'wybory, Afganistan, Afgańczycy, Marcin Domagała, frekwencja','Zostaliśmy poproszeni o komentarz wyborów w Afganistanie: Zdaniem Marcina Domagały z Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych, nie należy się spodziewać, że będą w pełni demokratyczne.',0,1436,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(134,'Gruzińskie prawo o obszarach okupowanych','gruzinskie-prawo-o-obszarach-okupowanych','','Gruziński parlament przyjął Ustawę o terytoriach okupowanych stanowiącą prawną odpowiedź na uznanie niepodległości Republiki Osetii Południowej i Republiki Abchazji przez Federację Rosyjską. Ustawa powoduje, iż obywatele państw trzecich podejmujący działalność lub tylko przekraczający granicę rosyjsko-osetyjską i rosyjsko-abchaską uznawani są za osoby łamiące prawo Gruzji i w związku z tym mogą liczyć się z konsekwencjami na jej terytorium. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nArtykuł 1 ustawy głosi, iż celem regulacji jest „określenie statusu terytoriów okupowanych w rezultacie militarnej agresji Federacji Rosyjskiej i ustanowienie specjalnego porządku prawnego na tych terytoriach\". Pod pojęciem terytorium okupowanych gruzińska ustawa rozumie obszar Autonomicznej Republiki Abchazji i rejonu Cchinwali oraz wody terytorialne Gruzji, a także przestrzeń powietrzną nad tymi terytoriami. Artykuł 4 ustawy stanowi, iż wjazd na terytoria okupowane zezwolony jest tylko od strony powiatów gruzińskich, zaś wszelkie inne sposoby dotarcia na omawiane obszary stanowią przestępstwo nielegalnego przekroczenia granicy, opisane w gruzińskim kodeksie karnym. Na Abchazję i Osetię Południową gruzińskie prawo nakłada też rodzaj totalnego embarga: zabronione jest prowadzenie wszelkiej działalności gospodarczej, wwóz broni i sprzętu podwójnego przeznaczenia, dokonywanie transakcji finansowych, korzystanie ze środków transportu lądowego, powietrznego i morskiego, nabywanie akcji i udziałów w podmiotach zarejestrowanych na omawianych obszarach. Pozbawione znaczenia prawnego są w świetle omawianych przepisów decyzje organów władz funkcjonujących w Osetii Południowej i Abchazji w sprzeczności z konstytucją Gruzji. Odpowiedzialnością za ewentualne narażenie bezpieczeństwa, zdrowia i życia obywateli państw trzecich ustawa obarcza Federację Rosyjską, uznaną za okupanta. W artykule 9 przewiduje się, że rząd Gruzji podejmie negocjacje na temat umów dwustronnych z państwami trzecimi, które umożliwią egzekwowanie wprowadzanych przepisów.
\r\n
\r\n\r\n***
\r\n\r\n
\r\nGruzińskie przepisy najprawdopodobniej pozostaną martwą literą prawa. Są jednak interesującym przypadkiem ustawowej regulacji na obszarze konfliktu dotyczącego państw nieuznawanych. Mogą też stanowić pewne utrudnienie dla wszystkich tych, którzy chcą monitorować obszar konfliktu (granica gruzińsko-osetyjska jest od dawna zamknięta), przede wszystkim dla dziennikarzy i analityków. Gruzińskie organy ścigania już kilkukrotnie zatrzymywały obcokrajowców naruszających przepisy ustawy, co dla niektórych kończyło się pobytami w areszcie.
\r\n\r\n
\r\nECAG-Kaukaz
',1,7,0,52,'2009-08-20 10:38:25',65,'ECAG-Kaukaz','2009-08-28 10:17:40',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-20 10:38:25','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,22,'Gruzja, Abchazja, Osetia Południowa, państwa nieuznawane','Gruziński parlament przyjął Ustawę o terytoriach okupowanych stanowiącą prawną odpowiedź na uznanie niepodległości Republiki Osetii Południowej i Republiki Abchazji przez Federację Rosyjską. Ustawa powoduje, iż obywatele państw trzecich podejmujący działalność lub tylko przekraczający granicę rosyjsko-osetyjską i rosyjsko-abchaską uznawani są za osoby łamiące prawo Gruzji i w związku z tym mogą liczyć się z konsekwencjami na jej terytorium.',0,4785,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(135,'Służba Bezpeky pracuje „wzorowo\"','sluzba-bezpeky-pracuje-„wzorowo','','\r\n
\r\nTaki wniosek można wyciągnąć czytając kuriozalny komentarz Wacława Radziwinowicza z „Gazety Wyborczej\", który skomentował kolejną „rewelację\" Służby Bezpeky Ukrainy (SBU) na temat zacierania przez ZSRR śladów po zbrodni katyńskiej. Wszystko to było już znane od wielu lat, ale teraz SBU odpaliła „rakietę\", a GW tę rakietę zaanonsowała na pierwszej stronie. Meritum sprawy nie ma znaczenia, liczy się efekt psychologiczny - Rosja to zbrodnia, kłamstwo i perfidia. Jest to dla GW bardzo ważna konstatacja w obliczu zbliżającej się wizyty rosyjskiego premiera w Polsce. Nie da się jej co prawda już storpedować (choć któż to wie, poczekamy, zobaczymy), ale zatruć atmosferę można jak najbardziej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nOd pewnego czasu SBU epatuje nas rożnymi rewelacjami ze swoich archiwów, nad którymi ma pełną kontrolę. A SBU podlega bezpośrednio prezydentowi Wiktorowi Juszczence, a Juszczenko banderowskiej centrali. Tak więc obecnie nikt podejrzany do akt OUN-UPA nie zajrzy, ale za to dokumenty na temat „zbrodni komunistycznych\" (czytaj rosyjskich) leją się obfitym strumieniem do mediów. Juszczenko rzuca niczym karty na stół dokumenty archiwalne, grając nimi niczym szuler. Bo w istocie ta gra to perfidne szulerstwo, w którym tragedie z przeszłości służą polityce. A tak polityka to przekonanie Ukraińców, i nie tylko Ukraińców - czym naprawdę jest Rosja. Juszczenko nie ma już żadnych atutów, ma 2 procent poparcia, zostały mu tylko papiery po NKWD. SBU wydaje co jakiś czas komunikaty na tematy historyczne, np. takie, że w 1943 i 1944 to Rosjanie, udający upowców, mordowali Polaków i winę zwalali na Ukraińców. Żadnych dowodów zbrodni UPA oczywiście nie znaleziono.
\r\n
\r\nTa widoczna gołym okiem manipulacja jednak bardzo podoba się „Gazecie Wyborczej\". Radziwinowicz pisze: „W przeciwieństwie do Rosjan Ukraińcy ujawniają wszelkie dokumenty o zbrodniach komunistycznych, w tym katyńskiej\". No proszę, co za szlachetni funkcjonariusze SBU! Jak bardzo zależy im na prawdzie. Pan redaktor wie oczywiście o co chodzi, ale rżnie głupa, bo GW ma obecnie misję - walka z „reżimem\" w Rosji. Bo GW nie może przeboleć, że jej ideowi pobratymcy w Rosji, którzy w latach 90. XX wieku doprowadzili ten kraj do ruiny, ukradli miliardy dolarów, podporządkowali jego politykę interesom obcym, a media przekształcili w zabawkę w rekach takich tuzów, jak Borys Bierezowski i George Soros - obecnie nie mają żadnego znaczenia. Nienawiść do obecnej ekipy w Rosji jest więc w GW bardzo głęboka. Jest tak głęboka, że Adam Michnik pochwalił w lecie 2008 roku groteskową wyprawę Lecha Kaczyńskiego do Gruzji, mimo że go niby nie popiera. Ale kiedy widział Kaczyńskiego rzucającego gromy na Rosję, to się popłakał. I napisał o tym w GW. Ale co tam Kaczyński - głównym partnerem GW w antyrosyjskiej krucjacie są banderowcy - ci w Polsce, no i ci na Ukrainie (i pewnie w USA i Kanadzie). To dlatego w GW broni się, jak nigdzie indziej - „prawa Ukrainy do własnej tradycji\" (czytaj tradycji zbrodniczej, antysemickiej, totalitarnej i szowinistycznej OUN-UPA), broni się nawet Stepana Banderę! Bo chłopak, jakby nie było, nie lubił Ruskich, no i siedział w Sachsenhausen. To że terrorysta i fanatyk, antypolak? A cóż to szkodzi. Jeśli dzisiaj można razem z jego wyznawcami zaszkodzić Moskwie - to znaczy, że to równy gość. I pan Henryk Wujec w TVN 24 ruga polskie władze za niewpuszczenie Tour de Bandera, bo to zaszkodzi naszym wzajemnym polsko-banderowskim stosunkom.
\r\n
\r\nJest jeszcze jeden aspekt tej sprawy - osobisty. Mój dziadek, Jan Engelgardt (ur. 1895), członek Obozu Zjednoczenia Narodowego na Wołyniu, były żołnierz I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego w 1918 roku, został aresztowany przez NKWD po 17 września 1939 r. Ślad po nim zaginął, jego nazwisko widnieje na tzw. ukraińskiej liście katyńskiej, jest też wyryte w katedrze polowej w Warszawie. Nie wiem, gdzie i kiedy został zabity, gdzie pochowany. I dlatego mam prawo powiedzieć: nie życzę sobie, by tę sprawę „wyjaśniali\" towarzysze banderowcy, by grali pamięcią ofiar w celach doraźnych, po to tylko, by judzić Polaków przeciwko Rosji. I nie życzę sobie, by „Gazeta Wyborcza\" udawała wielką troskę o polską pamięć i raczyła nas obłudnymi tekstami, w których przekonuje się, jak to Służba Bezpeky troszczy się o prawdę i sprawiedliwość.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się na portalu ',1,6,0,40,'2009-08-12 11:02:51',62,'Jan Engelgard','2009-08-20 11:17:11',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-12 11:02:51','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,165,'','',0,487,'robots=\nauthor='),(136,'Tandem tytanów','tandem-tytanow','','\r\n
\r\nArkadiusz Jędraszka
\r\n\r\n
\r\n\r\n\r\n
\r\nRosyjsko-indyjska wymiana gospodarcza - nowy porządek gospodarczy, czy ostateczność?
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWymiana gospodarcza Federacji Rosyjskiej jest istotna z punktu widzenia strategicznego dla gospodarek regionu euro-azjatyckiego. Jej wysokość jest dość znacząca. Jednym z najlepszych przykładów wzajemnej współpracy są dwa potężne państwa - Rosja i Indie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\n\r\nObydwa państwa mają w swojej polityce handlowej przychylne warunki i możliwości umocnienia swojej strategicznej pozycji. Głównym interesem Indii jest rozwijanie stosunków handlowych z czołowymi mocarstwami światowymi, wliczając w to Rosję.
\r\n
\r\n\r\n\r\nIndie tradycyjnie zajmują ważne miejsce w handlu i stosunkach gospodarczych byłego ZSRR i później Federacji Rosyjskiej. Na początku 1991 r. handel i stosunki gospodarcze charakteryzowały się spadkiem obrotu towarów. Podobnie rzecz się miała z wymianą gospodarczą Finlandia-ZSRR. Rozpad ZSRR spowodował spadek zagranicznej wymiany handlowej o 60%. Powstaniu Federacji Rosyjskiej towarzyszyła reorientacja handlu zagranicznego w kierunku rynków zachodnich. Na chwilę obecną wymiana gospodarcza Rosja-Indie stanowi zaledwie 8% zagranicznej wymiany handlowej.
\r\n
\r\n\r\n\r\nWg członków niedawno powołanego forum gospodarczego obydwu krajów, główny nacisk zostanie położony na współpracę w obszarze farmaceutycznym, spożywczym czy projektowym. Powzięte działania, w ramach współpracy, jednoznacznie wskazują na brak różnic w kwestiach politycznych jak i brak jest drażliwych kwestii historycznych, które stanęłyby na przeszkodzie.
\r\n
\r\n\r\n\r\nKluczową kwestią rozwijania handlu i stosunków gospodarczych jest finansowe wsparcie. Sektor bankowy nie odgrywa zasadniczej roli w dostarczaniu gwarancji eksportowych. Rosyjskie Ministerstwo Rozwoju Gospodarczego i Handlu opracowało, w wyniku medialnej dyskusji, Strategię Zagranicznej Rosyjskiej Polityki Handlowej do roku 2025. Z jej pomocą ma zostać rozwiązana kwestia finansowania eksportu. Na chwilę obecną strategia nie do końca spełnia oczekiwania. Innym problemem jest brak wzajemnej współpracy pomiędzy bankami handlowymi Indii i Rosji. Nierzadko współpraca przebiega okrężną drogą poprzez bank rezerw Indii. Obecnie lista banków współpracujących ze sobą jest dość ograniczona. Najczęście na liście znajdują się zależne jednostki zagranicznych banków. Modelowym przykładem współpracy jest kupno przez ICICI - jeden z największych indyjskich banków towarowych - banku kredytowego w Rosji, w celu otwarcia swojego przedstawicielstwa.
\r\n
\r\n\r\n\r\nWażnym obszarem współpracy, ze względów geopolitycznych, jest kooperacja w zakresie marynarki wojennej i uzbrojenia wojskowego. Ostatnia dekada, to współpraca, która w tym obszarze nabrała nowej jakości. Podjęto działania na rzecz wspólnych badań, mających na celu stworzenie najnowocześniejszego uzbrojenia. Od 2002 r. na ten cel Federacja Rosyjska wydała ponad bilion USD. W październiku 2003 r. podjęto współpracę rosyjsko-indyjsko-izraelską na rzecz produkcji dla indyjskiego lotnictwa wojskowego. To pierwszy przypadek w historii multilateralnej współpracy wojskowej. Rosja dostarcza Indiom sprzęt wojskowy do zwalczania okrętów podwodnych oraz sprzęt transportowy.
\r\n
\r\n\r\n\r\nW ramach współpracy, Rosja ma zamiar uczestniczyć w indyjskich ofertach przetargowych na zapasy i zezwolenia LMRCA na produkcję wieloczynnościowego lekkiego samolotu militarnego MIG-29 M. „Flagowym okrętem\" współpracy jest partnerstwo strategiczne w ramach spółki joint venture BrahMos Aerospace Ltd, która powstała w 2001 r. Jej celem jest produkcja naddźwiękowego pocisku Brahmos. W ramach wymiany handlowej Rosja dostarcza Indiom środków do obrony przeciwlotniczej, czy artylerii. Z kolei przemysł stoczniowy Indii dla rosyjskiej marynarki wojennej współpracuje w budowie okrętów podwodnych. W 2007 r. poszerzono współpracę z Indiami zwracając uwagę na dynamiczy awans technologiczny. Nie mniej ważnym aspektem współpracy jest sektor energetyczny, w ramach którego planowana jest wspólna budowa elektrowni wodnych.
\r\n
\r\n\r\n\r\nWedług grupy inwestycyjnej Goldman Sachs, gospodarka Federacji Rosyjskiej należąca do grupy gospodarek wschodzących BRIC (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny), w perspektywie do 2050 r. mogże rezem z pozostałymi państwami grupy, stać się kluczowymi graczami na rynku globalnym. Goldman Sachs przewiduje, iż w tej perspektywie, rosyjskie PKB może przewyższać PKB Niemiec, Wielkiej Brytanii, Włoch czy Francji. Taki scenariusz jest realny, o ile zostaną dokonane zmiany w strukturze handlu zagranicznego, a gospodarka rosyjska osiągać będzie wzrost. Analiza struktury handlu zagranicznego oraz udziału poszczególnych sektorów gospodarki w eksporcie daje również ciekawe wyniki, które będą jednak tematem kolejnego artykułu.
\r\n
\r\n\r\n\r\nInformacja, że Rosja i Indie tworzą nowe zręby gospodarki światowej, może skłaniać do myślenia. Twierdzenie to wymaga dalszych, szczegółowych studiów i badań. Niestety w Polsce nadal nie wiele mówi się na ten temat, a Federacja Rosyjska jest wciąż postrzegana jedynie z perspektywy historycznej. Należy przestać rozdzierać szaty i przyjrzeć się, jak to robią najlepsi i najwięksi. Nie da się ukryć rosyjska technologia kosmiczna jest najbradziej godna uwagi, a Indie posiadają ogromny potencjał. Oba państwa swobodnie mogą konkurować z tandemem USA-Chiny. Należy zdywersyfikować polski handel i zwiększyć kontakty handlowe i naukow-techniczne. Świat nie kończy się na Brukseli, choć wiele jej zawdzięczamy.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-20 11:42:26',62,'Arkadiusz Jędraszka','2009-08-20 17:20:15',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-20 11:42:26','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,164,'Rosja, Federacja Rosyjska, ZSRR, Indie, Moskwa, Dehli, USD, PKB, Goldman Sachs, Finlandia','Rosyjsko-indyjska wymiana gospodarcza - nowy porządek gospodarczy, czy ostateczność?\r\n\r\nWymiana gospodarcza Federacji Rosyjskiej jest istotna z punktu widzenia strategicznego dla gospodarek regionu euro-azjatyckiego.\r\n',0,1369,'robots=\nauthor=Arkadiusz Jędraszka'),(137,'Uczciwa historia - klucz do uformowania stosunków między narodami opartych na wzajemnym zaufaniu','uczciwa-historia---klucz-do-uformowania-stosunkow-miedzy-narodami-opartych-na-wzajemnym-zaufaniu','','
\r\n\r\n
\r\n
\r\n
\r\n
Niżej przedstawiamy tłumaczenie głośnego tekstu szefa administracji prezydenta Federacji Rosyjskiej Siergieja Naryszkina, dotyczącego krytyki poltyki historycznej prowadzonej przez sąsiadów Rosji. Tekst ukazał się na stronie internetowej Moskiewskiego Państwowego Instytutu Stosunków Międzynarodowych (MGIMO). Tekst orginału znajduje się TUTAJ.
\r\n
\r\n
(tłum: Przemysław Sieradzan)
\r\n
\r\nSiergiej Naryszkin
\r\n
\r\nOstatnimi laty w strumieniu informacji, które do nas docierają, coraz częściej spotykamy się przykładami tendencyjnego, czy wręcz pełnego bezwstydnych kłamstw stosunku do historii naszej ojczyzny za granicą. Nawet niezorientowanemu w temacie czytelnikowi rzucają się w oczy kłamstwa i otwarta niechęć, których pełne są wypowiedzi na temat wydarzeń historycznych ostatnich lat w stosunku do Rosji.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nTrudno te krótkowzroczne dążenia znaczących, w swoich państwach, polityków, dążących do napisania historii na nowo, ze szkodą dla interesów Rosji, ocenić w sposób nie naruszający zasad kurtuazji. Opisywany proces w tak dużym stopniu wpłynął na innych badaczy historii, że, jak się wydaje, stali się zakładnikami swoich własnych, niegodziwych zamiarów, nie umiejąc wyrwać się z błędnego koła, w którym jedna bujda dotycząca Rosji rodzi kolejną. W najwyższym stopniu precyzyjnie na ten temat wyraził się Prezydent Federacji Rosyjskiej, gdy nazwał próby falsyfikacji historii Rosji coraz ostrzejszymi, złośliwszymi i bardziej agresywnymi.
\r\n
\r\nSzczególny nacisk w „nowym podejściu historycznym\" rewizjonistów kładziony jest na historię najnowszą Rosji i wydarzenia związane z II wojną światową. Za przybierającymi coraz szerszą skalę antyrosyjskimi działaniami i wypowiedziami coraz wyraźniej możemy dostrzec dążenie do rewizji geopolitycznych rezultatów wojny. Nie możemy nie zauważać, że Rosji, jako geopolitycznej kontynuatorce ZSRR, prowokacyjnie próbuje się przypisać moralną winę za wydarzenia tamtych lat. W ten sposób tworzona jest baza ideologiczna dla wysuwania wobec niej żądań różnych form rekompensaty.
\r\n
\r\nDzisiejsza Rosja, za cenę niewyobrażalnych i dramatycznych strat i wyrzeczeń, wybrała nową drogę rozwoju cywilizacyjnego. Zdołała przezwyciężyć rezultaty kryzysu systemowo-ekonomicznego końca XX wieku i na fundamencie ogólnoludzkich wartości - wolności, demokracji, humanizmu i pamięci historycznej z powodzeniem buduje swoją przyszłość.
\r\n
\r\nJednak stabilny rozwój naszego państwa nie jest zgodny z planami pewnych światowych mocarstw, które pragnęłyby widzieć Rosję o ograniczonej samodzielności, niezdolną do realizacji strategicznych interesów narodowych umożliwiających rozwój jednostki, społeczeństwa i państwa.
\r\n
\r\nWłaśnie za sprawą ich milczącej zgody i cynicznie ukrywanych zachęt finansowych, rozpoczęła się prawdziwa wojna informacyjna przeciw Rosji. Polem bitwy stała się historia. Dokładniej - zafałszowana historia, będąca rezultatem przekreślenia przez polityczne zamówienia wyższych urzędników żmudnej i sumiennej pracy historyków. Tym samym historia sprowadzana jest do roli wrogiego narzędzia nacisków politycznych. Dotyczy to przede wszystkim Ukrainy, Gruzji, Litwy, Łotwy, Estonii i Polski, choć są także i inne państwa, w których falsyfikacja i polityzacja historii również zyskały status polityki państwowej.
\r\n
\r\nPrzykładem może być tu gloryfikacja bojowników Ukraińskiej Armii Powstańczej, czy upamiętnianie miejscowych nazistów, jako żołnierzy walczących o niezależność Ukrainy. W Kijowie od dawna już otworzono przed zwiedzającymi drzwi „Muzeum Radzieckiej Okupacji Ukrainy\". Z inicjatywy Prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki utworzony został instytut pamięci narodowej, który zaczął dogłębnie analizować temat wielkiego głodu na Ukrainie, jako efektu polityki władzy radzieckiej, mającej na celu unicestwienie narodu ukraińskiego, a także mitologizować tak zwany ukraiński ruch oporu, działający od lat dwudziestych do lat pięćdziesiątych, będący rzekomo odpowiedzią na radziecką okupację. Listę słynnych spraw w dziedzinie unicestwienia pamięci historycznej Rosjan na Ukrainie można przedłużać w nieskończoność.
\r\n
\r\nNie ulega wątpliwości, że sprowokowali oni adekwatną reakcję Rosji. Jak można przeczytać w liście otwartym, z 11 sierpnia bieżącego roku, Prezydenta FR Dmitrija Miedwiediewa do Prezydenta Ukrainy: Stosunki rosyjsko-ukraińskie są podważane poprzez realizowane przez Pańską administrację próby rewizji wspólnej historii; gloryfikację współpracowników nazistów, powiększanie roli radykalnych nacjonalistów, przekazywanie opinii międzynarodowej nacjonalistycznej interpretacji wydarzeń wielkiego głodu w Związku Radzieckim z lat 1932-1933, ukazującej je jako „ludobójstwo na narodzie ukraińskim\". Logiczną konsekwencją było odłożenie w czasie wysłania rosyjskiego ambasadora na Ukrainę.
\r\n
\r\n
\r\nNajwiększą aktywność w dziedzinie rewizji rezultatów II wojny światowej i prób napisania na nowo historii świata wykazują państwa bałtyckie. To właśnie ich rządy próbują wykorzystać tezę o „nieprawomocności powojennego porządku światowego\" do wysuwania żądań wobec Rosji. Litwa opowiedziała się za utworzeniem międzynarodowego sądu nad „radzieckim ludobójstwem\". Estonia, odrzucając wyniki II wojny światowej, rości sobie pretensje do części obwodów pskowskiego i leningradzkiego. Na Łotwie powołano specjalną komisję rządową, mającą na celu oszacowanie strat, które państwo miało rzekomo ponieść z winy Rosji.
\r\n
\r\n
\r\nMożna długo wymieniać wszystkie centra dokumentacji skutków totalitaryzmu, ma się rozumieć, radzieckiego, ludobójstwa i oporu, muzea pamięci i okupacji, itd. itp. Ich charakter polityczno-ideowy jest oczywisty i odległy od ideału sprawiedliwego i wolnego od emocji wspólnego rozpatrzenia spornych lub budzących niezrozumienie kwestii, do czego wzywa Rosja. Należy skonstatować, że stopień polityzacji kwestii historycznych w państwach bałtyckich jest obrazą zdrowego rozsądku, nie mówiąc już o uczciwości i obiektywizmie ogólnego procesu historyczno-badawczego.
\r\n
\r\n
\r\nDrogą tą podążają Polska i Gruzja, mylnie oceniając, że ich agresywna postawa wobec historii Rosji, falsyfikacja tej historii ze szkodą dla interesów Rosji, dobrze służy ich interesom narodowym i przynoszą znaczne dywidendy polityczne i materialne.
\r\n
\r\n
\r\nWarto zauważyć, że w rzeczywistości upór, z którym wyżej wymienione państwa realizują kurs, zmierzający ku falsyfikacji i umniejszeniu przeszłości historycznej Rosji, naraża ją na straty moralne, a także wprowadza wspólnotę międzynarodową w dezorientację.
\r\n
\r\n
\r\nW znacznym stopniu tym właśnie, a także, rzecz jasna, niewiedzą historyczną, wytłumaczyć można przyjęcie na XVIII sesji Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE w Wilnie rezolucji pt. „Ponowne zjednoczenie podzielonej Europy: promocja praw człowieka i swobód obywatelskich w regionie OBWE w XXI wieku\", w której stalinizm porównywany jest z nazizmem. Rosja jednoznacznie oceniła ten upolityczniony dokument. Nie będę zatrzymywać się nad tą oceną. Istota rzeczy leży nie w rezolucji, a w tym, że nacechowana politycznymi i rewizjonistycznymi interesami, wykładnia historii zadała potężny cios „ponownemu zjednoczeniu podzielonej Europy\".
\r\n
\r\n
\r\nCzyż nie jest bezsensowne deklarowanie „ponownego zjednoczenia\", brutalnie wyłączając z tego subtelnego i delikatnego procesu państwo rosyjskie? Czy też autorzy rezolucji nie mogą pojąć, że Rosja, rosyjska społeczność nie zaakceptuje idei „ponownego zjednoczenia\" Europy za cenę umniejszenia wkładu Rosji w zwycięstwo nad nazizmem, z którym w Wilnie zrównano jej dziedzictwo historyczne.
\r\n
\r\n
\r\nJest i druga strona tego zagadnienia. Rola Rosji we wspólnym zwycięstwie koalicji antyhitlerowskiej miała charakter decydujący. Jak patrzą na umniejszanie tej roli inni członkowie koalicji? Nie chce się wierzyć, że jest to dla nich wygodne, chociaż całkiem niedawno Prezydent Stanów Zjednoczonych ocenił lądowanie wojsk sojuszniczych w Normandii jako „punkt zwrotny\", który zadecydował o dalszym przebiegu wszystkich pozostałych kampanii wojennych. Zdaniem Prezydenta Stanów Zjednoczonych, jeśli operacja ta zakończyłaby się fiaskiem, to „okupacja kontynentu mogłaby trwać bez końca\". O tym, że drugiego frontu nie byłoby bez pierwszego, który powstał kilka lat wcześniej i złamał kręgosłup hitlerowskiej maszynie wojennej, z jakichś powodów nie padło ani słowo.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nMamy tu do czynienia z przecenianiem własnych zasług, swojego wkładu we wspólne zwycięstwo kosztem umniejszania roli naszego państwa w tym zwycięstwie. Fakty są uparte.
\r\n
\r\n
\r\nStosunkowo niedawno Prezydent Federacji Rosyjskiej podjął decyzję o utworzeniu Komisji na rzecz Przeciwdziałania Próbom Fałszowania Historii ze Szkodą dla Interesów Rosji. W obliczu przedstawionych faktów, była to decyzja w pełni adekwatna do dzisiejszych czasów i potrzebna. Komisja będzie dokładnie przyglądać się tendencyjnym i kłamliwym wykładniom rosyjskiej historii za granicą i aktywnie się im przeciwstawiać, wykorzystując do tego trybunę naukową i społeczną, a także inne sposoby reakcji.
\r\n
\r\n
\r\nKomisja nie stawia sobie za cel pisania historii na nowo, nie stanie się organem nadzorującym, zmuszającym autorów badań historycznych do wyciągania koniunkturalnych politycznie wniosków, nie zamierza podporządkowywać procesu poznania historycznego interesom politycznym. Wynika to z Założeń Pracy Komisji, w których podkreśla się jej status społeczny. Podstawą działalności komisji jest zasada wolności nauk historycznych jako istotny składnik wolności słowa; tym samym komisja nie zamierza ingerować w dyskusje i badania historyczne.
\r\n
\r\n
\r\nHistoria nie powinna stanowić przedmiotu manipulacji, a prawda historyczna, jaka by ona nie była, powinna być poszukiwana na podstawie źródeł. Efektywnym sposobem przeciwstawiania się fałszowaniu historii jest zakrojone, na jak najszerszą skalę, wprowadzanie do obiegu nowych, w tym odtajnionych, dokumentów.
\r\n
\r\n
\r\nNależy podkreślić, że w żadnym państwie świata historycy nie maja tak szerokich możliwości pracy z odtajnionymi dokumentami, jak w Rosji. Jeśli podążać tropem rozumowania amerykańskiego historyka J. Neya, którego zdaniem w epoce informacji zwycięża ten, czyja historia jest bardziej przekonująca, czyja historia zdolna jest zainteresować ludzi, wówczas warto kontynuować te wysiłki. Zainteresować ludzi może tylko uczciwa i właściwa historia, oparta nie na upolitycznionych domysłach, a na źródłach i dokumentach.
\r\n
\r\n
\r\nOstatnimi czasy FSB odtajniło już ponad 2 miliony dokumentów. Ministerstwo Obrony wprowadziło do obrotu około 6 milionów materiałów archiwalnych. Komisja zamierza kontynuować te wysiłki, aby przejść od reakcji na pseudohistoryczne napady do aktywnego wyjaśniania roli i wkładu Rosji w historię i cywilizację światową.
\r\n
\r\n
\r\nW kontekście tym nie mogę nie zauważyć, że w wielu państwach pozostają utajnione dokumenty, które mogły by rzucić nowe światło na węzłowe zagadnienia okresu II wojny światowej. Wielu historyków nie może pojąć dlaczego, na przykład, rząd brytyjski do dziś nie odtajnił dokumentów w sprawie Hessa i do dziś wysuwa w tej sprawie ze wszech miar sprawiedliwe pretensje. Dla nich, a także dla wspólnoty światowej, jest zupełnie niezrozumiałe dlaczego Anglia nadal woli konserwować tak istotną białą plamę, kluczową dla prawidłowego zrozumienia wydarzeń tamtych lat.
\r\n
\r\n
\r\nUtworzenie Komisji na rzecz Przeciwdziałania Próbom Fałszowania Historii ze Szkodą dla Interesów Rosji obiektywnie podnosi autorytet nauk historycznych w społeczeństwie. Otrzymujemy możliwość wykorzystania tego i utrwalenia znaczenia historii naszego państwa, wiedzy historycznej, edukacji historycznej na wysokim poziomie. To dziś nadzwyczaj istotne zadanie.
\r\n
\r\n
\r\nKomisja stawia sobie za cel zwrócenie uwagi opinii publicznej na jakość szkolnych podręczników do nauki historii, akademickiej edukacji historycznej, przygotowania zawodowego i propedeutyki nauczycieli historii. Narzekania w tej dziedzinie można słusznie usłyszeć w naszym społeczeństwie. Faktycznie, w większości niewyspecjalizowanych uczelni kurs historii jest nie dłuższy, niż 52 godziny. Wydano setki podręczników szkolnych różnej jakości. Jak dotąd często okazuje się, że nauczyciele nie są zdolni do przedstawiania współczesnej interpretacji faktów historycznych, do oddzielenia ich od wymysłów i fałszerstw. Niektóre podręczniki pełne są błędów faktograficznych, otwartego zaniżania roli naszej Ojczyzny w historii świata. Czyż nie jest dziwne, że historia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej zajmuje w nich dziesięć stron?
\r\n
\r\n
\r\nNa rosyjskiej nauce historycznej, na historykach i pedagogach spoczywa dziś ogromna odpowiedzialność za kształtowanie, opartych na wzajemnym zaufaniu, relacji między narodami i państwami. Ich wkład w proces oczyszczania historii Rosji od upolitycznionego kłamstwa może być ogromny - i oni powinni być na to gotowi. Przecież falsyfikacja historii Rosji zubaża cywilizacyjny proces historyczny, rozumiany jako całość, podważa obiektywność historii jako nauki, w końcu pogarsza atmosferę polityczną na planecie i służy jedynie otwartym nieprzyjaciołom Rosji.
\r\n
\r\n
\r\nAutor pełni funkcję Przewodniczącego Komisji na rzecz Przeciwdziałania Próbom Fałszowania Historiize Szkodą dla Interesów Rosji oraz Przewodniczącego Administracji Prezydenta Federacji Rosyjskiej.
\r\n\r\n \r\n\r\n
\r\n
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-21 04:22:38',62,'Siergiej Naryszkin','2009-08-21 06:28:47',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-21 04:22:38','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,163,'Naryszkin, MGIMO, Rosja, Polska, Gruzja, geopolityka, Ukraina, Gruzja, Litwa, Łotwa, Estonia, OBWE, Prezydent, Federacja Rosyjska, FSB','Ostatnimi laty w strumieniu informacji, które do nas docierają, coraz częściej spotykamy się przykładami tendencyjnego, czy wręcz pełnego bezwstydnych kłamstw stosunku do historii naszej ojczyzny za granicą. Nawet niezorientowanemu w temacie czytelnikowi rzucają się w oczy kłamstwa i otwarta niechęć, których pełne są wypowiedzi na temat wydarzeń historycznych ostatnich lat w stosunku do Rosji.',0,1549,'robots=\nauthor=Siergiej Naryszkin'),(138,'Zachód wobec białoruskiej dyktatury','zachod-wobec-bialoruskiej-dyktatury','','![](\"images/stories/minsk.jpg\" "\\"Uroczystości")
Jeremi Markowski
\r\nPo wstąpieniu Polski do NATO i Unii Europejskiej Rzeczpospolita nie tylko zaadaptowała europejskie standardy w dziedzinie praw człowieka, ale także rozpoczęła aktywne uczestnictwo w promocji prodemokratycznych inicjatyw wśród swoich wschodnich sąsiadów. Po zwycięstwie \"pomarańczowej rewolucji\" w Kijowie Ukraina przyjęła kurs na integrację europejską, co spotkało się ze znaczącym poparciem ze strony Polski.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPolscy politycy reprezentują interesy Ukrainy w Brukseli, Strasburgu i Waszyngtonie, pomagając Zachodowi lepiej zrozumieć specyfikę transformacji byłego państwa komunistycznego. Pomagają także samym Ukraińcom zakończyć dzieło transformacji ustrojowej w duchu przemian demokratycznych. Wolna i niepodległa Ukraina może stać się jednym z najsolidniejszych fundamentów bezpieczeństwa europejskiego. Warunkiem koniecznym by tak się stało jest zrzucenie balastu rosyjskiej dominacji geopolitycznej. Bez wątpienia rację miał Zbigniew Brzeziński gdy pisał w swojej \"Wielkiej Szachownicy\", że transformacja demokratyczna Ukrainy powinna zostać zakończona do 2012 roku. Choć dziś na Ukrainie nadal dokonują się procesy, które nijak nie wpisują się w ramy europejskiego pojmowania praw i swobód (przykładem może u być choćby gloryfikowanie przywódców OUN-UPA - Bandery i Szuchiewicza, odpowiedzialnych za liczne zbrodnie dokonane na narodzie polskim), istnieje nadzieja, że sytuacja będzie także i w tej dziedzinie zmierzać we właściwym kierunku i niepotrzebne incydenty w rodzaju niedawno planowanego rajdu rowerowego im. S. Bandery nie będą mieć miejsca. Inny problem młodej ukraińskiej demokracji stanowi korupcja, przenikająca wszystkie sfery życia społecznego. Naród ukraiński zaczyna stopniowo rozumieć, że powinien zaangażować wszelkie możliwe siły do walki z tym problemem.
\r\n\r\n
\r\nInnym polskim sąsiadem z przeszłością totalitarną jest Białoruś, gdzie rządzi ostatni dyktator Europy, jak przyjęło się określać prezydenta tego państwa Aleksandra Łukaszenkę. Jeśli w przypadku Ukrainy można dostrzec szereg zmian na lepsze, to na Białorusi sytuacja wydaje się zmierzać w przeciwnym kierunku. W państwie nadal istnieje sztywny system hierarchiczny, tłumiący prawa i wolności Białorusinów (należy jednak zauważyć, że system państwa policyjnego pozwala na znaczne ograniczenie korupcji - w tej dziedzinie sytuacja na Białorusi wygląda znacznie lepiej, niż na Ukrainie). Mimo to Aleksander Łukaszenko ostatnimi czasy próbuje zwodzić Unię Europejską, wykorzystując do tego program \"Partnerstwa Wschodniego\".
\r\n
\r\nProblemem jednak jest nie tylko to, że Aleksander Łukaszenko stał się faktycznie dożywotnim prezydentem, który nieustannie zmienia ordynację wyborczą zgodnie z własnym interesem. Jeszcze bardziej dramatycznie wygląda sytuacja w dziedzinie praw i wolności na Białorusi. Wcześniej środki masowego przekazu często opisywały represje, którym białoruskie organa porządkowe poddawały liderów Białoruskiego Frontu Narodowego. W 2005 roku kandydat Białoruskiego Frontu Narodowego Aleksandr Milinkiewicz przegrał wybory z Aleksandrem Łukaszenką (zachodni eksperci zgłosili wówczas poważne wątpliwości co do demokratycznego przebiegu procedury wyborczej), po czym został aresztowany na piętnaście dni. Skala represji była jednakże nieporównywalna z wielomiesięcznym wyrokiem odbywanym przez innego kandydata opozycji, Aleksandra Kazulina, skazanego za wszczęcie \"masowych zamieszek\". Milinkiewicz i Kazulin to postaci znaczące w białoruskiej polityce i rozpoznawalne na świecie. Są także i mniej znane mroczne aspekty dyktatury Łukaszenki. W 1999 roku bez wieści zaginęli były minister spraw wewnętrznych Republiki Białoruś Jurij Zacharenko, parlamentarzysta Wiktor Gonczar i przedsiębiorca Anatolij Krasowski. Rok później zaginął dziennikarz Dmitrij Zawadzki. Także i ostatnio z naruszeniem procedur sądowych typowych dla państw demokratycznych rozpoczęto sprawy karne przeciwko działaczom społecznym. Na przykład w lipcu 2009 roku młody aktywista Artiom Dubskij został skazany na rok pozbawienia wolności. Międzynarodowa organizacja stawiająca sobie za cel obronę praw człowieka Amnesty International uznała go za więźnie sumienia. W roku 2004, gdy niezależni aktywiści walczyli z przejawami autorytaryzmu na Ukrainie, również spotkały ich represje. Po kilku miesiącach zdołali jednak wywalczyć dla siebie pełnię praw o bywatelskich. Z kolei na Białorusi polityczne bezprawie i represje trwają nadal.
\r\n\r\n
\r\nWcześniej polskie władze wspierały ruch demokratyczny na Białorusi i udzielały pomocy obywatelom, występującym przeciw uciskowi, dyktaturze i bezprawiu. Teraz, gdy Aleksander Łukaszenko zmienił ton swoich wypowiedzi z prorosyjskiego na proeuropejski, wszyscy jak gdyby zapomnieli o masowych naruszeniach praw i wolności obywatelskich. Istotnie, białoruski dyktator kilkakrotnie rozwścieczył włodarzy Rosji, odmawiając uznania Osetii Południowej i Abchazji, bojkotując konferencję na wpół fikcyjnej Organizacji Umowy o Zbiorowym Bezpieczeństwie (ODKB) i stopniowo porzucając ideę przekształcenia Związku Białorusi i Rosji w państwo federacyjne. Gesty te w istocie niczego nie zmieniły. Czy jednak ceną za te drobne ustępstwa w dziedzinie polityki zagranicznej ma być całkowite zaniedbanie dziedziny praw obywatelskich narodu białoruskiego? Pozorowane gesty Aleksandra Łukaszenki w niczym nie zmieniają natury jego dyktatorskich rządów. W imię źle rozumianego realizmu geopolitycznego Unia Europejska, obejmując Białoruś programem \"Partnerstwa Wschodniego\", wspiera białoruski autorytaryzm i skazuje na faktyczny niebyt prodemokratyczne siły w białoruskiej polityce.
\r\n\r\n
\r\nNieposłuszeństwo Łukaszenki wobec \"starszego brata ze Wschodu\" spotkało się ze zrozumiałą sympatią w Europie. Nie należy jednak przeceniać ich znaczenia. To nie krytyczne wobec Rosji deklaracje bez pokrycia, ale nie rozwiązana cały czas kwestia łamania praw człowieka na Białorusi powinna być priorytetem polityki europejskiej. Nadrzędność praw i wolności jednostki zawsze była fundamentem demokracji w świecie Zachodu. Można dojść do wniosku, że w zamian za mgliste i puste obietnice dyktatora, który zobowiązał się \"już nie przyjaźnić się z Rosją\" Europejczycy gotowi są zrezygnować ze swoich wartości... Pozostaje nam żywić nadzieję, że polscy i europejscy politycy nie dadzą wiary zapewnieniom \"ostatniego dyktatora Europy\", który nie raz już zwodził swoich partnerów dowodząc tym samym, że jest politykiem zupełnie niegodnym zaufania.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-22 12:16:35',62,'Jeremi Markowski ','2009-08-22 12:29:30',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-22 12:16:35','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,162,'Ukraina, Białoruś, Aleksander Łukaszenko, Aleksander Milinkiewicz, Abchazja, Osetia, Polska, Rosja, Europa','Po wstąpieniu Polski do NATO i Unii Europejskiej Rzeczpospolita nie tylko zaadaptowała europejskie standardy w dziedzinie praw człowieka, ale także rozpoczęła aktywne uczestnictwo w promocji prodemokratycznych inicjatyw wśród swoich wschodnich sąsiadów. Po zwycięstwie pomarańczowej rewolucji w Kijowie Ukraina przyjęła kurs na integrację europejską, co spotkało się ze znaczącym poparciem ze strony Polski.',0,985,'robots=\nauthor=Jeremi Markowski'),(139,'Polska żyje przeszłością?','polska-zyje-przeszloscia?','','![](\"images/stories/karaganow.jpg\" "\\"Profesor")
\r\nProfesor Siergiej Karaganow w artykule napisanym dla „Rosijskiej Gaziety”, twierdzi, że za próbami osądzania paktu Ribbentrop-Mołotow stoi banalna chęć uzyskania od Rosji odszkodowań.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Wiecznie żyjąca przeszłością Polska i kraje bałtyckie już wiele razy próbowały wymusić reparację” - pisze Karaganow. „Pakt Ribbentrop-Mołotow z jednej strony pozwolił Niemcom na szybkie podbicie Polski, z drugiej pozwolił Związkowi Radzieckiemu wygrać dwa lata na przygotowania do wojny z faszystowskimi Niemcami”.
\r\n
\r\n\r\n
Rosyjski politolog w artykule odniósł się też do rezolucji Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE, która umieszcza obok siebie nazizm i stalinizm. „Rezolucja to wierzchołek góry lodowej, publikacji, wystąpień, rozpraw wychodzących przede wszystkim z Polski i krajów nadbałtyckich”.
\r\n
\r\n
„Pakt Ribentrop-Mołotow był jedną z tysięcy niesprawiedliwych umów międzynarodowych, które patrzą na nas z kart historii europejskiej. Prawdopodobnie w tej historii, nie ma sprawiedliwych porozumień. W stosunku do któregoś z państw, każda umowa była niesprawiedliwa” - pisze Karaganow.
\r\n
\r\n\r\n
„Druga sprawa to próba rewizji wyników II wojny światowej. Widoczne jest dążenie elit politycznych państw, które przegrały wojnę, do powtórnego rozpatrzenia jej rezultatów. Polska przegrała tą wojnę wiele razy, podobnie jak kraje nadbałtyckie” - czytamy w artykule Karaganowa.
\r\n
\r\nProfesor Siergiej Karaganow jest specjalistą do spraw polityki i stosunków międzynarodowych.
\r\n
\r\nPełny tekst artykułu Siergieja Karaganowa w j. rosyjskim znajduje się TUTAJ.
',1,6,0,40,'2009-08-22 18:47:11',62,'Leonid Swiridow','2009-09-03 10:13:59',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-22 18:47:11','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,161,'Polska, Rosja, pakt Ribbentro-Mołotow, Niemcy, OBWE, Związek Radziecki','Profesor Siergiej Karaganow w artykule napisanym dla „Rosijskiej Gaziety”, twierdzi, że za próbami osądzania paktu Ribbentrop-Mołotow stoi banalna chęć uzyskania od Rosji odszkodowań.',0,1142,'robots=\nauthor=Leonid Swiridow'),(140,'W IAR o tarczy','w-iar-o-tarczy','','Tarcza antyrakietowa - minął rok od podpisania umowy \r\n
\r\n\r\n
Dokładnie rok temu Polska i Stany Zjednoczone podpisały umowę o lokalizacji w naszym kraju elementów tarczy antyrakietowej. Dokument do tej pory nie został ratyfikowany.
\r\n
\r\n
\r\n','\r\n
\r\n W przekonaniu Marcina Domagały z Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych, budowa tarczy antyrakietowej opóźni się, ale nie tylko ze względu na kryzys ekonomiczny. Zdaniem analityka, jeśli tarcza powstanie, to raczej jako projekt natowski, a nie amerykański. W przypadku przyłączenia się Rosji, powstałby prawdziwy system obronny w skali globalnej - dodaje ekspert.
\r\n
\r\n Marcin Domagała nie wyklucza konieczności poniesienia przez Polskę części kosztów budowy tarczy. Jego zdaniem, należałoby jeszcze raz skalkulować ewentualne korzyści, zagrożenia i obciążenia. (IAR, oprac. kjs)
\r\n',1,5,0,55,'2009-08-20 19:37:17',62,'Marcin Domagała','2009-09-02 14:03:32',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-20 19:37:17','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,10,'IAR, tarcza antyrakietowa, Rosja, NATO','Tarcza antyrakietowa - minął rok od podpisania umowy\r\nDokładnie rok temu Polska i Stany Zjednoczone podpisały umowę o lokalizacji w naszym kraju elementów tarczy antyrakietowej. Dokument do tej pory nie został ratyfikowany.\r\n\r\n',0,1111,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(141,'A klasyk przestrzegał...','a-klasyk-przestrzegal','','
\r\n![](\"images/stories/claus.jpg\" "\\"O")
Arkadiusz Jędraszka
\r\nMyśl Karla von Clausewitza a konflikt w Afganistanie, Iraku i Gruzji.
\r\n
\r\n
\r\nNarastają liczne kontrowersje wobec interwencji w Iraku czy Afganistanie. Z jednej strony mamy niekończący się konflikt, a z drugiej nie wiadomo do końca co tam trzeba zrobić.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzed laty wszystko wydawało się dość proste. Remedium na wszystko miało być słowo demokracja. Pytanie - jaka demokracja? Czy jest możliwa? Nie chcę być posądzony o stronniczość. Powiem krótko - czas pokaże. Jak na razie perspektywy są niezbyt obiecujące.
\r\n
\r\nOstatnio coraz częściej słyszy się o niepowodzeniach w Afganistanie. W Iraku giną ludzie. Chciałbym w kontekście wojny przytoczyć pewne myśli czołowego stratega o wojnie. Niech stanowią inspirację do dalszych przemyśleń.
\r\n
\r\nKarl von Clausewitz spisywał swoje myśli w aforyzmach. Po jego śmierci zostały wydane przez jego małżonkę. W sztandarowym dziele „O wojnie\" przedstawia wojnę, jako rzecz niemożliwą do zdefiniowania. Istotą wojny jest zmuszenie przeciwnika do spełnienia naszej woli. W przypadku Iraku, jak i Afganistanu, to się nie udało i trudno oczekiwać zwycięstwa. W zapiskach Clausewitza można odczytać relację wojny z polityką. Nie da się ukryć, iż dla niemieckiego myśliciela wojna to przedłużenie polityki. Polityki im większej, tym bardziej owocującej coraz bardziej napastliwą wojną. Polityka nadaje wojnie gramatykę, lecz logika jest odrębna.
\r\n
\r\nClausewitz formułuje dwie kluczowe zasady wojny:\r\n\r\n1) należy określić środek ciężkości przeciwnika;\r\n\r\n2) działanie powinno być szybkie i bez zwłoki.\r\n
\r\nW kontekście wydarzeń w Iraku, czy w Afganistanie obie te zasady nie są spełnione równocześnie. Środkiem ciężkości powinna być zgoda NATO i społeczności międzynarodowej na interwencję w Iraku. Ta nie została uzyskana i do chwili obecnej nie milknie wrzawa na temat słuszności wprowadzenia wojska do tego kraju. Druga zasada wojny Clausewitza nie została spełniona w obu przypadkach.
\r\n
\r\nRozpoczynając obie operacje, jakby nie oceniać, liczono na łatwość i szybkość zwycięstwa. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na nielineralność i nieprzewidywalność konfliktu - zgodnie z tezami Clausewitza. Amerykanie, wraz z sojusznikami, kierowali się jednym schematem. To w przypadku tych konfliktów się nie sprawdza. W przypadku Gruzji zastosowano zasady wręcz modelowo.
\r\n
\r\nW odpowiedzi na rozwój konfliktów, niemiecki strateg nie dał odpowiedzi. Według niego wojna to „dziedzina niepewności i przypadku\".
\r\n
\r\nNielineralności tego konfliktu do końca nie przewidywano. Jeszcze jedna myśl, na którą zwraca uwagę autor to „istota serca i nastroju\". Clausewitz zauważa, jako jeden z pierwszych, iż to naród będzie najsilniejszy i najtrudniejszy do zdobycia. Czy to się nie sprawdziło na Bałkanach?
\r\n
\r\nWedług niego na istotę strategii składa się wiele czynników. Te czynniki wydają się banalne i proste. Na przykład wytrwałość, czy podstęp. To, co może być interesujące, to stwierdzenie o ich łącznej i ścisłej ze sobą korelacji. Wojna jest w jego myśleniu zjawiskiem społecznym i to jest jej źródłem niepowtarzalności.
\r\n
\r\nWarto przypomnieć, co klasyk pisze na temat obezwładnienia nieprzyjaciela. Aby to uczynić, należy: zniszczyć siły zbrojne (nie mogą być zdolne do dalszej walki), zdobyć kraj (zająć terytorium, aby nie powstały nowe siły) oraz złamać wolę nieprzyjaciela. W przypadku Iraku i Afganistanu żaden z tych warunków nie został do końca spełniony. W przypadku Gruzji każdy z tych warunków został spełniony - poza ostatnim.
\r\n
\r\nGdy przyglądamy się współczesnym wojnom, nie da się zapomnieć o ich charakterze. Są to przede wszystkim wojny partyzanckie. Rosyjski oficer kawalerii, Denis Dawidow, taktykę partyzantki opisał w „Zarysie wojny partyzanckiej\" w 1821 roku. Partyzantce przypisywał defensywność oraz możliwość obrony i walki w trudnym terenie. Myśląc o walce w tych kategoriach, obszar Afganistan jest modelowym miejscem dla takiego typu działań. Gruzja z kolei nie prowadziła działań partyzanckich.
\r\n
\r\nCzy myśl widać klasycznego stratega sprawdza się do dziś - niech każdy oceni samemu.
',1,6,0,41,'2009-08-24 06:58:42',62,'Arkadiusz Jędraszka','2009-08-27 11:05:15',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-24 06:58:42','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,71,'Karl von Clausewitz, Irak, Afganistan, Gruzja, Grecja, Bałkany, partyzantka, wojna','Myśl Karla von Clausewitza a konflikt w Afganistanie, Iraku i Gruzji.\r\nNarastają liczne kontrowersje wobec interwencji w Iraku czy Afganistanie. Z jednej strony mamy niekończący się konflikt, a z drugiej nie wiadomo do końca co tam trzeba zrobić.\r\n',0,1766,'robots=\nauthor=Arkadiusz Jędraszka'),(142,'W RIA Novosti o pakcie Ribbentrop-Mołotow','w-ria-novosti-o-pakcie-ribbentrop-molotow','','
\r\n![](\"images/stories/ria_rus.jpg\")
\r\nECAG
\r\n
\r\nSzef ECAG Mateusz Piskorski udzielił wywiadu dla rosyjskiej agencji informacyjnej RIA Novosti. W swojej wypowiedzi stwierdził m.in., że „Wszystkie możliwe oceny paktu Ribbentrop-Mołotow powinny opierać się na potwierdzonych archiwalnymi dokumentami faktach. Podobnie i analiza wariantów rozwoju wydarzeń w 1939 roku\".
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Z punktu widzenia Polski ten pakt przyniósł negatywne konsekwencje, choć z drugiej strony, straty wśród polskich obywateli byłyby znacząco większa, gdyby całość polskiego terytorium weszła pod kontrolę hitlerowskich Niemiec\" - powiedział Piskorski.
\r\n
\r\n„Ponadto Polacy muszą pamiętać, że sami rok wcześniej współpracowali z Berlinem, choć w znacznie mniejszym stopniu. Polska wzięła udział w podziale Czechosłowacji, a potem Związek Radziecki wziął udział w podziale Polski. Obydwa te fakty trzeba ocenić jednoznacznie negatywnie z etycznego punktu widzenia, ale polityka, jak wiadomo, nie zawsze jest etyczna\".
\r\n
\r\n„Jestem głęboko przekonany, że nie mają sensu przeprosiny za polityczne i dyplomatyczne decyzje sprzed siedemdziesięciu lat. Przepraszać mogliby Ci, którzy podpisali pakt\" - powiedział Piskorski.
\r\n
\r\nAnalityk zaznaczył także, że w ciągu ostatnich miesięcy w Polsce pojawiło się wiele publikacji, mających na celu, wywołanie ostrej reakcji strony rosyjskiej. „Po takiej reakcji, można by przekonywać społeczeństwo polskie, że Rosja nie szanuje polskiego punktu widzenia\" - zakończył Mateusz Piskorski.
\r\n
\r\nPełny tekst wywiadu w j. rosyjskim TUTAJ.
',1,5,0,55,'2009-08-25 04:27:02',65,'','2009-09-06 08:43:10',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-25 04:27:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,9,'ECAG, RIA Novosti, Polska, Czechosłowacja, Berlin, Rosja, pakt Ribbentrop-Mołotow, Związek Radziecki','Szef ECAG Mateusz Piskorski udzielił wywiadu dla rosyjskiej agencji informacyjnej RIA Novosti.W swojej wypowiedzi stwierdził m.in., że „Wszystkie możliwe oceny paktu Ribbentrop-Mołotow powinny opierać się na potwierdzonych archiwalnymi dokumentami faktach. Podobnie i analiza wariantów rozwoju wydarzeń w 1939 roku.',0,1997,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(143,'Przeprosiny za Pakt?','przeprosiny-za-pakt?','','![](\"images/stories/cross.jpg\" "\\"Foto:")
Mateusz Piskorski
\r\nZbliżająca się wizyta rosyjskiego premiera w Polsce po raz kolejny otworzyła publiczną debatę na temat historii relacji polsko-radzieckich w okresie II wojny światowej. Piszący te słowa w tej debacie zabrał głos, stając się przedmiotem ostrej krytyki i niewybrednych ataków w związku ze sceptycyzmem wobec pomysłu przeprosin ze strony Moskwy za Pakt Ribbentrop-Mołotow.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\n
23 sierpnia 1939 roku doszło do porozumienia dwóch reżimów totalitarnych, które zdecydowały się na geopolityczne unicestwienie Rzeczypospolitej. Pytaniem czysto teoretycznym i spekulatywnym tworzeniem \"historii alternatywnych\" jest rozważanie, czy przed ówczesną polską dyplomacją istniały jakieś lepsze drogi wyjścia z osaczenia.
\r\n
Skutkiem powrotu do tych wydarzeń we współczesnych relacjach polsko-rosyjskich może stać się:
\r\n
1) wzmocnienie tendencji antypolskich i rewizjonistycznych w Rosji wobec faktu, iż znaczącym elementem tożsamości współczesnego państwa rosyjskiego jest tożsamość \"wielkiej wojny ojczyźnianej\", a dziedzictwo tego okresu nie jest kwestionowane;
\r\n
\r\n
2) przełożenie na plan dalszy rozmów o potencjalnie korzystnej współpracy gospodarczej i politycznej w obecnych warunkach;
\r\n
\r\n
3) stereotypizacja partnera poprzez tworzenie atmosfery konfrontacji.
\r\n
\r\n
Domaganie się rosyjskich przeprosin mogłoby powyższe tendencje zaostrzyć i wzmocnić. W miejsce publicznych debat o tragicznych momentach wzajemnych relacji, warto zaproponować intensyfikację współpracy naukowej; np. mógłaby powstać monografia naukowa prezentująca poglądy obu stron na tamte wydarzenia w oparciu o dokumenty archiwalne. Publiczne rozbudzanie emocji wokół kwestii trudnych nie służy żadnej ze stron i uniemożliwia dialog.
\r\n
\r\n
\r\n
\r\nMuzeum II Wojny Światowej zamówiło badania o stosunku naszego społeczeństwa do tej wojny. Dyrektor placówki obwieścił, że dowodzą one, iż świadomość Polaków została ukształtowana już przez wolną Polskę. „Pozbyliśmy się większości naleciałości PRL” – tryumfalnie ogłosił pan Machcewicz.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nDodał, że przez ostatnie 20 lat Polacy przyjęli prawdziwy obraz wojny. Prawdziwy obraz ma polegać na wymazaniu udziału w zwycięstwie nad hitlerowskimi Niemcami symbolizowanym m.in. przez udział polskich żołnierzy w zdobyciu Berlina. 2 maja 1945 roku żołnierze z 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki zatknęli biało-czerwone sztandary na Siegessäule, 67 metrowej kolumnie zwycięstwa w sercu faszystowskich Niemiec. Biel i czerwień powiewały też nad Bramą Brandenburską. Sęk w tym, że obok czerwonych sztandarów radzieckich. To wystarczy, żeby uznać te wydarzenia za niesłuszne.
\r\n
\r\nNiezależnie od starań macherów od nowej polityki historycznej Polska nie ma równie doniosłego znaku zwycięstwa w II Wojnie Światowej, jak własny sztandar wzniesiony nad kapitulującym Berlinem. Może o tym zapomnieć. Ale ludzie, którzy prą do tego zasługują tylko na wzgardę.
',1,6,0,40,'2009-08-25 12:50:20',62,'Leszek Miller','2009-08-25 13:01:44',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-25 12:50:20','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,160,'Muzeum II Wojny Światowej, Berlin, PRL','Muzeum II Wojny Światowej zamówiło badania o stosunku naszego społeczeństwa do tej wojny. Dyrektor placówki obwieścił, że dowodzą one, iż świadomość Polaków została ukształtowana już przez wolną Polskę. „Pozbyliśmy się większości naleciałości PRL” – tryumfalnie ogłosił pan Machcewicz. ',0,953,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(145,'Banki mydlane','banki-mydlane','','![](\"images/stories/banki.jpg\" "\\"Foto:")
T.S.
\r\nNazywa się to amerykański sen, gdyż trzeba być w letargu, by móc w niego uwierzyć - George Carlin
\r\n
Krok pierwszy \"Tani pieniądz\"
\r\n
Polityka monetarna prowadzona przez Alana Greenspana polegała na kreacji powszechnie dostępnego taniego pieniądza; taniego, gdyż oprocentowanie założone na uzyskiwanym kredycie było niskie. Szeroka dostępność kredytu miała wyciągać Stany Zjednoczone z recesji po 2001 roku, wpompowanie świeżego pieniądza w rynek miało odrodzić optymistyczne nastroje i zachęcić do inwestycji pobudzając całą amerykańską gospodarkę. I rzeczywiście odbicie nastąpiło, zaufanie wobec instytucji finansowych pozostało na wysokim poziomie.
\r\n
\r\n
\r\n','\r\n
\r\nIndeksy się odbiły, zaczął rosnąć sektor budowlany napędzany dostępnym kredytem, dla Amerykanów otworzyła się furtka do spełnienia jednego z elementów amerykańskiego snu: posiadania własnego domku na przedmieściach. Ot i przeciętny Sam miał teraz możliwość dopisania się w pełni do klasy średniej, gdyż do tej pory jego dochody realnie pozostawały bez zmian.
\r\n
Krok drugi \"Lewar\"
\r\nJednocześnie jednym z mechanizmów finansowych jest lewarowanie. Jest to praktyka znana i szeroko stosowana, polega ona na rozszerzeniu możliwości kredytowej bez zmiany wielkości wkładu. Mówiąc inaczej, Joe mając na koncie 10 tysięcy dolarów dostaje od banku pół miliona. Ponieważ w tym wypadku Joe jest funduszem inwestycyjnym bądź bankiem lewaruje tani pieniądz, który dostał na początku naszej drogi, toteż zaczyna tymi pieniędzmi grać na rynku chcąc wycisnąć jak największy zwrot z inwestycji, gdyż ma obciążenie salda na pół miliona. Co więcej, jego sąsiad robi absolutnie to samo, ba, cała dzielnica robi to samo, a wszak Joe nie chce i nie może pozostać w tyle, gdyż wie, że trzeba być ciągle lepszym od konkurencji.
\r\n
\r\nJoe już zobaczył, że drgnęło na rynku nieruchomości, a ponieważ jest to sektor o dłuższym cyklu inwestycyjnym widzi, że może na niej zarobić. Dlatego też zaczyna inwestować w akcje spółek związanych z nieruchomościami jednocześnie zapewniając sobie popyt przez reklamę kredytobiorców. Interes się kręci, kolejne gwiazdy występują w spotach telewizyjnych i na billboardach. Napędza się indeks spółek i windują ceny nieruchomości.
\r\n\r\n
\r\n
Mamy boom i Joe już wie, tak jak jego dzielnica bawiąca się w te klocki nie od dziś, że przyszłość wygląda różowo, pęka pierwsza butelka od szampana. Pieniądz płynie szerokim strumieniem, tymczasem wzrost jest wysoki i obiecujący.
\r\n
Krok trzeci \"Subprime\"
\r\n
Lecz po kolejnej butelce zaczyna się rumor w całej dzielnicy, że skoro jest tak dobrze, to można ulepszyć swoją ofertę i powiększyć grono kredytobiorców - przeróżnych Samów mających wysokie aspiracje mimo swojej pracy w fast foodach, sieciowych kawiarniach, czy hipermarketach żyjących z nędznej płacy, a nawet bezrobotnych. To ludzie od lat żyjący na kredyt, których system bankowy wchłonął i wyżyma co miesiąc z dochodów. Jest to głównie związane z procesem stagnacji płac klasy średniej w Stanach tymczasem, aby dać Samom poczucie prosperity ułatwiono im dostęp do kredytu. Dlatego Joe z finansjery wykorzystując pełne poparcie dla deregulacji tworzy nowy instrument na zlewarowanym kapitale tzw. Subprime, kredyt hipoteczny dostępny dla każdego niezależnie od jego zdolności kredytowych. Pokryciem dla oprocentowanej pożyczki stają się domy, których wartość ciągle rośnie, dając względne bezpieczeństwo instytucjom, w wypadku gdyby Sam nie mógł spłacić długu bank dostanie jego nieruchomość, po czym ją sprzeda jeszcze z zyskiem dla siebie. Cena do 2007 roku w niektórych stanach ulega potrojeniu, w większości zliberalizowanych gospodarek cena nieruchomości również przebija swoje rekordy - bańka rośnie w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Hiszpanii...
\r\n
Krok czwarty \"Fannie i Freddie\"
\r\n
Kredyty zostają opieczętowane wysoką notą (AAA) przez agencje ratingowe (firmy zajmujące się ocenianiem bezpieczeństwa instrumentów finansowych), wynika to z dwojakiego zachowania po pierwsze dlatego, że Joe je nieustannie podkupuje, z drugiej strony rynek w obecnym wymiarze staje się sam dla siebie referentem - skoro rośnie, znaczy, że będzie rosło zawsze. Wszak długoterminową strategią dzielnicy jest krótkoterminowy zysk.
\r\n
\r\n
Wysoka stopa zwrotu z inwestycji na rosnącym rynku mieszkań jednak nie była optymalnie zadowalająca dla Wall Street i bank Joe będąc przezornym zabezpiecza subprime\'y w dwóch największych instytucjach pokrywających kredyty hipoteczne - Fannie Mae i Freddie Mac. Pierwsza z nich to instytucja jeszcze stworzona za Franklina D. Roosevelta, jako element New Dealu, która za Nixona została sprywatyzowana przy jednoczesnym wydzieleniu z niej Freddie Mac. Końcem lat dziewięćdziesiątych pod wpływem republikańskiego Kongresu i prezydenta Clintona Fannie rozszerzyła swoją działalność na zakup kredytów na rynku, jednak już w roku 2000 wprowadzono regulację na tą instytucję, aby nie inwestowała w kredyt o wysokim rynku, gdyż ceny nieruchomości wówczas były na niskim poziomie. Jednak już po czterech latach amerykański rząd ściągnął kaganiec regulacji i w momencie rozkwitu mieszkaniowego Fannie i Freddie zaczęły inwestować w kredyty bez ograniczeń. Rola Freddie Mac i Fannie Mae polega na ubezpieczeniu kredytu dla banków gwarantując spłatę, jeśli Sam okazałby się niewiarygodny i nie spłacał długu.
\r\n
Krok piąty \"Paczkowanie, MBS i giełda\"
\r\n
Fannie i Freddie, to były instrumenty, których Joe z finansjery potrzebował, gdyby mu coś nie wyszło. Obie instytucje kupowały kredyty od niego, a następnie je paczkowały, inaczej mówiąc brały tysiące kredytów od Samów - tworzyły z tego kolejny instrument finansowy zwany MBS (mortgage backed securities - tłum. ubezpieczenia pokryte hipoteką) i sprzedawały je na rynku. Oprócz Fannie i Freddie wszystkie banki inwestycyjne - jak Bear Stearns, czy Lehman Brothers - funkcjonowały w ten sposób. Zakup kredytu przez te wszystkie instytucje jednocześnie zwiększał płynność (dostarczał świeżych pieniędzy dla instytucji bezpośrednio udzielających kredytu Samowi), aby móc dalej udzielać kredytów. Fachowy słownik określa to budowaniem pewności rynków.
\r\n
\r\n
MBSy stały się normalnym instrumentem finansowym podlegającym mechanizmom zglobalizowanego kapitalizmu - zaczęły krążyć po święcie. Jako element portfela były kupowane przez fundusze inwestycyjne i inne banki, co więcej noszącym ocenę wysokiego bezpieczeństwa zwrotu z inwestycji. W swej kreatywności cała dzielnica z Joe na czele zaczęła tworzyć kolejne instrumenty oparte na MBSach. Napędzając także fundusze hedgingowe - instytucje finansowe mające ograniczać ryzyko wahań cen na rynku, charakteryzują się wysokim ryzykiem inwestycyjnym.
\r\n
\r\n
Żyć nie umierać, byleby tylko cena nieruchomości rosła.
\r\n
Krok szósty \"Głupie pytanie\"
\r\n
Gdy cena za nieruchomości osiągnęła stan, którego definicje ze względu na wielkość lepiej opisywała astrofizyka a nie ekonomia, ktoś nieopatrznie zadał pytanie: Ile te domy w rzeczywistości są warte?
\r\n
\r\n
Atmosfera w dzielnicy Joe tak się zagęściła, że można było ją kroić nożem. Szef banku centralnego w Stanach, Ben Bernanke, dogrzał jeszcze do pieca obniżając drastycznie stopy procentowe.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nKrok siódmy \"Szok i przerażenie\"
\r\n
Pierwszy efekt pytania odczuł jak zwykle Sam, z jego długiem NINJA (No Income, No Job or Assets - tłum. bez dochodu, bez pracy lub majątku), którego wartość nieruchomości nagle przestała pokrywać wartość długu u Joe. Banki z dzielnicy zaczęły przejmować całe osiedla na przedmieściach.
\r\n
\r\n
Sam musiał z powrotem zacząć wynajmować, bądź przenieść się do rodziny i mieszkać na strychu, tudzież pozostała mu ulica, gdzie schronienie przed deszczem zapewniały wiadukty autostrady międzystanowej. Tymczasem Joe zaczął obrastać w posiadaniu nieruchomości, których cena zaczęła gwałtownie spadać, co więcej, nie bardzo ktokolwiek chciał je kupić. Z przerażeniem zaczęto zamykać kwartały w bankach.
\r\n
\r\n
W końcu także i świat mocno inwestujący w instrumenty pochodne związane z nieruchomościami zaczął dowiadywać się, co jest w tych paczkach, którymi tak chętnie handlowano. Niespłacane długi zaczęły obrastać w miliardowe straty dla instytucji finansowych. Ubezpieczyciele zaczęli z ciężkim sercem patrzeć na swoją sytuacją. Dzielnica zadrżała, choć jeszcze nie zaczęła piszczeć, to woń porażki zaczęła się intensyfikować. Mimo polityki Bena Bernanke i zapewnień George Walkera Busha, że fundamenty gospodarcze Stanów Zjednoczonych mają mocne podstawy, zaufanie i podejrzliwość graczy rynkowych zaczęła rosnąć.
\r\n
Krok ósmy \"Północna Skała i Miś Stearns\"
\r\n
Jeszcze w styczniu 2007 roku brytyjski bank Nothern Rock osiągnął swoje rekordowe zyski wynoszące 627 milionów funtów (około 2,8 miliarda złotych), zarabiając na zabezpieczaniu kredytów hipotecznych wkrótce osiągnął dominującą rolę w sektorze, jednak w momencie podniesienia stóp procentowych z powodu braku bazy kapitałowej do pokrycia należności stał się pierwszym bankrutem w Wielkiej Brytanii od 141 lat.
\r\n
\r\n
Tymczasem za wielką wodą pod młotek poszedł Bear Stearns - fundusz hedgingowy, którego akcje jeszcze 11 marca 2008 roku kosztowały 62.50 dolarów, aby zostać kupionym przez JPMoran Chase za 2 dolary za akcje 16 marca. Zlewarowane pożyczki Bear Stearnsa były wycenione na 2,5 miliarda dolarów, łączne straty wynosiły 2,7 miliarda dolarów.
\r\n
\r\n
Joe zaczął jęczeć, jego głos został wyrażony przez komentatora finansowego, Jima Cramera, który naciskał na antenie o dalszą obniżkę stóp procentowych i wprowadzenia większej płynności na rynku, uznając jeszcze 14 marca, ze Bear Stearns ma się świetnie (choć jego akcje były już warte 30 dolarów).
\r\n
Krok dziewiąty \"Efekt domina\"
\r\n
Gdy sytuacja zrobiła się nerwowa, Joe zauważył, że jego koledzy mają ogromne problemy i gigantyczne długi, przestali sobie pożyczać. Ben Bernanke zaczął pompować pieniądze w instytucje finansowe, wkrótce znacjonalizowano ubezpieczyciela, który posiada 40% funduszy emerytalnych w Stanach Zjednoczonych - AIG, padł IndyMacBank, zbankrutował bank inwestycyjny Lehman Brothers, inny bank inwestycyjny Merill Lynch został wchłonięty przez Bank of America, Goldman Sachs stwierdził, że formuła banku inwestycyjnego się nie sprawdza, został wykupiony przez Warrena Buffeta. Jednocześnie były prezes Goldmana, Henry Paulson opracował plan ratunkowy dla dzielnicy Joe - dający 700 miliardów dolarów na zabezpieczenie toksycznych kredytów. Choć wniosek upadł i Izbie Reprezentantów to jednak został przyjęty z niewielkimi poprawkami przez Senat. W Europie natomiast ratuje się kolejne banki: Fortis, Dexia i Hypo Real... a lista właściwie się zaczyna niż kończy.
\r\n
\r\n
\r\n\r\n
Jednakowoż Samowi pozostało ogłoszenie bankructwa konsumenckiego, jeżeli ma do tego jeszcze prawo i zbieranie puszek aluminiowych o kolorze \"American Dream\". Wszak żelazną zasadą obecnego systemu jest uspołecznienie strat i prywatyzacja zysków.
\r\n
Przed krokiem dziesiątym
\r\n
Wyrokowanie na obecnym etapie niestabilności jest trudne. Ewentualny plan wykupienia Wall Street przez Paulsona może okazać się daleko niewystarczający i wedle ekonomisty Nouriela Roubiniego, najgorszy z możliwych, gdyż w momencie kryzysów finansowych wykupywanie długów zastosowały Japonia oraz Meksyk. Jednak jakiś plan zostanie przyjęty, pytanie tylko brzmi czy Stany Zjednoczone i Europa stanęły na krawędzi długotrwałej recesji? Gdyż taka recesja będzie miała niewątpliwie wpływ na polską gospodarkę - z utratą możliwości kredytowania inwestycji, słabnącym eksportem i zwiększeniem bezrobocia.
\r\n
\r\n
Czytając niektóre polskie komentarze po emisji w telewizji „Rossija” filmu „Tajemnice tajnych protokołów” (23.08.2009) – Joachim von Ribbentrop pewnie szyderczo się uśmiechnął i westchnął: „Tak, wciąż jestem na pierwszych stronach, i to Rosjanie muszą się tłumaczyć za wywołanie wojny, a nie my, Niemcy”. Obejrzałem film po raz wtóry (pierwsza, skrócona wersja była emitowana kilka tygodni temu), mam o nim takie samo zdanie (w dużej mierze krytyczne) co przedtem, jednak biegunka publicystyczna w niektórych mediach w Polsce budzi zdumienie. Odnosi się wrażenie, że publicyści ci z utęsknieniem czekali na pretekst, by ostro dowalić Ruskim, i doczekali się. Za chwilę zacytuję trzy fragmenty takich publikacji, ale od razu powiem, że jedno jest pewne – panowie ci filmu nie oglądali, a o historii mają pojęcie nieco mgliste. Oto obiecane fragmenty:
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nŁukasz Warzecha („Fakt”, 25.08.2009): „Chcę Pana [czyli Donalda Tuska] publicznie spytać; co ma Pan zamiar zrobić z Rosjanami? A konkretnie rzecz biorąc – jak ma Pan zamiar zareagować l września na bezprzykładną bezczelność i chamstwo, które od kilkunastu dni uprawia Moskwa poprzez media i dyżurnych historyków?
\r\n
\r\nWiem, że filozofia Pańskiego rządu to unikanie konfrontacji: uśmiechy, klepanie po plecach i załatwianie tego, co się da, po cichu. Ale Rosjanie w ostatnich dniach sprawili, że tej metody nie da się zastosować za kilka dni, gdy ma nas odwiedzić premier Putin – doświadczony kagiebowiec Tylko ktoś naiwny mógłby twierdzić, że wszystko to, co się skandalicznego mówi dziś w Rosji o rozpoczęciu wojny i roli Polski, dzieje się bez akceptacji i przyzwolenia, a nawet inspiracji Kremla. A Rosjanie przekraczają wszystkie granice. Czy w takiej sytuacji pozwoli Pan Putinowi odegrać spokojnie l września rolę zadowolonego z siebie przedstawiciela silnej Rosji? Czy może jednak zdobędzie się Pan na to, żeby przypomnieć mu, jak to Rosjanie szli ręka w rękę z Hitlerem, jak mordowali polskich oficerów, jak wywozili ludzi do Kazachstanu i zamykali w łagrach, jak na bagnetach wprowadzali po wojnie najgorszy na ziemi ustrój? Czy będzie Pan chciał zetrzeć trochę z twarzy rosyjskiego premiera ten bezczelny uśmieszek, czy też położy Pan uszy po sobie?”.
\r\n
\r\n
Niezły początek, prawda? Co za finezja, co za język? Kiedy czytam teksty Warzechy o Rosji, to wspominam go sprzed lat jako młodego UPR-wca z sympatiami narodowymi, obiecującego publicystę. I nie mogę się nadziwić, co się z nim stało. A oto drugi fragment.
\r\n
\r\n
Marek Magierowski („Rzeczpospolita”, 25.08.2009): „Moskiewscy specjaliści od polityki historycznej malują dziś obraz Polski Anno Domini 1939 jako zgoła sojuszniczki nazistowskich Niemiec. To teza kłamliwa i bolesna, lecz na tyle grubiańska, że nie warto z nią polemizować. Aż trudno sobie wyobrazić, iż następcy speców z KGB, którzy niegdyś byli w stanie wcisnąć zachodnim dziennikarzom i intelektualistom każde łgarstwo, dzisiaj posługują się tak prymitywnymi metodami.
\r\n
\r\n
Skąd ta nerwowość? Skąd rozpaczliwe próby wywracania historii do góry nogami? Otóż Kreml zdaje sobie sprawę, że bohaterstwo radzieckiego żołnierza w czasie wojny z faszyzmem jest jedną z niewielu rzeczy, jaką ma światu do zaoferowania i z której może być dumny. Cóż bowiem zostanie Władimirowi Putinowi i Dmitrijowi Miedwiediewowi, jeśli obedrzemy współczesną Rosję z legendy Wielkiej Wojny Ojczyźnianej?
\r\n
\r\nPozostanie biedne, zakompleksione państwo, które nie może znieść faktu, iż przegrywa w cywilizacyjnym wyścigu nie tylko z Ameryką, Niemcami i Francją, ale także z Chinami i Brazylią. Które bardzo chciałoby być szanowaną potęgą, choć robi wszystko, by ów szacunek – szczególnie u sąsiadów – utracić. Które mogłoby kojarzyć się światu ze wspaniałymi muzykami, tancerzami i naukowcami, ale woli się kojarzyć z wojnami gazowymi, morderstwami dziennikarzy i nagim torsem swojego smutnego premiera”.
\r\n
\r\n
Spora, jak widać, porcja jadu i nieskrywanej nienawiści do „biednego, zakompleksionego państwa”. No i znowu ten wątek kagiebowski, to prawie samograj. No i z tym „zakompleksieniem” to chyba pobożne życzenia, wielu ludzi w Europie jest przekonanych, że to my jesteśmy zakompleksieni. I wreszcie trzeci przypadek, na deser.
\r\n
\r\n
Rafał Ziemkiewicz („Rzeczpospolita”, 24.08.2009): „Rosyjska “polityka historyczna” ma szczególny rys. Rosjanie, w przeciwieństwie do innych nacji, nie silą się na wymyślanie kłamstw, które brzmiałyby choć odrobinę prawdopodobnie. Nie zostawiają pola na udawanie, że się bierze ich wersję za dobrą monetę. Rosjanie, potrząsając pięścią, każą światu przytakiwać oczywistym bzdurom, kategorycznym stwierdzeniom, że czarne jest białe. I zazwyczaj osiągają to, że Zachód, akceptując gwałt na prawdzie, staje się jego współsprawcą.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nTak jest z wciąż podtrzymywaną przez Moskwę stalinowską wersją paktu z Hitlerem i początku II wojny. Rosja wciąż w żywe oczy zaprzecza istnieniu tajnego protokołu, choć ten protokół z odręcznymi podpisami i mapami znaleziono po wojnie w niemieckich archiwach. Rosja podtrzymuje propagandowe kłamstwo, jakoby Stalin wspólnie z Hitlerem likwidował dzielące ich państwa buforowe i obdarowywał go milionami ton benzyny, rudą, metalami kolorowymi, wszystkim w ogóle, czego Hitler bez niego nie miał, a bez czego nie mógłby rozpętać wojny na wielką skalę – żeby wojnie zapobiec! To przecież równie logiczne, jak dać podpalaczowi zapałki i bańkę nafty i mówić, że to dla zapobieżenia pożarowi!
\r\n
\r\nJeszcze jako prezydent Władimir Putin konsekwentnie odmawiał wizyty w Polsce, rozmów o bieżących stosunkach, o sprawach gospodarczych, z godną jego poprzedników logiką oskarżając Polskę, że ciągle się skupia na historii. Jako premier zgodził się przyjechać wyłącznie na 1 września i wyłącznie po to, aby mówić o historii. Aby publicznie, rocznicowo, oficjalnie podtrzymać kłamstwa stalinowskiej, sowieckiej propagandy, licząc na to, że sterroryzowani naciskami ze Wschodu i z Zachodu przedstawiciele polskich władz uwiarygodnią je milczeniem. Czy możemy mieć nadzieję, że się co do tego przeliczy?”.
\r\n
\r\n
Pan Rafał im starszy, tym bardziej zadufany w sobie i tym bardziej powierzchowny i prostacki, choć zdarzają się mu się dobre teksty. Jednak tak jak w przypadku Łukasza Warzechy traci nerwy, kiedy pisze o Rosji. Dziwna przypadłość, jak na prawicowych publicystów. Najgorsze jest to, że pan Rafał pisze kłamstwa z takim przekonaniem, że chyba w to wierzy. Tu podam tylko, że takim kłamstwem jest zdanie: „Rosja wciąż w żywe oczy zaprzecza istnieniu tajnego protokołu, choć ten protokół z odręcznymi podpisami i mapami znaleziono po wojnie w niemieckich archiwach”. Nie wiem, skąd ta teza, bo nawet w atakowanym przez niego filmie, jak i materiale nadanym tego samego dnia przez kanał Viesti, pokazano fotokopie tajnego protokołu, jak również zacytowano kluczowy jego fragment ilustrując to czytelną mapą. Jeśli pisze się w takim dzienniku jak „Rzeczpospolita”, jeśli pisze się na taki temat, pełen min i raf – to nie może być mieć miejsca na fuszerkę, na łatwiznę intelektualną, na – powiedzmy to otwarcie – hucpę.
\r\n
\r\n
A teraz o filmie. Przede wszystkim jest on zrobiony bardzo profesjonalnie od strony warsztatowej, nie ma w nim dłużyzn, jest świetnie opracowany od strony graficznej. To dobra filmowa robota. Inna sprawa to treści serwowane przez komentarz lektora. Z tego punktu widzenia film jest tendencyjny, bo w komentarzach przewija się troska o wytłumaczenie Stalina za decyzje o zawarciu paktu. Niedopuszczalne jest także polemizowanie z głosami prezentowanych przed chwilą historyków. Np. w filmie często pojawia się polski historyk dr Sławomir Dębski, autor monumentalnej pracy o stosunkach sowiecko-niemieckich w latach 1939-1941. Po jego wypowiedzi, że pogłoski o tym, że Polska podpisała z Niemcami „tajny protokół” to propaganda, lektor komentuje: „Pan Dębski się myli”. Gwoli wyjaśnienia, w filmie pokazano francuską gazetę lewicową z 1935 r. z tekstem rzekomego tajnego protokołu polsko-niemieckiego z 1934 roku. Rzeczywiście, prasa na Zachodzie była wówczas przekonana o istnieniu takiego paktu, co wzmocniło podejrzliwość w stosunku do Polski. Jednak takiego protokołu nigdy nie było i nikt nigdy nie znalazł go w jakimkolwiek archiwum. W filmie o tym jednak ani słowa. Z drugiej strony, pojawianie się takich pogłosek musiało wpływać na wrogie nastawienie Moskwy w stosunku do Polski, i trudno temu przeczyć.
\r\n
\r\n
Generalnie film stara się, na bardzo obszernym tle, pokazać trudną sytuację geopolityczną ZSRS w tym czasie, obawę przed zachodnim pochodem na Moskwę (z udziałem Polski). Rolę czarnego Piotrusia w filmie gra jednak nie Polska, lecz Wielka Brytania. To to państwo jest przedstawiane jako główny prowokator i podżegacz. Na koniec jednak to głos polityka brytyjskiego przywołany jest jako proroczy. To głos Winstona Churchilla, który po wkroczeniu wojsk sowieckich Polski, w przemówieniu radiowym 1 października 1939 roku, powiedział m.in.: „Rosja w swoim postępowaniu kieruje się zimnym wyrachowaniem. Oczywiście wolelibyśmy, by wojska rosyjskie stały na zajmowanej przez siebie linii jako przyjaciele i sprzymierzeńcy Polski, a nie zaś jako najeźdźcy. Jednakowoż dojście wojsk rosyjskich do tej właśnie linii było konieczne dla bezpieczeństwa Rosji w związku z niemieckim zagrożeniem. Tak czy inaczej, wojska te są tam, gdzie są i nie ulega wątpliwości, że w ten sposób powstał front wschodni, którego nazistowskie Niemcy nie mają odwagi zaatakować. Trudno doprawdy przewidzieć, co zrobi Rosja. Jest to największa zagadka, jaką można sobie wyobrazić. Być może jednak istnieje klucz do rozwiązania tej zagadki. Tym kluczem jest rosyjski interes narodowy. W owym interesie na pewno nie leży, by Niemcy usadowiły się nad Morzem Czarnym lub podbiły państwa nadbałkańskie i podporządkowały sobie wszystkie ludy słowiańskie południowo-wschodniej Europy. To byłoby sprzeczne z historycznymi interesami Rosji”.
\r\n
\r\n
Szokujące? Ale prawdziwe. Na koniec wypowiada się także dr Dębski, mówiąc o tym, że historia może służyć albo do rozniecania konfliktów albo dialogowi i pokojowi. W filmie dwukrotnie pojawia się też inny polski historyk, prof. Marian M. Drozdowski.
\r\n
\r\n
Dodam tylko, że w materiale nadanym w stacji Viesti tego samego dnia stwierdzono, że w tym czasie wszystkie kraje postępowały niemoralnie, starając się zabezpieczyć swoje interesy. Wynika z tego, że tak postępowała także Rosja sowiecka. Stwierdzono także, że podpisanie paktu Ribbentrop-Mołotow było sprzeczne z dotychczasową polityką Moskwy i spotkało się ze zdumieniem przeciętnych obywateli sowieckich. I tyle w temacie. A panom cytowanym wcześniej radzę – nieco więcej spokoju, profesjonalizmu i poszerzenia wiedzy na tematy historyczne.
\r\n
\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na portalu \r\n
\r\n
\r\n',1,6,0,40,'2009-08-26 07:32:22',62,'Jan Engelgard','2009-08-26 07:42:39',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-26 07:32:22','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,157,'Związek Radziecki, Rosja, Joachim von Ribbentrop, III Rzesza, II wojna światowa, Hitler, Stalin, Władimir Putin, Polska, film, ZSRS, Wielka Brytania','Czytając niektóre polskie komentarze po emisji w telewizji „Rossija” filmu „Tajemnice tajnych protokołów” (23.08.2009) – Joachim von Ribbentrop pewnie szyderczo się uśmiechnął i westchnął: „Tak, wciąż jestem na pierwszych stronach, i to Rosjanie muszą się tłumaczyć za wywołanie wojny, a nie my, Niemcy”. ',0,2552,'robots=\nauthor=Jan Engelgard'),(147,'Czym jest Unia Europejska?','czym-jest-unia-europejska?','','Unia Europejska jest to gospodarczo-polityczna wspólnota, którą tworzą państwa członkowskie (od 1 stycznia 2007 r. jest ich 27, Polska jest członkiem Unii Europejskiej od 1 maja 2004 r.). Podstawę do funkcjonowania UE stanowi traktat z Maastricht podpisany 7 lutego 1992, zwany też Traktatem o Unii Europejskiej.
\r\n','\r\n
![](\"http://unia.realnet.pl/gfx/unia_europejska2.jpg\")
\r\nKraje Unii Europejskiej składającej się z 27 państw mają łącznie produkt krajowy brutto drugi na świecie (po Stanach Zjednoczonych). Pod względem dochodu na głowę mieszkańca kraje \"starej\" Unii są w światowej czołówce, niektóre regiony Europy, na przykład Bawaria czy Île-de-France, mają prawie dwukrotnie wyższy niż obecny poziom z 27 państwami.
\r\nU podstaw europejskich tendencji zjednoczeniowych leży wspólna w znacznej części historia i kultura narodów zamieszkujących ten kontynent. Historia Unii Europejskiej rozpoczęła się po drugiej wojnie światowej, choć korzenie idei zjednoczonej Europy sięgają starożytnego Imperium Rzymskiego.
\r\nBardzo wcześniej powstał ruch paneuropejski. Jego idee nie zostały jednak od razu zrealizowane. W 1949 r. powstała pierwsza organizacja międzyrządowa integrująca kraje zachodniej Europy - Rada Europy.
',-1,6,0,54,'2009-08-27 09:42:52',62,'','0000-00-00 00:00:00',0,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-27 09:42:52','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=\nshow_create_date=\nshow_modify_date=\nshow_pdf_icon=\nshow_print_icon=\nshow_email_icon=\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',1,0,15,'geopolityka ue','',0,84,'robots=\nauthor='),(148,'Unijne obrady o ubóstwie','unijne-obrady-o-ubostwie','','\r\n
\r\nCzy syty zrozumie głodnego?
\r\n
\r\n„Gdzie mieszkamy. Czego potrzebujemy\" - to główne hasło ósmego już, corocznego Europejskiego Spotkania ds. Ludzi Doświadczających Biedy. Na zaproszenie prezydencji czeskiej do Brukseli zjechali goście z całej Europy: politycy, członkowie organizacji charytatywnych, delegacje osób ubogich oraz dziennikarze. Jako przedstawiciel mediów z Wielkiej Brytanii, miałem niezwykle trudne zadanie obiektywnej oceny całej imprezy.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nObrady, trwające kilka dni, odbywały się w Pałacu Egmont. Przybyłe delegacje osób wykluczonych społecznie raz po raz przedstawiały kolejne problemy najbiedniejszych i możliwości ich rozwiązania. Wielu z nich opowiadało historie swojego życia. Nie brakowało rodziców ciężko chorych, wymagających rehabilitacji dzieci. Niskie zarobki uniemożliwiały kupno drogich leków dla ich pociech. Na twarzach przedstawicieli ubóstwa widać było zmęczenie trudami życia. Kiedy mówili, ich ręce niejednokrotnie drżały ze stresu, a oczy pełne były łez. Jako obserwator, byłem wstrząśnięty. Problemami, przeżyciami, ironią losu. Takie doświadczenie zapada w pamięć do końca życia.
\r\n
\r\nPolska delegacja złożona była z pani koordynator wyjazdu i pięciu przedstawicieli ubóstwa. Ich kłopoty opierały się w głównej mierze na problemach finansowych. Historia jednego z mężczyzn z naszego kraju była szokująca. Za długi wynoszące 400 złotych, trafił do aresztu. Policjanci, zamiast zapukać w drzwi i poinformować o karze, powybijali w środku nocy wszystkie okna w mieszkaniu i wskakując przez nie, skuli go w kajdanki. Podobny los czeka jego koleżankę z delegacji, która co miesiąc otrzymuje listy od firm windykacyjnych i policji.
\r\n
\r\nWypowiedzi w sali nabierały coraz to bardziej emocjonalnego nastawienia. Atmosfera tam panująca przepełniona była jednocześnie rozpaczą i nadzieją. Przedstawiciel Niemiec, drżącym głosem postulował: „Od ośmiu lat spotykamy się w Brukseli. Ciągle obradujemy, wymieniamy się wnioskami i nie widzimy żadnych efektów tych spotkań. W przyszłym roku znów zjadą się delegacje i ponownie nikt nie podejmie żadnych kroków w celu poprawy sytuacji biednych. To musi się zmienić\". Po tych słowach wszyscy powstali a sala rozbrzmiała hukiem gromkich oklasków. Jedynie politycy prowadzący obrady zachowali dyplomatyczny dystans.
\r\n
\r\nNapiętą sytuację próbował załagodzić Martin Žárský, przedstawiciel czeskiego Ministerstwa Spraw Społecznych. Nawiązał on do mojej wypowiedzi z zeszłego dnia, iż na posiedzeniach powinni być obecni także politycy krajowi i regionalni, bo to oni mogą najszybciej wprowadzić przedstawiane pomysły w życie. Vladimír Špidla, były premier Czech oraz komisarz Unii Europejskiej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans dodał, że: „rezultaty nowych aktów prawnych nie są widoczne na pierwszy rzut oka, w związku z czym nie ma możliwości od razu zauważyć te postępy. Aby praca zaowocowała w odczuwalne skutki, potrzeba nam wielu, wielu lat\".
\r\n
\r\nAtaki słowne i rozżalenie ludzi ubogich były spowodowane z jednej strony poczuciem olbrzymiej odpowiedzialności za skutki obrad, z drugiej zaś kolosalną różnicą warunków bytowych, w jakich się znaleźli. Bankiety i lunche w niezwykle bogatych salach pałacu Egmont oraz drogie hotele w centrum Brukseli (gdzie dobowy pobyt jednej osoby wynosił blisko 250 euro), były niczym wycieczka wygrana na loterii. Myśl, że za kilka dni wrócą do swoich krajów i znów będą głodować, stała się istnym koszmarem. Zapewnienia polityków, że Komisja Europejska robi wszystko, by zapobiec ubóstwu, nie były w stanie uspokoić zgromadzenia pełnego żalu, frustracji i... olbrzymiej nadziei na zmianę.
\r\n
\r\nRozmawiając z wieloma osobami, często słyszałem zarzuty pod adresem Komisji: „Unia rozrzuca pieniądze na lewo i prawo, zamiast podjąć konkretne działania zwalczające biedę\". Inne opinie dotyczyły celowości spotkania. - Przecież na ten zjazd musieli wydać fortunę! - komentowała jedna z dziennikarek. Czy jednak fala krytyki była sprawiedliwa?
\r\n
\r\nKomisja Europejska, jako jedyny organ posiadający inicjatywę ustawodawczą, opracowuje wnioski nowych aktów prawa unijnego, przedkładanych następnie Radzie i Parlamentowi. To od niej zależy kształt przyszłych ustaw, dlatego przed podjęciem jakichkolwiek kroków, musi zdobyć rozeznanie w wielu trudnych sytuacjach. Aby tworzone prawo nie było oderwane od rzeczywistości, Komisja zawsze spotyka się i rozmawia z różnymi grupami interesu oraz zasięga porady Komitetu Regionów a także Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
\r\n
\r\nJak widać, spotkanie było niezbędne. Pozwalało bowiem na wysłuchanie tych, którzy są najbliżej biedy. To oni wiedzą najlepiej czego im potrzeba i jak poradzić sobie z dręczącymi ich problemami. Przepych również nie powinien być elementem krytyki, ponieważ nie ma innego, lepszego wyjścia. Chyba nikt nie wyobraża sobie zapewnienia biednym tanich pensjonatów i najniższej klasy jedzenia, gdyż byłoby to jawną dyskryminacją i nietaktem - w końcu politycy na co dzień jedzą inaczej. Pomimo licznych kontrowersji, jakie powstały wokół spotkania, całą inicjatywę walki z ubóstwem należy ocenić pozytywnie. Jak powiedziała Anna Osińska, krajowy koordynator EAPN na Spotkania w Brukseli oraz członek zarządu ATD w Warszawie: „Moje wrażenia są dosyć mieszane, ale mimo to wierzę, że obrady mogą wiele zmienić dla jednego człowieka: przede wszystkim dodać mu energii i zaszczepić pozytywną myśl\".
\r\n
\r\n\r\n
Artykuł został opublikowany w ![](\"images/stories/magazyn_polonia.jpg\")
, w nr 07-08.2009, s. 9. \r\n
\r\n
\r\nRzecznik rządu oznajmił, że Katyń będzie jednym z tematów rozmowy Donalda Tuska z Władimirem Putinem. Premier znany jest z tego, że jeśli chodzi o prawdę historyczną, nie owija w bawełnę i nie będzie przymykał oczu na fałszowanie historii – zapewnił Paweł Graś.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\n
To chwalebne tyle tylko, że prawda historyczna została już dawno potwierdzona. 13 kwietnia 1990 w czasie wizyty w ZSRR prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego Michaił Gorbaczow po raz pierwszy spośród przywódców radzieckich ujawnił prawdę o Katyniu i przyznał, że zbrodni dokonało NKWD. Generał Jaruzelski otrzymał od prezydenta Gorbaczowa pochodzące z radzieckich archiwów dokumenty dotyczące zbrodni katyńskiej, w tym spis pomordowanych polskich oficerów. W tym samym dniu rozpowszechniła tą wiadomość oficjalna agencja informacyjna TASS.
\r\n
\r\n
Czy Tusk spodziewa się, że Putin zaprzeczy słowom Gorbaczowa? A jeśli nie to, po co to napięcie i stroszenie piór?
\r\n
\r\n![](\"images/stories/jelcyn.jpg\" "\\"Borys")
Marcin Domagała
\r\nKwestia żądania przeprosin za zbrodnię katyńską jest wysuwana wobec każdego prezydenta Rosji. W swoim komentarzu Leszek Miller wspomniał, że Katyń przeprosił Michaił Gorbaczow. Kolejnym rosyjskim mężem stanu, który przeprosił za zbrodnię katyńską był Borys Jelcyn.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzypomnijmy, że 14 października 1992 r., na jego polecenie, naczelny archiwista państwowy Rosji Rudolf Pichoja przekazał prezydentowi Lechowi Wałęsie kopie dokumentów katyńskich. Dokumenty zostały opublikowane w 1992 r. w Polsce w zbiorze \"Katyń. Dokumenty ludobójstwa\", a w Rosji w pierwszym numerze za rok 1993 miesięcznika \"Woprosy istorii\". Borys Jelcyn złożył też kwiaty pod Krzyżem Katyńskim na warszawskich Powązkach. Rok później, podczas ceremonii otwarcia cmentarzy w Katyniu i Miednoje padło, ze strony tego rosyjskiego przywódcy znamienne słowo „Przepraszam\".
\r\n
\r\nW lutym 2008 r., podczas wizyty premiera Donalda Tuska w Moskwie, w rozmowie z Władimirem Putinem, również padły ważkie słowa ze strony kolejnego rosyjskiego prezydenta, stwierdzające, że Katyń był zbrodnią stalinowską. Pierwsze tę kwestię poruszył Władimir Putin, a fakt ten potwierdził nie tylko Donald Tusk, ale także szef polskiego MSZ Radosław Sikorski.
\r\n
\r\n',1,6,0,40,'2009-08-27 12:47:56',64,'','2009-09-06 09:41:24',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-27 12:47:56','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,155,'Borys Jelcyn, Rosja, Władimir Putin, Moskwa, Rosja, Donald Tusk, przeprosiny, Radosław Sikorski','Kwestia żądania przeprosin za zbrodnię katyńską jest wysuwana wobec każdego prezydenta Rosji. W swoim komentarzu Leszek Miller wspomniał, że Katyń przeprosił Michaił Gorbaczow. Kolejnym rosyjskim mężem stanu, który przeprosił za brodnię Katyńską był Borys Jelcyn. ',0,854,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(151,'Rosyjska decentralizacja','rosyjska-decentralizacja','','
\r\n![](\"images/stories/miedwiediew2.jpg\" "\\"Dymitrij")
ECAG - Moskwa
\r\nPrezydent Dmitrij Miedwiediew spotkał się z przedstawicielami „Jednej Rosji\", partii, która wygrała wybory regionalne w obwodzie swierdłowskim, by poznać kandydaturę ugrupowania na tamtejszego gubernatora. Oznacza to wejście w życie znaczących zmian w rosyjskim systemie politycznym, wiążących się z przejściem do etapu decentralizacji i demokratyzacji federalnej struktury.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nOd początku lat 90-tych w Federacji Rosyjskiej odbywały się bezpośrednie wybory gubernatorów, co prowadziło do zjawiska chaotycznej decentralizacji i konfliktu niejednokrotnie sprzecznych interesów poszczególnych regionów. Nierzadko zdarzały się przypadki opanowywania władz regionalnych przez struktury klanowe, realizujące wyłącznie swoje prywatne wąsko pojmowane interesy. Prowadziło to także do zjawiska powszechnej korupcji. Krytyka tego modelu ustrojowego doprowadziła do recentralizacji podjętej z inicjatywy prezydenta Władimira Putina w 2004 roku. W funkcjonującym przez pięć lat modelu to prezydent powoływał gubernatorów, w praktyce nierzadko pochodzących z odległych regionów, nie związanych z miejscową społecznością.
\r\n
\r\nNowy model, który jest właśnie wprowadzany (wybory regionalne w marcu i październiku przyszłego roku poszerzą jego zastosowanie) oznacza, iż faktycznie gubernatorów mianować będzie ugrupowanie, które zwyciężyło w regionalnych wyborach parlamentarnych. Oznacza to w obecnej konfiguracji personalnej na szczytach władz Federacji Rosyjskiej, że w warunkach dominacji „Jednej Rosji\" kluczowe znaczenie odgrywały będą decyzje kierownictwa tego ugrupowania, na którego czele stoi premier Władimir Putin. Tym samym ośrodek ciężkości przesunie się od prezydenta do szefa rządu, co zresztą odpowiada realnej sytuacji.
',1,6,0,40,'2009-08-28 10:06:29',62,'ECAG','2009-08-28 10:12:24',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-28 10:06:29','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,154,'Dmitrij Miedwiediew, Jedna Rosja, Rosja, Federacja Rosyjska, gubernator, Władimir Putin','Prezydent Dmitrij Miedwiediew spotkał się z przedstawicielami „Jednej Rosji, partii, która wygrała wybory regionalne w obwodzie swierdłowskim, by poznać kandydaturę ugrupowania na tamtejszego gubernatora. Oznacza to wejście w życie znaczących zmian w rosyjskim systemie politycznym, wiążących się z przejściem do etapu decentralizacji i demokratyzacji federalnej struktury.',0,751,'robots=\nauthor=ECAG-Moskwa'),(152,'Pomroczność Narocznickiej','pomrocznosc-narocznickiej','','\r\n\r\n
\r\nWysiłki na rzecz normalizacji stosunków polsko-rosyjskich podkopywane są w ostatnich dniach przez harcowników z obu stron. Okazuje się, że w obu krajach istnieją dbające o rozgłos środowiska torpedujące wszelkie próby zakopania historycznego topora wojennego między Warszawą a Moskwą, przy czym działalność jednych aktywizuje drugich i tak raz wprawiony w ruch mechanizm fałszerstw i oskarżeń bombarduje opinię publiczną pomówieniami i kłamstwami.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW ostatnich dniach wyjątkową aktywność na tym polu przejawia po stronie rosyjskiej niejaka Natalia Narocznicka, związana niegdyś z radzieckimi służbami była posłanka do Dumy, próbująca podobno w ostatnich latach dbać o wizerunek Rosji, reprezentując Instytut Demokracji i Współpracy w Paryżu. W wywiadzie dla Komsomolskiej Prawdy Narocznicka puszcza wodze wyobraźni zbyt daleko. Tak daleko, że pod znakiem zapytania postawić można zrównoważenie psychiczne owej pani. Otóż twierdzi, że od marca 1939 roku przez pół roku minister Józef Beck prowadził rozmowy z Adolfem Hitlerem na temat współpracy i wspólnej akcji przeciwko ZSRR, w wyniku której Polska miała otrzymać ziemie ukraińskie. Dalej idzie w sukurs niemieckim rewizjonistom, uznając, że Śląsk był historycznie częścią Prus. A na koniec ogłasza, że Związek Radziecki „podarował Polakom komunizm\", za co powinniśmy być mu wdzięczni...
\r\n
\r\nNatalię Narocznicką zobaczyć można na szeregu konferencji w krajach Unii Europejskiej, gdzie w równie absurdalny sposób „broni\" interesów swojego kraju, w istocie ośmieszając i przedstawiając karykaturę rosyjskiego punktu widzenia. Budzi to wśród Rosjan uśmiech politowania, tym bardziej, że Narocznicka stawia przede wszystkim na suto zakrapiany bufet i kolacje. To w Rosji tajemnica poliszynela. Problem leży gdzie indziej: w Polsce uznano ją za reprezentatywną dla stanowiska Moskwy; w Rosji zaś wykwity jej wyobraźni prezentuje się w mediach. Jedno i drugie stanowi przejaw nobilitacji bijącej z jej wypowiedzi ignorancji i głupoty.
\r\n
\r\n',1,6,0,40,'2009-08-28 10:38:45',65,'','2009-08-29 10:07:08',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-28 10:38:45','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,153,'Natalia Narocznicka, Duma, ZSRR, Józef Beck, Adolf Hitler, Unia Europejska, Rosja, Moskwa, Polska, Związek Radziecki','Wysiłki na rzecz normalizacji stosunków polsko-rosyjskich podkopywane są w ostatnich dniach przez harcowników z obu stron. Okazuje się, że w obu krajach istnieją dbające o rozgłos środowiska torpedujące wszelkie próby zakopania historycznego topora wojennego między Warszawą a Moskwą, przy czym działalność jednych aktywizuje drugich i tak raz wprawiony w ruch mechanizm fałszerstw i oskarżeń bombarduje opinię publiczną pomówieniami i kłamstwami.\r\n\r\n',0,679,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski');
INSERT INTO `jos_content` VALUES (153,'O Narocznickiej inaczej...','o-narocznickiej-inaczej','','
\r\n![](\"images/stories/nata.jpg\" "\\"Natalia")
PolemikaPrzemysław Sieradzan
\r\n
\r\nMogę zrozumieć wzburzenie Mateusza Piskorskiego, pod wpływem którego napisał on tekst \"Pomroczność Narocznickiej\". Wywiad udzielony \"Komsomolskiej Prawdzie\" przez rosyjską badaczkę istotnie zawiera pewne wypowiedzi jednostronne, niefortunne, czy wręcz ewidentnie nieprawdziwe. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nSądzę jednak, że niepełna i niesprawiedliwa jest ocena całego dorobku doktor Natalii Narocznickiej (a także jej kondycji intelektualnej i mentalnej) poprzez pryzmat jednego wywiadu, w dodatku udzielonego gazecie adresowanej do mało wybrednego odbiorcy.
\r\n
\r\nMój szanowny Kolega Mateusz Piskorski opatruje nazwisko Narocznickiej wyraźnie dezawuującym epitetem \"niejaka\", co może sugerować Czytelnikowi, że ma do czynienia z postacią pośledniego formatu, zupełnie niegodną uwagi. Nie mogę się z tym zgodzić. Moim zdaniem Natalia Narocznicka jest kontrowersyjną, lecz oryginalną i niebanalną autorką tekstów historycznych i publicystycznych, która wielokrotnie udowodniła swą bezkompromisowość oraz odwagę intelektualną. Można nie zgadzać się z jej poglądami, można ją krytykować za zbyt daleko idące ,czy nierozważne wypowiedzi. Z pewnością jednak jest to osoba, z którą warto podjąć rzetelną i merytoryczną polemikę, której nie zastąpią argumenty ad personam (kwestionowanie poczytalności i niedwuznaczne insynuowanie choroby alkoholowej) o nie najwyższej, mówiąc eufemistycznie, wartości argumentacyjnej i erystycznej.
\r\n
\r\nSądzę, że warto przybliżyć Czytelnikowi sylwetkę bohaterki naszej dyskusji. Natalia Aleksiejewna Narocznicka urodziła się 23 grudnia 1948 roku. Jej ojciec był członkiem Akademii Nauk ZSRR i jednym z twórców radzieckiej nauki o stosunkach międzynarodowych. Ukończyła z wyróżnieniem elitarny Moskiewski Państwowy Instytut Stosunków Międzynarodowych (MGIMO), po czym z sukcesami kontynuowała karierę naukową, zdobywając tytuł doktora nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). Specjalizuje się w najnowszej historii politycznej USA i Niemiec oraz w teorii stosunków międzynarodowych. Biegle włada czterema językami obcymi: angielskim, niemieckim, francuskim i hiszpańskim. W latach 1982-1989 pracowała w Sekretariacie ONZ w Nowym Jorku. Uczestniczyła w licznych konferencjach międzynarodowych, jest autorką ponad 40 publikacji naukowych. Po 1991 roku znalazła się w gronie ideologów rosyjskiej opozycji antyliberalnej. Sprzeciwiała się reformom kapitalistycznym i prywatyzacji, występowała w obronie integralności terytorialnej Rosji. Kulminacją jej kariery działaczki społeczno-politycznej był wybór do Dumy Państwowej, w której z ramienia partii \"Rodina\" zasiadała w latach 2003-2007. Pełniła wówczas funkcję wiceprzewodniczącej parlamentarnej komisji spraw zagranicznych i przewodniczącej komisji praw człowieka i podstawowych swobód.
\r\n
\r\nPowyższe fakty nie pozostawiają wątpliwości, że Natalia Narocznicka jest postacią znacznego formatu, a jej znaczny dorobek naukowy zadaje kłam tezom o jej rzekomej ignorancji i braku kompetencji. Z pewnością warto przeczytać prace naukowe i teksty publicystyczne jej autorstwa, po czym podjąć z nimi rzetelną polemikę. Czy jednak ze wszystkimi tezami Narocznickiej warto polemizować? Moim zdaniem nie.
\r\n
\r\nNatalia Narocznickaja zyskała sławę jako bezkompromisowy krytyk geopolitycznego unilateralizmu i kulturowego uniwersalizmu w ogóle, a amerykańskiego hegemonizmu w szczególności. Badaczka uznaje supremację Stanów Zjednoczonych za szkodliwą dla pokoju i zrównoważonego rozwoju i kulturowej różnorodności ludzkości. Wielokrotnie protestowała przeciwko podwójnym standardom etycznym, stosowanym przez polityków amerykańskiego supermocarstwa, którzy z frazesami o wolności i prawach człowieka na ustach wszczynają kolejne krwawe wojny o globalną dominację. Stoi na stanowisku autonomii aksjologicznej i równoprawności wszystkich kultur i cywilizacji, z których każda ma prawo do własnego systemu wartości i niezależnego rozwoju. Należy do nieprzejednanych krytyków kapitalistycznej globalizacji znajdującej swój wyraz w hegemonii korporacji ponadnarodowych oraz \"macdonaldyzacji\" kultury, prowadzącej do postępującego unicestwienia różnorodności i bogactwa kulturowego ludzkości. Czy powyższe poglądy zasługują na potępienie i odrzucenie? Bez wątpienia powyżej zaprezentowane opinie, diagnozy i obawy są \"niepoprawne politycznie\", w niczym jednak nie umniejsza to ich prawdziwości.
\r\n
\r\nNatalia Narocznicka zasłynęła odważnymi wypowiedziami w obronie Jugosławii przed agresją NATO w 1999 roku. Jej bezkompromisowa antywojenna postawa wyróżniała się na tle milczenia (czy wręcz aprobaty) większości światowych intelektualistów i bierności rządu Federacji Rosyjskiej wobec tego bezprecedensowego gwałtu na pokoju i prawie międzynarodowym. Z równą determinacją broniła prezydenta Slobodana Miloševića, poddanego upolitycznionemu procesowi przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, który zakończył się jego śmiercią w do dziś nie wyjaśnionych okolicznościach.
\r\n
\r\nDoktor Natalia Narocznicka jest odważną intelektualistką, bezkompromisowym krytykiem neoliberalnej globalizacji, zachodniego uniwersalizmu i amerykańskiego hegemonizmu, autorką wielu cennych prac naukowych. Nie boi się poruszać niewygodnych prawd i szargać uznanych autorytetów. Jej aktywność w obronie Jugosławii zasługuje na najwyższe uznanie. Przytoczone przeze mnie fakty sprawiły, że bez wahania podjąłem się obrony tej kontrowersyjnej, lecz interesującej i imponującej swą bezkompromisowością autorki. Muszę jednak przyznać, że Narocznickaja swoimi wypowiedziami. takimi jak ta o \"odwiecznym pruskim charakterze Śląska\", nie ułatwiła mi zadania obrony...
\r\n
\r\n\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-29 08:52:04',62,'Przemysław Sieradzan','2009-08-29 10:05:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-29 08:52:04','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,152,'Mateusz Piskorski, Natalia Narocznicka, ZSRR. MGIMO, ONZ, USA, liberalizm, geopolityczny, NATO, Jugosławia','Mogę zrozumieć wzburzenie Mateusza Piskorskiego, pod wpływem którego napisał on tekst Pomroczność Narocznickiej. Wywiad udzielony Komsomolskiej Prawdzie przez rosyjską badaczkę istotnie zawiera pewne wypowiedzi jednostronne, niefortunne, czy wręcz ewidentnie nieprawdziwe.',0,692,'robots=\nauthor=Przemysław Sieradzan'),(154,'Pakt Piłsudski – Hitler?','pakt-pilsudski-–-hitler?','','![](\"images/stories/adolf.jpg\" "\\"Adolf")
Maciej Motas
\r\nOd dłuższego czasu dominuje w Polsce specyficzna tendencja, aby kolejne rocznice historyczne wykorzystywać jako pretekst do wzniecania konfliktów z Rosją. Tak było w przypadku niedawno obchodzonej rocznicy Powstania Warszawskiego (Rosjanie stali po drugiej stronie Wisły), stanu wojennego (weszliby czy nie?), cudu nad Wisłą (przy tej okazji ani słowa dzięki komu bolszewicy znaleźli się pod Warszawą) oraz nawet zamachu majowego (który miał rzekomo ocalić Polskę przed komunistycznym przewrotem). Nie inaczej stało się w przypadku 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPowstał zatem realny dylemat, jak rocznicę wybuchu wojny z Niemcami przekuć w nowy konflikt z Rosją?
\r\n
\r\nRocznica wybuchu II w. św. wywołała falę dyskusji i komentarzy przede wszystkim w odniesieniu do okoliczności zawarcia niemiecko – radzieckiego paktu o nieagresji z 23 sierpnia 1939 r. Na temat owego porozumienia wypowiadają się zarówno Polacy, jak i Rosjanie. W wypowiedziach strony rosyjskiej spotkać się można z argumentacją uzasadniającą zawarcie paktu Ribbentrop-Mołotow, wcześniejszym polsko-niemieckim porozumieniem wymierzonym w Moskwę. Tłumaczenie takie wywołało falę oburzenia i krytyki ze strony polskiej. Czy słusznie? Czy Polska pod rządami sanacji faktycznie prowadziła politykę równowagi, polegającą na utrzymywaniu równej odległości zarówno od Niemiec, jak i od Rosji?
\r\n
\r\nCiekawe wnioski formułuje w tym względzie ostatnio dr Stanisław Żerko na łamach specjalnego wydania „Polityki” (nr 3/2009), pisząc: „Prowadzoną od 1934 r. przez Warszawę politykę nazywano czasem w polskim MSZ polityką równowagi (...) O równowadze czy zachowywaniu przez Warszawę równej odległości w stosunku do Berlina i Moskwy można było jednak mówić tylko w odniesieniu do strategicznych założeń polityki tego okresu. Określanie natomiast mianem równowagi realizowanej po 1934 r. przez Becka polityki wobec Niemiec i ZSRR jest nieuzasadnione i prowadzi do interpretacyjnych nieporozumień. Stosunki Polski ze Związkiem Radzieckim psuły się z roku na rok i osiągnęły dno w okresie kryzysu sudeckiego 1938 r., podczas gdy w relacjach polsko-niemieckich następowało coraz silniejsze zbliżenie”. Na marginesie warto podkreślić, że wspominany numer „Polityki” rozprawia się też z nośnymi, także w kręgach prawicowych i konserwatywnych, hasłami, że trzeba było iść razem z Niemcami na Rosję.
\r\n
\r\nPolsko-niemiecka deklaracja o niestosowaniu przemocy z 26 stycznia 1934 r. wpłynęła w zasadniczy sposób na przerwanie izolacji Niemiec oraz w istotny sposób osłabiła francuski system sojuszy wschodnich. Deklaracja wywołała falę spekulacji nie tylko w Moskwie. Przekonanie o bliskiej współpraca Berlina i Warszawy było powszechne także w Czechosłowacji, państwach bałtyckich (nawet w utrzymującej przyjazne stosunki z Polską Łotwie) oraz, co najistotniejsze, w szerokich kołach dyplomacji francuskiej (Francja dowiedziała się o deklaracji od strony niemieckiej). Jak pisze w pracy „Polityka równowagi 1934-1939. Polska między Wschodem a Zachodem”, przywoływany często ostatnio jako znawca przedmiotu, Marek Kornat: „stronie polskiej niełatwo było wytłumaczyć się przed opinią zagraniczną, jak to możliwe, że Hitler «za darmo» zgodził się na porozumienie z Polską, z którą żaden rząd niemiecki wcześniej nie chciał zawrzeć podobnego w formie układu, żądając po prostu cesji terytorialnej Pomorza i Górnego Śląska jako minimum (...) To był najpoważniejszy argument przeciwników Polski (chyba raczej przeciwników porozumienia niemiecko-polskiego – przyp. M.M.). Ich przekonanie, że rząd polski swe kordialne (z pozoru) stosunki z elitą III Rzeszy okupił tajnymi zobowiązaniami – jawiło się jako więcej niż prawdopodobne”. Ceną za wolną rękę w Austrii i Czechosłowacji miały być wspólne plany podboju na wschodzie, połączone z powrotem do federacyjnych planów Piłsudskiego utworzenia Ukrainy. Taka ocena polityki i zamierzeń sanacji nie była czymś odosobnionym.
\r\n
\r\nPrzed wojną formułowali ją niektórzy przedstawiciele Narodowej Demokracji, wśród nich np. Marian Seyda. Symptomatyczne, że nawet w czasie II wojny, której przebieg sprzyjał ocenie przedwojennej polityki sanacji, formułowano podobne zarzuty. W artykule z 1942 r. „Armia sanacyjna czy armia narodowa”, powstałym w środowisku NOW, czytamy: „Piłsudski, osiągnąwszy pełnię władzy w Polsce, wrócił na swą starą drogę współpracy politycznej z Niemcami. Zawarł on mianowicie w roku 1934 polsko-niemiecki pakt nieagresji, mający obowiązywać 10 lat (...) Jeśli były jakie przygotowania wojenne, to skierowane były one przeciw Rosji i to Rosji ze wspomnień 1920 roku. Hitler natomiast wspaniale wyzyskał układ polsko-niemiecki. Po pierwsze przez ten układ wyszedł on z politycznej izolacji w Europie i przełamał pierścień otaczających go przeciwników (...) Nastąpił Anschluss Austrii. Sanacja, zamiast przejść z miejsca do obozu przeciwniemieckiego, wlokła dalej Polskę w ogonie niemieckiej polityki, nie zawahała się nawet dopomóc Niemcom do rozbioru Czechosłowacji, państwa, które w tych warunkach było niejako naturalnym sojusznikiem Polski w walce przeciwko Niemcom. Jest to może największa i najgłupsza zbrodnia polityczna sanacji”.
\r\n
\r\nW tym samym tonie utrzymany był, pisany na parę miesięcy przed wybuchem Powstania Warszawskiego w 1944 r., tekst Czesława Buniewskiego, działacza zbliżonego do kręgów ONR-owskich, „Kulisy dwudziestolecia dziejów Polski wskrzeszonej” (pełny tekst publikowany był w latach 1992-1993 na łamach miesięcznika „Szczerbiec”). Nieprawdą są zatem stawiane często, także i przez historyków, zarzuty, że powyższa argumentacja pochodzi rodem z komunistycznej propagandy. Powojenny historyk marksistowski Karol Lapter, w swojej pracy „Pakt Piłsudski - Hitler” wydanej w 1962 r., zdaje się powtarzać jedynie niektóre tezy z narodowo- demokratycznego arsenału (nie pierwszy to i nie ostatni tego typu przypadek w Polsce Ludowej).
\r\n
\r\nWe współczesnej Rosji na pewno zauważalna jest tendencja do częściowej przynajmniej rehabilitacji polityki prowadzonej przez Stalina. Wielka wojna ojczyźniana stanowi zaś, obok powrotu do prawosławia i tradycji białej Rosji, jeden z mitów założycielskich nowej Rosji, w której nieprędko dojdzie do zrównania zbrodni Hitlera i Stalina. Strona polska, o ile powinna się zdecydowanie przeciwstawiać próbom rehabilitacji zbrodni komunistycznych, o tyle nie może pozostać ślepa na błędy popełnione przez polityków polskich. Lata 1934–1938 obfitowały w liczne dowody na ścisłą współpracę polskiego rządu z III Rzeszą, apogeum tej współpracy przypadło na wspólną akcję wymierzoną przeciwko Czechosłowacji i jej faktyczny rozbiór. Strona polska dała się zwieść wyrachowanej polityce niemieckiej, obliczonej na parę lat, „ocieplania stosunków z Polską” (wyciszenie antypolskich tendencji, wielu politykom wskazywało na odejście od polityki pruskiej dominującej w Republice Weimarskiej), pomagając Niemcom wyjść z międzynarodowej izolacji i walnie przyczyniając się do odbudowy ich potęgi i zajęcia najlepszych pozycji strategicznych do ataku na nią samą. Kosztem była nieufność, jaką wobec Polski nabrały przede wszystkim Moskwa, Paryż i Praga. Strona rosyjska, pisząc o współpracy polsko-niemieckiej, popełniła w całej sprawie jeden błąd, nie powinna powoływać się na tajne porozumienie niemiecko-polskie. Nieistnienie bowiem tego dokumentu zostało już dawno w nauce wykazane. Jak bowiem pisze wspominany już powyżej K. Lapter: „Nie oznaczało to oczywiście, że istniała formalna umowa dotycząca takiego współdziałania przeciwko ZSRR. Mówiono wprawdzie o istnieniu takiego tajnego układu, cytowano nawet jego tekst, ale o wiele ważniejszy od istnienia czy nieistnienia formalnej umowy polsko-niemieckiej był fakt, że Polska postępowała tak, jak gdyby umowa taka istniała”.
\r\n
\r\nOceniając na koniec postawę polskiego rządu, należy zauważyć, że prowadzi on słuszną politykę nie reagowania (zapewne gdyby premierem był J. Kaczyński rozdawano by już karty mobilizacyjne, a na obecność Putina nie byłoby co liczyć) na szum medialny i prasowe publikacje płynące z Rosji (ciekawe, co by było, gdyby Rosjanie za każdym razem oficjalnie reagowali, gdy w polskiej prasie pisze się o „wspólnej defiladzie Rydza-Śmigłego z Hitlerem odbieranej w Moskwie”, a tekstów takich przecież nie brakuje), na których tle planowane na 1 września wystąpienie premiera Rosji może wielu zaskoczyć. I jeszcze jedna refleksja. Pomimo wszystko pierwsza (faktycznie) osoba w Rosji na uroczystościach na Westerplatte się pojawi, podczas, gdy „nasz strategiczny” amerykański sojusznik, wysyłając do Polski urzędnika niższej rangi, po raz kolejny pokazał miejsce Polski hierarchii ważności swoich sojuszy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na portalu \r\n
\r\n
\r\nPrzyjazd na uroczystości 70 rocznicy wybuchu II Wojny Światowej gen. Jamesa Jonesa - szefa Narodowej Rady Bezpieczeństwa USA to pozytywny sygnał z Waszyngtonu. Podniesienie rangi delegacji Stanów Zjednoczonych na wtorkowe uroczystości nie przekreśla jednak pytania o aktualny stan stosunków polsko-amerykańskich, które znalazły się w widocznym impasie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nStało się tak, ponieważ pragmatyczny charakter polityki amerykańskiej zderzył się z ideologicznymi preferencjami Warszawy. Dodatkowo Lech Wałęsa i Aleksander Kwaśniewski podpisali dziwaczny list do Baracka Obamy kwestionujący jego politykę zagraniczną. Byli prezydenci mogą pisać co chcą, ale w tym wypadku anachroniczne i naiwne tezy zawarte w liście - które Biały Dom odrzucił - zostały oficjalnie poparte przez Lecha Kaczyńskiego i Donalda Tuska.
\r\n
\r\nPolska wypadła z głównego nurtu polityki amerykańskiej bowiem z powodów ideologicznych nie potrafi wpisać się w strategiczne cele Waszyngtonu. Priorytety USA to przede wszystkim pokonanie kryzysu finansowego i gospodarczego o światowym zasięgu, walka z międzynarodowym terroryzmem i teokratycznymi reżimami islamskimi oraz nierozprzestrzenianie broni nuklearnej. Takie cele zakładają ścisłą współpracę z Rosją i Chinami, a Polska ma złe stosunki z tymi krajami. Jeszcze niedawno polscy politycy wzywali do politycznego bojkotu Olimpiady w Pekinie i bezrozumnie popierali awanturnictwo Micheila Saakaszwili.
\r\n
\r\nIm prędzej polska polityka zagraniczna nabierze na powrót cech narodowych i pragmatycznych tym dla Polski lepiej.
',1,6,0,40,'2009-08-30 17:28:22',62,'Leszek Miller','2009-09-05 10:03:05',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-30 17:28:22','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,150,'USA, Lech Wałęsa, Aleksander Kwaśniewski, Pekin, Rosja, Saakaszwili, Polska','Przyjazd na uroczystości 70 rocznicy wybuchu II Wojny Światowej gen. Jamesa Jonesa - szefa Narodowej Rady Bezpieczeństwa USA to pozytywny sygnał z Waszyngtonu. ',0,539,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(156,'Telewizja „Rossija” łapie równowagę','telewizja-„rossija”-lapie-rownowage','','\r\n
\r\nTak to jest na tym świecie, że wiadomości złe i skandaliczne rozchodzą się szybko, inne zaś z trudem przebijają się na pierwsze strony, a często nie trafiają tam w ogóle. Nadany przez kanał telewizji „Rossija” „Viesti” film „Tajemnice tajnych protokołów” po dziś dzień jest przedmiotem ostrych polemik, gniewnych komentarzy, a nawet obelg. Tymczasem ten sam kanał nadaje kilka dni później (30 sierpnia) inny film, zatytułowany „II wojna światowa – dużo pytań, mało odpowiedzi”.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW filmie nie ma już ani słowa o tajnym polsko-niemieckim protokole, jest za to pokazana walka polskiej armii z Niemcami, jest mowa o bohaterstwie żołnierzy polskich, jest o Westerplatte i obronie Warszawy. Co prawda jest i kilka wpadek, jak np. twierdzenie, że polska kawaleria atakowała czołgi (co w tym przypadku nie ma podtekstu złośliwego, ma świadczyć o naszym bohaterstwie) i że Warszawa walczyła nawet po kapitulacji armii polskiej, jednak jest to znaczący postęp w stosunku do filmu poprzedniego.
\r\n
\r\n
Ważne jest też to, że w filmie pojawiają się historycy rosyjscy, którzy nie są już tak bezkrytyczni wobec decyzji kierownictwa stalinowskiego, jak ci występujący w filmie poprzednim. I tak, prof. Aleksander Czubarian mówi wprost, że rzeczą niedopuszczalną było łaszenie się przywódców sowieckich do Hitlera i pochwalne hymny na cześć ideologii hitlerowskiej (Mołotow). Pokazano także filmowe zdjęcia z parady wojsk sowieckich i niemieckich w Brześciu nad Bugiem. I choć w konkluzji stwierdzono, że Moskwa nie miała wielkiego wyboru i układ z Hitlerem był dla niej korzystny – to widać jasno, że film powstał, by zatrzeć przykre wrażenie po poprzednim. Zastąpienie jako głównego komentatora historycznego prof. Natalii Narocznickiej (słynącej z ordynarnych antypolskich filipik) przez prof. Aleksandra Czubariana jest znamienne.
\r\n
\r\n
Zamieszanie wokół rocznicy wybuchu wojny, podgrzewane przez rosyjski „czarny gabinet” (to taka historyczna tradycja w Rosji) i przez naszych rusofobów – uświadamia nam, jak trudno będzie znormalizować polsko-rosyjskie stosunki. To paradoks, ale antypolskie wyskoki ze strony rosyjskiej są wodą na młyn antyrosyjskiego obozu politycznego u nas. Te dwa skrajne żywioły wręcz żyją dzięki sobie. Tę wojenkę Rosjanie zaczęli dlatego, że polscy eurodeputowani byli jednymi z promotorów głupiej uchwały Parlamentu Europejskiego potępiającego na równi hitleryzm i stalinizm. W Rosji odebrano to jako prowokację. Po części słusznie – bowiem Stalin był rzeczywiście zbrodniarzem, ale tak się złożyło, że stał na czele państwa, które od 1941 roku biło się z Hitlerem po stronie Zachodu i (tak!) Polski. Wszyscy bowiem byliśmy w koalicji antyhitlerowskiej. Nie była w niej ani Estonia, ani Łotwa, ani Litwa – dlatego uporczywe wspieranie ich przez nas w ich walce z Rosją na polu historycznym – jest bezsensowne i szkodliwe. I to państwo, któremu przewodził Stalin wojnę z Hitlerem wygrało – my zaś zachowujemy się tak, jakby po 1941 roku nic się nie wydarzyło. To ta głupia uchwała stała się, wszystko na to wskazuje, bezpośrednią przyczyną rosyjskiej ofensywy historycznej. Zarzucacie nam wspólnotę z Hitlerem, to my wam pokażemy, no i pokazano nam „tajny protokół polsko-niemiecki” i „agenta niemieckiego Becka”. Atak rosyjski był w złym stylu, to pewne, ale warto pamiętać, że na świecie wcale go tak nie odebrano, i Moskwa o tym wiedziała, bo na świecie Polska, ze swoimi fobiami i obnoszeniem się wyłącznie ze swoimi żalami – nie jest traktowana poważnie.
\r\n
\r\n
\r\nPremier rządu rosyjskiego ujawnił, czego należy spodziewać się jutro na Westerplatte. Do tekstu opublikowanego w „Gazecie Wyborczej” Putin w swoim przemówieniu dorzuci zapewne jeszcze jedną tezę: Polska była pierwszą ofiarą II Wojny Światowej, a Związek Radziecki był jej ofiarą główną.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\n
Artykuł Putina to ważny i mądry fakt nie tylko w polsko-rosyjskich stosunkach, ale i w globalnej polityce. Podobnie jak Jelcyn, a jeszcze wcześniej Gorbaczow premier Rosji wyciąga przyjazną dłoń do Polaków. Jeśli nasi przywódcy tą dłoń odtrącą udowodnią, że Polska ma uzasadnioną markę światowych rusofobów i nie nadaje się do współpracy międzynarodowej. Najlepiej rozumiany interes Rzeczpospolitej wymaga, aby czołowi politycy właściwie odczytali powagę i znaczenie chwili.
\r\n
\r\n
Premier Putin w 70 rocznicę wybuchu wojny potępia – jak pisze „niemoralny” pakt Ribbentrop – Mołotow i przypomina, że Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR uczynił to już w 1989 roku. Ma jednocześnie rację, kiedy uważa, że do wybuchu wojny doprowadził cały ciąg zdarzeń. Bierność i przyzwolenie Anglii i Francji na remilitaryzację Niemiec i zajęcie Austrii. Rozbiór Czechosłowacji i zmowa w Monachium. Pozorne gwarancje dla Polski i niechęć zachodnich mocarstw do stworzenia sojuszu antyfaszystowskiego. My Polacy też mamy powody do bicia się we własne piersi. Czymże było zajęcie Śląska Cieszyńskiego w 1938 r. Czy nie razem z Hitlerem przyłożyliśmy się do rozpadu i okupacji sąsiedniego kraju?
\r\n
\r\n
Putin przypomina, że pojednanie historyczne Francji i Niemiec utorowało drogę do powstania Unii Europejskiej. Z kolei partnerstwo Rosji i Niemiec stało się przykładem przezwyciężenia najgorszych wspomnień i współpracy w polityce międzynarodowej. To, że między Polską i Rosją jest inaczej stanowi gorzki paradoks. Obecność Putina w Gdańsku jest świetną okazją, aby na refleksję w tej mierze odpowiedzieć właściwie i godnie.
\r\n
\r\n
Szef rządu rosyjskiego proponuje, aby zająć się nowymi inicjatywami. Chodzi o energetykę, transport, wysokie technologie i innowacje, wzajemne inwestycje w przemyśle, rolnictwie i infrastrukturze. Mam nadzieję, że już dziś w kancelarii premiera Tuska powstaje plan jak do nich przystąpić.
\r\n
![](\"images/stories/stp.jpg\" "\\"Foto:")
Łukasz Kobeszko
\r\nWyemitowanie na rosyjskim kanale \"RTR Rassija\" dokumentu \"Sekrety Tajnych Protokołów\" wywołało wśród większości naszych publicystów nową erupcję potępienia polityki historycznej naszego wschodniego sąsiada.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nAudiatur et altera pars
\r\n
\r\n
Po obejrzeniu programu warto postawić pytanie: czy jego rozentuzjazmowani krytycy rzeczywiście widzieli film, czy też opierają się jedynie na migawkach, które pokazały krajowe media? Nie zamierzam być już na samym wstępie złośliwym i pytać o znajomość rosyjskiego wśród naszej klasy publicystycznej - skądinąd wiadomo przecież, że znaczna jej część, w odruchu młodzieńczego buntu przeciwko obowiązującej niegdyś idei \"przyjaźni i wzajemnej współpracy pomiędzy bratnimi narodami\" z premedytacją udawała się podczas lekcji tegoż języka na wagary. Antyczna zasada prowadzenia wszelkich sporów, szczególnie w sytuacji, gdy obydwaj oponenci reprezentują konkretne i jasne stanowisko, brzmi jednak: \"audiatur et altera pars\" - \"wysłuchaj także drugiej strony\". Niestety, pomimo częstego powoływania się dyżurnych pogromców Rosji na standardy demokratyczne, warunek pilnego wysłuchania wywodu drugiej strony nie został, jak do tej pory, na polskim gruncie spełniony.
\r\n
\r\n
Przeciętny odbiorca, czerpiący swoją wiedzę z przekazów informacyjnych telewizji publicznej, największych stacji komercyjnych oraz mainstreamowych dzienników wie tylko tyle, że rosyjski film dokumentalno-historyczny w reżyserii Wadima Gasanowa zarzuca Polsce \"przymierze z Trzecią Rzeszą przeciwko ZSRR\" (\"Rzeczpospolita\" 23.8) oraz przedstawia Józefa Piłsudskiego jako dyktatora (większość dzienników telewizyjnych prezentując kilkudziesięciosekundowe relacje o filmie, z uporem maniaka pokazywało fragment programu, zawierający archiwalne zdjęcie marszałka Polski wizytującego wojskową defiladę z głosem rosyjskiego spikera mówiącym: \"polskij diktator marszał Józef Piłsudskij\").
\r\n
\r\n
Jak dotąd, cały film, ktory bez problemu fukcjonuje w w internecie, można obejrzieć jedynie w wersji rosyjskiej. Trudno chyba spierać się, że dla zachowania przynajmniej minalnego obiektywzmu i biorąc pod uwagę wagę sprawy, konieczne byłoby pokazanie filmu polskim telewidzom, niechby nawet z późniejszym komentarzem kilku historyków. Aż nie chcę się wierzyć, za zarówno publiczne, jak i prywatne media w naszym kraju nie zleciły nikomu przygotowanie tłumaczenia tak głośnego i dyskutowanego programu!
\r\n
\r\n
Powodowany zwykłą ciekawością, odszukałem w sieci \"Sekrety Tajnych Protokołów\". W prawie czterdziestopięciominutowym materiale, obok historyków i politologów rosyjskich (Wiaczesław Nikonow, Aleksandr Naumow, Aleksandr Djukow) występują naukowiec niemiecki (Jan Lipiński) oraz dwóch ekspertów polskich (Sławomir Dębski, szef Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz prof. Marian Marek Drozdowski z Instytutu Historii PAN). Pierwszym co rzuca się w oczy przy oglądaniu profesjonalnie nakręconego i dynamicznego filmu jest to, iż wbrew ocenom wielu naszych publicystów i polityków, nie zawiera on treści, które uznać można byłoby za antypolskie. Co więcej, daleki jest również od indoktrynacji, historycznych manipulacji i trudno uznać go za program robiony z odgórnie przyjętą tezą. Pewne uproszczenia i skróty myślowe są usprawiedliwione w każdym programie historycznym, który w sposób syntetyczny stara się pokazać tło złożonych i kontrowersyjnych wydarzeń dziejowych. Narracja filmu jest rzeczowa i pozbawiona emocji, co wychwyci nawet średnio orientujący się w meandrach historii najnowszej widz.
\r\n
\r\n
Oczywiście, zawarte w \"Sekretach tajnych protokołów\" tezy formułowane są z rosyjskiego punktu widzenia (w końcu jest to film powstały w Rosji i dla Rosjan) i mogą być dla Polaków dyskusyjne, ale z całą odpowiedzialnością nie można stwierdzić, iż program zawiera treści nieprawdziwe.
\r\n
\r\nPołożenie bez wyjścia
\r\n
\r\n
Gdyby zamiast podgrzewania bojowej atmosfery duża część \"znawców\" filmu rzeczywiście obejrzała go w całości, stwierdziłaby, iż w miejsce \"kolejnego zmasowanego ataku propagandowego na polską pamięć\" (jak napisałoby wielu z nich), pokazuje on raczej pełną tragizmu sytuację międzynarodową, w której pod koniec lat 30. znalazła się Polska przedwrześniowa. Gasanow przedstawił także totalną kleskę prowadzonej przez naszą dyplomację pod kierownictwem płk. Józefa Becka tzw. \"polityki równowagi\". Zakładała ona zachowanie przez Warszawę identycznego dystansu wobec rosnących w siłę Niemiec i Rosji, przy niewykluczeniu możliwości zawierania przejściowych, taktycznych porozumień z Moskwą i Berlinem. Pierwsze z takich traktatów, nazywane paktem o nieagresji pomiędzy Polską a ZSRR zawarto w Moskwie w lipcu 1932 roku (wcześniej, w 1931 roku Polska i ZSRR wraz z Rumunią, Łotwą i Estonią były sygnatariuszami wielostronnego Protokołu Liwtinowa, w którym wyrzekły się stosowania siły w sporach bilateralnych), a 2 lata później układ przedłużono na kolejne 10 lat. Równolegle, w styczniu 1934 roku ambasador RP w Berlinie Józef Lipski i minister spraw zagranicznych III Rzeszy Konstantin von Neurath przyjęli dokument o niestosowaniu przemocy w relacjach dwustronnych, który w znacznym stopniu poprawił relacje pomiędzy Polską a Niemcami w latach 1935-1939. Rosyjski film przypomina te fakty, wspominając też o rzeczywistej koncepcji wzmocnienia współpracy pomiędzy Warszawą a Berlinem, która pojawiła się w głowie Piłsudskiego i niektórych polityków sanacyjnych mniej więcej w 1934 roku. Była ona skutkiem trafnej w sumie obserwacji o coraz większym osłabieniu tradycyjnego sojusznika Polski - Francji. Realną konsekwencją tej polityki było odrzucenie jesienią 1934 roku przez Józefa Becka francuskiej koncepcji Paktu Wschodniego, proponowanego przez Paryż Europie Wschodniej i skierowanego przeciwko Niemcom.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nNie miejsce tutaj na szczegółową analizę polityki zagranicznej RP w latach 30., lecz pozostaje faktem, że porzucając inicjatywę Paryża, a także nie wchodząc do tzw. Malej Ententy (porozumienia Czechosłowacji, Jugosławii i Rumunii), polskie władze wybrały najtrudniejszy i przypuszczalnie najgorszy z możliwych scenariuszy. Równowaga pomiędzy Berlinem a Moskwą praktycznie była nie do obrony w obliczu rozgrywki z tak przebiegłymi i nieprzewidywalnymi graczami jak Hitler i Stalin. Film słusznie też wytyka Polsce wbicie noża w plecy poniżonej przez traktat w Monachium Czechosłowacji i zajęcie Zaolzia jesienią 1938 roku, co po raz kolejny sprawiło, że na Wschodzie i Zachodzie ponownie pojawiło się wrażenie współdziałania Warszawy i Berlina. Film cytuje wypowiedź późniejszego brtyjskiego premiera, który uznając Monachium za hańbę, jednocześnie określił ówczesne polskie działania przeciwko Czechosłowacji z właściwą sobie lakonicznością: \"Polacy zachowali się jak hiena Europy\".
\r\n
\r\nTajny protokół?
\r\n
\r\n
Dochodzimy w tym miejscu do jednego z najbaradziej newralgicznych punktu filmu, który przypomniał opublikowanie 20 kwietnia 1935 roku we francuskim dzienniku \"Le Bourbonne Republicaine\" rzekomego, tajnego protokołu podpisanego przez Polskę i Niemcy. Miał on zakładać współpracę w obliczu rosnącej potęgi Moskwy. Potencjalna współpraca polsko-niemiecka miała szczególnie skupiać się na działaniach na kierunku wschodnim i północno-wschodnim (Białoruś, państwa nadbałtyckie). Niestety, praktycznie nikt z polskich komentatorów nie przyznał, że w filmie wyraźnie stwierdzono, iż dokument ten może być fałszywką radzieckiego wywiadu. Warto zauważyć, że zamiast wpadać w święte oburzenie, trzeba przyznać, iż istnieją jeszcze przynajmniej trzy możliwości wyjaśnienia tej kwestii. Po pierwsze, artykuł w stosunkowo niechętnej Polsce gazecie francuskiej lewicy narodowej mógł być swoistą zemstą Paryża za sygnały chęci unormowania stosunków z Berlinem, wysyłane przez Warszawę pod koniec życia Piłsudskiego. Z punktu widzenia Francuzów zdecydowanie osłabiały one przecież ich wpływ na sytuację w Europie Środkowo-Wschodniej. Po drugie (wersja nieco mniej prawdopodobna), protokół mógł być również produktem polskiego wywiadu, który w ten sposób chciał pokazać Francji, że nie jesteśmy skazani na współpracę tylko z nimi, dysponując kartami do rozegrania dużo większej partii z Niemcami. Po trzecie (scenariusz logiczny, ale trudny do zweryfikowania), w dominującej w ówczesnym polskim MSZ idei stworzenia silnego bloku krajów Międzymorza (leżących w trójkącie Adriatyku, Bałtyku i Morza Czarnego), kierunek \"wschodni\" i \"północno-wschodni\" odgrywał rzeczywiście istotną rolę, ale mógł być zrealizowany jedynie w kontrze do Rosji i we względnej współpracy z Berlinem, na który wielu Litwinów, Łotyszów i Estończyków spoglądało wówczas ze sporą sympatią. Chcąc nie chcąc, w polityce wschodniej Polski międzywojennej zawiązywala się więc nić wspólnych ineteresów z Niemcami. Tradycyjna strategia \"Mitteleuropy\", zakładająca wspieranie narodowych aspiracji Ukraińców czy narodów kaukaskich była do pewnego stopnia zbliżona z celami polskiej polityki zagranicznej.
\r\n
\r\n
Wielu naszych obserwatorów zapomniało, że zawieranie nawet najbardziej nieoczekiwanych i egzotycznych sojuszy w konkretnych przedsięwzięciach geopolitycznych stanowi istotę działania wywiadów (a w okresie międzywojennym także wywiadów wojskowych). Nie jest więc wykluczone, że być może wyolbrzymiony w filmie protokół jeżeli nawet rzeczywiście nigdy nie został podpisany, to był realnie rozpatrywanym scenariuszem w Oddziale II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, w którym znajdowały się specjalne komórki zajmujące się dywersją na obszarach żywotnego zainteresowania polskiej dyplomacji. Nawet dziecko domyśli się, że podobna praca dywersyjna może odbywać się według nietypowych i często nieprzewidywalnych scenariuszy.
\r\n
\r\n
W filmie Wadima Gasanowa wyraźnie podkreślono, że zawieranie sojuszy dwustronnych lub wielostronnych (nawet najbardziej nieoczekiwanych) było normą dyplomatyczną w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Rzeczowo brzmi podany w filmie argument (niezależnie od oceny samego wydarzenia), iż pakt Ribbentrop - Mołotow był kolejnym, może nawet najbardziej jaskrawym przykładem takiej ogólnoeuropejskiej tendencji. Faktem jest też podana w \"Sekretach tajnych protokołów\" informacja, że ZSRR było jednym z ostatnich wielkich graczy w polityce europejskiej, który nie miał podpisanego podobnego układu z Niemcami, a w obliczu fiaska negocjacji o trójstronnym pakcie bezpieczeństwa pomiędzy Francją, Wielką Brytanią a ZSRR i nadciagającego napięcia wokół Gdańska, Moskwa chciała zyskać na czasie i zabezpieczyć się przed możliwym nowym konfliktem.
\r\n
\r\nStalin wychodzi z izolacji
\r\n
\r\n
Dokument słusznie przypomina, iż mniej więcej w połowie lat 30. stalinowskie władze porzucają trockistowską ideę \"eksportu rewolucji bolszewickiej\" na Zachód, która przyświecała nacierającym na Warszawę w 1920 roku oddziałom Budionnego. Na arenie międzynarodowej Kreml chciał wprawdzie dalej ugrać swoje karty popierając idee antyfaszystowskich frontów ludowych, które mogłyby przejąć władzę w stolicach Starego Kontynentu oraz angażując się w wojnę domową w Hiszpanii, jednak Stalin, racjonalnie dostrzegając słabości własnych sił militarnych, starał się nie prowokować otwartych konfliktów w Europie. Jeden z ekspertów występujących w filmie, Wiaczesław Tichonow przypomina, że Stalin żywił wówczas spory respekt do polskiej armii i możliwości polskiego wywiadu, czując jeszcze w kościach klęskę z 1920 roku Według wielu ocen ówczesne kierownictwo radzieckie bardziej skoncentrowane było na umocnieniu swojej władzy (czego dowodem są krwawe represje z lat 1936-39, dotykające również wysokich dowódzców wojskowych), jak i rozwojem wypadków na Dalekim Wschodzie i rosnącą w siłę potęgą Japonii.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
Aleksandr Djukow, inny naukowiec występujący w filmie podkreśla, że w drugiej połowie lat 30. ZSRR popadł w coraz większą izolację międzynarodową, z której rozpaczliwie poszukiwał wyjścia. W ówczesnym momencie Stalin zdecydowanie nie brał pod uwagę sojuszu z Hitlerem, a widząc umiejętne rozgrywanie przez Berlin karty ukraińskiej i w mniejszym stopniu bałtyckiej, panicznie bał się ataku ze strony Niemiec. W dokumencie pokazano fragmenty propandowego filmu \"Jesli zawtra wajna\" (\"Jeżeli jutro wybuchnie wojna\") nakręconego w 1938 roku, w którym hordy żołnierzy Wermachtu atakują terytorium radzieckie. Szansę na ponowne włączenie się do głównego nurtu europejskich szachów Moskwa dostrzegła podczas kryzysu monachijskiego, oferując pomoc wojskową Czechosłowacji, jednak Polska i kraje bałtyckie odmówiły zgody na przejście Armii Czerwonej przez ich terytorium. Stopniowy rozbiór Czechosłowacji - zajęcie przez Wegry Rusi Zakarpackiej w listopadzie 1938 roku przypięczętowało proces otaczania Rosji przez sojuszników Niemiec od strony południowo-wschodniej. Jescze w styczniu 1939 roku furię Kremla wywołuje spotkanie Józefa Becka z Joachimem von Ribbentropem, podczas którego obydwaj politycy \"wyrazili zainteresowanie rozwiązaniem kwestii ukraińskiej\". Przewlekające się negocjacje na szczeblu urzędników MSZ i ambasadorów z Paryżem i Londynem wciąż nie przynosiły rezultatów. W efekcie, w maju 1939 roku, już po utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw i satelickiego wobec Berlina państwa słowackiego, prowadzący bezwzględną politykę Stalin realizuje swoją słynną wypowiedź z marca 1939 roku o możliwości \"wyciągnięcia kasztanów z ognia cudzymi rękami\" i zmienia na stanowisku szefa dyplomacji zdecydowanego przeciwnika Hitlera oraz rzecznika antyfaszystowskich frontów ludowych Maksima Litwinowa, powierzając tekę szefa MSZ Wiaczesławowi Mołotowowi. W kilkanaście dni później nad rzeką Chałchyn-Goł w Mongolii rozpoczyna się agresja japońskich militarystów, co zmusza Armię cZerwoną do prawie trzymiesięcznego zaangażowania zbrojnego na wschodnich rubieżach imperium. \"sekrety tajnych protokołów\" przypominają banalną, choć nieco zapomnianą prawdę, że głównym celem ekspansji Niemiec (oraz ich sojuszników), zawartym jeszcze w \"Mein Kampf\" Hitlera, było parcie na Wschód, ku linii Uralu i Kaukazu. Sama zresztą nazwa sojuszu państw Osi \"Pakt Antykominternowski\" wskazywała, iż prędzej czy później dojdzie do konfrontacji Berlina z Moskwą.
\r\n
\r\n
Rosyjscy eksperci podkreślają w filmie tezę, pod którą od wielu dziesiątek lat podpisuje się większość Polaków. To w dużej mierze pasywna i kapitulancka polityka Zachodu w drugiej połowie lat 30., których najwyraźniejszym przykładem była zgoda na anschluss Austrii i haniebny traktat w Monachium ułtawiła Hitlerowi sukcesy w pierwszej fazie II wojny swiatowej i podbicie niemal całej Europy. W dokumencie przypomniano, że już w 1936 roku szef brytyjskiej dyplomacji lord Halifax telegrafował do niemieckiego MSZ wyrażając zainteresowanie \"pokojowym rozwiązaniem problemu Austrii, Czechosłowacji i Gdańska\", a także wypowiedzi tego samego dyplomaty z 14 marca 1939 roku, zapowiadające, że Londyn nie zamierza bronić zajmowanej przez hitlerowców Czechosłowacji. W sumie trudno nie zgodzić się z wyraźnie postawioną w \"Sekretach\" tezie, że mniejsze państwa europejskie, zwłaszcza te leżące pomiędzy Rosją a Niemcami, stały się podczas kryzysu dyplomatycznego poprzedzającego wybuch II wojny światowej pionkami w grze największych mocarstw.
\r\n
Kwestia dyktatora
\r\n
\r\n
Eksponowany przez polskie media fragment filmu Gasanowa, w którym określono Piłsudskiego jako dyktatora może wielu słabiej orientującym się w historii polskiego Dwudziestolecia rzeczywiście wydać się niecodzienny i mało poprawny politycznie. Warto jednak przypomnieć, że pomimo wielkiego i wręcz urzędowego kultu, jaki władze sanacyjne starały się wokół jego osoby roztoczyć, po złamaniu demokracji i przelewie bratniej krwi w wyniku przewrotu majowego, opinię o dyktatorze podzielało wielu wybitnych polskich polityków z obozów opozycji ludowej, socjalistycznej, chadeckiej i narodowej. W 1930 roku, powstała rok wcześniej koalicja Centrolewu, skupiająca największe stronnictwa antysanacyjnych: PSL Wyzwolenie, PSL Piast, Stronnictwo Chłopskie, PPS, Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji i Narodową Partię Robotniczą (w szeregach Centrolewu znaleźli się m. in. Wincenty Witos, Tomasz Arciszewski i Wojciech Korfanty), na zwołanym w Krakowie Kongresie Obrony Prawa i Wolności Ludu wezwała do \"walki o usunięcie dyktatury Józefa Piłsudskiego, aż do zwycięstwa\". Faktem jest, że szczególnie w zestawieniu z głównymi bohaterami filmu rosyjskigo - przywódcami III Rzeszy i ZSRR system rządów i represji sanacyjnych był nieporównywalnie niski. Jednak rozpętywanie histerii z powodu \"dyktatora Piłsudskiego\" jest typowym działaniem na wyrost. W angielskojęzycznej wersji serwisu Wikipedia i wielu źródłach zachodnich Marszałek jest przedstawiany jako \"authoritarian ruler\" (\"autorytarny przywódca\") i jakoś do tej pory nie słychać było oburzenia naszych czujnych publicystów.
\r\n
Niekończący się spór
\r\n
\r\n
Kluczowym moim zdaniem przesłaniem pomagającym w zrozumieniu rosyjskiego filmu jest zamieszczona w jego końcówce opinia Aleksandra Naumowa. Ocenił on, że w przypominającej węzeł gordyjski sytuacji geopolitycznej na progu wybuchu II wojny światowej każde państwo, w miarę swoich możliwości starało się zabezpieczać swoje interesy. Robiło to mniej lub bardziej umiejętnie, lecz dynamika parcia Hitlera do dominacji nad Starym Kontynentem była tak wszechogarniająca, że wszelkie inne scenariusze rozwoju sytuacji należały od momentu Monachium do gatunku \"political fiction\". Wydaje się, że Gasanowowi udało się ten europejski dramat dobrze zilustrować. Nawet za czasów Borysa Jelcyna, większość rosyjskich elit uznawała realną i historyczną ciągłość pomiędzy ZSRR, a powstałym na jej gruzach nowym państwem. Działo się tak w wyraźnej opozycji do tendencji panujących np. w Polsce, gdzie wielu uznawało i wciąż uznaje PRL za swoistą \"czarną dziurę\" dziejów. Stąd też, obecne w filmie próby racjonalnego tłumaczenia posunięć stalinowskiej administracji nie powinny nas dziwić, a co więcej - powinniśmy nauczyć się z nimi żyć i dyskutować za pomocą konkretnych argumentów.
\r\n
\r\n
Kraj, który w II wojnie światowej stracił ponad 23 miliony obywateli, z czego blisko 5 milionów stanowili wzięci do niewoli żołnierze, masowo eksterminowani poza wszelkimi konwencjami międzynarodowymi, który zadał - co by o tym nie powiedzieć - decydujący cios nazizmowi i uratował fizyczną egzystencję milionów Słowian oraz mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej zawsze będzie widział historię wojny w sposób sobie tylko właściwy. Z pewnością w rozwiązywaniu trudnych kwestii pomiędzy Warszawą a Moskwą nie pomoże zauważalny od lat proces coraz większego niwelowania rozmiaru zbrodni hitlerowskich na Polakach w stosunku do zbrodni popełnionych przez Stalina (widoczny np. w niezrozumiałej, najnowszej akcji negowania rozmiaru naszych strat poniesionych z rąk Hitlera propagowanej przez niektóre prestiżowe tytuły prasowe).
\r\n
\r\n
Rosja przyznała swoją odpowiedzialność za Katyń już w 1990 roku, a podczas wizyty w Warszawie kilka lat później usłyszeliśmy przeprosiny z ust prezydenta Borysa Jelcyna. Zamiast przyjąć to do wiadomości, 70 lat po tragedii Polskiego Września, wręcz masochistyczne, po raz kolejny niepotrzebnie podkręcamy atmosferę sporu, który zamiast stygnąć wraz z upływem czasu, jest wciąż odgrzewany i podgrzewany.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-08-31 11:25:25',62,'Łukasz Kobeszko','2009-09-21 16:49:58',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-31 11:25:25','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,147,'Sekrety Tajnych Protokołów, Rosja, ZSRR, Polska, Stalin, Beck, druga wojna światowa','Wyemitowanie na rosyjskim kanale RTR Rassija dokumentu Sekrety Tajnych Protokołów wywołało wśród większości naszych publicystów nową erupcję potępienia polityki historycznej naszego wschodniego sąsiada.',0,882,'robots=\nauthor=Łukasz Kobeszko'),(159,'Rozwaga Putina','rozwaga-putina','','
\r\n![](\"images/stories/preput2.jpg\" "\\"Władimir")
Mateusz Piskorski
\r\nTekst premiera Władimira Putina, zamieszczony w Gazecie Wyborczej („Karty historii - powód do wzajemnych pretensji czy podstawa do pojednania i partnerstwa\", Gazeta Wyborcza, 31 sierpnia 2009) ,jest wydarzeniem niezwykle istotnym, nie tylko z uwagi na to, że rosyjski przywódca niezwykle rzadko publikuje swe przemyślenia w zagranicznej prasie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWładimir Putin ucina wszelkie harce rosyjskich polonofobów, którzy w ostatnich dniach starali się dowieść, iż Polska w istocie podjęła współpracę z III Rzeszą. Głos rosyjskiego premiera brzmi zatem niezwykle rozsądnie i rozważnie na tle toczonej do niedawna historyczno-informacyjnej wojny naszych krajów.
\r\n
\r\nW artykule padają ważne stwierdzenia na temat trudnej wzajemnej historii. Władimir Putin zdaje sobie sprawę, że najboleśniejszą i najtragiczniejszą jej kartą jest zbrodnia katyńska i po raz kolejny podkreśla, że powinna ona stać się „symbolem wspólnego żalu i wzajemnego przebaczenia\". Jednoznacznie potępia także poprzedzający Katyń pakt Ribbentropa-Mołotowa, nie bez racji przypominając chronologię - Monachium poprzedziło niemiecko-radziecką umowę o niemal rok i to właśnie zgoda zachodnich mocarstw na rozbiór Czechosłowacji stanowiła pierwsze przyzwolenie na naruszenie powstałego po I wojnie światowej ładu międzynarodowego. Artykuł Putina jest zatem formą delikatnego oskarżenia tych, którzy dziś starają się przekonywać o odwiecznie antynazistowskiej polityce Zachodu. Rosyjski lider w bardzo wyważony sposób podchodzi też do historii, uznając, że trudno wypracować jeden powszechnie obowiązujący punkt widzenia na dzieje najnowsze. Stara się wszakże podkreślić, że dziś potępienie polityki Niemiec Hitlera powinno być czymś zupełnie oczywistym, a tak w niektórych krajach nie jest. Przypomina też, że politykę historyczną można uprawiać w sposób pozytywny, pamiętając choćby o wspólnej walce polskiego i radzieckiego żołnierza zakończonej majowym zwycięstwem 1945 roku. Słowa te brzmią szczególnie doniośle w sytuacji, gdy w Polsce wykazujemy tendencję do zapominania o dokonaniach I Armii Wojska Polskiego, o polskim marszu na Berlin. Element ten jest zaś konstytutywny z punktu widzenia tożsamości polskich Ziem Odzyskanych, stanowi część dziejowego mitu wiążącego je z Polską.
\r\n
\r\nChyba jeszcze istotniejszym elementem tekstu Władimira Putina jest śmiałe spojrzenie w przyszłość. Znajdujemy znów odniesienia do koncepcji wielobiegunowego ładu międzynarodowego, który wszakże musi bazować na minimum poszanowania międzynarodowych standardów, a zatem nie może być światem całkowicie partykularnych i autonomicznych systemów wartości. Znajdujemy koncepcję Wielkiej Europy, wprawdzie bliżej niesprecyzowaną, ale jednak świadczącą o woli współpracy Rosji z Unią Europejską. Dla Polski brzmieć może wszakże dość niepokojąco odwołanie w tym miejscu do relacji rosyjsko-niemieckich, bo motorem tego projektu mogłaby być przecież równie dobrze w przyszłości współpraca na linii Warszawa-Moskwa. I wreszcie, Władimir Putin wspomina o perspektywach wzajemnej współpracy, przede wszystkim gospodarczej, obracając się ku przyszłości. To dobry prognostyk, bo możemy być przekonani, iż tekst rosyjskiego polityka wyznacza sposób myślenia o naszym kraju wśród elit rosyjskich, także biznesowych.
\r\n
\r\n
\r\nPremier Putin w przeddzień rocznicy wybuchu II wojny światowej wyraził opinię bardzo zrównoważoną i trzeźwą. Oczywiście, opinia ta spotka się zapewne z głosami krytyki „jastrzębi\" po obu stronach; będzie przedmiotem niedosytu i rozczarowania wielu maksymalistów. Polityczny realizm każe wszakże przyznać: Władimir Putin stanął na wysokości zadania, jak prawdziwy mąż stanu gasząc rozedrgane w ostatnich dniach emocje. Podobny tekst na łamach prasy rosyjskiej powinien zamieścić premier Donald Tusk, ale to już zadanie dla polskiej dyplomacji.
',1,6,0,40,'2009-08-31 11:57:31',65,'','2009-08-31 12:21:21',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-08-31 11:57:31','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,146,'Władimir Putin, pakt Ribbentrop-Mołotow, Rosja, ZSRR, Rosjanie, Polska, Berlin, Warszawa, Moskwa, Wielka Europa','Tekst premiera Władimira Putina zamieszczony w Gazecie Wyborczej („Karty historii - powód do wzajemnych pretensji czy podstawa do pojednania i partnerstwa, Gazeta Wyborcza, 31 sierpnia 2009) jest wydarzeniem niezwykle istotnym, nie tylko z uwagi na to, że rosyjski przywódca niezwykle rzadko publikuje swe przemyślenia w zagranicznej prasie. ',0,700,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(160,'BERLIN Z RADOŚCIĄ ZACIERA RĘCE','berlin-z-radoscia-zaciera-rece','','
\r\n![](\"images/stories/bear.jpg\" "\\"Symbol")
Tomasz Formicki
\r\nGdybym nie znał historii Polski, to po tym, co obecnie dzieje się w mass mediach mógłbym uznać, że 1 września 1939 r. nie zaatakowali nas Niemcy, tylko Rosjanie, a Westerplatte broniło się nie przed Wehrmachtem i Schlezwigiem-Holsteinem, tylko przed Armią Czerwoną.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nObchodzimy okrągłą rocznicę ataku Niemiec na Polskę, a duża część dziennikarzy, publicystów i polityków zrobiła i robi nadal wszystko, aby uwaga Polaków skoncentrowana była na Rosji, która przedstawiana jest niczym najgorszy demon. Korzysta się tutaj z jednego z elementów socjotechniki propagandy, który specjaliści z zakresu wojny informacyjnej nazywają strachem (fear). Manipulator- propagandzista nawołuje ludzi do poparcia pewnej idei (w tym przypadku antyrosyjskiej), a alternatywą jest pewne straszne wydarzenie, do którego ma dojść. W omawianym przypadku tym zagrożeniem kreowanym przez manipulatorów w naszych mediach jest rzekomo odradzający się rosyjski imperializm, dybiący na Polskę. Ludzie skłonni są poprzeć proponowaną przez manipulatorów- propagandzistów ideę właśnie ze względu na strach. Propagandzista kreuje sytuację tzw. oblężonej twierdzy i przekonująco odpowiada, iż zagrożenie nadejdzie z konkretnej strony. W tym przypadku zagrożenie jest wyraźnie określone: Rosja, a dokładnie personifikujący ją Władimir Putin, który w rodzimych mediach został wykreowany na czarnego Piotrusia polityki międzynarodowej. I muszę przyznać, że to propagandzistom udało się. Uwaga Polaków w całości skoncentrowała się na Rosji, w czym też „pomogli\" sami Rosjanie, którzy na ciągłe zaczepki ze strony polskiej dali się wciągnąć w tę pseudohistoryczną awanturę i odpowiedzieli: SWR- rosyjski wywiad zagraniczny zarzucił polskiemu ministrowi spraw zagranicznych Józefowi Beckowi działalność agenturalną na rzecz Niemiec. Spirala zarzutów, wyciągania „faktów\" historycznych nakręca się teraz z dnia na dzień.
\r\n
\r\nPrzez chwilę zostanę „adwokatem diabła\" i przypomnę, że ci którzy dzisiaj najgłośniej krzyczą o kłamstwach historycznych ze strony Rosji i żądają przeprosin od premiera Putina milczeli, gdy w polskich mediach puszczono kaczkę dziennikarską, jakoby ojciec Władimira Putina miał wespół z Niemcami dokonywać pacyfikacji Powstania Warszawskiego. Wówczas nie było słychać, aby ci ludzie, którzy dzisiaj domagają się prawdy historycznej wówczas też się jej domagali. Ze strony naszych publicystów, komentatorów i części historyków, którzy zajmowali się tą sprawą nie padło ani jedno słowo „przepraszam\" nie tylko w stronę Rosji, ale i rodziny Putina.
\r\n
\r\nPowstaje pytanie: qui bono? Czyj zysk? Na skutek obsesyjnej antyrosyjskiej postawy części polskich publicystów i polityków od 1989 r. mamy praktycznie zablokowany rynek wschodni, gdy tymczasem ponad naszymi głowami doskonałe interesy z Rosją robią Niemcy. Wiele wskazuje na to, że mamy do czynienia ze sprawnie przeprowadzaną operacją informacyjno- psychologiczną mającą na celu zrobienie wszystkiego, aby wizyta premiera Rosji 1 września nie udała się, a relacje polsko- rosyjskie były nadal chłodne, albo żeby się jeszcze bardziej pogorszyły.
\r\n
\r\nTymczasem nikt nie mówi o krzywdach jakie nam wyrządzili Niemcy w czasie II wojny światowej i stratach, jakie Polska poniosła z tego tytułu. Co więcej, można odnieść wrażenie oglądając media, że w latach 1939-1945, tylko Rosjanie nas okupowali. W to wszystko doskonale wpisuje się przemówienie kanclerz Angeli Merkel, której wystąpienie mówiące, że Niemcy dokonali krzywd itp. itd. zamieszczono w Internecie, a 29 sierpnia br., w wydaniu głównym wydaniu wiadomości jednej ze stacji TV pokazywano jego fragment z komentarzem, że Niemcy zachowują się wspaniale. I tutaj dotykamy sedna sprawy. Na skutek zabiegów socjotechnicznych w mediach udało się wykreować następujący obraz: dobrych i przyjaznych Polsce Niemców i wrogich, z imperialistycznymi zakusami Rosjan. Tymczasem nikt z komentatorów i polityków zachwalających kanclerz Merkel nawet słowem nie zająknął się, że dokładnie tydzień temu ta sama kanclerz Merkel, która w typowo pijarowym przemówieniu przeprasza Polaków, brała udział w zjeździe ziomkostw niemieckich z Eriką Steinbach na czele. To pani Merkel daje z budżetu federalnego potężne wsparcie finansowe, prawne oraz polityczne środowiskom niemieckich rewizjonistów. Żaden polski komentator w mediach nie raczył zauważyć, że tydzień temu Angela Merkel poparła niemieckich rewizjonistów i frau Steinbach. Na kwestii rosyjskiej (a w zasadzie antyrosyjskiej) tak się skoncentrowano, że nastąpiła ogólnonarodowa amnezja co do Niemców. Wszystkim nam umyka fakt w tej medialnie wykreowanej zawierusze antyrosyjskiej, że to w Niemczech, a nie w Rosji są koła polityczne mające roszczenia terytorialne względem Polski. No więc kto korzysta na tej antyrosyjskiej hucpie w Polsce?
\r\n
\r\nW tym miejscu warto przytoczyć fragment książki wybitnego polskiego historyka profesora Władysława Konopczyńskiego „Fryderyk Wielki a Polska\", w której cytuje króla pruskiego Fryderyka II Wielkiego. Otóż pruski monarcha w latach 70-tych, XVIII wieku, tak pisał do swojego posła w Warszawie o działalności pruskich agentów wpływu w Polsce: \"Gdy Rosja jest niezadowolona z Polaków, to nam może tylko dogadzać. Stajemy się przez to niezbędnymi dla tego państwa. Życzyć więc bardzo należy, aby tam u was ludzie robili wszystkie możliwe głupstwa, aby drażnili Rosję i ściągali na siebie jej zły humor\". Z historii wiemy, że skończyło się to rozbiorem Polski... Dlatego chyba warto, aby dziennikarze, publicyści oraz politycy zadali sobie pytanie, czy nie realizują testamentu pruskiego króla. Czy aby właśnie dla Berlina nie są „pożytecznymi idiotami\"- używając leninowskiej nomenklatury, tudzież „towarzyszami podróży\"- parafrazując słowa publicysty Józefa Mackiewicza.
\r\n
\r\nAutor specjalizuje się w walce informacyjnej i wojnie psychologicznej.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-09-01 06:51:32',62,'Tomasz Formicki','2009-09-01 07:14:03',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-01 06:51:32','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,145,'Moskwa, Berlin, II wojna światowa, Władimir Putin, Rosja, ZSRR, Angela Merkel, Steinbach, Fryderyk II Wielki','Gdybym nie znał historii Polski, to po tym, co obecnie dzieje się w mass mediach mógłbym uznać, że 1 września 1939 r. nie zaatakowali nas Niemcy, tylko Rosjanie, a Westerplatte broniło się nie przed Wehrmachtem i Schlezwigiem-Holsteinem, tylko przed Armią Czerwoną.',0,756,'robots=\nauthor=Tomasz Formicki'),(161,'Dla IAR o gdańskich uroczystościach w rocznicę rozpoczęcia II wojny światowej','dla-iar-o-gdanskich-uroczystosciach-w-rocznice-rozpoczecia-ii-wojny-swiatowej','','\r\n
\r\nZdaniem Marcina Domagały, Władimir Putin przeprosił dziś w Gdańsku za okoliczności wybuchu II wojny światowej. Odwołał się też do faktu, że Duma Państwowa już wcześniej przeprosiła za pakt Ribbentrop-Mołotow.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nZdaniem eksperta z Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych, przy tego typu przeprosinach nigdy żadna ze stron nie jest zadowolona: jedni uważają, że zostało powiedziane za mało, inni, że zbyt dużo. W ocenie analityka, wystąpienie Angeli Merkel w Gdańsku było \"wzorcowe\", ale nie wniosło nic nowego, gdyż Niemcy wypowiadają się w tym samym tonie od lat.
\r\n
\r\n(na podst. dep. IAR)
',1,5,0,55,'2009-09-02 05:49:37',64,'','2009-09-23 08:03:58',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-02 05:49:37','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,8,'IAR, Władimir Putin, pakt Ribbentrop-Mołotow, Angela Merkel, Niemcy','Zdaniem Marcina Domagały, Władimir Putin przeprosił dziś w Gdańsku za okoliczności wybuchu II wojny światowej. Odwołał się też do faktu, że Duma Państwowa już wcześniej przeprosiła za pakt Ribbentrop-Mołotow.\r\n\r\n',0,1119,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(162,'Wojsko Polskie w ogniu wojny informacyjnej (cz. I)','wojsko-polskie-w-ogniu-wojny-informacyjnej-cz-i','','
\r\n![](\"images/stories/fire.jpg\" "\\"Fot:")
Tomasz Formicki
\r\nŚmierć kapitana Daniela Ambrozińskiego w Afganistanie wywołała prawdziwą burzę wokół Ministerstwa Obrony Narodowej oraz samego szefa resortu Bogdana Klicha. Dowódca Wojsk Lądowych generał Waldemar Skrzypczak w prostych, żołnierskich słowach, pośrednio zarzucił politykom i urzędnikom z MON winę za śmierć polskiego oficera. Śmierć, której można było uniknąć, gdyby tylko polscy żołnierze byli w odpowiedni sposób wyposażeni i uzbrojeni.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nGen. Skrzypczak nad trumną poległego oficera powiedział: „Nie urzędnicy wojskowi, biurokracja ma nam mówić, czym walczyć. To my wiemy, czym mamy walczyć, i chcemy, żeby nas słuchano. Zabrano nam kompetencje, zostawiając odpowiedzialność\". Dla bezpieczeństwa swoich żołnierzy generał zaryzykował wiele, być może całą swoją karierę postawił na jednej szali, bowiem jego słowa, to publiczne oskarżenie skierowane pod adresem cywilnego kierownictwa MON oraz polityków. Ci ostatni, jak powszechnie wiadomo nie wybaczają takich rzeczy. Swego czasu przekonali się o tym generał Tadeusz Wilecki, pułkownik Ryszard Chwastek, czy były dowódca 6. Brygady Desantowo- Szturmowej z Krakowa generał Jerzy Wójcik, gdy stanął w obronie żołnierzy z Nangar Khel.
\r\n
\r\nZnam osobiście gen. Skrzypczaka i wiem, że to nie jest typ samobójcy-kamikadze. Jest żołnierzem, a nie politykiem i wie co to jest hierarchia oraz cywilna kontrola nad armią. Jednakże stojąc nad trumną podkomendnego, gdzieś w środku, coś w tym znakomitym dowódcy pękło i na głos powiedział to, co przygniatająca większość kadry oficerskiej i żołnierzy myśli o sytuacji w MON, wszechobecnej tam biurokracji i o firmujących ten stan rzeczy politykach (nie tylko obecnej koalicji rządzącej). Jego słowa, to głos rozpaczy dowódców, którzy nie mogli i nadal nie mogą przebić się ze swoimi potrzebami do polityków i urzędników. Gen. Skrzypczak oddał się do dyspozycji Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.
\r\n
\r\nMedialna zawierucha, jaka rozpętała się wokół śmierci kpt. Ambrozińskiego i słów gen. Skrzypczaka odsłoniła tylko wierzchołek góry lodowej - stopniowego, systematycznego demontażu obronności Polski i całego sektora zbrojeniowego w naszym kraju.
\r\n
\r\nBez właściwego wyposażenia na Talibów
\r\n
\r\nGen. Skrzypczak poszedł na całość i 17 sierpnia br. w „Dzienniku\" ukazał się przeprowadzony z nim wywiad zatytułowany „Czara goryczy się przelała, armia jest zmęczona histerią strachu i braku zaufania\". Dowódca Wojsk Lądowych powiedział m.in.: „(...)My prosimy o broń, ale wszystko tonie w procedurach biurokratycznych. Decydują urzędnicy wojskowi, którzy front widzieli w filmie „9 kompania\". My jesteśmy stawiani pod pręgierzem przez przełożonych, którzy słuchają doradców mających mgliste pojęcie o szkoleniu i tkwią w schematach z lat 70. i 80. (...) Dziwne jest, że kupuje się sanitarki, których w jednostkach mamy pod dostatkiem. Idzie pełną parą rozdmuchiwany program zakupów mostów dla wojsk lądowych. Tymczasem śmigłowców, które są nam potrzebne nie ma. A wystarczy, żeby uwzględniono to, cośmy pisali jako Dowództwo Wojsk Lądowych. Dwa lata temu dokonaliśmy głębokiej analizy tego, co nas spotka w latach 2009-11. Stwierdziliśmy, że zabraknie nam śmigłowców na front i do szkolenia. Alarmowaliśmy, że trzeba nam kupić śmigłowce Mi-24, Mi-17 lub Mi-171. Generalnie wszyscy się z tym zgodzili, ale potem sprawa umarła śmiercią naturalną. Tymczasem już dziś piloci czekają w kolejkach, żeby móc uczyć się latać. Prawdziwy problem zrodzi się w drugiej połowie 2012 roku. Nie będzie na czym latać. (...) Występowaliśmy o uzbrojenie śmigłowców w karabin automatyczny Dillon M13RD, który w ciągu sekundy wystrzeliwuje 50 pocisków, to prawdziwy siewca śmierci. Ale ktoś napisał opinię, że na burcie śmigłowca nie można zamocować takiego karabinu maszynowego, bo nie da się zbudować podstawy, która go utrzyma. Kiedy to powiedziałem swoim pilotom, obśmiali się jak norki. Takie podstawy do mocowania można przygotować w dwa tygodnie. Dodam, że chodzi o dozbrojenie śmigłowców Mi-17, czyli tych, które w zeszły poniedziałek poleciały z odsieczą dla oddziału kapitana Ambrozińskiego. (...)Ważne jest posiadanie taktycznych bezpilotowych samolotów rozpoznawczych. My mamy bezzałogowe orbitery. Są dobre, ale mają mały, kilkukilometrowy zasięg. Nie mamy tych bezzałogowców taktycznych o zasięgu 150 km. Zabiegamy o nie ponad dwa lata. Zabiegamy bez powodzenia\".
\r\n
\r\nW tym samym dniu w wywiadzie udzielonym stacji TVN 24, gen. Skrzypczak powiedział m.in.: „Kto ma mówić? Ja mówię głosem moich żołnierzy, ja nie zabiegam o elektorat, ja nie startuję w wyborach. My wiemy czym mamy walczyć, nie urzędnik. Ja zazdroszczę Niemcom, Amerykanom, Kanadyjczykom - oni to, o co poproszą, mają w kilka miesięcy. Polscy żołnierze w Afganistanie powinni mieć dwie eskadry śmigłowców Mi-24 i dwie eskadry Mi-17, czyli w sumie 16 maszyn\".
\r\n
\r\nPremier Tusk jedno, a szef MON drugie...
\r\n
\r\nW święto Wojska Polskiego premier Donald Tusk odwiedził polskich żołnierzy w Afganistanie. Premier przyznał, że polskiemu kontyngentowi potrzeba więcej sprzętu. Szkopuł w tym, że nie wspomniał, iż to jego decyzją MON stracił w czasie wiosennych cięć budżetowych najwięcej pieniędzy ze wszystkich resortów. Teraz, po śmierci oficera premier dostrzegł potrzeby polskiego wojska. Zapowiedział zmianę procedur, które mają ułatwić natychmiastowy zakup odpowiedniego sprzętu m.in. śmigłowców.
\r\n
\r\nGdy premier mówił o konieczności nowych zakupów dla afgańskiego kontyngentu, w tym samym czasie minister Klich przekonywał, że wojska w tej misji mamy wystarczająco dużo i podkreślał, że nasi żołnierze są dobrze wyposażeni i tego wyposażenia „zazdroszczą nam inne kontyngenty\".
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWdowa po poległym oficerze, Natalia Ambrozińska w dzienniku „Polska\" (18.08.09) powiedziała: „Mój mąż na własny koszt kupował dodatkowe magazynki, celowniki, gogle antyodłamkowe, a nawet kamizelkę kuloodporną. Sam musiał sobie także kupić kalkulator, który pomagał w przeliczaniu współrzędnych na mapie\". Jest tajemnicą poliszynela, że wyjeżdżający na misje żołnierze własnym sumptem, z własnych budżetów domowych dozbrajają się, dokonują zakupu sprzętu niezbędnego podczas akcji bojowych.
\r\n
\r\nSiłą rzeczy powstaje pytanie: jeśli według ministra Obrony Narodowej nasi żołnierze są tak dobrze wyposażeni, to dlaczego po śmierci polskiego oficera premier zapowiedział wzmocnienie polskich sił kilkunastoma Kołowymi Transporterami Opancerzonymi Rosomak i dwoma śmigłowcami? Prawdziwa tragikomedia: premier mówi jedno, a szef resortu drugie, zaprzeczając głowie rządu i gdyby sytuacja nie była dramatyczna, to można by było się z tego nieźle pośmiać.
\r\n
\r\nSkąd się bierze taki rozdźwięk pomiędzy premierem, a szefem MON? Skąd u ministra ON taki optymizm i propaganda sukcesu? Odpowiedzi udzielił gen. Skrzypczak we wspomnianym wywiadzie: „(...) U nas generalnie nie wysłuchuje się dowódców, przynajmniej mnie. Są inni doradcy. Nie wiem czy moje informacje do ministra docierają. Podejrzewam, że nie. Do ministra dociera zniekształcony obraz rzeczywistości. Wynika z niego, że wszystko jest OK., na piątkę. W praktyce jest inaczej. Opinie na temat zakupów piszą ludzie, którzy technicznie są może i dobrze przygotowani, ale nie znają naszych oczekiwań. Nie czują pola walki. To my powinniśmy decydować o tym, co jest nam potrzebne na wojnie. Tymczasem zawłaszczono nasze kompetencje. Oddano je ludziom, którzy nie ponoszą żadnej odpowiedzialności. Oczekuję, że ktoś odpowie przed sądem za to, że nie mamy środków walki, które zapewniają bezpieczeństwo polskim żołnierzom. Za to moim zdaniem trzeba ponosić odpowiedzialność karną. Tymczasem oni siedzą teraz w zaciszu domowym i nie przejmują się tym, co się stało. Panowie, to wy jesteście winni! Nie chodzi o to, że obcięto budżet MON. Pieniądze na sprzęt były, ale zwyczajnie go nie kupiono\".
\r\n
\r\nGen. Skrzypczak dotknął bardzo ważnej kwestii, kto wie czy nie kluczowej dla uzdrowienia życia publicznego w naszym kraju. Otóż słusznie zauważył, że urzędnik, osoba odpowiedzialna za podjęcie konkretnych, negatywnych decyzji w danym resorcie nie ponosi żadnych, literalnie żadnych konsekwencji za to. Ktoś personalnie podejmuje decyzje, a w naszej polskiej rzeczywistości odpowiedzialność jest rozmywana i okazuje się, że winnych nie ma. Stąd między innymi na odpowiedzialne stanowiska szeroką ławą garną się niekompetentni ludzie z nadania partyjnego, nie przygotowani merytorycznie do pełnienia tych funkcji, bowiem mają świadomość, że nikt ich nie rozliczy za złe decyzje.
\r\n
\r\nMinister Klich i jego zaplecze próbują pacyfikować gen. Skrzypczaka zarzutami o podważenie przez niego cywilnej kontroli nad armią. Sęk w tym, że cywilna kontrola nad armią jest dobra i sprawdza się w państwach, gdzie właściwie funkcjonuje wymiar sprawiedliwości. Cywilna kontrola nad armią nie polega przecież na akceptacji bałaganu i dyletanctwa osób, które podejmują fatalne w skutkach decyzje nie tylko dla armii, ale także dla bezpieczeństwa państwa.
\r\n
\r\nW dniu 17 sierpnia w TVP Info na temat tej sprawy wypowiadał się pierwszy dowódca GROM generał Sławomir Petelicki, który kilka dni wcześniej nie zostawił suchej nitki na krytykującej Bogdana Klicha opozycji. Jednakże po wypowiedzi gen. Skrzypczaka stanął po jego stronie, zarzucając ministrowi ON kłamstwo. Stwierdził, że jest potrzebna kontrola w MON, która wykaże, że resort obrony jest siedliskiem niekompetencji, zacofania i betonu. Publicznie oświadczył, że nie będzie już doradzał ministrowi Klichowi, bo on nie wyciąga wniosków z tego, co się do niego mówi. Warto przypomnieć, że rok temu z doradzania Klichowi zrezygnował jeden z najwybitniejszych ekspertów w Polsce generał Stanisław Koziej.
\r\n
\r\nSwojego przełożonego próbował bronić rzecznik prasowy MON Robert Rochowicz. Sam minister Klich zabrał głos mówiąc, że gen. Skrzypczak nie mówił mu prosto w oczy o aktualnym stanie w armii. Na ripostę nie trzeba było długo czekać. W „Dzienniku\" (18.08 br.) gen. Skrzypczak stwierdził: „Jeszcze wszystkiego nie powiedziałem. Jeżeli ktoś mi zarzuca, że kłamię, to tego nie daruję. Informowaliśmy przełożonych o brakach sprzętu. Trzy opasłe teczki leżą w archiwum Wojsk Lądowych\". To prawda. Zresztą nie tylko w Dowództwie Wojsk Lądowych leżą materiały oraz dokumenty kompromitujące urzędników i polityków w MON.
\r\n
\r\nNie będzie niczego?
\r\n
\r\nAnalizując politykę realizowaną przez MON nie tylko za kadencji obecnego rządu, ale także poprzednich ekip warto zwrócić uwagę na jedną rzecz i w zasadzie, to ona powinna być punktem wyjścia. Otóż od 1989 roku w naszym kraju nie ma wypracowanej całościowej, kompleksowej doktryny obronnej. To pod jej kątem ustawia się całe planowanie strategiczno- obronne oraz produkcję sektora zbrojeniowego, który pracuje na rzecz obronności i dużą część zamówień otrzymuje z armii. Grzech zaniechania w związku z brakiem doktryny obronnej mają wszystkie kolejne ekipy i cała klasa polityczna. To co się dzieje obecnie w MON, to pokłosie poprzednich lat.
\r\n
\r\nCharakterystyczne dla pracy całego resortu Obrony Narodowej pod kierownictwem ministra Klicha jest jego zachowanie i słowa, gdy okazało się, że „Bumar\" nie wywiąże się z terminowych zobowiązań na dostawę KTO Rosomak dla polskiej armii. Jak podał dziennik „Rzeczpospolita\" z dnia 12.12.2008 z winy „Bumaru\" polscy żołnierze walczący z terrorystami w Afganistanie nie otrzymali na czas 17 Rosomaków. Jak na to zareagował minister Klich? Czy wyciągnął konsekwencje wobec osób odpowiedzialnych za ten stan rzeczy? Nie. Czy wyciągnął konsekwencje wobec urzędników z Departamentu Polityki Zbrojeniowej MON? Nie. Minister Klich powiedział: \"Natomiast będę bezwzględny, jeżeli chodzi o egzekwowanie tych zobowiązań od Bumaru i jeżeli do 31 grudnia nie wywiąże się ze swojego zobowiązania, będziemy poszukiwać innego partnera\" (PAP 18.12.2008). Minister Klich zamiast uporządkować źle funkcjonujące instytucje zajmujące się tymi kwestiami, ukarać osoby odpowiedzialne za ten stan rzeczy ku przestrodze innych urzędników, woli szukać zagranicznych dostawców i im napędzać gospodarkę kupując od nich sprzęt wojskowy za nasze, podatników pieniądze. Oczywiście kosztem upadku polskich zakładów pracy, masowych zwolnień w Polsce i kolejnych rzesz bezrobotnych.
\r\n
\r\nKolejną kwestią jest Marynarka Wojenna. W 2018 roku kończy się okres amortyzacji ostatniej jednostki pływającej w ramach polskiej marynarki wojennej. 29 maja 2008 Komisja Obrony Narodowej Sejmu RP skierowała do Rady Ministrów RP dezyderat w sprawie ustanowienia programu wieloletniego „Narodowy Program Budowy Okrętów\".
\r\n
\r\nWarto przytoczyć fragment tego dokumentu: „(...) Niestety Marynarka Wojenna nie będzie w stanie wykonywać, po 2018, zadań narodowych i sojuszniczych. W tym czasie dojdzie do zderzenia się dwóch negatywnych zjawisk: a.) całkowitego zestarzenia się okrętów i statków powietrznych, gdyż MW nie pozyskuje nowych jednostek od 20 lat; b.) budżet Ministerstwa Obrony Narodowej, ze względu na konieczność modernizacji Sił Zbrojnych w wielu innych obszarach (np. kupno śmigłowców bojowych i transportowych), nie będzie w stanie sfinansować budowy nowych okrętów bojowych.
\r\n
\r\n
\r\nMarynarka Wojenna utraci nieuchronnie zdolność bojową - wskutek wycofania w tym czasie dwóch fregat rakietowych, czterech okrętów podwodnych, dwóch okrętów rakietowych i trzech niszczycieli min, których okres eksploatacji wyniesie 40 lat. Komisja biorąc pod uwagę pilne potrzeby i trudną sytuację budżetu państwa opowiada się za pozyskaniem uzbrojenia i sprzętu dla Marynarki Wojennej, tak by podtrzymać jedynie minimalny potencjał sił morskich.
\r\n
\r\n
\r\n(...) Zdaniem Komisji tylko wieloletni program budowy okrętów daje gwarancję racjonalnego dysponowania środkami publicznymi i stabilnego finansowania. Tylko wtedy można zawierać wieloletnie kontrakty na budowę i wyposażenie serii okrętów - co jest koniecznym warunkiem dla obniżenia jednostkowych kosztów budowy okrętów. Zdaniem Komisji Obrony Narodowej wdrożenie Narodowego Programu Budowy Okrętów będzie silnym bodźcem do rozwoju krajowego przemysłu obronnego, z możliwością wykorzystania potencjału kilku polskich stoczni oraz przemysłu zbrojeniowego i elektronicznego. Pozwoli to także na napływ nowoczesnych technologii oraz uzdrowienie wielu polskich przedsiębiorstw zbrojeniowych\".
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW tym kontekście przypomnę, że minister finansów Jacek Rostowski zastanawiał się publicznie, czy marynarka wojenna w Polsce i Stocznia Marynarki Wojennej (SMW) są w ogóle potrzebne. Załóżmy czysto hipotetycznie, że SMW jest zlikwidowana. Gdzie będziemy produkować okręty dla polskiej marynarki wojennej? Przecież mamy zobowiązania sojusznicze w ramach NATO w basenie Morza Bałtyckiego. Czy tak jak w innych przypadkach, gdy zlikwidowano całą gałąź polskiego przemysłu jesteśmy skazani na kupowanie produktów obcych państw napędzając tym samym zagraniczne gospodarki? Przy zakupie nowych jednostek w zagranicznych stoczniach przepłaca się kilkakrotnie wzmacniając gospodarkę obcych państw, jak i rozbudowując obcym krajom małe oraz średnie przedsiębiorstwa kooperujące z dużymi koncernami, realizującymi interesy gospodarcze i polityczne swoich państw.
\r\n
\r\nJeżeli państwo polskie myśli o jakiejkolwiek dywersyfikacji surowców energetycznych, to musi mieć dobrze funkcjonującą flotę wojenną. Do Polski mają płynąć gazowce i tankowce. One muszą mieć ochronę, chociażby przez wzgląd na proceder piractwa. Przypomnieć też należy, że w Obwodzie Kaliningradzkim mieści się silne zgrupowanie wojsk rosyjskich: lądowy komponent Floty Bałtyckiej obejmujący wojska lądowe, siły powietrzne oraz marynarkę wojenną, znajdujący się pod jednolitym dowództwem.
\r\n
\r\nArmia polska jest na pograniczu rozkładu. Wojska lądowe funkcjonują dlatego, że realizowane są misje zagraniczne. Zakłady zbrojeniowe są na pograniczu likwidacji, zresztą duża część już została zlikwidowana. MON nie daje im zamówień, za to lekką ręką wydaje miliony na sprzęt wojskowy produkowany zagranicą. Jest kryzys, na wszystko brakuje, a MON wyprowadza z Polski ogromne pieniądze kupując sprzęt od obcych koncernów zbrojeniowych.
\r\n
\r\nJednym z takich przykładów jest zamówienie przez MON 12 rakiet typu NSM w norweskiej firmie „Konsberg\" za 420 mln zł, wypłacając zaliczkę w wysokości 133 mln 720 tys. zł. Zaliczka została wypłacona, mimo że pociski „Konsberga\" nie przeszły badań wykazujących, że spełniają odpowiednie warunki. Te badania miały być wykonane do końca czerwca br., nie wykonano ich. Przy tym zamówieniu MON zręcznie ominął ustawę o zamówieniach publicznych.
\r\n
\r\nKolejnym przykładem jest zamówienie w Mielcu, który jest własnością amerykańską na 12 samolotów „Bryza\". Ten typ samolotu w chwili obecnej polskiej armii do niczego nie jest potrzebny, bowiem takich maszyn na stanie ma 30. Firma „United Technology Corporation\", która poprzez zależną od UTC- „United Technology Holding\" kupiła zakłady mieleckie otrzymała lukratywny kontrakt. Piszący tę rzecz śmie postawić tezę, że jeśli Mielec nadal byłby w ręku polskim, to tego zamówienia nie otrzymałby. Analiza zamówień MON wykazuje jednoznacznie, że obrano kierunek likwidacji polskiego sektora zbrojeniowego i to rękoma polskiego MON, bowiem sprzęt dla armii zamiast produkować w polskich zakładach, importujemy od zagranicznych firm.
\r\n
\r\nW kontekście działalności ministra ON Bogdana Klicha pewne światło na jego posunięcia i decyzje rzuca Instytut Studiów Strategicznych, którego współzałożycielem jest obecny szef resortu obrony. Mass mediom, które opisywały sprawy na linii resort obrony- ISS umknął jeden, istotny szczegół. Otóż ISS, który jest typowo rodzinną instytucją (wystarczy zerknąć na nazwiska głównych person zasiadających w zarządzie) sponsorowany jest m.in. przez niemieckie fundacje. Na liście darczyńców Instytutu są cztery niemieckie fundacje: Konrada Adenauera, Friedricha Naumanna, Friedricha Eberta i niemiecko-amerykańska German Marshall Fund. Fundacje: Adenauera i Eberta w 90 procentach dotowane są przez budżet federalny Niemiec. Fakty są takie, że budżet domowy państwa Klichów (druga żona pana ministra Anna Szymańska-Klich jest prezesem Instytutu) przynajmniej częściowo jest sponsorowany przez niemieckie fundacje. Siłą rzeczy nasuwa się pytanie: czy sponsorowanie przez Niemców tegoż Instytutu nie ma wpływu na decyzje ministra Klicha? Wystarczy chociażby przypomnieć pomysł szefa resortu ON dotyczący zakupu produktu niemieckiej stoczni: okrętu podwodnego U-214, którego nawet Grecy nie chcieli.
\r\n
\r\nCar jest dobry, tylko urzędnicy są źli
\r\n
\r\nDobrym sygnałem był fakt, że w święto WP premier Tusk wybrał się do Afganistanu bez asysty i filtra urzędników MON. Zobaczył jak wyglądają realia codziennego życia żołnierskiego w warunkach wojennych, choć z perspektywy dobrze zabezpieczonej bazy.
\r\n
\r\nProblem w tym, czy jest to kolejny element strategii PR-owej głowy rządu, czy autentyczne zaangażowanie w poprawę wyposażenia polskich żołnierzy i sytuacji w całej armii. Chcąc nie chcąc sytuacja wykreowana jest w ten sposób: urzędnicy z MON i minister są winni całej sytuacji, a premier w nawale pracy był odcięty od informacji o faktycznym stanie rzeczy. Nie wiem, czy jest to celowe działanie doradców premiera z Centrum Informacji Rządu, czy nie, jednakże wątpliwości, co do postawy premiera pozostają, bowiem primo: to on jest głową rządu i to on dobiera współpracowników, odpowiedzialnych za poszczególne resorty. Duo: pewne fakty wskazują, że dotychczas premier stosował metodę strusia- chowania głowy w piasek na rzecz jałowego PR-u.
\r\n
\r\nNa niekorzyść premiera wskazuje chociażby sprawa gazosygnalizatora „Tafios\" opisywana na łamach „Myśli Polskiej\". Rok temu wybuchła w mediach sprawa, która powszechnie została nazwana aferą „Tafios\", a portal Onet.pl uznał ją za drugą z najgłośniejszych spraw ubiegłych wakacji. Chodzi o próbę wyprowadzenia wojskowej technologii przez obce służby specjalne. Nadmienię, że według opinii ekspertów „Tafios\" na początek mógł przynieść zysk polskiemu Skarbowi Państwa rzędu 500 mln zł.
\r\n
\r\nNa dziesiątki pism wystosowanych przez Zakład Badawczo-Innowacyjny (w którym skupieni byli konstruktorzy technologii „Tafios\") do MON, resort obrony odpowiadał tak, żeby nic z tego nie wynikało. W pewnym momencie doszło do paranoicznej sytuacji, bowiem „Bumar\" (w którym „Tafios\" był produkowany) i MON zachowywali się jak spółka cywilna, a ZBI jak spółka Skarbu Państwa. Tak więc polscy naukowcy z ZBI zderzyli się w MON z tym, co gen. Petelicki nazwał „betonem\". Wypisz, wymaluj sytuacja z gatunku tych opisywanych obecnie przez gen. Skrzypczaka i gen. Petelickiego. Interpelacje poselskie w tej sprawie składał poseł Bogusław Kowalski, a były eurodeputowany Sylwester Chruszcz złożył zawiadomienie do prokuratury.
\r\n
\r\nW lipcu ubiegłego roku naukowcy, konstruktorzy „Tafiosa\" wystosowali do premiera Tuska dramatyczne w brzmieniu pismo o przyjrzenie się tej sprawie i zbadanie jej. O złożeniu tego pisma do kancelarii premiera szeroko informowały media, które monitorowały tę sprawę, więc doradcy premiera w CIR musieli wiedzieć o tej sprawie. Kilka dni po złożeniu tego pisma piszący tę rzecz widział briefing, w którym premier Tusk opowiadał jak ważna dla jego rządu jest nauka, nowoczesne technologie i jak wielką wagę do tego przykłada. Tymczasem naukowcy z ZBI do dnia dzisiejszego nie dostali odpowiedzi od premiera.
\r\n
\r\nPrzypomnijmy, że to decyzją premiera Tuska MON stracił w czasie wiosennych cięć budżetowych najwięcej pieniędzy ze wszystkich resortów, co znalazło rezonans w upadku szeregu zakładów w sektorze zbrojeniowym i masowych zwolnieniach.
\r\n
\r\nAutor specjalizuje się w walce informacyjnej i wojnie psychologicznej.
',1,6,0,41,'2009-09-02 15:40:38',62,'Tomasz Formicki','2009-09-02 16:02:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-02 15:40:38','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,70,'Daniel Ambroziński, Talibowie, Afganistan, MON, Skrzypczak, Tusk, GROM, Petelicki, Koziej, NSM, Tafios, Sikorski','Śmierć kapitana Daniela Ambrozińskiego w Afganistanie wywołała prawdziwą burzę wokół Ministerstwa Obrony Narodowej oraz samego szefa resortu Bogdana Klicha. Dowódca Wojsk Lądowych generał Waldemar Skrzypczak w prostych, żołnierskich słowach, pośrednio zarzucił politykom i urzędnikom z MON winę za śmierć polskiego oficera. Śmierć, której można było uniknąć, gdyby tylko polscy żołnierze byli w odpowiedni sposób wyposażeni i uzbrojeni.',0,1265,'robots=\nauthor=Tomasz Formicki'),(163,'Odwrót z Majdanu?','odwrot-z-majdanu?','','\r\n
\r\nTak przynajmniej twierdzą zwolennicy opcji ukrainofilskiej (czytaj antyrosyjskiej) w Polsce. Wedle tych enuncjacji rząd Donalda Tuska zmienił priorytety polityki wschodniej uznając Rosję, a nie Ukrainę za najważniejsze państwo w tym regionie Europy. Teraz już wiemy dlaczego tak wściekle atakowano Putina i jego obecność na Westerplatte.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nBo to było symboliczne zamkniecie pomarańczowego okresu w polityce polskiej. Julia Tymoszenko była w Gdańsku tylko tłem dla Merkel, Tuska i Putina. Warszawa obrała kurs na wpisanie Polski w coraz sprawniej działający blok Berlin-Moskwa, wychodząc z założenia, że jego kontestowanie i egzotyczne sojusze (Gruzja, Ukraina, Litwa) nic nam nie dają, poza marginalizacją i kompromitacją.
\r\n
\r\nProf. Andrzej Nowak, jeden z adwokatów polityki antyrosyjskiej w Polsce, bije na alarm w sprigreowskim tabloidzie „Fakt” (2.09.2009): „Istotą tego, co wydarzyło się w związku z zaproszeniem Putina na obchody rocznicy wybuchu wojny, było przecięcie kilkusetletniej tradycji kontynuowanej przez prezydentów Wałęsę, Kwaśniewskiego i Kaczyńskiego polityki wschodniej. Czyli szukaniu strategicznego partnerstwa ze wschodnimi sąsiadami, szczególnie z Litwą i Ukrainą.
\r\n
\r\nJednoznacznym przecięciem był artykuł opublikowany na przywitanie premiera Putina przez szefa MSZ Radosława Sikorskiego w „Wyborczej\". W ostrych słowach Sikorski odciął się od tradycji polityki wschodniej i uznał, że na Wschodzie najważniejsze są dla nas stosunki z Rosją. W świetle tego, np. poparcie Kwaśniewskiego dla pomarańczowej rewolucji wydaje się absurdem i szkodnictwem. Sikorski nie wymienił w ogóle Ukrainy. W wypowiedziach strony rządowej jako jedyny istotny gość pojawia się Putin, ewentualnie Merkel. Rosja występuje w tych samych wypowiedziach jako jedyny spadkobierca wysiłku wojennego Armii Czerwonej w walce z III Rzeszą i radzieckich ofiar.
\r\nMimo że Ukraińcy stanowili ok. 30 proc. żołnierzy Armii Czerwonej walczących z Niemcami, a w wyniku agresji Niemiec zginęły miliony białoruskich i ukraińskich cywilów. Tę retorykę polskiego rządu trudno wytłumaczyć inaczej, niż chęcią obrażenia naszych wschodnich sąsiadów, szczególnie Ukrainy. W tej sytuacji nie dziwi gest dezaprobaty ze strony premier Ukrainy Julii Tymoszenko, która wbrew pierwotnemu programowi nie spotka się z Tuskiem.
\r\n
\r\nWydawało mi się, że dystansowanie się wobec Ukrainy przez rząd PO i próba poprawy za wszelką cenę stosunków z Rosją podyktowana jest chęcią działania odwrotnie niż PiS. Tymczasem wygląda na to, że to przemyślana, konsekwentna, zasadnicza zmiana polityczna. Strategia skierowana na zachodzie na Niemcy, a na wschodzie na Rosję. Zdajemy się w tej sytuacji tylko na dobrą wolę Merkel. Bo jakie są intencje i wola Putina, zdążyliśmy się w ostatnich dniach dobitnie przekonać.\"
\r\n
\r\nAutor trafnie odczytuje zwrot, jakiego dokonał rząd Tuska, jednak jego argumentacja przeciwko temu zwrotowi wydaje się nie tylko mało przekonująca, lecz także nieco zabawna. Jak bowiem traktować zdanie o „przecięciu kilkusetletniej tradycji kontynuowanej przez prezydentów Wałęsę, Kwaśniewskiego i Kaczyńskiego polityki wschodniej”. Znamienne, że w tej wyliczance nazwisk kontynuatorów tej rzekomo genialnej polityki wymienia się Aleksandra Kwaśniewskiego. Już nie przeszkadza jego „komunistyczna” przeszłość, ważniejszy jest jego akces do obozu antyrosyjskiego.
\r\n
\r\nCo takiego napisał w swoim artykule Radosław Sikorski („1 września – lekcja historii”, 29-30.08.2009)? Pisząc o błędach polityki polskiej przed 1939 rokiem, autor konkluduje: „Dlatego z dzisiejszej perspektywy można powiedzieć: właściwej odpowiedzi na dylematy geostrategiczne i tożsamościowe Polski nie oferują jagiellońskie ambicje mocarstwowe. Jest nią natomiast nowoczesne państwo narodowe, przy czym przymiotnika \"narodowy\" używam nie w znaczeniu etnicznym, lecz politycznym, obywatelskim. Oznacza to, że zaangażowanie Polski w proces integracji europejskiej tylko wzmacnia nowocześnie pojmowany charakter polskiego państwa narodowego, sprzyjając zjawiskom modernizacyjnym. Modernizacja i integracja to dwa kluczowe pojęcia na współczesnym etapie rozwoju Polski”. I dalej: „Siłą rzeczy, traci zasadność archaiczny nakaz poszukiwania sojuszników \"poprzez kolejną miedzę\", na gruncie jednoczącej wrogości do wspólnego sąsiada. Zamiast tego bujnie dziś rozkwitają powiązania sąsiedzkie, zarówno w formie współpracy transgranicznej, jak i więzi subregionalnych (Beneluks, Grupa Wyszehradzka itd.) oraz większych ugrupowań w rodzaju francusko-niemieckiego \"motoru\" UE czy łańcucha państw tworzących tzw. Wielką Szóstkę lub Trójkąt Weimarski. Powyższe zasady i wynikające z nich nowe uwarunkowania nie pozostały bez wpływu na fakt, że wśród głównych gości gdańskich uroczystości znaleźli się szefowie rządów krajów, z którymi 1 września 1939 roku bynajmniej nie łączyły nas więzi sojusznicze. To niemiecka kanclerz Angela Merkel oraz rosyjski premier Władimir Putin. Ich obecność w Gdańsku świadczy także o dynamice przemian, których doświadczyła najpierw, po 1945 roku, Europa Zachodnia, w tym i Republika Federalna Niemiec, a następnie po przełomie lat 80. i 90. ubiegłego wieku, Europa Środkowa i Wschodnia wraz z Rosją”.
\r\n
\r\nSikorski wyraźnie odrzuca więc model konfrontacyjny na rzecz budowy „wielkiej Europy” z udziałem Rosji: „Wyrażamy zarazem nadzieję, że tendencja ku przywracaniu Europie jedności – przejawiająca się w procesie rozszerzania instytucji zachodnich, zwłaszcza UE, w budowaniu partnerstwa strategicznego Unii z Rosją oraz w Partnerstwie Wschodnim – będzie dominować i nadawać kształt współdziałaniu zachodu naszego kontynentu z jego wschodem”. Zaskakują, pozytywnie, opinie Sikorskiego o Rosji: „Rosja od bez mała 20 lat idzie drogą prób modernizacyjnych i demokratyzacyjnych, które – jak mamy nadzieję – uczynią z tego kraju równie wiarygodnego partnera i przyjaciela. Chyba nigdy w swoich dziejach oba te kraje – zwłaszcza Niemcy, ale także i Rosja – nie hołdowały tak wartościom demokracji i nie były tak inspirowane ich przesłaniem. To najlepszy prognostyk międzynarodowy dla Polski”.
\r\n
\r\nRzeczywiście, w tekście nie ma ani słowa o Ukrainie, Gruzji, Litwie i państwach bałtyckich. To jest zupełnie inna koncepcja niż ta lansowana przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. O tym, że tak jest świadczy także niepokój Jerzego Pomianowskiego, który pisze: „Większość Polaków, w tym nasi politycy, uważają Putina za szpiega na emeryturze. Tymczasem jest to bardzo zdolny polityk, który ciągle kalkuluje, nie podejmuje żadnych nieprzemyślanych akcji ani decyzji. W tej logice należy patrzeć na jego wizytę w Polsce. Moim zdaniem chodziło o wywarcie choćby odrobinę pozytywnego wrażenia. Przekonania nas, że z Rosjanami można rozmawiać. W rzeczywistości chodzi zaś o to, by odciągnąć Polskę od Ukrainy, bo kontrola nad Ukrainą to jest strategiczny cel Putina”.
\r\n
\r\nPorozumienie gazowe z Rosją, odblokowanie Zalewu Wiślanego, przesunięcie spraw historycznych na drugi plan – to są pierwsze konkrety tej polityki. Ukraina już nie jest naszym priorytetem, i ona sama też o tym wie. Ten zwrot był możliwy także dlatego, że jak domek z kart rozsypała się strategia neokonserwatystów amerykańskich nakazująca nam tworzyć kordon sanitarny wokół Rosji i odpychać ją, jak tylko można, od Europy. Apogeum tej polityki to był polski amok w czasie tzw. pomarańczowej rewolucji. Teraz rząd Tuska trąbi do odwrotu z kijowskiego Majdanu – i jest to odwrót zgodny z polskimi interesami.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na portalu \r\n
\r\n
\r\n
',1,6,0,41,'2009-09-05 09:27:50',62,'Jan Engelgard ','2009-09-11 11:50:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-05 09:27:50','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,69,'Radosław Sikorski, Rosja, Ukraina, Putin, Tusk, Merkel, Westerplatte, NATO, Julia Tymoszenko, Berlin, Moskwa','Tak przynajmniej twierdzą zwolennicy opcji ukrainofilskiej (czytaj antyrosyjskiej) w Polsce. Wedle tych enuncjacji rząd Donalda Tuska zmienił priorytety polityki wschodniej uznając Rosję, a nie Ukrainę za najważniejsze państwo w tym regionie Europy. Teraz już wiemy dlaczego tak wściekle atakowano Putina i jego obecność na Westerplatte.\r\n\r\n',0,873,'robots=\nauthor=Jan Engelgard'),(164,'W Gołosie Rossiji o wizycie Władimira Putina w Polsce','w-golosie-rossiji-o-wizycie-wladimira-putina-w-polsce','','![](\"images/stories/glosrosji.gif\" "\\"Gołos")
ECAG - Moskwa
\r\n3 września na antenie rozgłośni \"Gołos Rossiji\" odbyła się debata z udziałem przedstawicieli ECAG - Mateusza Piskorskiego (Warszawa) i Aleksieja Koczetkowa (Moskwa).
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJej tematem były relacje polsko-rosyjskie w świetle wizyty premiera Władimira Putina w Polsce podczas rocznicowych obchodów na Westerplatte. Mateusz Piskorski tłumaczył podziały polskiej sceny politycznej w sprawie relacji z Rosją, uznając, iż rząd premiera Donalda Tuska prezentuje w tych sprawach znacznie bardziej pragmatyczne podejście od swoich poprzedników. Aleksiej Koczetkow podkreślał, że historia nie powinna stanowić przeszkody dla dyskusji o strategicznym partnerstwie pomiędzy oboma krajami.
\r\n
\r\n
',1,5,0,55,'2009-09-05 08:17:07',62,'ECAG','2009-09-30 06:00:14',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-05 08:17:07','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,7,'Mateusz Piskorski, Aleksiej Koczetkow, Moskwa, Rosja Westerplatte, Władimir Putin','3 września na antenie rozgłośni Gołos Rossiji odbyła się debata z udziałem przedstawicieli ECAG - Mateusza Piskorskiego (Warszawa) i Aleksieja Koczetkowa (Moskwa). ',0,1034,'robots=\nauthor=ECAG'),(165,'Flota rosyjska strzeże morskich granic Abchazji','flota-rosyjska-strzeze-morskich-granic-abchazji','',' ECAG-Kaukaz \r\n
\r\nMinister spraw zagranicznych Republiki Abchazji Siergiej Szamba poinformował, że rosyjska marynarka wojenna strzec będzie wód terytorialnych Abchazji, przede wszystkim zabezpieczając je przed interwencjami marynarki gruzińskiej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWspólne rosyjsko-abchaskie patrole morskie stanowią element porozumienia pomiędzy Suchumi a Moskwą, zakładającego występowanie Federacji Rosyjskiej w roli gwaranta granic uznanego przez nią państwa. Na czarnomorskich wodach terytorialnych Abchazji dochodziło w ostatnim okresie do zatrzymań i blokad statków dokonywanych przez jednostki gruzińskie.
\r\n
\r\nArgumentem na rzecz wzmocnienia patroli stało się w ostatnim okresie zatrzymanie tureckiego tankowca zmierzającego do portu w Suchumi. Gruzińska marynarka dokonując abordażu poinformowała załogę statku, że działa w imieniu sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, co wywołało protest rosyjskiego MSZ, które oznajmiło, iż uznaje takie działania za pogwałcenie konwencji prawa morskiego Narodów Zjednoczonych z 1982 roku i zwróciło się do dyplomatów szwajcarskich z prośbą o pośrednictwo w wyjaśnieniu incydentu.
\r\n
',1,7,0,51,'2009-09-06 09:27:26',62,'ECAG-Kaukaz','2009-10-01 09:58:07',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-06 09:27:26','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,11,'Abchazja, Siergiej Szamba, Rosja, Suchumi, ONZ','inister spraw zagranicznych Republiki Abchazji Siergiej Szamba poinformował, że rosyjska marynarka wojenna strzec będzie wód terytorialnych Abchazji, przede wszystkim zabezpieczając je przed interwencjami marynarki gruzińskiej.\r\n\r\n',0,821,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(166,'Polska, Rosja, normalność','polska-rosja-normalnosc','','\r\nNajpierw skłóciliśmy się sami ze sobą, bo nie ma w polskim kalendarzu takiej rocznicy, która nie byłaby dobrym pretekstem do kłótni. Potem obraziliśmy się na Putina, bo to Rusek z KGB, który na dodatek trzyma się ruskiej wersji historii.
\r\n','\r\n
\r\nPotem obszczekaliśmy Amerykę, bo ani Obama, ani Clintonowa nie przyjechali się na Westerplatte, choć powinni. Nie warknęliśmy jedynie na kanclerz Merkel, bo ta akurat przyjechała i gadała do rzeczy. Następnie znowu obszczekaliśmy siebie, bo albo Donald za miękko gadał, albo Kaczor za ostro. Potem za słowa Kaczora obszczekali nas Żydzi, twierdząc, że Katyń, to nie jest żaden holokaust i że Kaczor z takim porównaniem najzwyczajniej przegiął.
\r\nNa koniec drugi Kaczor wygarnął, że Putina nie należało do Polski zapraszać, bo to absmak i poruta. Całości dopełnił wielki penis z napisem Putin, za który przebrali się członkowie PiS-u, dając upust swojemu wyrafinowanemu smakowi i - nomen omen - stosunkowi do Rosji. Jako żywo, nie było jeszcze u nas takiej praktyki, żeby premiera-gościa opozycja „witała\" w tak prymitywny i obsceniczny sposób, nawet jeśli tego premiera szczerze nienawidzi. Nie trzeba dodawać, że właśnie taki obraz wizyty Putina w Polsce zobaczyli na ekranach swoich telewizorów Rosjanie. Tak pokrótce wyglądały u nas oficjalne obchody 70. rocznicy napaści Niemiec na Polskę.
\r\nNa Rosję patrzę chłodno, bez emocji i z dystansem. W ten też sposób patrzyłem na dość trywialną w sumie ofensywę propagandową rosyjskich mediów, odnoszącą się do okoliczności wybuchu II wojny światowej. Była do bólu przewidywalna. W żaden sposób mnie nie dotknęła jako Polaka, tak jak w żaden sposób nie dotyka mnie propaganda różnego rodzaju związków wypędzonych, czy innych sierot po Adolfie Hitlerze. Media roją się od historycznych szalbierstw, oryginalnych teorii, udanych syntez, jak i kompletnych odlotów, bo tym się karmią. Akcja rosyjskich mediów i części tamtejszych „historyków\", to dla mnie raczej dowód irytacji i frustrującej bezsilności wobec niewygodnych faktów, które są doskonale znane, a które Rosjanie najchętniej wymazaliby ze swojej historii.
\r\nNad relacjami Polski i Rosji ciąży bolesny bagaż doświadczeń. To przekleństwo tych relacji. Dlatego też próba łączenia polityki historycznej z relacjami dyplomatycznymi skazana jest na porażkę. Z prostego powodu - różnimy się oceną faktów historycznych, wrażliwością, a także standardami. Stąd próba wymuszenia na Rosjanach np. uznania zbrodni katyńskiej za ludobójstwo spełza na niczym, bo jest zadaniem obiektywnie niewykonalnym, gdyż Rosjanie tej zbrodni jako ludobójstwo nie traktują. Owszem, przyznają się do niej, bo nie mają innego wyjścia, ale w jej ocenie stosują swoją miarę. To dla nas przykra okoliczność, ale taka jest brutalna prawda.
\r\nRosyjska wrażliwość nie jest kompatybilna z naszą, dlatego lepiej skupić się na konsekwentnej polityce informacyjnej biegnącej obok oficjalnej ścieżki dyplomatycznej, wykorzystując wszelkie dostępne kanały komunikacji społecznej, aniżeli epatować naszym narodowym bólem kogoś, kto tego bólu nigdy nie zrozumie, choć go zadał. Rosję musimy widzieć taką, jaka jest. Z całym bagażem jej kompleksów, wyrachowanej i skalkulowanej brutalności, twardości i przemożnej chęci dorównania najlepszym. Powinniśmy w trudnych relacjach z nią konsekwentnie katalogować i eksponować nasze bieżące interesy, odsączając to, co zakłóca ich realizację.
\r\nDlatego pole bitwy o „prawdę historyczną\" warto wyznaczyć tam, gdzie można ją wygrać, czyli na europejskiej szachownicy, która w sposób daleko różny od oczekiwań rosyjskich prestidigatorów, ukaże skutki paktu Ribbentrop-Mołotow oraz fakty związane ze zbrodnią katyńską. Tak jak naszą politykę energetyczną w relacjach z Rosją powinniśmy wiązać z europejskim systemem bezpieczeństwa, tak i ocenę najważniejszych dla nas faktów historycznych w podobny sposób powinniśmy spróbować wpleść w europejską perspektywę, podbudowaną rzetelnymi badaniami historycznymi, które sami powinniśmy dla naszego dobra sfinansować w ramach szerokiego międzynarodowego projektu badawczego.
\r\nWracając do obchodów 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej, uważam że obecność na nich Putina była jak najbardziej wskazana i potrzebna. Choć wizyta ta nie przyniosła przełomu - bo przynieść jeszcze nie mogła - była jednym z tych małych kroków, które trzeba w końcu zacząć wykonywać, by dojść we wzajemnych relacjach do miejsca, z którego będzie można dostrzec przystanek „normalność\". I to taki przystanek, który nie będzie przystankiem na żądanie.
\r\nArtykuł ukazał się na portalu \r\n\r\n
',1,6,0,40,'2009-09-06 10:56:20',62,'Maciej Eckardt','2009-09-11 16:52:12',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-06 10:56:20','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=1\nshow_create_date=\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,144,'Putin, Rosja, KGB, Merkel, Obama, Polska, Niemcy, Hitler, 70. rocznica wybuchu II wojny światowej','Najpierw skłóciliśmy się sami ze sobą, bo nie ma w polskim kalendarzu takiej rocznicy, która nie byłaby dobrym pretekstem do kłótni. Potem obraziliśmy się na Putina, bo to Rusek z KGB, który na dodatek trzyma się ruskiej wersji historii. ',0,741,'robots=\nauthor=Maciej Eckardt'),(167,'Chocholi taniec','chocholi-taniec','','
\r\n![](\"images/stories/kaczjusz.jpg\" "\\"Prezydenci")
Marcin Domagała
\r\nDobiegająca końca wizyta prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki, przebiega na bardzo wysokim szczeblu. Jest to bowiem wizyta państwowa. Niestety więcej płynie z niej gestów propagandowych, aniżeli zapowiedzi realnych poczynań i skutecznych działań.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nUsilne zaś trzymanie się przez Polskę ukraińskiego partnera i jego promocja za granicą, pali na panewce i to bynajmniej nie z powodu słabości polskiej dyplomacji. Wręcz przeciwnie. Co jak co, ale polskie służby dyplomatyczne w tym akurat wypadku spisują się wyjątkowo przyzwoicie. Gorzej jednakże wygląda kwestia efektywnych żądań wobec wschodniego sąsiada Polski, w postaci chociażby konkretnych działań, reformujących kraj, tudzież rozprawienia się wreszcie z własną, pogmatwaną historią. W dodatku, „ciągnięta za uszy\" do Europy Ukraina nie przejawia bynajmniej konstruktywnej woli, poza werbalnymi tyradami, do realnego skierowania własnych kroków w kierunku zachodnim. Zamiast tego daje się od czasu do czasu wodzić za nos grzęznąc w kolejnych międzynarodowych awanturach, które przydają jej tylko kiepskiej opinii. Niestety to nie wszystko...
\r\n
\r\nUkraińskie elity polityczne swoim zachowaniem przypominają rozkapryszone dzieci w piaskownicy. Pół biedy, jakby były to jeszcze dzieci mądre. Niestety mamy do czynienia z rozwydrzoną, pierwszą klasą szkoły podstawowej, której polem zabaw nie są jednak lalki i samochodziki, ale państwo. W dodatku, kreująca się na potencjalnego opiekuna, Polska, nie dość, że nie zapędza maluchów do nauki, to jeszcze chwali ich rzekome zdolności przed innymi. W praktyce zaś wygląda to na to, jakby Polska promowała na arenie europejskiej, i nie tylko, ukraiński bałagan. Komizm tej sytuacji jest w rzeczywistości na równi śmieszny, co tragiczny. Tragiczny dlatego, że za wschodnią granicą naszego państwa wegetuje 46 milionowy naród. Dlaczego wegetuje?
\r\n
\r\nJednym z najbardziej dotkniętych przez ogólnoświatowy kryzys państw na kontynencie europejskim jest właśnie Ukraina. Gospodarka naszego wschodniego sąsiada skurczyła się bowiem aż o ponad 20%. Załamanie ukraińskiej gospodarki wyraźnie odbiło się m.in. na wymianie handlowej z Polską, która zajmuje chlubne miejsce trzeciego eksportera towarów do tego kraju. Niestety w pierwszej połowie 2009 r. tego roku polski eksport na Ukrainę spadł blisko o 55%. Podobnie wyglądają relacje handlowe Kijowa z innymi państwami. W dodatku mogący uratować tę sytuację dobry klimat dla inwestycji zagranicznych nadal szwankuje. Na wyroki sądów w sprawach gospodarczych nie dość, że trzeba czekać latami, to stale balansują one wręcz na granicy absurdu i braku poszanowania dla „obowiązujących\" przepisów. W dodatku państwo przez palce patrzy na zjawisko tzw. rejderstwa, czyli próby nielegalnego przejmowania firm. Ta sytuacja dotknęła wiele polskich przedsiębiorstw, z których najsłynniejszymi były przypadki firmy Bioton lub Organika. Ukraińska korupcja jest już przysłowiowa. Łapówki wręcza tam się na każdym kroku - od przyjęcia dziecka do przedszkola, po budowę stadionu na EURO 2012. Łapówka za niewystawienie mandatu za nieprawidłową jazdę kosztuje tyle, co postój na poboczu, zaś kwintesencją ukraińskiego stylu rządzenia jest osoba niezrównoważonego mera Kijowa Leonida Czernoweckiego ps. Lonia „Kosmos\". O jego wyczynach można sporo poczytać w Internecie. Prócz tego wszystkiego samo zaś państwo ukraińskie w sprawach gospodarczych również nie prowadzi polityki gospodarczej Polsce przyjaznej. Przypomnijmy chociażby „gest wdzięczności\" w postaci wprowadzenia embarga na polskie mięso w 2006 r.
\r\n
\r\nGospodarka to nie wszystko. Ukraińskie elity „Pomarańczowej Rewolucji\" drąży nieustający i dogłębny konflikt. Karczemne awantury są niemal normalnością, zaś na wysokich szczeblach administracji państwowej i parlamentarnej panoszą nacjonalistyczne kreatury, przy których, dla porównania, córka hitlerowskiego oficera Erika Steinbach, jest grzeczną dziewczynką. Przypomnijmy, w jaki sposób polską opinię publiczną zbulwersował fakt ogłoszenia przez prezydenta Wiktora Juszczenkę roku 2009 „Rokiem Stepana Bandery\" (twórcy faszystowskiej Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, który w opracowaniach historycznych nie bez kozery zwany jest ukraińskim „Osamą bin Ladenem\"). W tym kontekście buńczuczne stwierdzenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego, że pojednanie między narodem polski, a narodem ukraińskim dokonało się, pozostaje pustym i zakłamanym frazesem.
\r\n
\r\nW wypadku polskiego wsparcia dla władz ukraińskich, paradoks polega na tym, że przybiera on destrukcyjne, dla samych struktur ukraińskiego państwa, formy. W dodatku czasami przypomina, w swoich efektach, pomoc dla Afryki. Polscy promotorzy Ukrainy nie żądają bowiem od ukraińskiej sceny politycznej i administracji żadnych wysiłków na rzecz wdrożenia efektywnych reform, udzielając im jednocześnie bezwarunkowego wsparcia, zadowalając się w zamian, przybierającą niekiedy postać wręcz zoologiczną, antyrosyjskością. Niemotywowane ukraińskie elity polityczne, idą dalej w tym chocholim tańcu swoją drogą, jeszcze bardziej pogrążając swoje państwo w jeszcze głębszym odmęcie wraz z i tak ciężko doświadczonym historią własnym narodem. Polska tym samym ośmiesza się, proponując Ukrainie wejście do NATO, czy rysując mglistą perspektywę wejścia do Unii Europejskiej. Ogłoszona tzw. Mapa drogowa współpracy Rzeczypospolitej Polskiej i Ukrainy na lata 2009-2010 jest listkiem figowym, kryjącym nie tylko bezsilność, ale też nieudolność polskich władz w dziele kreacji pożądanych zmian cywilizacyjnych w tym kraju. Jej zakres świadczy tylko o fiasku dotychczasowych starań. Gdyby w ten sposób Unia negocjowała z Polską członkostwo, to zapewne dzisiaj Polska również stałaby na krawędzi... Czego? Można się tylko domyślać...
\r\n
\r\nPrzypomnijmy, że rozwijając kontakty z naszym krajem UE wymagała licznych i efektywnych zmian i to zarówno na gruncie prawnym, społecznym, jak i ekonomicznym. Tak samo Polska, promując Ukrainę, powinna podobnych zmian radykalnie wymagać, i to nawet pod groźbą zerwania ścisłej współpracy. Niestety przez ostatnie 5 lat zrobiono w tej kwestii niewiele - a w zasadzie nic.
\r\n
\r\nJaka zatem czeka nas przyszłość?
\r\n
\r\nJeśli nadal będziemy wspierać w takim kształcie Ukrainę, nie tylko stracimy na tym wizerunkowo, ale także Ukraina będzie tracić, jako twór państwowy, coraz bardziej zmieniając się w failed state. Z drugiej strony łatwiejszą kwestią wydaje się udzielenie wsparcia dla zmian na Ukrainie przez samą UE. Jednakże obecnie to UE bardziej realnie postrzega kwestię ukraińską, widząc wprost w Rosji partnera w rozwiązaniu problemów z tym krajem. Tym samym niezbyt chętnie ingeruje w politykę Kijowa. Tak okrzyczane partnerstwo Wschodnie ma bowiem znów bardziej charakter polityczny, aniżeli strukturalny.
\r\n
\r\nPolsce zatem pozostają tylko dwa wyjścia, by móc osiągnąć sukces w postaci posiadania stabilnego i przewidywalnego sąsiada. Pierwszym jest rozpoczęcie względem Ukrainy polityki radykalnych żądań w kwestii zmian w polityce wewnętrznej, pod groźbą ochłodzenia stosunków. Drugim - rozpoczęcie programu „zewnętrznych nacisków\" na Ukrainę za pomocą Brukseli, ściśle w tym względzie współpracującej z Moskwą. Samodzielna inicjatywa, chociażby ze względu na fiasko poprzednich działań, nie wchodzi jednak w grę, z racji mimo wszystko niezbyt silnej roli samozwańczego lidera państw regionu środkowoeuropejskiego oraz ignorancji dla polskich wysiłków ze strony ukraińskiej. W tym kontekście należałoby również zrezygnować z „pomocy\" USA, które wciąż prowadzą aktywną politykę aranżowania mikrokonfliktów na rzecz umacniania swoich wpływów na obszarze postradzieckim.
\r\n
\r\nCzy polski MSZ stać jednak na zarzucenie piłsudczykowskiego planu budowy i wsparcia kordonu granicznego oddzielającego Polskę od Rosji, na rzecz podjęcia się realizacji karkołomnego, z punktu widzenia obecnych założeń politycznych, planu, twardo jednak umocowanego w geopolitycznych realiach? Czas pokaże...
',1,6,0,40,'2009-09-08 12:01:36',64,'','2009-09-13 18:28:44',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-08 12:01:36','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,143,'Ukraina, Polska, Wiktor Juszczenko, Rosja, Moskwa, Bruksela, Unia Europejska, geopolityczny, Stany Zjednoczone, Kaczyński','Dobiegająca końca wizyta prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki, przebiega na bardzo wysokim szczeblu. Jest to bowiem wizyta państwowa. Niestety więcej płynie z niej gestów propagandowych, aniżeli zapowiedzi realnych poczynań i skutecznych działań.',0,739,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(168,'Upadku na kolana nie było...','upadku-na-kolana-nie-bylo','','
\r\n![](\"images/stories/klek.jpg\" "\\"Upadku")
Michał Soska
\r\n...bo i być nie mogło. Jeśli ktokolwiek w Polsce myślał, że premier Rosji Władimir Putin zrobi podczas obchodów 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej na Westerplatte coś na kształt upadku na kolana (Kniefall), jaki rozentuzjazmowanej opinii światowej zafundował w 1970 roku kanclerz Niemiec Willy Brandt pod Pomnikiem Bohaterów Getta w Warszawie (gdyby z okazji podpisania umowy między Polską a Niemcami uklęknął pod jakimś pomnikiem polskich ofiar okupacji, zapewne świat z radości by się aż tak nie zachłysnął), to mógł być albo niespełna rozumu, albo politycznym awanturnikiem, któremu zależało wyłącznie na jak największym rozgłosie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nFakt, że z uroczystych obchodów 1 września, z rocznicy niemieckiego ataku na Polskę i rozpętania przez Hitlera II wojny światowej, która pochłonęła życie około 6-ciu milionów obywateli polskich, medialno-polityczny szum uczynił wyłącznie oczekiwanie na kajanie się Rosji i bicie w pierś przez byłego prezydenta, obecnego premiera i faktycznego władcę Rosji, ukazuje wyraźnie, jak daleko jesteśmy od zrozumienia współczesnej Rosji, a tym samym - od jakiegokolwiek rzeczywistego porozumienia z nią.
\r\n
\r\n
\r\nChichot Berlina
\r\nNa fakt, że nie oni byli głównym tematem towarzyszących rocznicy 1 września dyskusji w Polsce. Zwrócili uwagę przede wszystkim sami Niemcy. Niewątpliwie domaganie się przez polskich polityków „równouprawnienia\" w obarczeniu winą za wybuch II wojny światowej zarówno Niemiec, jak i ZSRR i jego spadkobierczyni, Rosji, jest im bardzo na rękę.
\r\n
\r\nPodkreślanie symbolicznej zbieżności dat 1939-1989-2009 i sugerowanie w ten sposób, że wojna skończyła się dopiero wraz z upadkiem socjalizmu oraz że obchodzimy 20 rocznicę „niepodległości\" (co w przypadku Polski, która w przeciwieństwie na przykład do Litwy, Łotwy i Estonii, siłą wcielonych do Związku Radzieckiego, była krajem choć nie w pełni suwerennym, to jednak niepodległym, jest tyleż idiotyczne, co po prostu smutne), odsuwa wręcz w cień odpowiedzialność Niemiec za wszystkie zbrodnie dokonane podczas okupacji. To, że Putin w ogóle w takiej atmosferze pojawił się w Gdańsku, już jest sporym sukcesem w relacjach polsko-rosyjskich.
\r\n
\r\nWesterplatte, Katyń, Auschwitz...
\r\nNatomiast oczekiwanie i publiczne domaganie się jakichkolwiek przeprosin za Katyń czy za agresję sowiecką z 17 września było naiwne i szkodliwe, bo mogło tylko jeszcze bardziej zrazić Rosję i utwardzić jej stanowisko wobec wymachujących ciągle - z punktu widzenia Kremla - szabelką Polaków. Pojawiające się wciąż w Rosji głosy, że jesteśmy współodpowiedzialni za wojnę oraz że II Rzeczpospolita chciała sojuszu z Hitlerem, choć dla nas skrajnie krzywdzące i niesprawiedliwe, są w pewnym sensie właśnie skutkiem polskich pretensji i przejawem utwardzania się stanowiska Moskwy - trudno bowiem sobie wyobrazić, by wysocy rangą generałowie i przedstawiciele ministerstwa obrony na własną rękę pisali książki i wygłaszali przemówienia. Rosja jest krajem, w którym myślenie w kategoriach „imperialnych\" jest rzeczą naturalną. Rosjanie kraj swój postrzegają jako mocarstwo, przynajmniej regionalne.
\r\n
\r\nDarzą wielkim szacunkiem swoich bohaterów wojennych, którzy bądź co bądź wzięli na siebie główny ciężar pokonania wojsk niemieckich. I w żadnym stopniu nie zaakceptowaliby kajania się, przepraszania wszystkich dokoła za winy - nawet te rzeczywiste - takiego, jakie miejsce miało chociażby w Polsce. Można się z tym zgadzać lub nie, może się to podobać lub nie, ale jeśli chce się uprawiać politykę realną, a nie romantycznych mrzonek, to trzeba zaakceptować, że współczesna Rosja taka właśnie jest. I nic nie zapowiada, by w najbliższym czasie coś się pod tym względem zmieniło.
\r\n
\r\nCzy oznacza to, że należy zrezygnować z dążenia do prawdy? Bynajmniej, tylko prawda może stać się podstawą dobrych wzajemnych stosunków. Ale dążenie do uznania prawdy a domaganie się publicznego padania na kolana to dwie różne rzeczy. O agresji ZSRR na Polskę na Westerplatte mówiono dużo, i to słusznie, bo o prawdzie mówić trzeba. I prezydent Kaczyński, i premier Tusk, choć każdy na swój sposób, przypominali światu (wśród gości byli bowiem przedstawiciele najważniejszych państw Europy oraz USA), że we wrześniu 1939 na Polskę napadały najpierw hitlerowskie Niemcy, a potem - gdy Wojsko Polskie stawiało jeszcze opór przeważającym wielokrotnie siłom niemieckim nad Bzurą, pod Modlinem i Warszawą - ze wschodu na terytorium Rzeczypospolitej wkroczyli sowieci. Przypomnieli o pakcie Ribbentrop-Mołotow, będącym de facto czwartym rozbiorem Polski, podziałem łupów między dwoma współpracującymi ze sobą wrogimi potęgami. Ale już porównanie przez prezydenta Kaczyńskiego Katynia do Holokaustu może budzić co najmniej zastrzeżenia. I to z oczywistych, wydawałoby się, względów. Trudno bowiem porównywać, przy pełnej świadomości barbarzyństwa bolszewickiego i tragedii dla polskiego narodu, jaką było wymordowanie elit intelektualnych, politycznych, kulturowych i wojskowych w rosyjskich i ukraińskich lasach, zagładę 19 tysięcy Polaków przez NKWD do ponad miliona ofiar samego obozu Auschwitz-Birkenau (a obozów, podobozów i filii obozów koncentracyjnych i obozów zagłady w całej okupowanej Europie było prawie 12 tysięcy).
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nNiemcy za cel stawiali sobie fizyczną eksterminację całego polskiego narodu (Generalplan Ost) - począwszy od wymordowania elit, poprzez przekształcenia pozostałej części społeczeństwa w prymitywną warstwę niewolników, pracujących na korzyść Rzeszy aż do zupełnego wyczerpania fizycznego i germanizację dzieci spełniających wymogi rasowe, aż po zupełną, systematyczną i przeprowadzaną z niemiecką precyzją, na skalę przemysłową, likwidację Polaków i Słowian w ogóle. Do takiej zbrodni nawet najwięksi bolszewiccy barbarzyńcy nie dążyli nigdy. I choć trudne jest porównywanie liczby ofiar - i tu, i tu mordowani byli Polacy - to prawda jest taka, że Niemcy chcieli wymordować Polaków jako naród, wymazać go absolutnie z mapy Europy, natomiast ZSRR likwidował „jedynie\" pewną jego część - choć była to część najbardziej znacząca, był to kwiat polskiej inteligencji, przez co zbrodnie radzieckie są dla nas, Polaków, tym bardziej bolesne.
\r\n
\r\n
\r\nDwie strony medalu
\r\nCo tymczasem powiedział Putin? Przemówienie rosyjskiego premiera miało dwie strony. Po pierwsze, i to należy podkreślić, stwierdził on wyraźnie, że Rosja „przyznaje się do błędów oraz pomyłek przeszłości\", że potępia pakt Ribbentrop-Mołotow. Podkreślił on także, że potępienie faktu współpracy, porozumienia z nazistami w latach 1934-1939 miało miejsce przez władze państwowe, w tym przez parlament, Federacji Rosyjskiej. A więc - Rosja przyznaje się do winy, nie zaprzecza bynajmniej faktom, którym zaprzeczyć się przecież nie da. Putin wyraził też nadzieję na poprawę stosunków między Warszawą i Moskwą w przyszłości, a dobre relacje między Polską i Rosją są jego zdaniem możliwe tylko wtedy, jeśli będą one „uwolnione od problemów przeszłości\".
\r\n
\r\nZ drugiej strony Władimir Putin podkreślił liczbę radzieckich żołnierzy, Rosjan i innych nacji, poległych na ziemiach polskich w walce z Niemcami (600 tysięcy), w tym ilość zabitych w samym wyzwoleniu Gdańska - a było ich aż 53 tysiące. Do tego miejsca wszystko wydaje się być w porządku i zgodnie z prawdą. Kontrowersje budzi jednak dalszy ciąg wypowiedzi rosyjskiego premiera - o spiskach i intrygach. Putin potępił „porozumienia i pakty\", zawarte z nazistami. Chodziło tu o akty rzekomej współpracy z nazistowskimi Niemcami przez różne kraje europejskie, w tym i Polskę, mające na celu uspokojenie Hitlera i utrzymanie pokoju za wszelką cenę. Władimir Putin powiedział, że Rosja, która sama potępiła pakt z Hitlerem, oczekuje tego samego od innych krajów, które zawierały porozumienia z III Rzeszą. Na myśli miał tu polską „współpracę\" z nazistami przy rozbiorze Czechosłowacji w 1938 roku. Fakt ten, choć dla Polski z dzisiejszego punktu widzenia przykry i mało chwalebny, należy jednak postrzegać w historycznym kontekście. Zaolzie, odzyskane w 1938 roku, było w przeważającej części zamieszkane przez Polaków, a zostało zajęte przez Czechosłowację w sytuacji, kiedy wszystkie polskie siły zajęte były walką o niepodległość z bolszewickim najazdem roku 1920.
\r\n
\r\nPorównywanie odzyskania utraconych wcześniej, przy pogwałceniu zawartych z Czechami porozumień, ziem - które, co trzeba wyraźnie przyznać, nastąpiło w mało odpowiednim momencie i przy wykorzystaniu niemieckiego rozbioru państwa Czechów i Słowaków - z paktem Ribbentrop-Mołotow, jest więc co najmniej nie na miejscu. I nie trzeba tu się dalej zagłębiać w oczywiste szczegóły, że żadnych masowych deportacji ani zbrodni na ludności czeskiej Polacy w 1938 roku się nie dopuścili. Ale trzeba też jasno powiedzieć, że nie na miejscu było też porównanie Katynia do Oświęcimia przez polskiego prezydenta. I można chyba postawić ostrożne pytanie, czy przemówienie Putina nie byłoby inne, gdyby nie wcześniejsze przemówienie Kaczyńskiego.
\r\n
\r\n„Korzenie wojny tkwią w niedoskonałościach traktatu wersalskiego\" - stwierdził dalej Putin. I to właśnie zdanie powinno wzbudzić największe zaniepokojenie. Jego sensem bowiem jest relatywizacja historii, próba zamazania odpowiedzialności. Taką samą próbę podejmowali Niemcy, którzy agresję na Polskę tłumaczyli niesprawiedliwymi granicami, narzuconymi po przegranej w 1918, rzekomym dyskryminowaniem niemieckiej mniejszości w II Rzeczypospolitej. Mamy tu do czynienia z pewną „współpracą historyczna\" kręgów niemieckich i rosyjskich, dążących do zniekształcenia historii, wybielenia oprawców i obarczenia współodpowiedzialnością ofiary. A że taka współpraca między Moskwą a Berlinem jest dla Polski niebezpieczna, nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Za wzór pozytywnych, współczesnych relacji Putin podał przykład współpracy właśnie rosyjsko-niemieckiej - współpracy „ponad historycznymi podziałami oraz wyrównywaniem rachunków\". Celem polskiej polityki powinno być niedopuszczanie do takiej współpracy ponad naszymi głowami.
\r\n
\r\nAle celu tego nie osiągnie się, wysuwając nierealne żądania, godzące w dumę partnera, który - co tu dużo ukrywać - posiada dużo większe od Polski możliwości. Nie osiągnie się go, witając rosyjskiego premiera oskarżeniami o zbrodnie wojenne w Czeczenii, jak uczyniły to pewne niszowe organizacje, albo absurdalnymi tezami, że II wojna światowa dla Polski skończyła się w 1989 roku. Najwyraźniej komuś - i po jednej, i po drugiej stronie granicy - zależy na tym, by zamiast wreszcie zacząć budować poprawne relacje między Polską a Rosją, wciąż oskarżać się nawzajem o historyczne zbrodnie i żądać przeprosin, niczym obrażony dzieciak w piaskownicy. A korzystają na tym Niemcy i te rzeczywiście antypolsko nastawione środowiska rosyjskie, dla których pakt Ribbentrop-Mołotow był właśnie przejawem „poprawnej\" współpracy między Moskwą a Berlinem.
\r\n
\r\n\r\n
Artykuł ukazał się na portalu \r\n
\r\n![](\"images/stories/kaczjusz2.jpg\" "\\"Prezydenci")
Adam Śmiech
\r\nZmiana w polityce zagranicznej Polski jest faktem. Wizyta premiera Putina, podpisane przy tej okazji polsko-rosyjskie umowy, zapowiedzi współpracy na przyszłość, widoki rozwiązania problemów gospodarczych (gaz), interesujące propozycje rosyjskie skierowane do Polski (elektrownia atomowa w obwodzie kaliningradzkim), wreszcie - można powiedzieć - uzupełniające się w wielu miejscach wypowiedzi szefów rządów Polski i Rosji, świadczą dobitnie o takiej zmianie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWiele wskazuje na to, że to nie tylko jednorazowa, krótkotrwała próba, ale coś więcej. Rząd zdaje się, że zaczyna rozumieć konieczność odmiennego usadowienia Polski na scenie politycznej. W USA neokonserwatywny eksperyment agresywnej polityki jastrzębi, dążący do osaczenia Rosji amerykańskimi instalacjami wojskowymi, został na razie odłożony ad acta. Polska była w tym eksperymencie, pomimo wysokiej miary lizusostwa wobec wymarzonego hegemona, traktowana całkowicie instrumentalnie. Obecne władze USA stanęły niemal na pozycji izolacjonistycznej wobec Europy, dążą do porozumienia militarnego z Rosją, zaś Polskę traktują, a właściwie ignorują, jako państwo dryfujące na marginesie polityki i zupełnie nieprzydatne (a nawet niebezpieczne, ze względu na silny i nieprzewidywalny obóz rusofobiczny) w trudnym procesie układania stosunków z Rosją. Rząd polski rozpoznał te nowe tendencje w polityce światowej i próbuje Polskę, delikatnie, ale jednak nieco inaczej ustawić na arenie politycznej. Cóż zostaje wobec izolacjonizmu USA?
\r\n
\r\nZostaje układ europejski. Obserwacja rzeczywistości prowadzi do wniosku, że istotną rolę w najbliższych latach będzie na nowo odgrywać polityka narodowa silnych państw o starej tradycji. Nowy podmiot jakim jest Unia Europejska okazuje się być zupełnie bezpłciowym (jak, nie przymierzając, przemówienie p. Jerzego Buzka na Westerplatte), nie władnym do podejmowania poważnej gry politycznej i nie mającym perspektyw na zdobycie realnych atrybutów władzy w przyszłości. W takiej sytuacji, obok formalnie obecnej miałkiej retoryki paneuropejskiej, mamy do czynienia z powrotem do polityki narodowo-państwowej. Trwają poważne przymiarki do zbudowania układu Francja-Niemcy-Rosja, być może z udziałem Włoch, jako istotnym podmiotem. Polska, realistycznie oceniająca instrumentalną politykę Anglosasów wobec niej, ma w zasadzie tylko jedno wyjście - podjąć kroki celem dołączenia do tego układu i zapewnienia w nim naszemu krajowi jak najlepszej pozycji. Obecność Niemiec rodzi naturalnie szereg problemów. Ale szansą na ich zneutralizowanie jest właśnie udział w układzie, a nie pozostawanie poza nim. Stare wskazania Dmowskiego pozostają wciąż aktualne. Jeżeli nie chcemy niebezpiecznego układu Niemcy-Rosja powinniśmy mieć jak najlepsze stosunki z Rosją. Rząd zdaje się i to rozumieć, efektem czego są ostatnie małe, ale ważne kroki. Tymczasem jednak, potrzebujemy kroku mocnego, zdecydowanego, gdyż tylko taki może załagodzić nasze słabości i zniwelować dotychczasowe błędy.
\r\n
\r\nPodstawowy wniosek - w nowym układzie nie ma miejsca dla antyrosyjskiej, będącej ciągłym zarzewiem konfliktu, Ukrainy. Jest to wniosek nie do przyjęcia dla obozu rusofobicznego. To uderzenie w jeden z dwóch fundamentów (obok stałej, irracjonalnej nienawiści do Rosji - zdaniem Dmowskiego, właściwej ludziom o mentalności zbuntowanych niewolników) ich politycznego credo - w „wiarę ukraińską\". Kiedyś chodziło im o zbudowanie niepodległej Ukrainy, dziś chodzi im o utrzymanie za wszelką cenę Ukrainy będącej wrogiem Rosji. Pragnienie ich nie jest poglądem - jest dogmatem wiary. Gotowi są poświęcić wiele w imię imperatywu „dołożenia Moskalom\", choćby bezpieczeństwo i międzynarodowe stanowisko Polski. Stąd ich histeryczna reakcja na wizytę Putina, stąd zaproszenie i wizyta Wiktora Juszczenki, którego obecność obóz prezydencki próbuje wykorzystać do storpedowania zmiany kierunku polityki rządu. Przy tym, nie tylko popełnia potężne błędy, ale czyni to, stosując szeroko moralny relatywizm, podwójne standardy, ośmieszając i ośrodek prezydencki, i Polskę.
\r\n
\r\nOto niespełna tydzień po Westerplatte, tak tam wojowniczy w stosunku do Rosji Prezydent Kaczyński przyjmuje z uśmiechem na twarzy i z szerokim gestem notorycznego gloryfikatora OUN/UPA, który w rozmaity sposób przyczynia się do renesansu banderowszczyzny na współczesnej Ukrainie. Zamiast zaciętej miny, mamy szeroki uśmiech, zamiast upomnienia się o 200 tys. ofiar banderowskiego ludobójstwa, mamy słowa Prezydenta o głodzie z lat 30., dalej, stałe zapewnienia o strategicznym partnerstwie, o przyjaźni, o ostatecznie wyjaśnionych problemach wspólnej historii (?!), wreszcie, kolejny raz wyrażone poparcie dla wstąpienia Ukrainy do NATO i UE itd. Pan Prezydent nie po raz pierwszy poświęca ofiary eksterminacji banderowskiej na ołtarzu polityki antyrosyjskiej. Tu widzimy jak na dłoni destrukcyjne działanie wspomnianego imperatywu. Przed chwilą, Prezydent rzucał w twarz Putinowi słowa o prawdzie, o Katyniu, o ludobójstwie, teraz, o ludobójstwie dokonanym przez tych, których Juszczenko uważa za bohaterów i za właściwe wzorce dla ukraińskiej młodzieży, milczy, przechodzi nad nimi do porządku dziennego.
\r\n
\r\nCzyni to z jednego powodu - z powodu Rosji, żeby być przeciwko Rosji, żeby podtrzymać Juszczenkę w postawie antyrosyjskiej, żeby „dołożyć Moskalom\" i to nawet bez jakichkolwiek widoków powodzenia. Byle być. Przy czym, jak wspomniałem, popełnia błędy, wynikające z tego, że ocena sytuacji międzynarodowej podporządkowana jest dogmatowi antyrosyjskości. Fakty wyglądają tak, że p. Juszczenko jest już politycznym trupem, ze śladowym poparciem, zaś jego następcy, czy to będzie Tymoszenko, czy Janukowycz, nie będą kontynuowali polityki obecnego szefa państwa.
\r\n
\r\nTymoszenko będzie lawirować, ale nie pozwoli sobie na otwarty konflikt z Moskwą, Janukowycz zaś już zapowiedział, że nie dopuści do rozwoju radykałów z prawa i z lewa. Chcąc zachować Ukrainę przed dezintegracją, będą musieli utrzymywać dobre stosunki z Rosją. Tymczasem cały wysiłek naszego obozu rusofobicznego skierowany jest i będzie na podtrzymanie antyrosyjskich sił na Ukrainie, a to, samo przez się, wiąże się z podaniem pomocnej dłoni elementom banderowskim. Obyśmy nie dożyli czasów, w których Polska zostanie wplątana w międzynarodową awanturę pod hasłami obrony ukraińskiego Lwowa. Dziś świat obserwuje przedziwne zachowania naszych rycerzy walki z Rosją i wyciąga wnioski - bardzo dla nas przykre, co nie zmienia w niczym faktu, że część spośród obserwatorów będzie nas w złej drodze utwierdzać.
\r\n
\r\nŻyciowym interesem naszego kraju jest doprowadzić do zniwelowania wpływów obozu rusofobicznego na państwo, co pozwoli nam, obok ustrzeżenia się przed niebezpieczeństwami, także na prowadzenie szeroko zakrojonej polityki, nie zamkniętej w oparach fobii, ale godnej wielkiej tradycji przeszłości. Nie chodzi o to, żebyśmy, mówiąc brutalnie, podzielili się z Rosją obszarem między Bugiem a Smoleńskiem. Chodzi o wykreślenie na nowo naszego stosunku do państw istniejących na tym obszarze i znalezienie właściwej proporcji pomiędzy nami, nimi, a Rosją. Wystarczy pamiętać i rozumieć, myśląc o Polsce i jej najbliższych sąsiadach, że czym innym są Belgia, Dania, czy Luksemburg, a czym innym Francja i Niemcy. Od nas samych zależy w jakim towarzystwie znajdziemy się w niedalekiej przyszłości...
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na portalu \r\n
\r\n
![](\"images/stories/taktobylo.jpg\" "\\"Leszek")
Marcin DomagałaRecenzja: Leszek Miller, Tak to było, Warszawa 2009, s. 367.
\r\n
\r\nZbliżało się lato, aczkolwiek późny wiosenny wieczór dawał jeszcze o sobie znać przebrzmiałym, zimowym chłodem. Mimo to zapowiadał się słoneczny weekend. Wracając tramwajem z pracy, przejeżdżając przez warszawskie rondo Charlesa de Gaulle\'a, spojrzałem w kierunku placu Zamkowego. Na niebie rozkwitały wielobarwne kwiaty petard. Odbywająca się na Starym Mieście piątkowa impreza rozkręcała się na dobre. Był 31 kwietnia 2004 r. Nazajutrz Polska miała stać się członkiem Unii Europejskiej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNie należałem do grona fanów polityki Leszka Millera. Byłem dziennikarzem, jednym z wielu, który krytykował postępy negocjacji, dając wyraz swojemu niezadowoleniu w wielu tekstach. Do tej pory zresztą patrzę na Unię Europejską bardziej okiem realisty, aniżeli entuzjasty. Wówczas, po męczącym dniu pracy, na fali zbliżających się za więcej niż miesiąc wyborów do Parlamentu Europejskiego, przez tę krótką chwilę w zatłoczonym tramwaju, przemknęły mi przez głowę dwa pytania: jak naprawdę wyglądały negocjacje? Czy warunki naszego wejścia to powód do święta?
\r\n
\r\nOd tamtego momentu minęło już ponad pięć lat. Otrzymałem drukowane wspomnienia Leszka Millera z czasów negocjacji akcesyjnych, z prośbą o recenzję. Znów powróciły stare pytania i wątpliwości. W toku lektury pojawiło się też wiele odpowiedzi na kwestie, których przebiegu mogłem się tylko domyślać, na podstawie ówczesnych relacji prasowych i szczątkowych wypowiedzi polityków. Kiedy opadły emocje związane z tym wielkim, znaczącym w historii Polski momentem, na spokojnie mogłem zapoznać się z wersją drugiej strony. Co ciekawe, była to wersja „od kuchni\" i to z pierwszej ręki. Zatem audiatur et altera pars...
\r\n
\r\nNie ze wszystkimi ocenami przebiegu negocjacji akcesyjnych skłonny jestem zgadzać się z byłym premierem. W tym miejscu mógłbym nadal kwestionować kilka jego sukcesów w dziele integracji Polski z Unią Europejską. Po lekturze, w kilku jednak przypadkach, uczciwie muszę jednak wycofać się z kilku swoich mylnych, jak się okazało, ocen. Nie jest to jednak miejsce by recenzować wynegocjowane przez Leszka Millera warunki akcesji Polski do UE. Jego książka ma bowiem zadanie pomóc zrozumieć, jak toczył się proces negocjacyjny, jak wyglądał schemat jego przebiegu, na jakich etapach pojawiały się punkty zapalne, jak wielka była rola osobistych kontaktów premiera z innymi ważnymi osobami tego świata... Co by nie mówić, pozycja ma jeszcze jedną poważną zaletę. Jak do tej pory, nigdy nie miałem w ręku tak świetnie i ciekawie napisanej książki, o tym ważnym temacie. W dodatku tytuł ten jest pierwszą książką na rynku polskim, w taki sposób ujmującą przebieg procesu negocjacyjnego Polski z Unią.
\r\n
\r\nKiedy dostałem tę książkę, wiedziałem, że się nie zawiodę. Pisarstwo Leszka Millera znam z jego bloga. Czytuję go ze względu świetny, obrazowy i barwny język, którym autor wskazuje celnie i merytorycznie na wiele dyskusyjnych kwestii w polskiej polityce, okraszając je niekiedy trafnymi porównaniami i nawiązaniami do innych wydarzeń. Identycznie w swojej książce Miller nie stroni od ciekawych dygresji, zawsze dorzuca jakiś poboczny wątek, ubarwiający główny temat narracji. Co ważne, prezentuje nie tylko swój punkt widzenia, ale także postrzeganie spraw przez swoje otoczenie, dziennikarzy (również mu nieprzychylnych) i politycznych przeciwników. W tych dwóch ostatnich wypadkach nie stroni od małych złośliwości, które... czynią pozycję jeszcze bardziej ciekawą.
\r\n
\r\nKsiążka Leszka Millera nie jest opowieścią o tym, jak to wspaniale było, kiedy rządziło SLD. „Żelazny kanclerz\" nie unika kwestii trudnych, otwarcie mówi o swoich wątpliwościach, ale też, co uzasadnione, barwnie rysuje przeszkody i sposoby w jaki udało mu się je pokonać. Umiejętnie też, niczym w niezłej książce sensacyjnej, buduje napięcie, zmierzając do finałowego, mimo że znanemu polskiemu czytelnikowi końca, to jednak opowiedzianego w sposób zaskakujący i niespodziewany.
\r\n
\r\nW książce szczególnie warte uwagi są rozdziały poświęcone rozmowom z Amerykanami oraz przed ostatni, najbardziej dramatyczny rozdział, opisujący finał negocjacji w Kopenhadze. Niezmiernie ciekawie wyglądają opisy osobistych relacji z zagranicznymi politykami, oraz przyczyny podejmowanych licznych decyzji, wówczas zaciekle krytykowanych przez opozycję.
\r\n
\r\nKsiążkę powinni przeczytać wszyscy ci, którzy interesują się problematyką Unii Europejskiej oraz akcesji Polski w struktury unijne. Co ważne pozycja ta powinna jest skierowana nie tylko do zwolenników Leszka Millera lub do euroentuzjastów, ale także do jego przeciwników. Ukazuje ona bowiem ogrom pracy byłego premiera i kulisy jego wielkiego dzieła, jakim było zakończenie negocjacji z UE. Tym samym jest kopalnią do weryfikacji in plus, a może in minus wielu stanowisk i opinii w tej kwestii. Książka może też być potraktowana, jako swoiste uzupełnienie dla dyplomatów, którzy prowadzą negocjacje w imieniu naszego kraju. W sposób rzeczywiście dobitny wskazuje bowiem wagę i praktykę stosowania różnych elementów nacisku, by zmiękczyć przeciwną stronę negocjacyjnego stołu.
\r\n\r\n
Co do samej książki - pozycja została wydana przez szczecińskie wydawnictwo Zapol Dmochowski Sobczyk Sp . j. Zawiera 367 stron elegancko wydanego druku na białym papierze, w miękkiej okładce, opatrzonego na końcu ilustracjami, pochodzącymi z archiwum własnego autora, opublikowanymi na kredowym papierze.
\r\n
Prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale jak kończy - te słynne słowa Leszka Millera pamięta cała Polska. Nie wiem, czy Leszek Miller wróci do czynnej polityki najwyższego szczebla, czy też pozostanie w roli, patrzącego krytycznym okiem na polską politykę, męża stanu. Jeśli jednak skończy, jako uprawiający memuarystykę polityczny pisarz lub komentator i analityk, czeka go niewątpliwie nowa odsłona w jego bujnej karierze. Może właśnie tak obrana droga spowoduje, że będziemy mieli znów do czynienia w alejach Ujazdowskich albo na Wiejskiej z „żelaznym kanclerzem\"...
',1,1,0,46,'2009-09-10 06:19:34',64,'','2009-09-16 08:12:31',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-10 06:19:34','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,16,'Leszek Miller, Tak to było, Unia Europejska, UE, Parlament Europejski, recenzja Millera, Polska, negocjacje akcesyjne, SLD, żelazny kanclerz, Zapool','recenzja, Leszek Miller, Tak to było, Warszawa 2009, s. 367.',0,717,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(172,'Wpływ globalnego kryzysu na pozycję Rosji w relacjach z Unią Europejską ','wplyw-globalnego-kryzysu-na-pozycje-rosji-w-relacjach-z-unia-europejska--','','![](\"images/stories/gaz.jpg\" "\\"Fot.:")
Paweł Wróbel
\r\nJak bardzo rosyjska gospodarka jest uzależniona od sprzedaży surowców, przede wszystkim gazu, pokazał światowy kryzys już pod koniec ubiegłego roku przynosząc wyraźny spadek rosyjskiego PKB. Czy Kreml obroni swoją pozycję energetyczną i czy konieczna będzie weryfikacja planów budowy supermocarstwa opartego głównie na bardzo dochodowym eksporcie surowców? W tym kontekście szczególnie istotne są relacje Rosji z Unią Europejską, która stanowi dla Moskwy główny i najbardziej dochodowy rynek zbytu gazu i ropy.
\r\n\r\n','\r\n\r\nWprowadzenie
\r\n
\r\n
Kryzys finansowy, który wstrząsnął światowymi giełdami w drugiej połowie 2008 roku wywołał zaburzenia i niepewność w całym globalnym systemie finansowym i gospodarczym. W opiniach komentatorów pojawiły się porównania do czasów Wielkiej Depresji lat 1929-33, największej zapaści gospodarczej XX wieku. Choć początek kryzysu miał miejsce w Stanach Zjednoczonych, w zglobalizowanym świecie konsekwencje w krótkim czasie zaczęły odczuwać państwa na innych kontynentach, w tym także Federacja Rosyjska. W ciągu kilku tygodni sytuacja na giełdach wielu krajów doprowadziła do zmniejszenia inwestycji zagranicznych, spadku eksportu oraz spowolnienia wzrostu gospodarczego. Jednym z rezultatów wydarzeń w gospodarce był bardzo duży spadek cen ropy naftowej. W wyniku kryzysu w ciągu kilku miesięcy ropa na giełdach staniała z ok. 145 USD do poziomu 40-55 USD, a w połowie 2009 r. osiągnęła cenę 65-75 USD. W Rosji z uwagi na surowcowy typ gospodarki miało to szczególny wpływ na budżet państwa. Przez ostatnią dekadę wysokie ceny ropy i gazu gwarantowały Moskwie ogromne zyski, które umożliwiły osiągnięcie stabilizacji gospodarczej i politycznej. Kryzys okazał się dotkliwy dla Kremla, szczególnie w kontekście prognoz szacujących, że ropa będzie pobijać kolejne rekordy cenowe, co systematycznie będzie przynosić ogromne zyski budżetowi państwa oraz rosyjskim firmom sektora naftowego i gazowego. Jeszcze w czerwcu 2008 r. prezes Gazpromu Aleksiej Miller zapowiadał, że cena ropy (od której zależy cena gazu) osiągnie w 2009 r. 250 USD za baryłkę, co uczyni Gazprom największym koncernem energetycznym świata, którego kapitalizacja przekroczy 1 bln USD. Wysokie wpływy budżetowe ze sprzedaży surowców miały umożliwić drogie inwestycje w infrastrukturę, zarówno wydobywczą w Rosji, jak również przejmowanie istniejących gazociągów i ropociągów tranzytowych, co w konsekwencji miało umocnić pozycję Moskwy w relacjach z odbiorcami surowców, tj. przede wszystkim państwami Unii Europejskiej. Sytuacja bardzo taniej ropy jest tym bardziej dotkliwa, że strategicznym celem polityki energetycznej Federacji Rosyjskiej jest wykorzystanie potencjału surowców do budowy pozycji geopolitycznej. Cele i zadania takiej długookresowej polityki zostały zapisane w przyjętej w 2003 r. „Strategii energetycznej Rosji do 2020 roku”. Zgodnie z tym dokumentem „zasoby surowcowe i kompleks paliwowo-energetyczny, będące fundamentem rozwoju gospodarki, stanowią jednocześnie ważny instrument polityki wewnętrznej i zagranicznej”, a „pozycja państwa na światowych rynkach energii w dużym stopniu determinuje geopolityczne oddziaływanie Federacji Rosyjskiej”.[1]
\r\n
\r\n
Rola, jaką odgrywa polityka energetyczna w stosunkach zewnętrznych Rosji, została zawarta w sformułowanej w 2006 r. idei budowy „supermocarstwa energetycznego”, zakładającej ekspansję rosyjskich spółek na rynki importerów.[2] Ta koncepcja podkreśliła kierunki strategii geopolitycznej konsekwentnie realizowanej od czasu prezydentury Władimira Putina. Kluczowe znaczenie polityki energetycznej dla Kremla potwierdzone zostało w przedstawionej w grudniu 2007 r. „Strategii energetycznej Rosji do 2030 r.”[3] Światowy kryzys finansowy w 2008 r. i jego konsekwencje gospodarcze nieoczekiwanie przyniosły ryzyko zachwiania rosyjskiej pozycji na rynku surowców energetycznych. Powstało pytanie: czy Kreml obroni swoją pozycję energetyczną i czy konieczna będzie weryfikacja planów budowy supermocarstwa opartego głównie na bardzo dochodowym eksporcie surowców? W tym kontekście szczególnie istotne są relacje Rosji z UE, która stanowi dla Moskwy główny i najbardziej dochodowy rynek zbytu gazu i ropy, na którym rosyjskie surowce sprzedawane są po dużo wyższych cenach niż na rynku wewnętrznym, czy dla innych odbiorców np. Białorusi lub Turcji.
\r\n
Kluczowi gracze rosyjskiego rynku energetycznego
\r\n
\r\n
Mocarstwowe aspiracje Kremla związane z wykorzystaniem surowców realizowane są przede wszystkim za pośrednictwem dwóch państwowych koncernów – Gazpromu w branży gazowej oraz Rosnieftu w branży naftowej – które wraz ze spółkami-córkami kontrolują prawie cały sektor energetyczny w Rosji. Najważniejszą rolę odgrywa Gazprom, dążący do uzyskania pozycji monopolistycznej na rynkach europejskich, działający kompleksowo i konsekwentnie wykorzystujący wsparcie polityczne Kremla w swojej ekspansji. Na rynku wewnętrznym Gazprom posiada wyłączność na eksport gazu, którą uzyskał w 2006 r. na mocy specjalnej ustawy, w której rosyjski parlament uznał gaz za „surowiec strategiczny”.[4] Umacnianie państwowych koncernów Kreml prowadzi m.in. poprzez renacjonalizację rosyjskich sektorów gazu i ropy oraz ograniczanie możliwości działalności zagranicznych firm w Rosji, które mogą obejmować jedynie mniejszościowe udziały i ewentualnie prawo do części zysków w spółkach poszukujących i badających nowe złoża oraz wydobywających lub przetwarzających surowce. W zamian za dostęp do rosyjskich złóż zachodnie firmy zazwyczaj przekazują Gazpromowi udziały w swoich spółkach.[5] Produkcja i eksport są prawie całkowicie kontrolowane przez państwo. Celem rosyjskiej polityki energetycznej, realizowanej przez Gazprom jest przejęcie jak największej kontroli nad eksportem gazu do Europy, która będzie obejmowała nie tylko transport surowca rurociągami, ale również sprzedaż odbiorcom końcowym. Dlatego w ostatnich latach, wykorzystując argumenty rosnących cen surowców i obawy europejskich państw o stabilność dostaw, Gazprom usilnie dążył do zawarcia nowych długoterminowych kontraktów z klauzulami dopuszczenia do rynków wewnętrznych. W bilateralnych umowach z poszczególnymi państwami Unii, zawartych jeszcze przed eskalacją kryzysu w 2008 r. oraz przed wejściem w życie dyrektyw liberalizujących detaliczny rynek energii Unii Europejskiej, zagwarantował on sobie sprzedaż około 90 mld m3 gazu w latach 2020-2030.[6] Na uwagę zasługuje obecność Gazpromu na większości unijnych rynków oraz powiązania z europejskimi firmami. Gwarantując długoterminowe dostawy gazu otrzymał częściowy dostęp do rynków detalicznych, a w kilku przypadkach firmy-córki Gazpromu podpisały umowy na dostawy dla dużych odbiorców przemysłowych. Rosyjski gigant od lat dąży również do kontrolowania inwestycji w infrastrukturę magazynowania gazu w państwach UE. Co istotne, państwa członkowskie indywidualnie ustalają warunki zakupu i dostawy surowców. Rosja szczególne znaczenie przywiązuje do najbardziej dochodowych rynków Niemiec, Włoch i Francji. Szczęśliwie dla Gazpromu, przed kryzysem finansowym 2008 roku Gazprom prolongował wiele dotychczasowych umów ze stałymi europejskimi kontrahentami.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWidmo problemów finansowych
\r\n
\r\n
Dla Kremla, aby utrzymać bardzo silną pozycję w UE, strategiczne znaczenie ma ograniczenie konkurencji ze strony eksporterów z Azji Środkowej. Gazprom nieustannie dąży do tego, aby gaz z tego rejonu przesyłać do Europy swoimi gazociągami. Celem ominięcia Ukrainy i Białorusi realizuje inwestycje w budowę Gazociągu Północnego [7] po dnie Bałtyku z Rosji bezpośrednio do Niemiec oraz Gazociągu Południowego [8] biegnącego po dnie Morza Czarnego do Bułgarii i dalszych odbiorców m.in. Serbii, Włoch i Grecji. Gazociąg Południowy ma być alternatywą dla planowanego przez UE Gazociągu Nabucco z Azji Środkowej przez Turcję do państw UE.[9] Jednak aktualnie rosyjskie plany, w obliczu kryzysu finansowego, stoją pod dużym znakiem zapytania. Istotnym problemem jest poważne zadłużenie rosyjskich firm branży energetycznej, np. grupa Gazpromu na koniec 2008 roku miała dług ok. 70 mld USD, w tym kredyty, które muszą być spłacone w 2009 roku wynosiły ok. 15 mld USD. Taka sytuacja zmusiła firmę do redukcji o ok. 30 proc. wydatków inwestycyjnych w 2009 roku.[10] Szczególnego znaczenia nabrały spadki akcji rosyjskich spółek energetycznych, ponieważ bardzo wiele kredytów zaciągały pod zastaw akcji, których wartość w ciągu ostatnich miesięcy radykalnie spadła przynosząc dużą obniżkę ich zdolności kredytowej. Przykład stanowią problemy uzyskania gwarancji kredytowych na budowę gazociągu Północnego, na realizację którego konsorcjum Nord Stream nie uzyskało podwyższenia gwarancji o które zabiegało m.in. we Włoszech w maju 2009 r. Sytuacja ta dowodzi, że sprawa finansowania Gazociągu Północnego wciąż nie jest rozwiązana. O problemach z finansowaniem projektu świadczy również brak oficjalnej informacji o innych porozumieniach kredytowych koncernu, szczególnie, że w lutym br. konsorcjum skierowało wnioski kredytowe do trzydziestu banków. Podobnie wygląda sytuacja z drugim sztandarowym projektem rosyjskiej dywersyfikacji szlaków eksportowych do UE – Gazociągiem Południowym. Konsorcjum planujące budowę, wciąż nie ma zapewnionych źródeł finansowania, a szanse uzyskania gwarancji kredytowych są bardzo niskie z uwagi na trwający kryzys finansowy. Ponadto poważne wątpliwości budzą m.in. przedstawione przez Gazprom szacunki całkowitych kosztów inwestycji na poziomie 8,6 mld euro, ponieważ według ekspertów realizacja projektu może kosztować nawet 20-25 mld euro, co czyniłoby z niego jeden z najdroższych projektów gazociągowych w Europie.[11] Równocześnie tempa nabrały przygotowania do budowy wspieranego przez UE gazociągu Nabucco. W lipcu podpisano, w obecności m.in. szefa Komisji Europejskiej Jose Manuela Barroso, międzyrządową umowę pomiędzy czterema krajami UE (Austrią, Węgrami, Rumunią, Bułgarią) a Turcją o budowie Nabucco. Natomiast realizację rosyjskich planów Gazociągu Południowego utrudnia brak analogicznych umów ze Słowenią i Austrią, oraz zablokowane w lipcu negocjacje z Bułgarią przez nowego premiera Bojko Borisowa.[12]
\r\n
\r\n\r\nGazowe uzależnienie
\r\n
\r\n
Jak bardzo rosyjska gospodarka jest uzależniona od sprzedaży surowców, przede wszystkim gazu, pokazał światowy kryzys już pod koniec ubiegłego roku przynosząc wyraźny spadek rosyjskiego PKB. Szczególnie w latach 2003-2008, gdy systematycznie rosły ceny ropy i gazu [13], eksport surowców dostarczał rosyjskiemu budżetowi bardzo dużych wpływów. Dzięki temu Rosja mogła spłacić zadłużenie zagraniczne, uzyskać nadwyżkę w budżecie, zgromadzić rezerwy walutowe i stworzyć fundusz stabilizacyjny.[14] W tej sytuacji nie może dziwić, że w Moskwie plany budżetowe dokonywane są w oparciu o założenia średniorocznej ceny baryłki ropy. Duży spadek cen ropy oraz nieprzewidywalna cena w roku 2009 r. już kilka razy zmusiły władze do wprowadzenia znaczących korekt budżetu na rok 2009. Sytuacja nie uległa poprawie w pierwszych miesiącach br. – zgodnie z danymi rosyjskiego urzędu statystycznego Rosstat w pierwszym kwartale 2009 r. PKB spadło o 9,5 proc. w stosunku do tego samego okresu w 2008 r.[15], a w II kwartale spadek pogłębił się do 10,9 proc.[16] Zgodnie z opiniami ekonomistów tak wyraźny spadek PKB świadczy o pogłębianiu się kryzysu i najprawdopodobniej utrzyma się również w 2009 i 2010 roku. Jest to efekt bardzo dużego spadku (o prawie 30 proc.) wpływów budżetowych, głównie z eksportu surowców, planowanych na 2009 r. (w porównaniu z rokiem poprzednim do ok. 190 mld USD). Mimo złej sytuacji gospodarczej w federalnej ustawie budżetowej na rok 2009 zapisano znaczący wzrost wydatków o ok. 30 proc., czego rezultatem będzie po raz pierwszy od 10 lat deficyt budżetowy (ok. 7,4 proc. PKB), który jest finansowany przede wszystkim ze środków funduszu rezerwowego zgromadzonego z wpływów z eksportu surowców energetycznych. Zgodnie prognozami deficyt budżetowy wystąpi także w kolejnych latach, a możliwość finansowania go z funduszu rezerwowego wyczerpie się już w 2010 roku. W konsekwencji konieczne będzie zwiększanie długu publicznego, przede wszystkim wewnętrznego, Rosji. Niewykluczone, że rząd będzie zmuszony zaciągać pożyczki za granicą.[17] To w dłuższej perspektywie może znacznie utrudnić Kremlowi wspieranie finansowe dalszej ekspansji m.in. Gazpromu na rynkach państw UE. Dane za I kwartał 2009 r. pokazują wyraźny spadek eksportu rosyjskiego gazu, przede wszystkim do państw Unii Europejskiej. Zgodnie z danymi Międzynarodowej Agencji Energetyki (IEA) z 15 maja br. za I kwartał br. konsumpcja gazu w UE spadła w I kwartale o 2-3 proc., a import – o ok. 12 proc. w stosunku do wyników za I kwartał 2008 roku. W tym samym czasie dostawy Gazpromu do Europy spadły o 39 proc. (w tym do Niemiec i Włoch o ok. 50 proc.), zaś udział w imporcie gazu na rynek europejski (wraz z tureckim) zmniejszył się z ok. 30 proc. do 18 proc.[18] Spadkowe tendencje utrzymały się również w II kwartale. Na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy Gazpromu 26 czerwca br. władze spółki przedstawiły prognozy, zgodnie z którymi tegoroczne dochody w porównaniu z poprzednim rokiem mogą spaść nawet o 45 proc., tj. o około 29 mld USD.[19] Główna przyczyną tak znacznego spadku sprzedaży są wysokie ceny oferowane przez Gazprom w Europie (obecnie ok. 390- 400 USD/1000 m3), podczas gdy gaz z Norwegii oferowany przez NorskHydro kosztuje ok. 360-370 USD, a gaz sprzedawany przez firmę Shell ok. 330 USD. Firmy te, w przeciwieństwie do Gazpromu, prowadzą elastyczną politykę cenową reagując obniżką cen na spadek popytu, dzięki czemu ich sprzedaż rosła lub w najgorszym wypadku pozostawała bez zmian. W rezultacie rosyjski gaz jest aktualnie najdroższy w Unii Europejskiej. Znaczny spadek sprzedaży Gazpromu w I kwartale 2009 r. był również wynikiem ponad dwutygodniowej przerwy dostaw w trakcie konfliktu gazowego z Ukrainą na początku 2009 r. oraz możliwością okresowego ograniczania odbioru gazu nawet w ramach kontraktów z formułą „bierz lub płać”.[20] W najbliższej przyszłości na poziom wydobycia będzie miał wpływ także brak inwestycji w nowe złoża, przede wszystkim Projekt Jamalski. Ma on stanowić nowe centrum wydobycia gazu w Rosji – w miejsce wyeksploatowanych już złóż zagłębia zachodniosyberyjskiego, gdzie roczne wydobycie spada o ok. 20-25 mld m3 i które obecnie dostarczają ok. 90 proc. rosyjskiego gazu. Zaniechanie tych inwestycji jest dowodem na bieżące trudności finansowe koncernu i mogą mieć poważne konsekwencje dla utrzymania pozycji Moskwy na rynku gazowym.[21] Należy jednak podkreślić, że Gazprom wciąż pozostaje największym dostawcą gazu do państw Unii. Mimo problemów ze sprzedażą koncern nie planuje zmiany sposobów działania w Europie.
\r\n
Kryzys „naftowy”
\r\n
\r\n
Kryzys dotknął również firmy branży naftowej w Rosji. W 2008 roku, po raz pierwszy od dziesięciu lat, spadła roczna produkcja ropy (o 0,8 proc.).[22] Obniżenie poziomu wydobycia, przede wszystkim w drugiej połowie roku, odnotowały prawie wszystkie największe koncerny branży naftowej w Rosji. W dużej mierze jest to wynik obniżki cen na międzynarodowych rynkach i spadku rentowności wydobycia rosyjskiej ropy. Ponadto, jest rezultatem rezygnacji wielu firm z bardzo potrzebnych inwestycji w infrastrukturę wydobywczą z powodu niepewnej przyszłości, a w przypadku firm prywatnych – obaw przed przejęciem przez państwo. Kryzys finansowy i towarzyszący mu spadek cen ropy sprawiają, że prawie wszystkie koncerny branży naftowej (z wyjątkiem Rosniefti) obniżyły prognozy wydobycia i poziom planowanych inwestycji w 2009 roku. Spowoduje to dalszy spadek produkcji ropy, który może wynieść około 3-4 proc. Dla zahamowania spadku wydobycia konieczne byłoby zapewnienie firmom naftowym większej stabilności działania oraz zmiana warunków podatkowych i celnych, których na razie Kreml nie zapowiada.[23]
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nPolityka energetyczna w wydaniu unijnym
\r\n
\r\n
Dla Unii Europejskiej jednym z podstawowych elementów strategii zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego jest prowadzenie dialogu energetycznego z Rosją. Każda ze stron ma interes we wzajemnych relacjach. Jednak w przypadku kryzysu energetycznego pomiędzy Rosją i Unią, państwa członkowskie szybciej i boleśniej odczują brak dostaw surowców, niż Rosja brak wpływów finansowych, co miałoby dla Kremla znaczenie w dłuższej perspektywie czasowej. Przykład stanowi ostatni konflikt gazowy Rosji z Ukrainą w styczniu 2009 roku, w wyniku którego Gazprom wstrzymał dostawy do Ukrainy, która jest głównym krajem tranzytowym rosyjskiego gazu do Europy. W konsekwencji kilka państw Unii zostało na kilkanaście dni w okresie zimowym pozbawionych gazu. Na uwagę zasługuje fakt iż, na tle Unii Europejskiej Rosja od wielu lat prezentuje bardziej spójną i konsekwentną strategię budowy swojej pozycji energetycznej. Natomiast wśród 27 państw członkowskich dominują różne strategie współpracy z rosyjskimi dostawcami. Rosyjskie firmy, mimo sporych problemów w ostatnich miesiącach z uzyskiwaniem kredytów na planowane inwestycje, znajdują się wśród najsilniejszych i najbardziej wpływowych koncernów energetycznych w UE. Choć podkreślić należy wyhamowanie ekspansji rosyjskich firm energetycznych na rynkach europejskich, głównie Gazpromu i firm powiązanych z nim kapitałowo, co na dużą skalę miało miejsce w okresie od 2006 r. do pierwszej połowy 2008 r. Ostateczną ocenę wpływu światowego kryzysu na rosyjską pozycję głównego dostawcy ropy i gazu do Unii Europejskiej kształtować będzie także wewnętrzna sytuacja ekonomiczno-polityczna w Rosji. W ciągu ostatniej dekady bardzo duże wpływy budżetowe ze sprzedaży ropy i gazu gwarantowały stabilność gospodarczą i polityczną. Aktualnie Moskwa jest pozbawiona takich środków finansowych z eksportu surowców. Wyraźne pogorszenie sytuacji budżetowej, jeśli utrzyma się również w przyszłym roku może zachwiać obecnym systemem polityczno-społecznym, co prawdopodobnie osłabi międzynarodową pozycję Moskwy także na rynku surowców. Co więcej, pozycji Kremla może zagrozić coraz bliższa współpraca energetyczna Unii z Ukrainą, której podstawą zgodnie z deklaracjami Brukseli i Kijowa z marca 2009 r. jest sfinansowanie przy pomocy Unii modernizacji ukraińskich gazociągów w zamian za reformy sektora gazowego zgodnie z normami obowiązującymi w UE, tak aby stabilizować tranzyt gazu przez Ukrainę do państw Unii. Realizację tej deklaracji umożliwią przyznane Ukrainie na początku sierpnia br. na mocy porozumienia Kijowa, Brukseli i międzynarodowych instytucji finansowych, środki finansowe w wysokości 1,7 mld USD. Zrealizowanie inwestycji w ukraińskie gazociągi osłabi rosyjski nadzór nad głównym szlakiem tranzytu gazu do Europy. Ponadto na rosyjską pozycję na rynku energetycznym UE w dużej mierze będą miały wpływ unijne reformy idące w kierunku zacieśnienia współpracy energetycznej w ramach Wspólnoty. Jednakże dla przyszłości rosyjskiej branży naftowej i gazowej kluczowa będzie cena baryłki ropy na światowych rynkach.
\r\n
\r\nZasoby energetyczne Rosji
\r\n
\r\n
Rosja posiada największe na świecie złoża gazu ziemnego, szacowane na 43,3 bln m3, co stanowi 23,4% światowych zasobów tego surowca. Pod względem produkcji Rosja jest na pierwszym miejscu w świecie – w 2008 r. wyprodukowała 601,7 mld m3, o 1,4 proc. więcej niż rok wcześniej. Większość z wydobywanego gazu przeznaczona jest na rynek wewnętrzny, w 2008 r. zużycie gazu w Rosji wyniosło 420 mld m3 (o 1,6 proc. mniej niż w 2007 r.), a eksport wyniósł 154,4 mld m3. Unia Europejska stanowi dla Rosji najbardziej dochodowy rynek zbytu, na którym rosyjski gaz sprzedawany jest po dużo wyższych cenach niż na rynku wewnętrznym, na Białorusi czy w Turcji. Głównymi odbiorcami gazu z Rosji są państwa Unii Europejskiej, Turcja i Białoruś. W 2008 r. największą ilość zakupiły Niemcy (36,2 mld m3), Włochy (24,5 mld m3), Turcja (23,6 mld m3), Białoruś (21 mld m3), Węgry (8,9 mld m3) i Francja (8,8 mld m3).[24]
\r\n
Podsumowując należy podkreślić, że choć światowy kryzys finansowy zachwiał pozycją Moskwy na rynku energetycznym, to Kreml wciąż pozostaje kluczowym graczem w energetycznej grze na rynkach Unii Europejskiej.
\r\n
Przypisy:
\r\n
[1] Cyt. za: Wyciszkiewicz E., Perspektywy współpracy energetycznej w regionie Azji Północno-Wschodniej, 2006, s. 3, http://www.pism.pl/.
\r\n[2] Red. Simonow K., Rosja 2006. Raport z transformacji, III Forum Ekonomiczne Europa-Rosja, Wiedeń 23-24.04.2007 r., http://www.forum-ekonomiczne.pl/docs/Raport_2006_RosjaPL.pdf, s. 14 oraz red. Konończuk W., Imperium Putina, s.22, http://www.batory.org.pl/doc/imperium-putina.pdf.
\r\n[3] Gołębiewska M.,Ratunek dla flagowego okrętu: strategia energetyczna Rosji do 2030 r., Nowy Przemysł, 10 grudnia 2007 r.
\r\n[4] Gazprom ma monopol, 07.07.2006, http://gospodarka.gazeta.pl/.
\r\n[5] Łoskot-Strachota A., Pełczyńska-Nałęcz K., Ekspansja Gazpromu w UE - kooperacja czy dominacja, s. 20, http://osw.waw.pl/files/GP_EU.pdf.
\r\n[6] Łoskot-Strachota A., Pełczyńska-Nałęcz K., op. cit.
\r\n[7] Budowę prowadzi spółka Nord Stream w której Gazprom posiada 51% akcji, niemieckie firmy E.ON Ruhrgas 20% i Wintershall Holding 20% i holenderska firma N.V. Nederlandse Gasunie 9% akcji.
\r\n[8] Będzie budowany przez spółkę South Stream, której udziałowcami są Gazprom i włoska firma ENI.
\r\n[9] Łoskot-Strachota A., Pełczyńska-Nałęcz K., op. cit.
\r\n[10] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 24 (99) z 1.07.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[11] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 19 (94) z 20.05.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[12] Kublik A., Putin broni Gazpromu, Gazeta Wyborcza, 7 sierpnia 2009 r., s. 24.
\r\n[13] Cena gazu jest powiązana z rynkową ceną ropy.
\r\n[14] Gazprom zapewnia ok. 8% budżetu skonsolidowanego (budżet federalny i budżety regionalne) – dane za 2004 r. według: Łoskot A., Bezpieczeństwo dostaw rosyjskiego gazu do UE – kwestia połączeń infrastrukturalnych, Warszawa 2005, http://osw.waw.pl/.
\r\n[15] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 19 (94) z 20.05.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[16] Na podstawie: http://www.gks.ru/.
\r\n[17] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 16 (91) z 29.04.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[18] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 19 (94) z 20.05.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[19] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 24 (99) z 1.07.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[20] Najtańszy w UE jest gaz dostarczany przez BP: ok. 196 USD (koncern brytyjski ma w większości dostawy spotowe, w których cena jest bardziej elastyczna niż w kontraktach długoterminowych). W związku z tym kontrahenci Gazpromu ograniczają zakupy surowca w oczekiwaniu na większy spadek cen w drugiej połowie roku (ceny gazu zmieniają się wraz z cenami ropy z opóźnieniem 6-9 miesięcy). Na podstawie: Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 19 (94) z 20.05.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[21] Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 24 (99) z 1.07.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[22] Na podstawie: BP Statistical Review of World Energy June 2009, http://www.bp.com/.
\r\n[23] Dane agencja rosyjskiego Ministerstwa Energetyki CDU TEK za: Biuletyn „Tydzień na Wschodzie”, Nr 2 (77) z 14.01.2009, Ośrodek Studiów Wschodnich; http://osw.waw.pl/.
\r\n[24] Na podstawie: BP Statistical Review of World Energy June 2009, http://www.bp.com/.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się na stronach ![](\"images/stories/psz.jpg\" "\\"Portal")
Publikacja za zgodą wydawcy.
\r\n',1,6,0,41,'2009-09-11 11:08:09',62,'Paweł Wróbel ','2009-09-16 18:18:04',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-11 11:08:09','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,68,'Rosja, Kreml, m gaz, Unia Europejska, PKB, USD, Gazprom, Władimir Putin, Rosnieft, UE, gazociąg, Nabucco','Jak bardzo rosyjska gospodarka jest uzależniona od sprzedaży surowców, przede wszystkim gazu, pokazał światowy kryzys już pod koniec ubiegłego roku przynosząc wyraźny spadek rosyjskiego PKB. Czy Kreml obroni swoją pozycję energetyczną i czy konieczna będzie weryfikacja planów budowy supermocarstwa opartego głównie na bardzo dochodowym eksporcie surowców? W tym kontekście szczególnie istotne są relacje Rosji z Unią Europejską, która stanowi dla Moskwy główny i najbardziej dochodowy rynek zbytu gazu i ropy.',0,867,'robots=\nauthor=Paweł Wróbel'),(171,'Wenezuela uznała Abchazję i Osetię Południową','wenezuela-uznala-abchazje-i-osetie-poludniowa','','\r\n\r\n
\r\n„Wenezuela uznaje niepodległość Osetii Południowej i Abchazji\" - poinformował w Moskwie prezydent Wenezueli Hugo Chavez. Chavez powiedział prezydentowi Rosji Dmitrijowi Miedwiediewowi, że Wenezuela uznaje niepodległość „od dzisiaj\".
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nOświadczenie to zostało przyjęte przez stronę rosyjską z zadowoleniem. „Dziękuję. Wygłosił pan szereg ważnych deklaracji. Obecnie powiedział pan o uznaniu dwóch nowych państw\" - oznajmił Miedwiediew na początku spotkania z Chavezem w swej rezydencji w Barwisze pod Moskwą.
\r\n
\r\nRosyjski prezydent zaznaczył, że „uznanie (niepodległości Osetii Południowej i Abchazji) jest suwerenną sprawą każdego państwa\". „Ale nam nie jest obojętny los tych państw i chciałbym wyrazić panu wdzięczność za podjęcie tej decyzji\" - oświadczył.
\r\n
\r\nChavez dodał: „Wkrótce podejmiemy kroki w celu ustanowienia stosunków dyplomatycznych z tymi państwami\".
\r\n
\r\nTakże prezydent Abchazji Siergiej Bagapsz podziękował Chavezowi, obiecując „rozwój jak najściślejszych więzów politycznych i gospodarczych z Wenezuelą\".
\r\n
\r\nWenezuela jest trzecim państwem na świecie, które uznało niepodległość Osetii Południowej i Abchazji - po Rosji i Nikaragui.
\r\nNormal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4',1,7,0,52,'2009-09-10 13:05:00',62,'Leonid Swiridow','2009-10-02 07:01:40',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-10 13:05:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,21,'Moskwa, Wenezuela, Hugo Chavez, Dmitrij Miedwiediew, Abchazja, Osetia Południowa, Nikaragua, uznanie niepodległości','„Wenezuela uznaje niepodległość Osetii Południowej i Abchazji - poinformował w Moskwie prezydent Wenezueli Hugo Chavez. Chavez powiedział prezydentowi Rosji Dmitrijowi Miedwiediewowi, że Wenezuela uznaje niepodległość „od dzisiaj.',0,967,'robots=\nauthor=Leonid Swiridow'),(173,'Moskwa gotowa do rozmowy z Polską','moskwa-gotowa-do-rozmowy-z-polska','','\r\n
\r\n„Rosja nie ma nic przeciwko temu, aby jeszcze raz przeanalizować wszystko to, co działo się w Europie i świecie w przededniu II wojny światowej\" - oświadczył szef rosyjskiego rządu Władimir Putin.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPutin powiedział to podczas dorocznego spotkania z członkami Klubu Wałdajskiego, skupiającego publicystów, politologów i ekonomistów, specjalizujących się w sprawach Rosji.
\r\n
\r\n„Wszelako chcemy, aby te oceny były obiektywne i aby ta obiektywność pomogła nam stanąć ponad wzajemnymi pretensjami, chwycić się za ręce i pójść naprzód\" - oznajmił rosyjski premier. Putin poczynił te uwagi, odpowiadając na pytanie o perspektywy normalizacji stosunków między Rosją i Polską, zadane przez byłego szefa polskiego rządu Leszka Millera, który w tym roku po raz pierwszy uczestniczy w pracach Klubu Wałdajskiego.
\r\n
\r\nPremier Rosji przypomniał, że analiza spuścizny historycznej była jednym z tematów jego wizyty w Polsce, gdzie 1 września uczestniczył w uroczystościach upamiętniających 70. rocznicę wybuchu II wojny światowej. Putin podkreślił, że „próby podporządkowania problemów lat minionych potrzebom dnia dzisiejszego, w interesie różnych sił politycznych w tym czy innym kraju są kontrproduktywne\".
\r\n
\r\n„Jest to w gruncie rzeczy próba eksploatowania z wyrachowaniem problemów naszej wspólnej historii\" - dodał.
\r\n
\r\n***
\r\n\r\n
\r\nJak podaje rozgłośnie Głos Rosji, obecny na spotkaniu w Klubie Wałdajskim premier Władimir Putin, na prośbę byłego polskiego premiera Leszka Millera o podsumowanie jego najważniejszych wrażeń po wizycie w Polsce, stwierdził m.in.:
\r\n
\r\n\r\n
Najważniejsze było wysłanie, raz jeszcze podkreślam to, wysłanie raz jeszcze sygnału pod adresem narodu polskiego i opinii publicznej, że Rosja pragnie i zamierza kształtować stosunki z Polską jako z państwem zaprzyjaźnionym. Wydaje mi się, że próby wykorzystywania problemów z dawnych lat do potrzeb dnia dzisiejszego w interesie jakichś poszczególnych sił politycznych w tym bądź innym kraju nie są owocne. W zasadzie stanowi to próbę wykorzystywania do własnych interesownych celów problemów z naszej wspólnej historii. Nie mamy nic przeciwko ponownemu przeanalizowaniu tego, co miało miejsce w Europie i na świecie przed wybuchem II wojny światowej. Pragniemy jednak obiektywnych ocen.
\r\n
\r\n
Wobec tego proponujemy dojście do wspólnego zrozumienia na gruncie obiektywnej analizy przeszłości, tego, co naprawdę było przyczyną globalnej katastrofy, która pochłonęła 55 milionów istnień ludzkich. Z tego 27 milionów stracił Związek Radziecki, a 70 procent tej liczby przypada na Rosję. Można zajrzeć do każdej rozprawy i znaleźć tam te dane.
\r\n
\r\n
Każdy naród ucierpiał. Jednak nie trzeba obecnie grzebać się w tym i nadużywać tych danych w dzisiejszej, bieżącej polityce, aby fałszować je i wzniecać wzajemną nienawiść. Uważam że ci, którzy to robią, czynią to specjalnie, aby najpierw wzniecić, a potem własnoręcznie gasić te pożary, jakie oni sami inicjują, uzyskując z tego jakieś preferencje wewnątrzpolityczne dla siebie.
\r\n
\r\n
Wydaje mi się, że przyszłość należy do tych w naszych krajach – a przecież jest to mimo wszystko przytłaczająca większość – którzy chcą nie tylko koegzystować ze sobą w warunkach pokoju, lecz również współpracować ze sobą i przyjaźnić się.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-09-11 16:40:46',62,'Leonid Swiridow','2009-09-16 18:50:10',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-11 16:40:46','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=1\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',9,0,140,'','Rosja, Europa, Leszek Miller, Władimir Putin, Klub Wałdajski, II wojna światowa',0,623,'robots=\nauthor=Leonid Swiridow'),(174,'Putin, Ławrow, Miller','putin-lawrow-miller','','\r\n
\r\nSpotkanie uczestników międzynarodowego klubu „Wałdaj” z Władimirem Putinem w pięknej rezydencji pod Moskwą trwało trzy godziny i zaczęło się od mojego pytania na temat jego niedawnej wizyty w Polsce. Premier powiedział, że przyjeżdżając do naszego kraju chciał wysłać sygnał, że Rosja „chce i zamierza budować stosunki z Polską, jak z państwem przyjaznym\".
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\nOświadczył także, iż nie ma nic przeciwko temu, aby jeszcze raz przeanalizować wszystko to, co działo się w Europie i świecie przed wybuchem II wojny światowej. Dodał, że taki proces powinien odbywać się w warunkach pełnego obiektywizmu, co umożliwi wzniesienie się ponad wzajemne urazy. „Trzeba chwycić się za ręce i pójść naprzód” – oznajmił. Nawiązując do występujących polemik podkreślił, że \"próby podporządkowania problemów lat minionych potrzebom dnia dzisiejszego, w interesie różnych sił politycznych w tym czy innym kraju są kontrproduktywne\". Przyszłość należy do tych, którzy chcą współpracować i się przyjaźnić - podkreślił.
\r\n
\r\nWątki polskie kontynuowałem na spotkaniu z ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem. Zapytałem o tarczę antyrakietową i jej znaczenie dla stosunków rosyjsko – amerykańskich. Ławrow odpowiedział, że projekt amerykańskiej instalacji w Polsce i Czechach ma dużą wagę dla przyszłości stosunków obu krajów. Ocenił, że rząd Busha chciał zamknąć sprawę tarczy jeszcze przed wyborami, aby uniemożliwić jakikolwiek manewr swoim następcom. Rosja nie odrzuca koncepcji tarczy w ogóle – przeciwnie jest gotowa współpracować z USA, ale przy projekcie zwalczającym prawdziwe zagrożenie, a nie wydumane. W tej sprawie, przedłożyła alternatywne propozycje, które są analizowane przez administrację Obamy. Ławrow wskazał, że problem tarczy nabrał nowego kontekstu po wojnie z Gruzją. Ujawnił, że przed konfliktem na Kaukazie Condoleezza Rice powiedziała mu, iż „jeśli Saakaszwili spróbuje rozwiązania siłowego może zapomnieć o NATO”. Odnosząc się do relacji z Polską Ławrow ocenił, że rząd premiera Tuska wykazuje dużo pragmatyzmu, co ułatwia pozytywne kontakty. Podkreślił, że trzeba reanimować wszystkie struktury współpracy i dążyć do tego, aby historia nie przeszkadzała w bieżących i przyszłych odniesieniach.
\r\n
\r\nW nowoczesnym kompleksie „Gazpromu” spotkaliśmy się z Aleksiejem Millerem. Zapytałem szefa tego giganta, dlaczego woli budować droższy gazociąg po dnie Bałtyku niż tańszy biegnący przez Polskę. Miller odpowiedział, że bezpośrednim powodem była odmowa przez polskie władze (rząd Buzka i prezydent Kwaśniewski) zgody na budowę nitki łączącej gazociągi Białorusi i Słowacji z pominięciem Ukrainy. Dla Polski Ukraina była ważniejsza niż plan dużego tranzytu przez Polskę. \"Wasz kraj stracił miliony dolarów, a my wybraliśmy projekt biegnący prosto z Rosji do Niemiec\" – oświadczył Miller.
\r\n
\r\nSzef „Gazpromu” ocenił, że wciągu ostatnich lat jego firma przeobraziła się w prawdziwy, globalny koncern. „Możemy dostarczyć gaz gdziekolwiek. Nie ważne gdzie i jak daleko jest odbiorca” – powiedział. Podkreślił także, że rynek rosyjski staje się coraz poważniejszym konkurentem dla eksportu gazu na Zachód. Omawiając przesył paliwa na Ukrainę Miller uznał, że o ile do grudnia tego roku ukraińskie płatności za gaz nie są zagrożone, to w styczniu z uwagi na wybory prezydenckie sytuacja może się zmienić. „Płatność za styczniowe dostawy przypada 7 lutego - mówił Miller. - Kiedy spotykam się z kolegami z ukraińskiego Naftohazu i pytam, co się stanie w tym czasie, odpowiadają mi: po prostu nie wiemy”.
\r\n
\r\nWe wtorek spotkamy się z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem.
',1,6,0,40,'2009-09-13 18:09:00',64,'Leszek Miller','2009-09-17 14:24:15',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-13 18:09:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,139,'Klub Wałdajski, Wałdaj, Putin, Miedwiediew, Rosja, Polska, Ławrow, Europa, NATO, Bush, tarcza antyrakietowa, Condoleezza Rice, Gazprom, Aleksiej Miller, Ukraina, gaz zachód','Spotkanie uczestników międzynarodowego klubu „Wałdaj” z Władimirem Putinem w pięknej rezydencji pod Moskwą trwało trzy godziny i zaczęło się od mojego pytania na temat jego niedawnej wizyty w Polsce. ',0,616,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(175,'Wojsko Polskie w ogniu wojny informacyjnej (cz. II)','wojsko-polskie-w-ogniu-wojny-informacyjnej-cz-ii','','
\r\n![](\"images/stories/mon.jpg\" "\\"")
Tomasz Formicki
\r\nPisząc pierwszą część niniejszego artykułu, jeszcze nie wiedziałem, jak potoczą się dalsze losy generała Waldemara Skrzypczaka, ale napisałem, że politycy takich rzeczy, na jaką zdobył się dowódca Wojsk Lądowych, nie wybaczają. Nigdy. Słowo stało się ciałem i na skutek manipulacji ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha, który stwierdził, że szef Wojsk Lądowych przyznał się do błędu gen. Skrzypczak podał się do dymisji.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nŻołnierz kontra politycy, czyli generała pożegnanie z bronią
\r\n20 lipca br. w sprawie gen. Skrzypczaka spotkali się szef resortu obrony i prezydent RP Lech Kaczyński. Z kancelarii prezydenta dochodziły głosy, że Lech Kaczyński nie chce dymisji generała, jednakże sam prezydent miał stwierdzić, że dowódca Wojsk Lądowych przekroczył granicę. Zresztą sam Lech Kaczyński potwierdził to, mówiąc mediom: „Tylko ze względu na szczególne okoliczności nie zdecydowałem się na wyciąganie konsekwencji\". I gdy wydawało się, że dojdzie do kompromisowego wyjścia z sytuacji i gen. Skrzypczak pozostanie na swojej funkcji do końca kadencji (jeszcze przez miesiąc), wówczas minister ON podał do mediów informację streszczającą swoją rozmowę z generałem, w której szef Wojsk Lądowych rzekomo miał przyznać się do błędu. „Uznał swój błąd\" - z triumfem stwierdził Klich.
\r\n
\r\nDla gen. Skrzypczaka miarka przebrała się i podał się do dymisji. Pod adresem ministra ON postawił zarzut kłamstwa: „Bogdan Klich zmanipulował treść naszego spotkania. (...)Minister Klich dopuścił się nadużyć i pozbawił mnie honoru. Zmanipulował treść naszego spotkania, bo powiedział, że ja się przyznałem do błędu. Powiedział to tak, jakbym ja odwołał wszystkie moje słowa. Tymczasem ja podtrzymuję wszystko, co powiedziałem do tej pory. (...)Zakupy dla polskiego wojska są siermiężne i minister Klich chce tę biurokrację podtrzymać. Niech armia dalej będzie siermiężna, tak jak on chce.\" - powiedział generał „Dziennikowi\" (21.08.2009).
\r\n
\r\nGenerał Skrzypczak nie ukrywał też rozczarowania postawą prezydenta Kaczyńskiego po którym spodziewał się innej reakcji. Dziennikarce „Dziennika\" powiedział: „Widzi pani, jak się politycy dogadali?\". Szef Wojsk Lądowych nie ukrywa swojego rozgoryczenia postawą prezydenta RP. O ile premier Donald Tusk od razu dał wolną rękę Klichowi w rozwiązaniu sprawy gen. Skrzypczaka o czym poinformował sam minister ON: „Pan premier pozostawił w moich rękach rozstrzygnięcie sprawy generała Skrzypczaka\" („Dziennik\" 21.08.09), o tyle można się było spodziewać pewnej reakcji Pałacu Prezydenckiego, czy Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Nic z tych rzeczy. Kilka stricte politycznych uszczypnięć ze strony szefa BBN Aleksandra Szczygły w stronę MON i na tym koniec.
\r\n
\r\nCzęść publicystów i komentatorów na co dzień bezpardonowo atakujących prezydenta Kaczyńskiego tym razem pochlebnie pisała o nim, że nie dał się uwikłać w walkę polityczną i że nie rozpętał burzy politycznej przy tej sprawie. Ot, taka mała nagroda za to, że duży pałac nie przeszkadzał Klichowi w pacyfikacji generała, który odważył się publicznie wytknąć zaniechania i błędy resortowi obrony.
\r\n
\r\nCo więcej ludzie z MON oraz niektórzy komentatorzy zarzucali i nadal zarzucają gen. Skrzypczakowi, że u schyłku swej kadencji wykorzystał okazję do próby wylansowania się i zrobienia kariery politycznej. Są to absurdalne zarzuty bowiem po pierwsze: gen. Skrzypczak postawił na szali całą swoją karierę wojskową i gdyby faktycznie był typowym karierowiczem, to siedziałby cicho na zasadzie obowiązującej w MON i Sztabie Generalnym: BMW - bierny, mierny, ale wierny, a politykom w to graj. Po drugie: już dzisiaj wiadomo, że kariera wojskowa generała już jest raczej zakończona dlatego, że miał odwagę publicznie, tak żeby cała Polska usłyszała powiedzieć o tym, co się dzieje w MON i w armii. Zresztą sam generał nie pozostawił złudzeń, co do swoich intencji: „Do polityki proszę mnie nie mieszać, ja nie jestem politykiem. Proszę zobaczyć, jak się minister zachował. Niegodnie. Skłamał przed kamerą. Jeżeli ktoś manipuluje informacjami, to źle to świadczy o randze tego kogoś, o jego kompetencjach. Jestem teraz w trudnej sytuacji. Widzi pani, jak się politycy dogadali? Jedyna rzecz, jaką w tej chwili żołnierz może zrobić, to odejść\" („Dziennik\" 21.08.09). Z kolei w wywiadzie udzielonym dziennikowi „Polska\" (21.08.09) powiedział: „(...) Dla wojska zawarłbym pakt z diabłem. Ale z Klichem się nie dało. Dlaczego z Klichem nie dało się dogadać? O to należy zapytać psychiatrów\".
\r\n
\r\nGenerał Skrzypczak samotnie, choć z milczącym poparciem przygniatającej większości oficerów i żołnierzy poszedł na wojnę z patologią, która jak rak od 1989 r. drąży MON i armię. I chociaż dysponował czterema dywizjami, sześcioma brygadami, tysiącem czołgów i 60 tys. żołnierzy, to musiał przegrać w starciu z betonem osiemnastu departamentów i kilku biur w MON, z siedmiuset cywilami i bezdusznymi, cynicznymi politykami zarówno partii rządzącej, jak i opozycji.
\r\n
\r\nUżywając nomenklatury wojskowej z punktu widzenia taktyczno-operacyjnego chwilowo poniósł porażkę, jednakże jak na generała przystało jest strategiem i być może patetycznie to zabrzmi, ale poświęcając swoją osobę idąc na otwarte starcie z politykami i urzędnikami zwrócił uwagę całej Polski na stan armii i to co się dzieje w MON. I to jest pozytyw tej sprawy. Opinia publiczna oraz media teraz z dużo większą uwagą niż dotychczas przyglądają się armii i być może to sprawi, że premier Tusk dla którego sondaże i pijar uber alles, chcąc nie chcąc będzie musiał dokonać niezbędnych czynności dla częściowej normalizacji spraw w Wojsku Polskim i MON. Kto wie, być może kiedyś uznamy, że czyn gen. Skrzypczaka z perspektywy strategicznej przyniósł wymierne korzyści armii, bowiem przymusił polityków do podjęcia konkretnych, pozytywnych działań i był kamyczkiem, który poruszył lawinę. Zresztą MON już zapowiedział duże zamówienia w zbrojeniówce. Oczywiście pomiędzy zapewnieniami polityków i urzędników, a wykonaniem obietnicy droga daleka oraz nie wiadomo ile z tych zamówień będzie realizowanych przez polskie firmy z sektora zbrojeniowego, ale fakt jest faktem, że jednak coś w tej materii się ruszyło. Śmiem postawić tezę, że bez słów gen. Skrzypczaka zarówno w MON, jak i całym rządzie nadal trwałby błogi stan bezruchu.
\r\n
\r\nPolitrucy na straży betonu
\r\nGenerał Waldemar Skrzypczak nie będzie miał raczej problemów ze znalezieniem nowej pracy. O polskich wojskowych wysokiego szczebla biją się zagraniczne koncerny. „Już dzwonili do mnie z kilku globalnych firm i wypytywali o gen. Skrzypczaka. To fachowiec i profesjonalista, każdy chce go mieć u siebie\" - powiedział w rozmowie z \"Polska\" (26.08.2009) generał Sławomir Petelicki, twórca jednostki specjalnej GROM, dziś w dużej amerykańskiej firmie doradczej. Do czego przydają się wielkiemu biznesowi byli żołnierze? „Ludzie pracujący w wojsku czy służbach oprócz ogromnej wiedzy nie związanej tylko z bezpieczeństwem mają coś znacznie wartościowszego: kontakty. Wiadomo, że człowieka, który dajmy na to pracował w lotnictwie, będzie poszukiwała firma, która w lotnictwo inwestuje pieniądze. Taki ktoś zna przecież ludzi z branży, więc będzie doskonałym lobbystą\" - tłumaczy generał Gromosław Czempiński, były szef UOP.
\r\n
\r\nWygląda na to, że żyjemy w bardzo bogatym i dobrze prosperującym kraju, że stać nas oddawanie obcym koncernom takich fachowców jak gen. Skrzypczak. Przyjrzyjmy się zatem merytorycznemu przygotowaniu niektórych osób będących w MON. Szef resortu Bogdan Klich jest z zawodu psychiatrą. Dyrektorem generalnym MON jest Jacek Olbrycht, który wcześniej zajmował się reklamą i pijarem, a jedynym jego atutem (w oczach ministra Klicha rzecz jasna) jest chyba to, że pochodzi z tego samego miasta co jego pryncypał, czyli z Krakowa. W gabinecie politycznym Klicha zasiadają panie Barbara Bartkowska i Małgorzata Gąsiorowska, które wcześniej prowadziły panu ministrowi biuro poselskie, czy Jerzy Popiel, 30 - letni działacz PO, członek krakowskiego zarządu tej partii, pracujący wcześniej w Małopolskim Urzędzie Marszałkowskim i tamtejszym oddziale NFZ. Takich przykładów w MON jest dużo więcej. Powstaje pytanie: jak to się ma do słów Donalda Tuska, który podczas kampanii wyborczej w 2007 r. przekonywał nas, że PO będzie obsadzała stanowiska merytorycznie przygotowanymi ludźmi, a nie z klucza partyjnego?
\r\n
\r\nGen. Petelicki odejście gen. Skrzypczaka podsumował: „To triumf betonu. Minister nie był w stanie dojść do porozumienia z najlepszym dowódcą Wojsk Lądowych. Stracą na tym całe siły zbrojne\" („Rzeczpospolita\" 21.08.09).
\r\n
\r\nStrażnicy betonu z MON zadbali, aby przez przypadek ktoś z kadry oficerskiej nie pomyślał, że coś się zmienia na lepsze. W zaciszu koszar i gmachów wojskowych zaczęła się pacyfikacja tych, którzy odważyli się głośno popierać gen. Skrzypczaka. 20 lipca br. w siedzibie dowództwa Wojsk Lądowych w warszawskiej Cytadeli odbyła się cotygodniowa odprawa. Przyjechał na nią delikatnie rzecz ujmując wzburzony wiceszef MON Czesław Piątas. Chodził wśród oficerów i żołnierzy, nakazując aby się nie ważyli postawić tak jak gen. Skrzypczak. Podchodził do danej osoby i pytał: „Może pan się z tym nie zgadza? A może pan?\".
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nCzesław Piątas uchodzi w resorcie za tego, który jest uosobieniem betonu. O Piątasie wypowiedział się gen. Skrzypczak: „Podczas mojej nieobecności wiceminister Czesław Piątas, były szef sztabu, który doradza Klichowi, ustawił kadrę dowódczą i mówił, że to, co ja robię, to robię dla kariery. Nie mają prawa tak mówić! To skandal, że on mnie oskarża o chęć zrobienia kariery politycznej! Powiem to otwarcie, okres, kiedy Piątas kierował sztabem generalnym był okresem ciemnogrodu w siłach zbrojnych. To największy mąciwoda i szkodnik w armii\" („Dziennik\" 21.08.09).
\r\n
\r\nPodobnie gen. Petelicki na betonie nie zostawia suchej nitki: „Piątas - jeszcze w czasach, gdy ministrem był Szmajdziński, a on sam kierował sztabem - zaproponował by zlikwidować GROM. Stwierdził, iż Polska i tak nie prowadzi działań wojskowych za granicą, więc wystarczy, jak GROM będzie miał 30 żołnierzy, bo świetne jednostki antyterrorystyczne ma policja. To typowy przykład wstecznego myślenia betonu. Niestety, w armii jest go nadal za dużo. To nie tylko Piątas, ale też gen. Mieczysław Stachowiak, zastępca szefa sztabu generalnego. Przecież on kiedyś podczas ćwiczeń stracił 90 proc. żołnierzy podczas pierwszego dnia manewrów. Co więc z tego, że obecny szef sztabu gen. Franciszek Gągor jest wybitnym wojskowym, skoro musi pracować z takimi ludźmi\" („Polska\" 18.08.09).
\r\n
\r\nNiestety beton w MON trzyma się twardo i to bez względu na zmieniające się kolejno ekipy rządzące. Zresztą beton jest nie tylko w MON. Wystarczy uważniej przyjrzeć się „Bumarowi\", aby tam także dostrzec podobne zjawisko. Wśród kadry oficerskiej o betonie w MON krąży ponury dowcip, że jest on jak Rolling Stonesi: był, jest i będzie.
\r\n
\r\nBBN - niewykorzystywany potencjał
\r\nNa tle betonu i panujących w związku z tym porządków (a w zasadzie nieporządków) w MON od początku kadencji prezydenta Lecha Kaczyńskiego otwierała się przed nim i jego środowiskiem pewna szansa. Otóż jeśli MON od lat ewidentnie nie wywiązywał się należycie ze swoich obowiązków prezydent Kaczyński, który tak chętnie przy okazji różnego rodzaju rocznic i uroczystości patriotycznych utożsamia się z Wojskiem Polskim mógł stworzyć realną alternatywę dla MON, nie umniejszając w niczym resortowi obrony. Mam na myśli BBN, który jest ośrodkiem ewidentnie niewykorzystywanym do celów, które mógłby realizować z wielką korzyścią dla państwa polskiego. Niestety, według piszącego tę rzecz środowisko prezydenta zmarnowało cztery lata, bowiem BBN zarówno merytorycznie, jak i mentalnie niewiele różni się od MON. A przecież BBN jako instytucja doradzająca prezydentowi RP mógłby spełniać rolę kuźni, gdzie w ogniu merytorycznej oraz analitycznej pracy wykuwana by była myśl geostrategiczna dla Polski. Poza tym w BBN mogliby być szkoleni i przygotowywani najbardziej uzdolnieni młodzi ludzie związani z szeroko pojętym bezpieczeństwem narodowym, w którym powoli, systematycznie byliby wdrażani do pracy na najtrudniejszych i najbardziej odpowiedzialnych odcinkach pracy w administracji państwowej. BBN w myśl tej koncepcji powinien spełniać nie tylko rolę doradczą przy prezydencie, ale także koncepcyjną oraz edukacyjną. Jednakże do tego prezydent musiałby okazać się politykiem na miarę męża stanu zdobywając się na faktyczną, a nie werbalną ponadpartyjność i ściągnąć do BBN najwybitniejszych w skali kraju fachowców, wśród których są także ludzie, którzy mają odmienny światopogląd od prezydenta.
\r\n
\r\nTymczasem BBN jest typową przechowalnią ludzi sympatyzujących z PiS i co gorsza, używany jest na poletku politycznym do rozmaitych, nie najwyższych lotów gier i gierek pomiędzy Pałacem Prezydenckim, a Kancelarią Premiera i środowiskiem PO. Traci na tym nie tylko BBN, ale także prestiż państwa oraz autorytet prezydenta RP.
\r\n
\r\nMy ze spalonych WSI...
\r\n20 sierpnia br. gen. Skrzypczak część dokumentów świadczących o tym, że od dłuższego czasu zgłaszał do MON problemy z uzbrojeniem i wyposażeniem żołnierzy osobiście skierował do Służby Kontrwywiadu Wojskowego. I tutaj stajemy przed problemem funkcjonowania wojskowych służb specjalnych po tornadzie jakie przeszło w nich za czasów Antoniego Macierewicza.
\r\n
\r\nNiedawna głośna w mediach sprawa szyfranta wywiadu wojskowego, chorążego Stefana Zielonki pokazuje, że w wojskowych specsłużbach (zarówno w wywiadzie, jak i kontrwywiadzie) nie dzieje się najlepiej.
\r\n
\r\nChorobą, która od 1989 r. dręczy służby specjalne (nie tylko wojskowe, ale także cywilne) jest fakt, że politycy starają się je wykorzystać do swoich partykularnych celów, wciągnąć część oficerów w różnego rodzaju zależności i układy. Mówi o tym chociażby obecny minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski w książce „Strefa zdekomunizowana\". Zarzucił w niej politykom, że upolityczniali działalność Wojskowych Służb Informacyjnych.
\r\n
\r\nW 2005 roku do władzy doszedł PiS. Partia braci Kaczyńskich z poparciem PO, rękoma Antoniego Macierewicza zlikwidowała WSI, którym zarzucano: od działalności na rzecz Rosji do działalności przestępczej części jej oficerów. Owocem pracy komisji likwidacyjnej był osławiony już dokument zwany potocznie „Raportem Macierewicza\".
\r\n
\r\nW „Raporcie\" opublikowano materiały, w których ujawniono dane pracowników służb specjalnych i agentury oraz formę prowadzenia działań wywiadowczych i kontrwywiadowczych. Wystarczy podać przypadek ppłk. Wiesława Kowalskiego, oficera WSI pracującego pod przykryciem na Bliskim Wschodzie. Podanie jego personaliów oraz szczegółów działalności wywiadowczej, to zagrożenie dla ludzi, z którymi pracował i których zwerbował. Innym przykładem jest ujawnienie czynności w operacjach kontrwywiadowczych przeciwko Rosji (str.39 - 43 „Raportu\"). Dla rosyjskich analityków jest to prostu prezent, bowiem pokazano słabe punkty ich metod oraz zaprezentowano pełną gamę rozwiązań, stosowanych przez polskie wojskowe służby specjalne.
\r\n
\r\nW żadnym cywilizowanym kraju w ten sposób - przy świetle kamer telewizyjnych nie robi się porządków w służbach specjalnych. Przykładem tego jest sprawa tzw. „piątki z Cambridge\". W latach 30. radziecki wywiad zwerbował kilku wartościowych agentów wśród lewicujących studentów brytyjskich. Grupa ta zajmując coraz wyższe stanowiska w dyplomacji i angielskich służbach specjalnych dokonała sporych spustoszeń w systemie bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii na trudną do dzisiaj określenia skalę. Jednakże Anglicy nigdy nie wpadli na pomysł, aby rozwiązywać służby specjalne. Dokonano przebudowy, zwolniono pracowników, jednakże odbywało się to bez rozgłosu. Nie ujawniono też ani metod działania, ani agentów i pracowników kadrowych. Podobnie było w przypadku sprawy Aldricha Amesa, byłego oficera operacyjnego CIA, który piastował m.in. stanowisko szefa kontrwywiadu CIA. Jak się okazało Ames współpracował z radzieckimi, a po rozpadzie ZSRR z rosyjskimi służbami specjalnymi. Jednakże nikomu z rządzących w USA nie przyszło do głowy rozwiązanie CIA i ujawnianie jej aktywów. Tak to się robi na Zachodzie.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW tym kontekście oddajmy głos obecnemu ministrowi Spraw Zagranicznych Radkowi Sikorskiemu, który we wcześniej wspomnianej książce dzieli się z czytelnikami spostrzeżeniami z kierowaniem resortem Obrony Narodowej za rządów PiS: „(...) Dowiedziałem się jednak wystarczająco wiele, żeby stwierdzić, że przy wszystkich swoich grzechach Wojskowe Służby Informacyjne miały na koncie też sukcesy. O większości spraw nie mogę mówić, ale niektóre przykłady są znane. Choćby ten, że w Iraku oficerowie WSI schwytali zabójców polskiego reportera wojennego Waldemara Milewicza. Po powrocie do kraju dostali ode mnie nagrody finansowe. Uznałem, że należy im je przyznać, zwłaszcza w atmosferze bardzo wobec WSI nieprzychylnej. A to byli akurat ludzie, którzy dobrze wykonywali swoją robotę. W gruncie rzeczy - podobnie jak wielu ich kolegów - płacili za błędy poprzedników. Odniosłem bowiem wrażenie, że od pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych zaangażowanie polityczne WSI malało. W miarę upływu czasu tego typu sprawy przesunęły się na margines, a w centrum znalazły się kwestie czysto wojskowe. Pamiętajmy też, że do polityki wciągnęli oficerów politycy. (...) Tymczasem znacząco obniżyła się także średnia wieku w WSI. W momencie likwidacji wynosiła zaledwie trzydzieści pięć lat. W latach dziewięćdziesiątych rozpoczęło tam pracę wielu młodych ludzi, zaraz po studiach, bardzo zdolnych, niemających nic wspólnego ze starymi układami. (...) Podobało mi się również wiele analiz, które dostawałem z WSI - na przykład zestawienia porównawcze sprzętu wojskowego z całego świata. Gdy zastanawialiśmy się, czy kontynuować któryś z naszych programów zbrojeniowych, dzięki tym analizom wiedzieliśmy, jakie są trendy technologiczne. Dobrze wspominam również techniczną analizę systemu tarczy antyrakietowej. W dniach kryzysu politycznego na Ukrainie analizy WSI były w kilku kluczowych przypadkach celniejsze niż te z Agencji Wywiadu (...) Mam wrażenie, że większość zatrudnionych tam ludzi chciała po prostu wykonywać swoje obowiązki. Na razie nie widziałem dowodów na to, aby był to jakiś związek przestępczy. Pamiętajmy też, że między służbami wojskowymi a cywilnymi od zawsze istniała zdrowa dla państwa rywalizacja. Jak powiedział mi jeden z weteranów WSI jeszcze z czasów Peerelu: „Ziścił się odwieczny cel SB, aby nas zlikwidować\". (...) Typowy przykład to słynna afera bakszyszowa z oficerami, którzy w Iraku brali łapówki. Przypisuje się ją Wojskowym Służbom Informacyjnym, a tymczasem ona przez te służby została wykryta i dzięki nim trafiła do sądu! To samo z handlem bronią. Czasami państwo potrzebuje dostarczyć broń partnerom niekoniecznie najczystszej wody i kto, jeśli nie służby tajne ma taką operację wykonać?(...) Wniosek jest taki, że mówiąc o WSI, trzeba zachować proporcje, a nie powielać własną propagandę\" (Łukasz Warzecha - „Strefa zdekomunizowana. Wywiad rzeka z Radkiem Sikorskim\", str. 210 - 211). Tyle Sikorski, któremu chyba nikt nie zarzuci inklinacji prorosyjskich, czy „komunistycznych\".
\r\n
\r\nCo ciekawe podczas czystek w trakcie rozwiązywania WSI nie dokonano kompleksowych zmian. Odpowiedzialny za kontrwywiad Macierewicz nie wyczyścił chociażby „Bumaru\" z występujących tam patologii. To za czasów PiS i szefowania przez Macierewicza Służbą Kontrwywiadu Wojskowego do Stoczni Gdańsk wszedł „Donbas\", którego szef Siergiej Taruta na łamach portalu emeconomy.com przyznał się do powiązań z Siemionem Mogilewiczem - szefem najgroźniejszej rosyjskiej grupy przestępczej w Eurazji tzw. „Sołncewskiej braci\". Teraz do przejęcia „Donbasu\" szykują się rosyjscy biznesmeni z Romanem Abramowiczem na czele.
\r\n
\r\nMetody pracy SKW i nowych ludzi wprowadzonych przez Macierewicza wcale nie opierały się na modelu działania operacyjnego i strategicznego przedwojennej „Dwójki\", która teoretycznie dla postpiłsudczykowskiego PiS powinna być pewnym wzorcem. Opierano się nadal na modelu wschodnim - prowokacji (czytaj: zbieraniem haków na żołnierzy), a pokłosiem tego była sprawa siedmiu żołnierzy z Nangar Khel, czy chociażby kompromitujące zdjęcia żołnierzy SKW na portalu Nasza - Klasa na tle map operacyjnych.
\r\n
\r\nZ perspektywy czasu można ocenić, że w wojskowych służbach specjalnych nie tylko, że nie poprawiła się sytuacja, ale kryzys i chaos w ich łonie pogłębił się. Wewnętrznie rozbite, podzielone na grupy i grupki, z bojaźliwością spoglądające na beton i polityków są obecnie biurokratyczną imitacją tychże służb.
\r\n
\r\nDlatego można mieć poważne wątpliwości, czy dokumenty złożone do SKW przez gen. Skrzypczaka będą właściwie wykorzystane do uzdrowienia i poprawy sytuacji w Wojsku Polskim, a nie wsiąkną gdzieś w zakamarkach gmachu przy ul. Oczki.
\r\n
\r\nDokąd to wszystko zmierza?
\r\nObserwując i analizując to co obecnie dzieje się z Wojskiem Polskim wnioski nasuwają się same. Trwa systematyczny demontaż nie tylko WP, ale także polskiego sektora zbrojeniowego i chociaż są to mocne słowa, to za swoje decyzje, tudzież zaniechania niektórzy politycy i urzędnicy powinni znaleźć się w kręgu zainteresowania prokuratury. Także działalność pewnych osób w sektorze zbrojeniowym daje podstawy do mówienia o sabotażu gospodarczym.
\r\n
\r\nCybernetyczna analiza jednoznacznie wskazuje na to, że pomiędzy Sztabem Generalnym WP, MON i sektorem zbrojeniowym jest zakłócone sprzężenie zwrotne, czego dobitnym dowodem jest opisywane w poprzedniej części niniejszego artykułu zachowanie szefa MON, gdy „Bumar\" nie wywiązał się na czas z dostawy KTO „Rosomak\" dla armii.
\r\n
\r\nRyba psuje się od głowy. To politycy dają przyzwolenie na ten nienormalny stan rzeczy i tylko politycy mogą być katalizatorem poważnych zmian na rzecz uzdrowienia sytuacji. Jeżeli chodzi o stan WP oraz o szeroko pojęte bezpieczeństwo państwa, to politycy kolejnych ekip rządzących od 1989 r. mają sporo za uszami. Są na to dowody i dokumenty. Cóż z tego jeśli w naszym kraju wymiar sprawiedliwości w przypadku osób ze świecznika działa na zlecenie polityczne. Kruk krukowi oka nie wykole i politycy zamiatają niewygodne dla siebie sprawy pod dywan na zasadzie: po co mam komuś brudy wyciągać, jak nie mam gwarancji, że i mnie ktoś nie wyciągnie. W ten sposób politycy szachują się wzajemnie i trwa chocholi taniec w MON (i nie tylko w tym resorcie).
\r\n
\r\nNa polskiej scenie politycznej nie ma siły, która potrafi myśleć w kategoriach państwa, strategii i polskiej racji stanu. Perspektywa czasowa całej naszej klasy politycznej nie trwa dłużej niż kadencja sejmu i to jest przekleństwo, które wisi nad Rzeczpospolitą. Póki co, nie pozostaje nic innego jak pilnować, aby temat wyposażenia armii i sytuacji w WP nie wygasł, podtrzymywać zainteresowanie opinii publicznej sprawami wojska oraz przymusić wręcz premiera, jak i MON do wywiązania się z obietnic, a to łatwe nie będzie.
\r\n
\r\nAutor specjalizuje się w walce informacyjnej i wojnie psychologicznej.
\r\n.
\r\n',1,6,0,41,'2009-09-14 10:37:36',62,'Tomasz Formicki','2009-09-19 18:14:14',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-14 10:37:36','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,67,'Wojsko Polskie, Skrzypczak, Klich, GROM, Kaczyński, prezydent, MON, Macierewicz, Afganistan, Czesław Piątas, Ames','Pisząc pierwszą część niniejszego artykułu, jeszcze nie wiedziałem, jak potoczą się dalsze losy generała Waldemara Skrzypczaka, ale napisałem, że politycy takich rzeczy, na jaką zdobył się dowódca Wojsk Lądowych, nie wybaczają.',0,942,'robots=\nauthor=Tomasz Formicki'),(176,'Drugi front rosyjskiej armii','drugi-front-rosyjskiej-armii','','
\r\n![](\"images/stories/10)
Marian Szołucha
\r\nRecenzja: Arkadij Babczenko, Dziesięć kawałków o wojnie. Rosjanin w Czeczenii, Wyd. W.A.B., 2009
\r\n
\r\nSięgając po literaturę faktu, szczególnie tę o tematyce wojennej, czytelnik najczęściej zadaje sobie dwa pytania: czy autor aby nie koloryzuje w swoich wspomnieniach, chcąc podnieść atrakcyjność publikacji, a z drugiej strony - czy nie przemilcza niewygodnych dla siebie lub kogoś, kogo chce lub musi chronić, wydarzeń? Jednak w tym przypadku, nawet jeśli przyjąć, że Arkadij Babczenko w pewnych miejscach nieco przesadza, a w innych niedopowiada, lektura jest i tak porażająca.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPoraża natomiast nie tyle okrucieństwo czeczeńskiej wojny. O jej zaciętości i skali - mówiąc eufemistycznie - wszelkiego rodzaju nadużyć, świat wie od pierwszego wystrzału jesienią 1995 r. Największe wrażenie, w którym od pewnego momentu przeważa chyba zwyczajne niedowierzanie, robi na czytelniku opis codziennego życia rosyjskiej armii. Relacje pomiędzy żołnierzami poszczególnych roczników, specjalności i stopni wojskowych to dodatkowy krwawy front sił zbrojnych tego, bądź co bądź mocarstwa.
\r\n
\r\nTa garść wspomnień prostego poborowego to dowód na to, że wszechobecne bestialstwo, demoralizacja, chaos, alkoholizm, korupcja, słowem wszelkie wynaturzenia, jeszcze kilka lat temu toczyły organizm rosyjskiej armii od szeregowca do generała, jak matuszka rodina długa i szeroka. A wojna stała się tylko dodatkowym katalizatorem tych zjawisk. Trudno zresztą przypuszczać, by dzisiaj wiele się w tej kwestii zmieniło. Leczenie tak głębokiego stadium choroby, nawet zakładając (pewnie zresztą nazbyt optymistycznie) determinację i kunszt lekarza, musi potrwać.
\r\n
\r\nFakt, że autor nie jest wojującym pacyfistą, kosmopolitą ani miłośnikiem islamu, dodaje jego relacjom, oprócz wiarygodności, również cechy, którą trudno sprecyzować, ale dzięki której czytelnik bardziej osobiście przeżywa opisane zdarzenia, utożsamia się z opowiadającym i stara się zrozumieć wszystko to, co składa się na jego tragiczne położenie.
\r\n
\r\nArkadij Babczenko, rocznik 1977, moskwianin, weteran obu czeczeńskich wojen, z wykształcenia prawnik, zawód wykonywany - dziennikarz, jeden z tysięcy rosyjskich chłopców, których służba w armii co prawda nie zabiła, ale - jak sam twierdzi - zmieniła na całe życie, budzi szacunek i litość. Szacunek za to, że przetrwał i miał odwagę opisać rzeczywistość, której doświadczył na własnej - dosłownie - skórze. A litość? Cóż, trzeba przeczytać tę książkę...
',1,1,0,46,'2009-09-15 00:00:00',62,'Marian Szołucha','2009-09-21 17:07:41',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-15 00:00:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',8,0,15,'Rosja, Czeczenia, wojna','Recenzja: Arkadij Babczenko, Dziesięć kawałków o wojnie. Rosjanin w Czeczenii, Wyd. W.A.B., 2009\r\n\r\nSięgając po literaturę faktu, szczególnie tę o tematyce wojennej, czytelnik najczęściej zadaje sobie dwa pytania: czy autor aby nie koloryzuje w swoich wspomnieniach,\r\n',0,868,'robots=\nauthor=Marian Szołucha'),(177,'Niedźwiedź na celowniku ','niedzwiedz-na-celowniku------','','![](\"images/stories/cel.jpg\" "\\"Fot.:")
Paweł Fleischer
\r\nZeszłoroczna wojna pomiędzy Rosją i Gruzją spowodowała kryzys w relacjach NATO – Rosja, co doprowadziło do zawieszenie prac Rady, zamrożenia wymiany informacji wojskowych oraz personelu wojskowego. Mija dwadzieścia lat po upadku muru berlińskiego i pięć lat po ustanowieniu Rady NATO – Rosja. Przywódcy NATO uskarżają się na trudny dialog z Moskwą. Zamiast tego powinni korzystać z okazji, aby ponownie zdefiniować cele i strategię współpracy z Rosją i rozwinąć nowe, bardziej realistyczne podejście, które będzie kładło nacisk na wspólne rozwiązywanie problemów.
\r\n
\r\n','\r\nNiespokojna historia
\r\nHistoria relacji NATO - Rosja cierpi głównie na brak zaufania pomiędzy partnerami, które nawet przed wojną w sierpniu 2008 roku mogłyby być ledwo uznane, jako prawdziwie partnerskie. Ponadto, konstrukcja współpracy, wliczając w to Radę Rosja-NATO, nie stworzyła sensownego strategicznego zbliżenia. Jest to w dalszym ciągu spowodowane problemami w przezwyciężaniu postrzegania Rosji, jako spadkobierczyni ZSRR a nie państwa starającego się dokonać rozliczenia z przeszłością. Z moskiewskiej perspektywy, relacje z lat dziewięćdziesiątych i początku XXI wieku były szeregiem upokorzeń, w których NATO lub ważne państwa członkowskie tej organizacji wykorzystywały tymczasową słabość Rosji: Rozszerzenie NATO w 1999 i znów w 2004, wojna w Kosowie, nie ratyfikowanie Traktatu CFE, wycofanie się USA z Traktatu IBM, wsparcie Zachodu dla „kolorowych rewolucji” w Gruzji i Ukrainie, amerykańskie plany rozmieszczenia tarczy antyrakietowej w Europie. Wymienione przeze mnie zagadnienia oraz wydarzenia Rosjanie interpretują, jako w pewnym stopniu zbyt poważnie odnosząc je do racji stanu swojego kraju, inne, jako ignorujące rosyjską pozycję w świecie.
\r\n
\r\n\r\n
Wojna rosyjsko - gruzińska przyłapała NATO zupełnie nieprzygotowane do takiej sytuacji. Unia Europejska w tym momencie zdobyła dodatkowe punkty dzięki aktywnej prezydencji francuskiej, która pomogła wynegocjować zawieszenie broni i rozmieszczenie obserwatorów. Skutkiem ubocznym tej wojny jest to, że Rosja odkryła w Unii Europejskiej potencjalnego gracza w dziedzinie bezpieczeństwa, który może zastąpić NATO. Rosjanie preferują prowadzenia bilateralizmu w wielostronnych instytucjach, prowadząc niekiedy do rozbicia jedności tych instytucji. Aktualnie Kreml próbuje przystąpić do dialogu o bezpieczeństwie z nową administracją amerykańską, co odkłada relacje z NATO na dalszy plan. Rosyjscy przywódcy oskarżyli NATO o złamanie relacji i utrzymują, że obecnym zadaniem NATO jest przywrócenie im pierwotnego kształtu. Ponadto rosyjscy decydenci wielokrotnie domagali się, w odniesieniu do operacji NATO w Afganistanie, że potrzebują Rosji bardziej niż Rosja potrzebuje NATO.
\r\n
\r\n
Ale ten argument, kto kogo bardziej potrzebuje jest bezcelowy, bo nikt nic nie zyskuje nie rozmawiając. Obecny problem stosunków Rosja - NATO można włączyć w okres zimnowojenny, różniący się środowiskiem i kulturą strategiczną. Zimno Wojenne dziedzictwo nadal kształtuje wzajemne postrzeganie. Rosjanie nadal patrzą na NATO, jako anty rosyjską organizację, która pozostaje groźbą dla ich bezpieczeństwa, wbrew jasnemu stanowisku NATO, że Sojusz jest obronny i nie jest skierowany przeciw komukolwiek. Rosyjscy decydenci oceniają NATO również, jako instrument polityki USA zarówno w Europie jak i Euroazji. W końcu wierzą, że rozszerzenie NATO jest próbą gry o sumie zerowej - zapewniamy bezpieczeństwo państwom NATO, kosztem Rosji. Członkowie NATO są podzieleni w postrzeganiu Rosji. Wiele zachodnio europejskich państw nie dostrzega w Rosji zagrożenie. Prezydent Francji dał temu wyraz podczas konferencji o bezpieczeństwie w Monachium w lutym tego roku. Zaproponowała stworzenie partnerstwa z Moskwą w celu zapobiegania problemom europejskim jak i poza tym obszarem, włączając w to Afganistan. Ale pewna liczba państwa członkowskich, włączając w to sąsiadów Rosji, nadal postrzega Moskwę, jako potencjalną groźbę. Jest to spowodowane zaszłościami historycznymi i coraz bardziej stanowczą postawą Moskwy.
\r\n
\r\n
Kilka państw pragnie być członkiem NATO głównie z powodu Artykułu 5, aby posiadać zabezpieczenie przed potencjalną agresję z Rosji. Ataki cybernetyczne z 2007 roku na Estonię i odcięcie dostaw gazu naturalnego z Rosji w tym roku w wyniku sporu pomiędzy Moskwą i Kijowem tylko potwierdziły, że zagrożenia istnieje i staje się coraz bardziej złożone. Powstały nowe naciski pośród państw członkowskich, aby potwierdzić gwarancje zapisane w Artykule 5 przez wyraźne stworzenie contigency planning (pl. - planowanie ewentulnościowe) w celu uspokojenia sąsiadów Rosji. Rosjanie są zainteresowani popieraniem przez NATO amerykańskiego planu systemu obrony przeciwrakietowej i kontynuowaniu polityki otwartych drzwi w odniesieniu do przyszłego rozszerzenia Sojusz. Główne różnice wynikają z kształtu zagrożeń postrzeganych w kulturze strategicznej i sposobu odpowiadania na nie. Rosja nadal postrzega bezpieczeństwo w dziedzinie geograficznej i Realpolitik. Jej przywódcy pozostają zaniepokojeni wpływem zewnętrznych graczy na obszary postrzegane przez nich, jako przestrzeń bezpieczeństwa Rosji i w dalszym ciągu widzą takie zachowanie, jako grę o sumie zerowej. Rosyjscy specjaliści ds. bezpieczeństwa wyczuwają, że niestabilne regiony przylegające do granicy Federacji, były przez nich zdominowane kiedyś przez wieki. Rosja odeszła od zimnowojennego do przed - zimnowojennego sposobu myślenia o bezpieczeństwie. Moskwa pozostaje niechętna współpracy z innymi aktorami na arenie międzynarodowej w zażegnywaniu potencjalnych źródeł niestabilności w Euroazji. Ponadto, uznaje, że najefektywniejszą strategią w radzeniu sobie w relacjach z innymi państwami na Południowym Kaukazie albo Azji Środkowej jest rywalizacja.
\r\n
\r\n
W związku z tym prezydent Dymitr Medwiediew zaproponował NATO i Zachodowi uznanie post -sowieckich terytoriów, jako strefy rosyjskiego „uprzywilejowania”. Bezpieczeństwo pojmowane przez NATO jest różne i nie tylko z powodu tego, że nie koncentruje się na geografii od końca Zimnej Wojny. NATO i rządy państw członkowskich kładą nacisk na \"deterytorializację\" wielu współczesnych zagrożeń i bardziej niż uprzednio zajmuje się misjami obszaru out-of-area (poza obszarem traktatowym) takimi jak Afganistan. W przeciwieństwie do Rosji, NATO jest wielostronną organizacją, gdzie różne doktryny strategiczne koegzystują. Moskwa uważa, że NATO jest rezultatem różnorodności, zagmatwania i tendencji do braku zaufania. Apele Paktu Północnoatlantyckiego, aby Moskwa porzuciła geopolityczne korzyści na rzecz współpracy albo umowy nie są możliwe, ponieważ nie mogą zostać osiągnięte. Rosja i NATO prowadziły oddzielną współprace w dziedzinie bezpieczeństwa z różnymi środkowo azjatyckimi państwami, ale nigdy tak naprawdę ta współpraca nie była zdolna do zapobieganiu zagrożeniom. W końcu interes strategiczny poza partnerstwem Rosja - NATO jest zbudowany na nierealistycznych i asymetrycznych oczekiwaniach. Zostały one odsłonięte w wyniku wojny między Rosją i Gruzją. Członkowie NATO oczekiwali, że im więcej rozmawiają z Rosjanami, przez to Rada NATO - Rosja albo powiązane z nią spotkania i grupy robocze, będą w stanie rozwinąć więcej porozumień. NATO poszukuje okazji, aby opleść Rosję szczelną siecią powiązań w nadziei, że te przekształcą albo wpłyną na zachowanie Rosji i postrzeganie NATO.
\r\n
\r\n
Instytucjonalizacja stosunków wydaje doprowadzać jednak do niewielkich zmian. Rozwój wspólnego monitoringu zagrożeń, wypracowanie wspólnych zdolności w ich zapobieganiu i zaufanie jest obecnie nieprzygotowane. Po rosyjskiej stronie założenia były różne, ale jednakowo nierealistyczne. Prezes Rady Ministrów FR Władimir Putin skarżył się, że został on wprowadzony w błąd przez NATO na Radzie NATO - Rosja. Stwierdził, że NATO obiecało stworzyć radę 26 członków, będącym forum dyskusyjnym i ciałem decyzyjnym. W praktyce Rosja zawsze została stawiana przeciw zjednoczonej pozycji NATO w formacie 26 + 1. Zasugerowało to Putinowi myśl, że Rada mogłaby zaoferować Rosji rodzaj członkostwa „tylnymi drzwiami”, w którym Rosja mogłaby zostać uznana, jako równy partner bez bycia zmuszonym do objęcia i uszanowania kultury instytucjonalnej NATO, kryteriów członkostwa i zobowiązań. Nieporozumienie i frustracja rozbudzona przez to nierealistyczne oczekiwania pchnęły współpracę na dalekie miejsce pośród priorytetów zarówno dla NATO i Rosji. Jednocześnie przedefiniowano ich tożsamość i zaczęto rozwijać nowe instrumenty zapewniania bezpieczeństwa. Jest to nieprawdopodobne, że ani Rosja ani NATO nie widziały potrzeby do bardziej znaczącego zaangażowania. NATO i w szczególny sposób Stany Zjednoczone, początkowo nie poszukiwały współpracy z Moskwą dyskutując o sytuacji w Afganistanie, sądząc, że Kreml nie posiada zbyt dużego doświadczenia w tej materii (wliczając okres sowiecki). NATO wolało zazębiać współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa granic lub baz bezpośrednio z państwami Azji Środkowej. Moskwa nie postrzegała NATO, jako naturalnego partnera w rozwijaniu eurazjatyckiego bezpieczeństwa, wliczając w to stabilizowanie Afganistanu i zapobieganie regionalnym konfliktom. Natomiast, NATO zostało użyte, jako narzędzie do mobilizacji opinii publicznej w Rosji przeciw zewnętrznemu wrogowi, wzmacniając popularność i legitymizując panujące elity.
\r\n
\r\n
To krótkowzroczne samozadowolenie miało znaczenie w momencie braku dostatecznych mechanizmów instytucjonalnych ani politycznej woli, aby zająć się skutecznie kryzysem w Gruzji z sierpnia 2008 roku.
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Budowanie bloków
\r\n
Afganistan jest jednym z ważniejszych obszarów wspólnego zainteresowania zarówno Rosji jak i NATO. Rosja najpierw podpisała porozumienie z Niemcami pozwalając na tranzyt niemieckiego ładunku dla głównych sił NATO (ISAF) koleją przez rosyjskie terytorium, podkreślając gotowość do współpracy z innymi członkami NATO dwustronnie. Podczas Szczytu NATO w Bukareszcie w 2008 roku Rosja i NATO uzgodniły tranzyt przez Rosję ładunków nie militarnych, aby wesprzeć ISAF. Ostatnie rosyjskie zaangażowanie w Kirgistanie spowodowało zakończenie korzystanie przez USA bazy powietrznej w Manas, wydaje się zaprzeczać trendowi zapoczątkowanemu w Bukareszcie. Niemniej jednak był to ważny punkt dyskusji dotyczącej porozumienia w sprawie tranzytu w ramach oficjalnej relacji NATO – Rosja. Konsultacje na temat Afganistanu mogłyby mieć miejsce między NATO i Szanghajską Organizacją Współpracy, który już ustanowiła grupę kontaktową dotyczącą Afganistanu między NATO i OBWE, która została zaangażowana w szkolenie części afgańskiej armii. Rosja przedwcześnie podkreśliła, że wycofanie oddziałów NATO z Afganistanu mogłoby zachwiać stabilnością w Azji Środkowej. Moskwa wyraźne cele w stabilizacji Afganistanu przez ISAF. Na przykład zatrzymanie przemytu narkotyków z Afganistanu. Jeżeli współpraca w tym obszarze będzie mogła być rozwinięta, Rosja i inne państwa z Azji Centralnej prawdopodobnie będą bardziej życzliwe dla NATO przy użyczaniu obiektów wojskowych w regionie.
\r\n
\r\n
NATO i Rosja powinny też szukać sposobu na ponowne przywrócenie współpracy wojskowej. Mogłoby to pomóc wytworzeniu silniejszych zdolności i współdziałania w odpowiedzi nowe wyzwania. Najwyższy poziom współpracy NATO-Rosja w ostatnich dwóch dekadach nastąpił w Bośni. W długofalowym okresie jest ważne do odnalezienia prawdziwego operacyjnego zaangażowania, tak jak operacje wymierzone przeciw piractwu morskiemu albo budowanie zaufania między marynarkami wojennymi na Arktyce i rozwijanie wspólnych zdolności do wspierania operacji pokojowych, które mogą jednego dnia zostać wspólnie przeprowadzone pod mandatem ONZ. Chociaż mogłoby to wydawać się naciągane, ale połączone jednostki mogłyby zostać ustanowione pomiędzy Rosją i jakimś państwami członkowskimi NATO, ukształtowanymi być może na wzór polsko - ukraińskiego Batalionu Sił Pokojowych albo francusko-niemieckiej brygady. Mogłoby to zostać osiągnięte w kontekście reformy rosyjskiego systemu obrony narodowej, której celem jest restrukturyzacja i profesjonalizacja rosyjskich sił zbrojnych i rozwijanie wyspecjalizowanych jednostek sił pokojowych. Jeżeli taki eksperyment odbyłby się pomyślnie połączone jednostki mogłyby w końcu zostać użyte do operacji spierających pokój, prawdopodobnie nawet na tak wrażliwych obszarach jak Górny Karabach, pod warunkiem politycznego poparcia dla rozmieszczenia sił przez obie strony.
\r\n
\r\n
Nowa administracja amerykańska jest niechętna naciskom dotyczącym powiększenia NATO zarówno o Ukrainę i Gruzję posiadającymi problemy wewnętrzne. NATO i Rosja ma okazję do rozwinięcia strategicznego dialogu na temat eurazjatyckiego bezpieczeństwa. NATO powinno zdefiniować dokładniej swoje różne polityki partnerstwa i z tymi państwami dążyć do rozszerzenia. Z jednej strony, Sojusz będzie potrzebowało zredefiniować Artykułu 5 dotyczący kolektywnej obrony, która odnosi się tylko do członków i nie może gwarantować tego samego w odniesieniu do krajów kandydujących, z albo bez Planu na Rzecz Członkostwa. Z drugiej strony powinno odnaleźć inne sposoby, aby uspokoić kraje, takie jak Ukraina i Gruzja, które czują się bezbronne. Takie zapewnienia powinny być skierowane przy zachowaniu ścisłych więzi między NATO i jego partnerami oraz od bardziej otwartego i bardziej strategicznego dialogu między NATO i Rosją dotyczącym eurazjatyckiego bezpieczeństwa. Rosja i NATO powinny oddalić się od dynamizmu sumy zerowej i zaakceptować siebie, jako legalnych graczy - może nawet partnerów - w promowaniu bezpieczeństwa we wspólnym sąsiedztwie.
\r\n
\r\n
Region, gdzie współpraca NATO - Rosja powinna zostać pogłębiona jest Morze Czarne. Śledząc napięcia Wojny Sierpniowej pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Rosją narósł problem rozmieszczenia marynarki wojennej USA w celu dostarczenia pomocy humanitarnej dla Gruzji oraz między Rosją i Ukrainą dotyczącą zaangażowania rosyjskiej Floty Czarno Morskiej w konflikcie. Odnowienie oraz budowanie zaufania w basenie Morza Czerwonego przez takie działania jak wymiana informacji i wspólne ćwiczenia takie jak proponowane w 2008 roku podczas zaproszenia do rosyjskiego portu Noworosyjsk na Morzu Czarnym okrętów wojennych z Niemiec, Grecji i Turcji, byłyby krokiem w dobrym kierunku. Obrona przeciw rakietowa będzie ważnym czynnikiem kształtującym zarówno stosunki USA - Rosja i NATO -Rosja. Nowa administracja USA tymczasowo wstrzymała plany rozmieszczenia, ale nie rozwiązała porozumień z Polską i Republiką Czeską. Rosja odpowiedziała na to wstrzymaniem w rozmieszczaniu pocisków Iskander w Obwodzie Kaliningradzkim. Zachowując asa w rękawie do następnych negocjacji. Współpraca NATO - Rosja dotycząca dziedziny obrony przeciw rakietowej, gdzie dwie strony mają wspólne interesy i mogłyby mięć duży wkład zarówno w technologię jak i doktrynę, powinna zostać ożywiona i przyspieszona.
\r\n
Unikając błędów
\r\n
Jest to ważne, aby NATO rozwinęło wspólną strategię dotyczącą sposobu zaangażowania partnerów na Wschodzie, szczególnie Gruzji i Ukrainy. Decyzja administracji George W. Bush, aby sfinalizować, specjalny dwustronny pakt USA - Gruzja - Karta Strategicznego Partnerstwa - kładącą nacisk na bezpieczeństwo i obronność mogłaby podkopać jedność NATO, sprowokować Rosję i osłabić wiarygodność polityki NATO przy utworzeniu Komisji NATO - Gruzja. Nowa administracja USA powinna obstawać za wielostronnym podejściem i poszukiwać innych sojuszników w wysiłkach rozwijania obszernej strategii bezpieczeństwa dla Europy i Euroazji. W końcu ostatnią rzeczą zadeklarowaną podczas Szczytu NATO w Rydze jest rozwinięcie silniejszej roli Sojuszu na polu bezpieczeństwa energetycznego. Usilnie potrzebnego z powodu możliwości sprowokowania nowego kryzysu w relacjach z Rosją. Bezpieczeństwo energetyczne jest uważane za ważne dla wielu członków NATO. Ten temat powinien zostać podjęty głównie przez ośrodki ekonomiczne i polityczne z wojskowym lub policyjnym limitowanym zajmowaniem się fizycznym bezpieczeństwem infrastruktury energetycznej i prawdopodobnie morskiej. EU i sektor prywatny powinny odegrać decydującą rolę w euroazjatyckim bezpieczeństwie energetycznym przez promowanie dywersyfikację dostaw energii.
\r\n
Jedną z dróg w budowaniu nowej współpracy NATO - Rosja będzie wiodła przez dyskusję nad nowym Europejskim Traktatem Bezpieczeństwa zaproponowanym przez Medwiediewa. Chociaż jest różnica poglądów, jeśli chodzi o esencje i forum do takich dyskusji, to będzie ważne dla NATO, aby rozwinąć myśli, zagrożenia i przedstawić własne propozycje. Przynajmniej NATO powinno próbować wyjaśnić, co rosyjski prezydent ma na myśli. Nawet, jeśli, takie dyskusje mają miejsce w OBWE byłoby przydatne ujrzeć odmienny punktu widzenia, niż jedynie relacje NATO - Rosja. Ważny wymiarem takich dyskusji powinna być kontrola nad zbrojeniem, ale jest to obszar gdzie pomyłki z przeszłości najprawdopodobniej się powtórzą. Traktat CFE wydaje się nie funkcjonować i jest niebezpieczeństwo, że kontrola zbrojeń została generalnie poddana wątpliwościom. Jest to zadaniem NATO, aby ożywić traktat albo wynegocjować nowy przejrzysty z lepszymi mechanizmami do zastąpienia starego. Wojna między Rosją i Gruzją w każdym razie nie zdołała dostarczyć zysków realnych dla współpracy NATO - Rosja. Współpraca jest niekończącą się pracą samą w sobie, ale powinna służyć zarówno interesom strategicznym i pragmatycznemu rozwiązywaniu problemów. Zaufanie może zostać ponownie odbudowane przez upływający czas. Realna współpraca oferuje lepsze szanse stworzenia ramy instytucjonalnej niż ta z przeszłości.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się na stronach Publikacja za zgodą wydawcy. ',1,6,0,41,'2009-09-16 06:46:14',62,'Paweł Fleischer','2009-09-22 17:44:42',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-16 06:46:14','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,66,'Rosja, Moskwa, NATO, Rosjanie, USA, Unia Europejska, Estonia, Euroazja, Dymitr Medwiediew, Gruzja','eszłoroczna wojna pomiędzy Rosją i Gruzją spowodowała kryzys w relacjach NATO – Rosja, co doprowadziło do zawieszenie prac Rady, zamrożenia wymiany informacji wojskowych oraz personelu wojskowego. Mija dwadzieścia lat po upadku muru berlińskiego i pięć lat po ustanowieniu Rady NATO – Rosja. Przywódcy NATO uskarżają się na trudny dialog z Moskwą. Zamiast tego powinni korzystać z okazji, aby ponownie zdefiniować cele i strategię współpracy z Rosją i rozwinąć nowe, bardziej realistyczne podejście, które będzie kładło nacisk na wspólne rozwiązywanie problemów.',0,896,'robots=\nauthor=Paweł Fleischer'),(178,'Taniec na grobach…','taniec-na-grobach…','','\r\n
\r\nPrawda, chodzi tylko o prawdę, chcemy dobrych stosunków z Rosją, ale opartych na prawdzie – takie zaklęcia słyszymy prawie codziennie z ust tych polityków, którzy z Katynia uczynili wygodny oręż w walce politycznej. Fałsz i obłuda biją w oczy od samego początku, i tylko ktoś bardzo naiwny uwierzy, że ta „troska o polską tożsamość” jest jedynym motywem działania obozu histerii narodowej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJarosław Kaczyński pośrednio ujawnił prawdziwe intencje „świętego oburzenia przeciwko fałszowaniu historii” i „negacjonizmowi” (już przejmujemy nomenklaturę żydowską odnosząca się do holocaustu). W wywiadzie dla Polskiego Radia I (16.09.2009, godz. 7.15) powiedział, że on i prezydent nie mogą zgodzić się na korektę polskiej polityki wschodniej zarysowanej w artykule Radosława Sikorskiego w „Gazecie Wyborczej”. Przypomnijmy, że Sikorski zakwestionował, upraszczając, mocarstwową „linię jagiellońską” jako anachronizm i postulował ułożenie dobrych stosunków na linii Berlin-Warszawa-Moskwa. Kaczyński tak o tym mówi: „I jednocześnie polska reakcja, a w szczególności niebywały zupełnie artykuł pana Sikorskiego, to było stwierdzenie, że Polska się na to zgadza, że Polska spełnia rosyjskie warunki i wycofuje się z czynnej polityki na terytorium dawnego Związku Sowieckiego, a więc na Ukrainie, w krajach nadbałtyckich, w Gruzji, w jakiejś mierze także Białorusi, i jednocześnie jakby przyjmuje do wiadomości tę koncepcję funkcjonowania, która podważa naszą podmiotowość (…) To jest w gruncie rzeczy polityka minimalizmu, rezygnacji, polityka, która – pisano już o tym – była w innej wersji można powiedzieć jeszcze dalej idącej, proponowana przez to samo środowisko, które dzisiaj kieruje Platformą, a poprzez Platformę także polskim rządem, jeszcze na początku lat 90. (…) Czyli krótko mówiąc co? Kondominium niemiecko–rosyjskie, strefa zamieszkiwania Polaków, a nie żadne państwo. Więc my się z tym radykalnie nie zgadzamy”.
\r\n
\r\nW tej sytuacji Katyń jest tylko narzędziem do zaatakowania zarysowanej przez Sikorskiego koncepcji polityki zagranicznej. Prezes PiS w swój ulubiony sposób stawia wszystko na ostrzu noża: albo suwerenne państwo albo „strefa zamieszkiwana przez Polaków”? Kto na tak zadane pytanie odpowie, że „strefa”? Nikt. Mniejsza o to, że jest to pytanie demagogiczne, ważne, że polaryzujemy opinię. W tym momencie w sukurs przychodzi prezesowi Stefan Niesiołowski, który wypala, że „Katyń to nie ludobójstwo”. No i PiS znowu stawia pytanie w rodzaju „być albo nie być”: czy jesteś z a tym, że Katyń to ludobójstwo czy jesteś antynarodowym zaprzańcem i negacjonistą? No i kto odpowie, że jest zaprzańcem? I jak na zawołanie 61 proc. respondentów „Rzeczpospolitej” odpowiada, że Katyń to ludobójstwo a nie zbrodnia wojenna. Wiadomo, że spór taki nie ma sensu i że bliżsi prawdy są ci, którzy kwalifikują Katyń jako zbrodnię wojenną – chodzi jednak o coś innego, o coraz wyższe zawieszanie patriotycznej poprzeczki, tak wysoko, żeby ją przeskoczył tylko PiS. Opór pacyfikuje się szybko – jak tylko prezes Federacji Rodzin Katyńskich oburzony kampanią polityczną sprzeciwił się graniu ofiarami mordu i nazwał go mianem zbrodni wojennej – w prezydenckim pałacu natychmiast pojawiała się pani Łojek i zdyskredytowała prezesa, a usłużna „Gazeta Polska” ujawniła, że pan prezes był zarejestrowany jako TW i w dodatku był paxowcem. Wszystko jasne? Jak słońce.
\r\n
\r\n„Operacja Katyń” miała więc na celu: po pierwsze, rzucenie liny ratunkowej prezydentowi, który przegrał pojedynek z premierem na Westerplatte; po drugie, rzucenie liny „przyjaciołom ukraińskim” zaniepokojonym coraz bardziej krytycznym nastawieniem Polaków do Ukrainy i UPA (przedstawiciel PiS, kiedy Jarosław Kalinowski kilka miesięcy temu walczył o uchwałę potępiającą zbrodnie UPA milczał jak zaklęty na posiedzeniach konwentu seniorów); po trzecie, zatrzymanie procesu normalizacji stosunków polsko-rosyjskich poprzez kampanię permanentnej prowokacji; i po czwarte, zatrzymanie procesu zmiany polityki wschodniej RP poprzez podtrzymanie skompromitowanej linii „osaczania” Rosji przy pomocy trupów politycznych – Juszczenki i Saakaszwilego.
\r\n
\r\nPozostaje tylko jedno pytanie – czy naprawdę w tym celu trzeba grać ofiarami zbrodni katyńskiej? Czy nie nadszedł już czas, by dać spokój duszom zamordowanych? Czy nie jest już czas, by zaprzestać upokarzających widowisk pod obłudnym hasłem „my chcemy tylko prawdy”?
',1,6,0,40,'2009-09-16 17:57:59',62,'Jan Engelgard','2009-09-24 16:43:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-16 17:57:59','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',2,0,138,'Rosja, Katyń, ludobójstwo, zbrodnia wojenna, ZSRR, Jarosław Kaczyński, Radosław Sikorski','Prawda, chodzi tylko o prawdę, chcemy dobrych stosunków z Rosją, ale opartych na prawdzie – takie zaklęcia słyszymy prawie codziennie z ust tych polityków, którzy z Katynia uczynili wygodny oręż w walce politycznej. Fałsz i obłuda biją w oczy od samego początku, i tylko ktoś bardzo naiwny uwierzy, że ta „troska o polską tożsamość” jest jedynym motywem działania obozu histerii narodowej.',0,741,'robots=\nauthor=Jan Engelgard'),(179,'17 września. Wypełnijmy testament naszych dziadków.','17-wrzesnia-wypelnijmy-testament-naszych-dziadkow','','![](\"images/stories/list.jpg\" "\\"Fot.:")
Prezentujemy niżej list stowarzyszenia Ruch Młodego Pokolenia - Pokolenie 89. Pokazuje on, że nie wszyscy młodzi ludzie w Polsce podatni są na antyrosyjskie fobie. Wręcz przeciwnie - potrafią mądrze i przewidująco patrzeć w przyszłość, a tym samym rozdzielać to, co ważne w czasach obecnych, od tego co było udziałem przeszłości. Zarząd stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych udziela pełnego poparcia tej inicjatywie.
\r\nList do rosyjskich rówieśników
\r\n
\r\n
Młode pokolenie w Rosji i w Polsce będzie musiało stawić czoła wielu problemom. Wykorzystajmy szanse wynikające z naszego sąsiedztwa i zareagujmy na te wyzwania wspólnie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
Drodzy Sąsiedzi, Koleżanki i Koledzy,
\r\n
\r\n
Jesteśmy generacją Polaków, którzy dorosłe życie zaczynali po pierwszych wolnych wyborach w 1989 r. Dlatego nazywamy się Pokoleniem’89.
\r\n
\r\n
Wkrótce nasze pokolenia przejmą pełną odpowiedzialność za losy naszych krajów. Patrząc na wyzwania współczesności, na świat poszukujący nowej drogi po kryzysie, zagrożenia cywilizacyjne i ekologiczne, zastanawiamy się, co możemy zrobić, by uniknąć błędów poprzednich generacji.
\r\n
Pytania te stawiacie sobie na pewno i wy, młodzi Rosjanie.
\r\n
\r\n
Dyskusje o relacjach naszych narodów zdominowała historia. Nie zamykamy na nią oczu. W relacjach między naszymi państwami było dużo jasnych, ale i ciemnych, czasem krwawych plam. Jesteśmy sąsiadami, a sąsiedztwo może powodować konflikty. Daje ono również szanse współdziałania.
\r\n
\r\n
17 września jest tragiczną datą w polskiej historii. Mamy świadomość tego, że historycy polscy i rosyjscy nie zgadzają się w jego ocenie. Nie chcemy jednak pogrążać się wyłącznie w przeszłości i debatować tylko o niej. II wojna światowa zabrała wielu Polaków i Rosjan. W rodzinie każdego z nas ktoś ucierpiał w wojennej zawierusze. Złożyli oni najwyższą ofiarę.
\r\n
\r\n
Powinniśmy znać i rozumieć naszą przeszłość i otwarcie o niej rozmawiać. Ale uważamy też, że powinniśmy rozmawiać przede wszystkim o przyszłości. Niech nasze sąsiedztwo i lata wspólnych, nieraz trudnych doświadczeń łączą, a nie dzielą.
\r\n
\r\nObawiamy się, że politycy starszej generacji nie mogą podjąć się roli mediatorów między naszymi narodami. Dostrzegamy natomiast wielką rolę ludzi kultury, aktorów i naukowców, którzy pomagają odbudować spalone mosty i budować nowe kontakty. Wiemy, że Wy - młodzież rosyjska jesteście otwarci, ciekawi świata, chcecie odpowiadać na jego wyzwania. I że podobnie jak my, macie te same dylematy i problemy.
\r\n
\r\n
Politykom trudniej dojść do porozumienia niż zwykłym ludziom. Nam wystarczy stół i dobra atmosfera, by rozwiązać każdy problem: spotkajmy się więc przy takim stole.
\r\n
\r\n
W świecie swobodnej, internetowej komunikacji, w którym jest coraz mniej barier, porozmawiajmy o tym, jak wspólnie podjąć walkę z takimi przeciwnikami, jak nędza, choroby cywilizacyjne, czy nowotwory, które zabijają co roku wiele tysięcy Polaków i Rosjan. Pomówmy o tym, jak przeciwdziałać globalnemu ociepleniu, chronić naszą Ziemię. Zastanawiajmy się nad tym, jak budować alternatywy dla wyczerpujących się źródeł energii, jak zmniejszać globalne nierówności i likwidować bariery i uprzedzenia. Wykorzystajmy wzajemnie doświadczenia naszych narodów z transformacji. Wykorzystajmy nasze sąsiedztwo.
\r\n
\r\n
Nasi ojcowie i dziadkowie oddali tak młodo swoje życie w II wojnie światowej nie po to, by wzniecać konflikty, ale by ugasić te istniejące. Nasze pojednanie jest ich testamentem.
\r\n
\r\n
Tylko nasze pokolenie może ten testament wypełnić.
\r\n
\r\n
Z najlepszymi życzeniami:
\r\n
Marcin Gomoła w imieniu Pokolenia’89
\r\nDaniel Olbrychski
\r\nKrystyna Demska – Olbrychska
\r\nPaweł Rabiej
\r\nKrzysztof Rybiński
\r\n
\r\n
Pokolenie’89 to ogólnopolski ruch społeczny młodych Polaków, skupiający dzisiaj kilkaset osób. Chcą oni aktywnie wpływać na rzeczywistość, a wyzwaniem dla nich jest uczynienie z Polski kraju zasobnego, z odpowiedzialnym społeczeństwem obywatelskim.
\r\n
\r\nList dostępny na stronie ![](\"images/stories/pok89.jpg\" "\\"Pokolenie")
\r\n',1,6,0,40,'2009-09-16 18:24:46',62,'Pokolenie 89','2009-09-26 06:47:51',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-16 18:24:46','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,137,'Polska, Rosja, młodzi, list Pokolenia 89, Daniel Olbrychski','List do rosyjskich rówieśników\r\n\r\nMłode pokolenie w Rosji i w Polsce będzie musiało stawić czoła wielu problemom. Wykorzystajmy szanse wynikające z naszego sąsiedztwa i zareagujmy na te wyzwania wspólnie.\r\n\r\n\r\n',0,668,'robots=\nauthor=Pokolenie 89'),(180,'Energia słoneczna dla Europy','energia-sloneczna-dla-europy','','\r\n![](\"images/stories/solar.jpg\" "\\"Fot.:")
Dominik Jankowski
\r\nProjekt Desertec i jego geopolityczne znaczenie dla UE
\r\n
\r\nJak słusznie zauważył kiedyś Zygmunt Bauman, współczesny świat charakteryzuje się zapotrzebowaniem na ludzi-mity oraz ludzi-symbole. Zdaje się jednak, że stwierdzenie to znajduje również swoje potwierdzenie w stosunkach międzynarodowych, które także raz na jakiś czas potrzebują swego rodzaju projektów-mitów, czego najlepszym przykładem jest ogłoszona 13 lipca br. inicjatywa Desertec.
\r\n
\r\n \r\n','\r\n\r\n
\r\nJednym z najważniejszych wyzwań stojących przed Europą jest wspólna i spójna polityka energetyczna, której obecnym filarem jest zbyt duże uzależnienie od surowców rosyjskich. Unia Europejska szuka zatem nie tylko alternatywnych szlaków i dostawców, ale stawia również na rozwiązania oparte o energię ze źródeł odnawialnych, jako że do 2020 roku mają one stanowić 20% całego bilansu energetycznego UE. Projekt Desertec zakłada powstanie, w głównej mierze w Afryce Północnej - przede wszystkim na Saharze, a także na Bliskim Wschodzie, największego systemu elektrowni słonecznych na świecie. Tym samym do 2050 roku, kosztem ponad 400 miliardów euro, sieć Desertec mogłaby pokryć około 15% europejskiego zapotrzebowania na energię i przyczyniłaby się do wsparcia wysiłków UE na rzecz globalnego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Ponadto w przypadku powodzenia projektu, o co będzie jednak niezwykle trudno, Desertec stałby się zapewne jednym z ważniejszych przedsięwzięć o wymiarze geopolitycznym, przeprowadzonych przez Europę poza jej granicami. Należy mieć jednocześnie świadomość, iż projekt ten - będący w głównej mierze inicjatywą niemieckiego biznesu i świata polityki - może przyczynić się do uwypuklenia podziałów na arenie europejskiej, w tym przede wszystkim na linii Francja - Niemcy.
\r\n
\r\nEnergia z pustyni
\r\nProjekt Desertec jawi się jako przedsięwzięcie zdecydowanie wizjonerskie - porównywane przez autorów inicjatywy do pierwszych misji na Księżyc - co jednocześnie powoduje, iż implementacja wszystkich jego założeń wydaje się bardzo trudna do zrealizowania. Według szacunków naukowców, pokrycie zaledwie 3% powierzchni Sahary przez system elektrowni słonecznych wystarczyłoby, aby zaspokoić światowe zapotrzebowania na energię. Projekt Desertec, przez długi czas pozostający jedynie na deskach kreślarskich, wpisuje się w nową falę inicjatyw energetycznych, tworzonych nierzadko na granicy opłacalności ekonomicznej i politycznej. Grupa dwunastu koncernów, w większości niemieckich[1], zdecydowała się jednak powołać projekt do życia. Desertec, co bardzo ważne dla jego przyszłości, oprócz fundamentów biznesowych pozyskał już wsparcie rządów kilku państw, w tym m. in. Niemiec, Maroka i Jordanii oraz znanych polityków takich jak José Manuel Barroso czy Klaus Töpfer, który był długoletnim dyrektorem Programu Środowiskowego Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNEP). \r\n
\r\nJak dotychczas największym problemem w realizacji projektu były przeszkody natury technologicznej, które utrudniały nie tylko zbudowanie największego systemu elektrowni słonecznych na świecie, ale także przesył wytworzonej energii na duże odległości, w tym do Europy, bez znacznych strat. Obie kwestie technologiczne znalazły już pierwsze propozycje rozwiązań, które konsorcjum chciałoby zastosować w projekcie Desertec. Po pierwsze, aby produkcja energii słonecznej była bardziej opłacalna, ogniwa fotowoltaiczne miałyby zostać zastąpione na dużą skalę przez tak zwaną konwersję fototermiczną. Główną zmianą w tym przypadku jest nie tylko lepsze wykorzystanie nagromadzonej energii, ale także sam proces jej pozyskiwania, który w przypadku systemu konwersji fototermicznej następuje także w nocy lub w pochmurne dni. Tym samym system, który obecnie dostępny już jest w Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, stałby się właściwie niezależny od warunków pogodowych. Niemniej jednak wciąż największą przeszkodą w masowym zastosowaniu tego rozwiązania pozostaje proces chłodzenia urządzeń wymagający znacznych ilości wody, o którą niezwykle trudno w klimacie pustynnym. Po drugie, przesył energii na duże odległości, bez znacznych jej strat, możliwy będzie dzięki zastosowaniu sieci wysokiego napięcia na prąd stały, która wykorzystywana jest jak na razie jedynie na linii Maroko-Hiszpania. Zastosowanie tego rozwiązania pozwoliłoby zniwelować straty energii do 3-4% na każde 1000 kilometrów.
\r\n
\r\nKwestie bezpieczeństwa
\r\nNajważniejszą kwestią rzutującą na obraz realności całego przedsięwzięcia pozostaje problem zapewnienia bezpieczeństwa dla jednego z największym projektów energetycznych na świecie. Ani Afryka Północna ani Bliski Wschód nie należą do regionów o wysokim poziomie stabilizacji, zarówno jeśli chodzi o tak zwane „twarde\", jak i „miękkie\" aspekty bezpieczeństwa. Przede wszystkim najpilniejszą kwestią pozostają potencjalne ataki terrorystyczne na rozsiane w przyszłości po całej Afryce Północnej i Bliskim Wschodzie elektrownie słoneczne. Oczywiście ewentualne skutki takiego ataku są zdecydowanie mniejsze niż w przypadku ropociągów czy gazociągów, nie mówiąc już w ogóle o elektrowniach jądrowych, niemniej jednak zapewnienie bezpieczeństwa dla całości projektu będzie wymagało znacznych nakładów finansowych, co jednocześnie może drastycznie podnieść koszty całej inwestycji.
\r\n
\r\nNa szczególną uwagę w tym wypadku zasługuje casus Afryki Północnej, jako że to w tym rejonie rozpoczną się pierwsze prace. Z jednej strony system elektrowni słonecznych może przyczynić się do zwiększenia liczby państw eksportujących czy to surowce energetyczne czy energię elektryczną do Europy, co może w długim okresie zniwelować różnicę między takimi państwami jak z jednej strony Libia i Algieria, a z drugiej Tunezja i Maroko. Niemniej jednak żadne z tych państw nie jest na razie w stanie zapewnić odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa dla europejskiej inwestycji. Rosnące zagrożenie ze strony ekstremistów islamskich, połączone z geopolityczną walką o wpływy na poziomie międzypaństwowym, nie stanowi dobrego prognostyka na tym etapie planowania. Rywalizacja na linii Maroko-Algieria o swoistego rodzaju przywództwo w Afryce Północnej nie ułatwi z pewnością politycznego aspektu realizacji projektu Desertec. Mimo faktu, iż na poziomie biznesowym współpraca algiersko-marokańska z dużym prawdopodobieństwem ułoży się poprawnie, na poziomie politycznym należy spodziewać się licznych problemów. Jednym z nich, o znaczeniu pierwszorzędnym dla bezpieczeństwa projektu, jest spór o przyszłość Sahary Zachodniej i długoletnie już wsparcie finansowe i militarne Algierii na rzecz Frontu Polisario. Bez rzeczywistego zakończenia konfliktu o Saharę Zachodnią trudno będzie mówić o stabilizacji regionalnej, właściwie niezbędnej dla powodzenia Desertec.
\r\n
\r\nZ drugiej jednak strony, przy wykorzystaniu swojego potencjału geopolitycznego, inicjatywa europejska może przyczynić się do rozwiązania lub załagodzenia niektórych konfliktów w Afryce Północnej czy, o co będzie jednak zdecydowanie trudniej, na Bliskim Wschodzie. Po pierwsze, zyski z eksportu energii słonecznej do Europy mogą pomóc w rozwinięciu i zmodernizowaniu lokalnych gospodarek, co jednocześnie jest czynnikiem niezbędnym do zwiększenia bezpieczeństwa wewnętrznego. Ponadto rozwój elektrowni słonecznych i transfer związanego z tym know-how z Europy może spowodować porzucenie przez państwa Afryki Północnej planów o wykorzystaniu energii atomowej do zbalansowania swojego bilansu energetycznego. Nastąpi to jednak tylko i wyłącznie w momencie, gdy państwa europejskie, w tym przede wszystkim Francja, zdecydują o rzeczywistym poparciu dla energetyki słonecznej, co związane byłoby z ograniczeniem eksportu technologii atomowych dla celów cywilnych.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nEuropejski konflikt interesów
\r\nDla Unii Europejskiej, światowego lidera w walce z globalnym ociepleniem, projekt Desertec jest inicjatywą wygodną i medialnie pożądaną. Po raz kolejny bowiem głośno będzie o wizjonerstwie i odwadze państw UE w walce o ochronę klimatu. Jednocześnie trudno nie zauważyć, iż projekt takiej rangi niesie za sobą nieunikniony konflikt interesów między poszczególnymi państwami europejskimi a także między przedstawicielami różnych branż europejskiego przemysłu. Również w wymiarze geopolitycznym projekt Desertec, przede wszystkim ze względu na swoją skalę i koszty realizacji, może przyczynić się do zmian w wektorach unijnej dyplomacji.
\r\n
\r\nPo pierwsze, Desertec nie jest pierwszym tego rodzaju pomysłem, który pojawił się na arenie europejskiej. Już rok wcześniej, w trakcie trwania francuskiej prezydencji w Radzie UE, ustalono, iż w ramach Unii dla Morza Śródziemnego powstanie tak zwany Plan Słoneczny dla Morza Śródziemnego (The Mediterranean Solar Plan), firmowany przez Francję. Jako że oba projekty nie są wobec siebie komplementarne, lecz mają raczej charakter substytucyjny, Unia Europejska nie będzie w stanie realizować ich jednocześnie - przede wszystkim ze względu na ograniczenia finansowe. Paryż, który uważa Afrykę za swoją naturalną strefę wpływów, z pewnością będzie utrudniał realizację projektu Desertec. Tym bardziej, iż dotychczas rząd niemiecki z dużą rezerwą odnosił się do inicjatyw Francji prowadzonych na kontynencie afrykańskim, czego najdobitniejszym przykładem była unijna misja w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej, w której armia niemiecka nie wzięła nawet udziału. Ofensywa biznesowa Niemiec w Afryce, której symbolem miałby stać się Desertec, niesie za sobą tym samym ryzyko geopolitycznej rywalizacji między Paryżem a Berlinem o wpływy zarówno w Afryce, jak i na forum unijnym.
\r\n
\r\nPo drugie, sytuacja staje się jeszcze bardziej skomplikowana jeśli weźmiemy pod uwagę wpływ lobby biznesowego na politykę zarówno w Niemczech, jak i we Francji. O ile jednak w RFN to konsorcja biznesowe są zainteresowane utworzeniem systemu elektrowni słonecznych w Afryce, o tyle we Francji układ ten nie jest już tak jednoznaczny. Silne francuskie lobby atomowe, czerpiące zyski ze sprzedaży technologii nuklearnych dla celów cywilnych, nie pozwoli na zepchnięcie własnej działalności w cień projektów wykorzystujących energię alternatywną. Walka nie będzie się toczyła tylko o prestiż, ale przede wszystkim o rządowe i unijne dotacje, niezbędne do realizacji projektów energetycznych na dużą skalę. Ponadto szum medialny wokół projektu Desertec z pewnością ułatwi koncernom niemieckim, w tym przede wszystkim E.ON i RWE, zaskarbienie sobie przychylności rządów państw afrykańskich, co w krótkim okresie zostanie wykorzystane w rywalizacji o dostęp do złóż ropy i gazu.
\r\n
\r\nPo trzecie, w przypadku realizacji projektu Desertec, firmowanego przez firmy i rząd niemiecki, wzmocnieniu może ulec wektor południowy polityki zagranicznej UE. Niemcy, od zawsze postrzegane jako rzecznik przede wszystkim partnerów wschodnich, poprzez intensyfikację swojej obecności w Afryce mogą przyczynić się do osłabienia wymiaru wschodniego polityki unijnej. O zmianę niemieckiego stanowiska w kwestii afrykańskiego projektu będzie jednak niezwykle trudno. Nie da się bowiem ukryć, iż Desertec ma duże znaczenie prestiżowe i finansowe dla biznesu niemieckiego, który dostrzega już systemowe i strukturalne ograniczenia w inwestycjach na Wschodzie.
\r\n
\r\nPodsumowanie i wnioski
\r\n● Projekt Desertec jest jedną z najbardziej wizjonerskich inicjatyw mających na celu wykorzystanie alternatywnych źródeł energii - w tym przypadku energii słonecznej. Szacuje się, iż do 2050 roku projekt pochłonie ponad 400 miliardów euro, które pochodzić będą nie tylko od inwestorów prywatnych, ale zapewne w znacznej mierze z subwencji rządowych i unijnych.
\r\n
\r\n● Rozmieszczenie elektrowni słonecznych w Afryce Północnej, a w długim okresie także na Bliskim Wschodzie, może przyczynić się do zacieśnienia związków gospodarczych i politycznych między UE i oboma regionami. Możliwy jest nawet pozytywny wpływ tej inwestycji na bilans energetyczny państw Afryki Północnej i generalną poprawę stanu ich gospodarek poprzez wzrost inwestycji, zatrudnienia oraz transfer know-how. Z drugiej jednak strony zarówno Afryka Północna, jak i Bliski Wschód należą do najbardziej niestabilnych regionów na świecie, przez co zapewnienie bezpieczeństwa całej inwestycji wiązałoby się ze znacznymi kosztami.
\r\n
\r\n● Projekt Desertec może również przyczynić się do nadania nowego impetu w geopolitycznej rywalizacji zarówno w Afryce, jak i na arenie europejskiej. Konflikt na linii Algieria-Maroko o dominację w Afryce Północnej z pewnością utrudni polityczną realizację całej inicjatywy. Ponadto Desertec może przyczynić się także do intensyfikacji sporów między Paryżem i Berlinem, jako że Francja firmuje swój własny projekt energetyczny dla regionu znany pod nazwą The Mediterranean Solar Plan.
\r\n
\r\n● Udział firm i rządu niemieckiego w tak znacznym projekcie na kontynencie afrykańskim może osłabić wschodni wektor polityki zagranicznej UE. Projekt Desertec będzie wymagał bowiem nie tylko poparcia politycznego na forum UE, ale także znacznych nakładów finansowych, w tym również subwencji unijnych. Zbyt mocne zaangażowanie rządu niemieckiego w ten projekt, może bowiem grozić osłabieniem zarówno poparcia politycznego, jak i finansowego dla polityki wschodniej UE.
\r\n
\r\n
\r\n[1] Koncerny niemieckie: Deutsche Bank, HSH Nordbank, E.ON (energetyka), RWE (energetyka), Siemens, Munich Re (ubezpieczenia), Schott Solar (panele słoneczne), M+W Zander (technologie energetyczne), MAN Solar Millennium (technologie energetyczne). Pozostałe koncerny: ABB (Szwecja/Szwajcaria), Cevital (Algieria), Abengoa Solar (Hiszpania). \r\nArtykuł ukazał się w nr 26/2009 \"Biuletynu Opinie\" Fundacji Aleksandra Kwaśniewskiego Amicus Europae ![](\"images/stories/fakae.jpg\" "\\"Fundacja")
Publikacja za zgodą wydawcy.
',1,6,0,54,'2009-09-17 11:39:31',62,'Dominik Jankowski','2009-09-27 09:47:19',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-17 11:39:31','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,14,'Desertec, UE, geopolityka, geopolityczny, energia odnawialna, energia słoneczna, Francja, Niemcy, UNEP, Afryka, Unia Europejska','Projekt Desertec i jego geopolityczne znaczenie dla UE\r\n\r\nJak słusznie zauważył kiedyś Zygmunt Bauman, współczesny świat charakteryzuje się zapotrzebowaniem na ludzi-mity oraz ludzi-symbole. Zdaje się jednak, że stwierdzenie to znajduje również swoje potwierdzenie w stosunkach międzynarodowych, które także raz na jakiś czas potrzebują swego rodzaju projektów-mitów, czego najlepszym przykładem jest ogłoszona 13 lipca br. inicjatywa Desertec. ',0,836,'robots=\nauthor='),(181,'Jest dobrze, mamy nową koniunkturę','jest-dobrze-mamy-nowa-koniunkture','','\r\n
\r\n
No i wyszło jak zawsze. Kiedy my tu sobie w naszym słodkim grajdołku tradycyjnie do oczu skakaliśmy, pluliśmy na siebie (również tradycyjnie), odsądzaliśmy od czci i wiary, tocząc naszą polityczną kampanię wrześniową, Ameryka zakomunikowała nam, nomen omen 17 września, że tarczę antyrakietową możemy sobie wybić z głowy, bo administracja prezydenta Obamy stawia na inne rozwiązania, lepsze i skuteczniejsze. Ponoć mamy na tym skorzystać, bo będą u nas uzbrojone „patrioty”, co sprawi, że nowy system obrony przeciwrakietowej skutecznie obejmie nasz kraj, inaczej jak w przypadku poprzedniej koncepcji, która broniła naszego dobrego samopoczucia, a nie terytorium.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nByć może strategicznie jest to bardziej opłacalne, a być może nie. Lepiej tego nie sprawdzać, bo coś mi mówi, że i tak nic i nikt nas nie obroni, jeśli nie obronimy się sami. Ale nie o tym chciałem. Otóż całe to wrześniowe zamieszanie ukazało we właściwej perspektywie, jakim państwem jest dzisiaj Polska. Zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i zewnętrznym. Najpierw, „czcząc” pamięć naszych przodków, ofiar niemiecko-rosyjskiego barbarzyństwa, doprowadziliśmy do dantejskich scen na ich grobach, okładając się epitetami i lżąc wzajemnie, plugawiąc tym samym pamięć tych, w imię pamięci których stoczyliśmy kolejną absurdalną wojnę domową, choć wątpię, żeby Oni sobie tego akurat w tych szczególnych dniach życzyli.
\r\n
\r\n
To sprawiło, że świat przyglądał nam się z niedowierzaniem, a nawet niesmakiem, bo co to za kraj, w którym oficjalne czynniki państwowe wygrażają sobie wzajemnie, prowokują bezpardonowo i czekają na potknięcia rywala o katyńskie groby. Krew i dramat całego września’39, zamiast połączyć, podzielił kolejnych Polaków, pogłębił rowy między ośrodkami władzy w państwie, podgrzał nienawiść w sprawach, w których nie powinno być krzty nienawiści. Znowu pokazaliśmy światu, że jesteśmy mistrzami wojny domowej, że nie potrafimy wznieść się ponad urazy i wzajemną niechęć w imię spraw wyższego rzędu, że nie bacząc na interes państwa, zamiast czcić swoich bohaterów, gramy nimi dla doraźnych korzyści partyjnych. Nie trudno przewidzieć, że wielka radość zapanowała w związku z tym i w Rosji i w Niemczech.
\r\n
\r\n
Nic dziwnego zatem, że i w relacjach międzynarodowych sprowadzeni zostaliśmy do właściwych proporcji, czyli hałaśliwego, niewielkiego kraju. Nasze wybujałe ambicje wpływania na politykę międzynarodową od Kaukazu po Europę Środkowo-Wschodnią, wywołują wprawdzie sporo dymu, ale nie ognia, chyba że za taki uznać salwę w stronę naszego prezydenta na gruzińskiej granicy. Staliśmy się protektorami polityków niezrównoważonych (Saakashvili) i niechcianych (Juszczenko), żyrując ich politykę, która z polskimi interesami ma niewiele wspólnego, a w niektórych obszarach wręcz im szkodzi. Na to wszystko nakłada się polski dwugłos w polityce międzynarodowej, wynikający z różnic w jej rozumieniu przez premiera i prezydenta.
\r\n
\r\n
Wrzesień’09, oprócz wstydu, przyniósł nam jednak rzecz ważną. Pokazał jacy jesteśmy jako Polacy: zacietrzewieni, zapalczywi, marnotrawiący energię na spory nierozstrzygalne, na udowadnianie sobie, kto jest większym patriotą, a kto „ruskim” sługusem. Targając się po szczękach, nie dostrzegliśmy, że nagle znaleźliśmy się w swoistej międzynarodowej próżni, którą przypieczętował właśnie „deal” amerykańsko-rosyjski w sprawie tarczy antyrakietowej. Mści się tym samym prowadzenie przez długie lata bezalternatywnej polityki zagranicznej, opartej na wierze w amerykańską miłość, europejską bezskuteczność i ślady rosyjskich niedźwiedzich kłów na naszym gardle.
\r\n
\r\n
Ta uproszczona i naiwna wiara, podzielana na serio tylko przez Polskę, właśnie z hukiem runęła. Okazało się, że Ameryka kocha tylko siebie, a nie nas, Europa boi się naszych fobii, bo ich po prostu nie rozumie, a Rosja, owszem, kły szczerzy, ale wcale nie ma zamiaru zatapiać ich w naszym gardle, bo od tego ma ropociągi i surowce naturalne, którymi dysponuje, a które są nam potrzebne, podobnie jak chłonny rosyjski rynek. W związku z tym wycofanie się USA z Europy środkowo-wschodniej, bo tak to trzeba oceniać, stawia nas w niezwykle problematycznym położeniu. Triumfuje Rosja, cieszą się Niemcy, z ręką w nocniku budzą się kraje bałtyckie, a po Ukrainie za chwilę sunąć będzie łakomy jęzor rosyjskiego niedźwiedzia.
\r\n
\r\n
Ruch Obamy zdestabilizował kruchy mikroklimat Europy środkowo-wschodniej i tylko od jednolitego działania państw ją tworzących zależeć będzie, czy ich głos zyska odpowiednią rangę w nowym międzynarodowym ładzie, który się właśnie kształtuje. Tu rolę wiodącą powinna odegrać właśnie Polska, mobilizując do akcji rozsianą w USA i Europie Zachodniej Polonię. Bo chuchać trzeba na zimne, w tym przypadku raczej gorące, gdyż utożsamianie decyzji USA w sprawie tarczy antyrakietowej jedynie z aspektem taktyczno-militarnym jest błędem. Mamy bowiem do czynienia z decyzją o daleko idących skutkach politycznych dla naszego regionu.
\r\n
\r\n
To wystarczający powód do mobilizacji, ale też i okazja do przewartościowania dotychczas prowadzonej polityki, w której za dużo było dezynwoltury kaukaskiej, a za mało działań spajających siłę państw Europy środkowo-wschodniej, działań opartych o konkretne interesy, pozbawionych historycznej emocji i mocarstwowego zacięcia. Rysuje się właśnie szansa zbudowania silnego ośrodka, opartego o katalog wspólnych środkowo-europejskich interesów, będącego buforem między Rosją a Europą Zachodnią, z którego znaczeniem, nie tylko strategicznym, liczyć się będą musiały w swoich kalkulacjach także Stany Zjednoczone. Należy tylko wykorzystać koniunkturę, która właśnie się rysuje, a która wbrew pozorom wcale nie będzie sprzyjać przereklamowanej w moim odczuciu Rosji. Pytanie tylko, czy jesteśmy gotowi na jej wykorzystanie?
\r\n
![](\"images/stories/piswwesti.jpg\")
\r\nEkspert Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych Mateusz Piskorski udzielił wywiadu rosyjskiemu kanałowi telewizyjnemu Westi 24. Oceniał w nim wydarzenia związane z rezygnacją administracji prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy z budowy instalacji tzw. tarczy antyrakietowej na terytorium Polski i Czech. Mówił także o perspektywach i warunkach normalizacji relacji polsko-rosyjskich. Wywiad obejrzeć TUTAJ.
\r\nECAG
','',1,5,0,55,'2009-09-21 16:42:06',62,'','2009-10-02 13:30:09',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-21 16:42:06','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,6,'Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, Westi 24, Stany Zjednoczone, Barack Obama, tarcza antyrakietowa, Polska, Czechy','Ekspert Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych Mateusz Piskorski udzielił wywiadu rosyjskiemu kanałowi telewizyjnemu Westi 24. Oceniał w nim wydarzenia związane z rezygnacją administracji prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy z budowy instalacji tzw. tarczy antyrakietowej na terytorium Polski i Czech. Mówił także o perspektywach i warunkach normalizacji relacji polsko-rosyjskich. Wywiad obejrzeć TUTAJ. ',0,814,'robots=\nauthor=ECAG'),(183,'Geopolityka rurociągowa nad Wisłą','geopolityka-rurociagowa-nad-wisla','','
\r\n![](\"images/stories/rura.jpg\" "\\"Fot.:")
Witold Szirin Michałowski
\r\nW cyklu wykładów, jakie prowadził Adam Mickiewicz, w latach 1843-1844 w College de France, z literatury słowiańskiej, padły godne zastanowienia słowa: Nieszczęścia wygnania zbliżyły naród Polski z innymi szczepami Słowian. Nie byłoby inaczej sposobu zbliżyć Polaków do Rosjan. Naród niepodległy, wolny, dumny ze swoich swobód, cóż mógł mieć wspólnego z narodem niewolniczym, uciśnionym, nawykłym do jarzma od wieków!
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nAnalizując rozwój wydarzeń w minionych dwóch wiekach musimy nie tylko uznać za prawdziwą wizję poety, ale i przekładając ją na język współczesnej geopolityki, wyciągnąć odpowiednie wnioski. Jeśli zaś uznamy za trafne porównanie gospodarki jakiegoś kraju do żywego organizmu, to znajdujące się na jego terytorium rurociągi ropy naftowej i gazu można porównać do układu tętnic, zasilających ten organizm. Kontrolując sieć takich rurociągów ma się przemożny wpływ nie tylko na jego gospodarkę energetyczną. Dlatego m.in. działania wojenne w Czeczenii miały taki, a nie inny wymiar. Nakierowane były głównie na zniszczenie technicznej infrastruktury zbuntowanej republiki kaukaskiej, przez której terytorium prowadzi rurociąg naftowy Baku-Tichoreck. Do niedawna jedyny, którym kaspijska ropa naftowa mogła płynąć w głąb Rosji.
\r\n
\r\nPolska przed wstąpieniem do Unii Europejskiej miała w zasadzie tylko dwa atuty: blisko czterdziestomilionowy rynek zbytu oraz tranzytowe położenie geograficzne. Te ostatnie należy traktować w kategoriach dóbr narodowych. Zajmując centrum kontynentu, leżymy na lądowym, płaskim i nizinnym pomoście pomiędzy energochłonnymi centrami przemysłowymi i aglomeracjami miejskimi Europy Zachodniej, a złożami płynnych i gazowych węglowodorów znajdującymi się na Syberii, w basenie Morza Kaspijskiego i Morza Barentsa. Korzyści z tak unikalnego położenia każdy kraj powinien czerpać znaczne.
\r\n
\r\n\r\n
Od prawieków prawo pobierania opłaty tranzytowej za przesyłane czy przewożone przez czyjeś terytorium surowce i towary, w tak niezupełnie jeszcze odległej historii, nazywanej ze starogórnoniemieckiego mytem, było niezbywalnym prawem każdego suwerennego władcy i każdego suwerennego państwa. W przypadku takich surowców energetycznych, jak ropa naftowa i gaz ziemny, współczesne nam międzynarodowe regulacje prawne, rezygnując z używania pojęcia myto, zastępują je opłatą tranzytową, czy jak kto woli, opłatą za usługę (?) transportową. Jej wielkość prof. John Cieślewicz, amerykański ekspert polskiego pochodzenia, wieloletni konsultant American Gas Association
\r\n
określił naca 2,75 USD za 1000 m3 / 100 km
\r\n
\r\ndla rurociągowego przesyłu gazów przez kraje centralno-wschodniej Europy.
\r\n
\r\nMechanizm wyliczenia tej stawki jest podany w V wydaniu poradnika technicznego „Rurociągi Dalekiego Zasięgu\" (s. 695-700) który otrzymał nagrodę resortową, i do którego autorem przedmowy był ówczesny minister gospodarki Piotr Woźniak. Opublikowany również został na łamach czasopisma „Rurociągi\" (nr 4(18)1999) oraz prezentowany w serii wykładów prowadzonych przez prof. Cieślewicza na AGH w Krakowie.
\r\n
\r\nBrak zatwierdzonego taryfikatora opłat za przesył gazu umożliwił zaistnienie „przekrętu stulecia\", polegającego m.in. na tym, że zamiast zasilać budżet Polski kwotą co najmniej półtora miliarda USD rocznie z tytułu opłat za przesył syberyjskiego gazu do krajów Europy Zachodniej, zgodziliśmy się na jego swobodny tranzyt, z którego zyski odnosi tylko spółka Gazpromu, a nie podatnik RP, co łatwo sprawdzić znając wielkość kwot, jakie odprowadza do Skarbu Państwa. Kwot zupełnie symbolicznych.
\r\n
\r\nUmożliwił to Art.5 Porozumienia między Rządem Federacji Rosyjskiej a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej o budowie systemu gazociągów dla tranzytu gazu rosyjskiego przez terytorium RP i dostawach gazu rosyjskiego Rzeczypospolitej Polskiej. Dokument podpisano 25 sierpnia1993 r.
\r\n
\r\nDlatego najwyższe uznanie należy się premierowi Władimirowi Putinowi, który w trakcie ostatniego pobytu w Polsce, z okazji obchodów 70 rocznicy wybuchu II wojny światowej, otwarcie potępił obustronnie korupcyjny układ, jaki towarzyszył Kontraktowi Stulecia.
\r\n
\r\nJakie powinny obowiązywać stawki za tranzyt syberyjskiego gazu? Zdania ekspertów i polityków nie były jednoznaczne. Już wiosną 1998 r. ówczesny dyrektor ds. rozwoju PGNiG stwierdził, że żadnej opłaty za tranzyt rosyjskiego gazu strona polska pobierać nie będzie.
\r\n
\r\nW tym czasie rumuński Romgaz udostępniał dostęp do swoich sieci gazowych, działającej w Niemczech spółce Gazpromu o nazwie Wintershall, pobierając opłatę w wysokości ca 2,7 USD za przesłanie 1000 m3 gazu na odległość 100 km. Docelowa zdolność przesyłu Gazociągów Tranzytowych miała wynosić 67 mld m3. Uwzględniając, że pomiędzy wejściem tego gazociągu na terytorium RP w rejonie Kondratek, na granicy z Białorusią, a Górzynem na granicy z Niemiecami, jest 682 km, można łatwo obliczyć, ile dziesiątków miliardów dolarów powinno zasilić budżet RP - biorąc pod uwagę fakt, że pierwotnie kontrakt z Rosją podpisano na 25 lat. Kraj ten, jak na razie, dysponuje znaczącą nadwyżką wydobycia gazu, w stosunku do możliwości jego zużycia. Nie wiadomo też, jak długo jeszcze Moskwa będzie w stanie utrzymać kontrolę nad jego syberyjskimi złożami i zasobami krajów takich jak Kazachstan i Turkmenistan. Kwoty, jakie wpływają obecnie do jej budżetu za eksport gazu, stanowią od lat najpoważniejsze źródło dochodów. W tej sytuacji racją stanu dla każdej władzy na Kremlu jest wyeksportowanie możliwie jak największych ilości ropy i gazu ziemnego oraz dostarczenie go kontrolowanymi przez rosyjskie firmy rurociągami bezpośrednio do odbiorców. Gazprom i tworzone przez niego spółki córki jest żywotnie zainteresowany, aby koszt budowy nowych magistrali przesyłowych był jak najmniejszy. Dotyczy to również kosztów uzyskiwania right of way, czyli prawa przejścia rurociągu przez prywatne grunty. Rosjanie zadbali, aby przy okazji budowy Gazociągu Tranzytowego ich zaufani ludzie, na dostawach materiałów, rur i wykonawstwie rurociągowych robót oraz pośrednictwie w sprzedaży gazu, zarobili jak najwięcej. Posiadające geopolityczny wymiar, plany budowy magistrali przesyłowej kaspijskiej ropy naftowej Odessa-Brody-Gdańsk, omijającej terytorium rosyjskie i integrującej gospodarczo nas z Ukrainą, powinny swego czasu otrzymać na polskiej ziemi wszelką możliwą pomoc. Tak się niestety nie stało.
\r\n
\r\nBrak dywersyfikacji dostaw gazu już obecnie słono kosztuje polską gospodarkę. Będzie kosztował dużo więcej. Należy bowiem uwzględnić stan techniczny zdecydowanej większości rurowych magistrali przesyłowych na obszarach byłego Związku Sowieckiego. Blisko pół wieku temu walcowano tam blachy, z których spawano rury tych największych wówczas średnic, z dodatkiem niobu (Nb). Ten pierwiastek powodował zwiększenie wytrzymałości, ale i zmianę struktury materiału w tzw. strefach wpływu ciepła, powstających przy spawaniu. Spawane złącze stawało się mniej odporne na korozję. I mamy to co mamy. Koszt odnowienia systemu przesyłowego gazu na terytorium byłego Związku Sowieckiego należy liczyć w tysiącach miliardów dolarów. Będzie to znacząco rzutować na cenę gazu. Dlatego jest wysoce prawdopodobnym, że cena LNG z dostaw morskich może być konkurencyjna. Najwyższy czas, aby Rzeczpospolita Polska osiągnęła, podobnie jak Republika Włoska, synergię energetyczną, oraz, aby na naszym wybrzeżu Bałtyku uruchomiono terminale LNG, wdrożono nowoczesne technologie produkcji paliw płynnych z węgla oraz podjęto decyzje o budowie elektrowni atomowych.
\r\n
\r\nNie tylko dla najzdolniejszych absolwentów ekskluzywnych uczelni jest oczywistym, że średniej wielkości europejski, znakomicie geograficznie usytuowany, kraj powinien w optymalny sposób wykorzystywać posiadane zasoby energetyczne. Nie jest pustym sloganem twierdzenie, że energetyka jest fundamentem każdej gospodarki. Import surowców nazywanych „energetycznymi\", takich jak gaz ziemny, którego znaczącą część krajowego zużycia przerabia przemysł chemiczny i przemysł opakowań szklanych, a blisko połowę przeznacza się na ogrzewanie zwykle niewystarczająco termicznie izolowanych siedzib ludzkich, będzie jeszcze przez pewien czas konieczny.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nJeśli jednak podjęte zostaną odpowiednie decyzje o zintensyfikowaniu wydobycia gazu z zasobów krajowych i uruchomieniu na skalę przemysłową znanych od wielu dziesięcioleci technologii podziemnego zgazyfikowania złóż węgla, również przy zastosowaniu energii jądrowej oraz racjonalnym wykorzystaniu potencjału, jaki posiadamy dzięki zasobom energii geotermalnej, możemy być absolutnie niezależni od importu gazu. Nie tylko zresztą z kierunku wschodniego. Stosownymi materiałami na poparcie tej tezy dysponuje redakcja Rurociągów. W tej sytuacji niezbędna pomoc państwa dla obywateli, pragnących lepiej zaizolować ściany swoich budynków, może i powinna okazać się doskonałym biznesem.
\r\n
\r\nImport ropy naftowej, niezależnie od tego, co głoszą różni „eksperci\", często nie posiadający elementarnego techniczno-ekonomicznego wykształcenia, natomiast bardzo kochający spadkobierców „drogich radzieckich towarzyszy\" rządzi się zupełnie innymi prawami. Warto tak naprawdę zastanowić się nad tym, co powiedział, odnosząc się do aktualnych prognoz wydobycia ropy naftowej na jednym ze spotkań OPEC szejk Ahmed Zaki Jamani: Epoka kamienia łupanego skończyła się nie dlatego, że kamieni zabrakło.
\r\n
\r\n\r\n
Jest wysoce prawdopodobnym, że miał rację. Decydenci z krajów, które obecnie zajmują czołowe miejsce w eksporcie tego surowca wiedzą o tym i dlatego chcą maksymalnie wykorzystać ostatnie pięć minut. Należy do nich przede wszystkim elita władzy w Rosji. Dla nich rzucenie na kolana Białorusi i Ukrainy oraz utrzymanie kolonialnego statusu Syberii i Kaukazu jest zagadnieniem pierwszorzędnym. Mieszkańcy Unii Europejskiej powinni sobie raz na zawsze uświadomić, to, o czym wiedzą od paru wieków mieszkańcy Azji - Rosja jest krajem kolonialnym. Jej kolonie wprawdzie zajmują obszar ca 12,7 mln km2, ale w dziejach powszechnych odnotowano przecież, że Brazylia była kolonią Portugalii, a Kongo Belgii, a Algiera Francji. Kolonialni suwereni dysponowali terytorium macierzystym nawet w pierwszym przypadku 92 razy mniejszym niż kraj skolonizowany. Katyń nie był jedyny. Rosjanie od zrzucenia jarzma mongolskiego z determinacją i konsekwentnie eksterminują elity narodów znajdujących się na terytoriach które stawały się celem ich podbojów: To spotykało Litwinów, Białorusinów, Ukraińców, Polaków, Jakutów, Tatarów, Czeczeńców. Od wieków władcy Moskwy ludobójstwo, i dla wielu gorszą od niego rusyfikację, traktują jako art gubernandum.
\r\n
Dlatego nigdy nie było, nie jest i nie będzie nam z nimi po drodze.
\r\nNatomiast z zachodnim sąsiadem przez 7 wieków mieliśmy granice pokoju. Posiadamy też z nim głęboką świadomość wspólnoty cywilizacyjnej, bazującej na sięgającym starożytnego Rzymu prawie do ziemi. Nadciągające z Dalekiego wschodu i centrum Azji Ludy Wielkiego Stepu też miały swoje prawa.
\r\n
\r\nRozpatrując problematykę energetyczną całościowo polska racja stanu, w dziedzinie transportu rurociągowego i bezpieczeństwa energetycznego, powinna polegać na:
\r\n
\r\n● maksymalnemu ograniczeniu importu gazu z Rosji, na rzecz gazu kupowanego w Turkmenii lub innych republikach b. ZSRR i odbieranego na zasadzie swap z istniejących połączeń sieciowych na granicy wschodniej w rejonie Hołowczyc i Bobrowników;
\r\n
\r\n● doprowadzeniu, w szybkim terminie, do uruchomienia magistrali przesyłowej kaspijskiej ropy naftowej Odessy via Adamowo-Pock do-Gdańska i rafinerii na południu;
\r\n
\r\n● ustanowienia nowych, taryf na tranzytowy przesył ropy naftowej i gazu;
\r\n
\r\n● wybudowaniu podziemnych magazynów gazu i ropy naftowej, o łącznej pojemności, pozwalających na zgromadzenie zapasów, wystarczających na 90 dniowe zapotrzebowanie;
\r\n
\r\n● zbudowaniu na Wybrzeżu co najmniej jednego terminalu LNG o zdolnościach przeładunkowych po regazyfikacji gazu ziemnego skroplonego do 5 a nawet 7 mld m3;
\r\n
\r\n● maksymalnym wykorzystaniu źródeł energii odnawialnych, w tym energii geotermalnej oraz wdrożeniu najnowszych technologii zgazyfikowania węgla;
\r\n
\r\n● uzyskaniu efektywnego połączenia z systemem sieci gazowych krajów UE.
\r\n
\r\nAglomeracja berlińska, która pod koniec obecnej dekady może osiągnąć kilkanaście milionów mieszkańców, jest zainteresowana ofertą na dostawy LNG, który zregazyfikowany byłby przesyłany tym gazociągiem do Berlina. Jest mitem, że cena LNG będzie droższa niż gazu przewodowego, przesłanego z odległości blisko 5000 km, tym bardziej, że jeszcze za życia tego pokolenia podstawowym medium energetycznym staną się hydraty i wodór.
\r\n
\r\nJest jeszcze jeden element rurociągowej kombinatoryki, o którym warto pamiętać. Na całej, liczącej blisko 5 tys. km trasie, z Półwyspu Jamał do Niemiec, jest bardzo niewiele obszarów których budowa geologiczna pozwala na zlokalizowanie podziemnych magazynów gazu. Praktycznie występują one dopiero na przedgórzu sudeckim, w zlewisku środkowej Odry. Tam właśnie powinny być zlokalizowane podziemne magazyny gazu dla krajów UE o łącznej pojemności około 30 mld m3.
\r\n
\r\nLiczącą na naszych ziemiach już przeszło tysiąc lat łacińską tradycję cywilizacyjną wspiera gwarantowana Konstytucją konieczność respektowania prawa do prywatnej własności ziemi współobywateli. Jego podstawowe definicje wywodząca się z starożytnego Rzymu. Ci, którzy nie słyszeli o zasięgu śródziemnomorskiej cywilizacji oraz jej wpływu na mentalność polskiego chłopa, a chcą się zajmować budową rurociągów w III RP, powinni starać się nadrobić edukacyjne zaległości. Dwujęzyczne kierownictwo SGT Europolgaz uczyniło bardzo wiele, aby ta inwestycja stała się wręcz podręcznikowym przykładem, jak nie powinno się budować rurociągów na terytorium III RP. W krajach Europy Zachodniej z podobnymi problemami uporano się już blisko półwieku temu, uchwalając różnego rodzaju prawa, które, np. w Anglii, otrzymały nazwę Pipeline Act (czyli Prawa Rurociągowego). Jeszcze w 1995 r. roku Polskie Stowarzyszenie Budowniczych Rurociągów uzyskało w Gaz De France taką procedurę i po przetłumaczeniu zaproponowało kierownictwu Europolgazu jej stosowanie. Niestety druga strona wzorowała się raczej na eksradzieckich wzorach.
\r\n
\r\nW II Rzeczpospolitej, krótko po odzyskaniu niepodległości, bo już w 9 maja 1919 roku w Dzienniku Praw ukazała się USTAWA o wyłącznym upoważnieniu Państwa do zakładania rurociągów, służących do prowadzenia gazów ziemnych, regulowania produkcji i zużytkowania ich. Jej głównym autorem, podobnie jak i o pięć lat późniejszej ustawy, regulującej sprawy związane z produkcją i wywozem ropy, był poseł PPS ze Lwowa, dr nauk prawnych Herman Diamand. Pochodził z niezwykle zasłużonej dla polskiej kultury rodziny żydowskiej. Obie ustawy w dziejach naszego parlamentaryzmu zostały utrwalone jako Lex Diamand. Przy ich redagowaniu współpracował jeden z najmłodszych wówczas sejmowych posłów, członek „Zarzewia\", Ryszard Wojdaliński, brat cioteczny mego ojca. Niestety, jak na razie, żaden z polskich polityków obecnej doby nie jest w stanie dorównać im obu w rozumieniu istoty rurociągowej racji stanu kraju nad Wisłą.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nMieszkańcy krajów Unii Europejskiej mają moralny obowiązek wystąpienia, wraz z obywatelami RP, do władców Kremla z apelem o przyznanie prawa do samostanowienia narodom Syberii, która jeszcze w XIX w. była uważana za drugą ojczyznę wielu naszych przodków, a dziś jest obszarem skąd otrzymujemy większość gazu i ropy naftowej. Inaczej szybciej niż ktokolwiek może to sobie wyobrazić do tych ziem zgłoszą swoje nie pozbawione historycznych racji prawa mieszkańcy Państwa Środka.
\r\n
\r\nW czekającym, nie tylko obywateli Rzeczpospolitej, trudnym okresie kolonialnej dezintegracji byłego wschodniego sąsiada, który niestety nadal posiada u nas liczną i potężną agenturę, musimy być silni, zwarci i gotowi. Gotowi np. na przerwanie dostaw gazu Gazociągiem Jamalskim gdzieś na granicy Białorusi przez nieznanych np. czeczeńskich sprawców. Kto tak naprawdę zamachowcami będzie sterował - jest zupełnie odrębnym zagadnieniem. Konsekwencje tego faktu dla odbiorców w UE będą niewątpliwie poważne.
\r\n
\r\nJak im zapobiec? Nie tylko przez budowę Gazociągu Sarmackiego, którym można by transportować gaz ze złóż Shah Deniz w południowej części Morza Kaspijskiego.
\r\n
\r\nProponowałem to m.in. na łamach Rurociągów i Rzeczpospolitej oraz czasopism ukraińskich już parę lat temu. Najlepszym gazowym „bezpiecznikiem\" w tej sytuacji byłoby uruchomienie na polskim wybrzeżu Bałtyku drugiego terminalu LNG w rejonie Gdańska z towarzyszącym mu zasobami zbiornikowymi na 160.000-200.000 m3 gazu skroplonego, w którym udział będzie miała Białoruś i Ukraina. Istniejący gazociąg łączący terminal z trasą Gazociągu Jamalskiego umożliwi zastosowanie SWAP.
\r\n
\r\nJest również realnym zbudowanie przez międzynarodowe konsorcjum z udziałem Ukrainy i Białorusi rurociągu naftowego o przepustowości ca 26 MTA (milionów ton rocznie) z pól Iraku (rejon Mosulu) do Hopy we wschodniej Turcji nad Morzem Czarnym.
\r\n
\r\nKarty wówczas rozdawałby Mińsk, Kijów i oczywiście Warszawa, jako kraje tranzytowe, wchodzące w skład Ligi Konsumentów Gazu, a nie Moskwa.
\r\n
\r\nAutor jest redaktorem naczelnym pisma . ',1,6,0,41,'2009-09-21 16:52:21',62,'Witold Szirin Michałowski','2009-09-29 07:03:04',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-21 16:52:21','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,65,'Geopolityka, geopolityczny, rurociąg, Rosja, Polska tranzyt, ropa, Władimir Putin, Gazprom, Związek Sowiecki, LNG, OPEC, Ahmed Zaki Jamani, Azja, Europa, Katyń, Białoruś, Ukraina, Liga Konsumentów Gazu, Tichoreck, Baku','W cyklu wykładów, jakie prowadził Adam Mickiewicz, w latach 1843-1844 w College de France, z literatury słowiańskiej, padły godne zastanowienia słowa: Nieszczęścia wygnania zbliżyły naród Polski z innymi szczepami Słowian. Nie byłoby inaczej sposobu zbliżyć Polaków do Rosjan. Naród niepodległy, wolny, dumny ze swoich swobód, cóż mógł mieć wspólnego z narodem niewolniczym, uciśnionym, nawykłym do jarzma od wieków!\r\n\r\n',0,1059,'robots=\nauthor=Witold Szirin Michałowski'),(184,'Bliskowschodnia przemoc \"szkolna\"','bliskowschodnia-przemoc-szkolna','','![](\"images/stories/soldier.jpg\" "\\"Fot.:")
Marcin Domagała
\r\nGdyby tak spojrzeć na świat, jak na szkolną klasę, szybko zorientowalibyśmy się, że mamy do czynienia niezłą bandą łobuzów. Począwszy od tylnej ściany mamy do czynienia z najbiedniejszymi i najbardziej wykorzystywanymi pociechami, czyli krajami afrykańskimi. Po środku klasy, miejsca zajmują skośnookie dzieci azjatyckie, którym przewodzi gruby chiński chłopak.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPierwsze ławki godnie okupują nadąsane i bogate europejskie prymuski. Wśród klasowych rozrabiaków prym wiedzie, wyraźnie cierpiący na ADHD, chuligan, który wrzaskiem i pięściami próbuje rozstawiać wszystkich po kątach - USA. Ma wielu konkurentów, jednak bardziej nieruchliwych i ospałych, jak np. Rosję, czy wspomniane Chiny. Dopiero gdzieś w kącie snuje się opuszczony przez wszystkich, wciąż poobijany Iran, którego nikt nie lubi i każdy kto może sprzedaje mu kuksańca. Największy zaś raban powstaje wtedy, gdy ten chłopaczyna próbuje się bronić. Wówczas niemalże cała klasa zgodnie staje przeciwko niemu. Nawet ONZ-owski samorząd krzywo na niego patrzy...
\r\n
\r\nSkąd ta metafora?
\r\n
\r\nPonieważ wszyscy, w dyskusji na temat tarczy antyrakietowej, roli Iranu oraz destrukcyjnej pozycji USA na Bliskim Wschodzie zachowują się, jak bezrozumne dzieci. Nikt, powtarzam NIKT, nie dał realnej, logicznej odpowiedzi na podstawowe pytanie: dlaczego Iran jest zagrożeniem?
\r\n
\r\nDotąd padały tylko chóralne, przesycone propagandą odpowiedzi - Iran zaraz będzie miał rakiety, bombę atomową, lub Bóg wie jeszcze coś gorszego, i będzie tym wszystkim do wszystkich strzelał...
\r\n
\r\nPół biedy, gdyby taką odpowiedź, rodem z kabaretu, wygłaszali mało odpowiedzialni politycy lub fantaści z Korei Północnej. Te słowa padają jednak z ust wszystkich możnych i ważnych tego świata. Nie należę do zwolenników irańskiego prezydenta Mahmuda Achmadineżada, a tym bardziej jego retoryki. Nie wielbię także irańskiej teokracji. Jednego jednak nie mogę rządzącym tym krajem odmówić patriotyzmu. Należy podkreślić z całą mocą, że ta „irańska orkiestra\", rzekomo grożąca całemu światu nuklearną apokalipsą, nie wzięła się z nikąd. Jest ubocznym efektem działań właśnie USA, które w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat bądź samemu, bądź wspierając aktywnie innych, z Iranu uczyniło sobie pole wojennych rozgrywek. Nie były to bynajmniej ataki retoryczne. Co gorsza, kopanie Iranu wcale się nie skończyło...
\r\n
\r\nIgrzysko zaczęło się w sierpniu 1953 r., kiedy to na kanwie nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego (próba odzyskania kontroli nad własnymi złożami), CIA obaliła demokratycznie wybranego premiera Mohammeda Mossadeka. W jego miejsce został osadzony proamerykański szach Mohammed Reza Pahlawi. W ciągu 26 lat jego krwawych rządów ten proamerykański sojusznik zabił blisko 15 tys. Irańczyków - oponentów „amerykańskiej demokracji\". To jego obalenie, w styczniu 1979 r., zaowocowało irańską rewolucją, której najgłośniejszych pierwszym krokiem na arenie międzynarodowej była 444-dniowa okupacją ambasady amerykańskiej w Teheranie od listopada 1979 r. Okupujący budynek irańscy studenci, wspierani przez antyamerykańsko nastawionych mułłów, postawili Amerykanom twarde warunki zakończenia tego konfliktu: oficjalne przeprosiny Irańczyków za wspieranie rządów szacha i ekstradycję do Iranu obalonego władcy. Odpowiedź Amerykanów była żenująca i zaowocowała klęską Jimmego Cartera w wyborach prezydenckich w styczniu 1981 r.
\r\n
\r\nTakiej obrazy majestatu dumny Waszyngton nie mógł puścić płazem. Kiedy we wrześniu 1980 roku Saddam Husajn uderzył na Iran, USA udzieliły mu znacznego wsparcia nie tylko wywiadowczego, ale i wojskowego oraz finansowego. W efekcie wojna tylko po stronie irańskiej pochłonęła blisko 1 mln ofiar.
\r\n
\r\nKolejnym aktem agresji było zestrzelenie w lipcu 1988 r. irańskiego samolotu pasażerskiego z 290 osobami na pokładzie przez rakietę, wystrzeloną z amerykańskiego krążownika USS Vincennes.
\r\n
\r\nKolejne powojenne lata to groźby, sankcje i prowokacje ze strony USA, jego sojusznika Izraela i innych amerykańskich popleczników. Nic dziwnego, że Iran rozpoczął na masową skalę wspieranie wrogów Ameryki. Ten kraj po prostu się broni. Ma do tego święte prawo, jak każde inne państwo. Przy czym w ramach obrony koniecznej nie tylko nikogo nie zaatakował, ale stara się znaleźć skuteczne środki odstraszania, tak by nikt więcej nie odważył się przekroczyć jego granic.
\r\n
\r\nTymczasem reszta „ogłupionych dzieciaków\" przyklaskuje USA w dalszym okładaniu delikwenta. Na tej fali próbuje się nam wmówić, że tarcza antyrakietowa jest bronią przeciwko Iranowi, który rzekomo już puka do naszych bram. Nikt nie zadaje sobie pytania, kogo tym razem armia amerykańska znów zamierza zaatakować...
\r\n
\r\n\r\n
',1,6,0,40,'2009-09-22 17:25:07',64,'','2009-09-30 13:20:44',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-22 17:25:07','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,135,'Chiny, USA, Rosja, Iran, Mohammed Reza Pahlawi, Waszyngton, USS Vincennes, Carter, ADHD, ONZ','dyby tak spojrzeć na świat, jak na szkolną klasę, szybko zorientowalibyśmy się, że mamy do czynienia niezłą bandą łobuzów. Począwszy od tylnej ściany mamy do czynienia z najbiedniejszymi i najbardziej wykorzystywanymi pociechami, czyli krajami afrykańskimi. Po środku klasy, miejsca zajmują skośnookie dzieci azjatyckie, którym przewodzi gruby chiński chłopak. ',0,616,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(185,'To Gruzja napadła na Osetię - twierdzi UE','to-gruzja-napadla-na-osetie---twierdzi-ue','',' ECAG \r\n
\r\nNiezależna komisja międzynarodowa, działająca na zlecenie Unii Europejskiej, twierdzi, że Gruzja ponosi pełną odpowiedzialność za rozpętanie wojny przeciwko Osetii Południowej w sierpniu minionego roku. Takie wnioski zawiera raport ekspertów, który ujrzy światło dzienne pod koniec września - twierdzi niemiecki Der Spigel.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n
Specjalnie utworzona komisja zajmowała się wyjaśnieniem przyczyn wybuchu konfliktu między Osetią Południową a Gruzją. w dniu 8 sierpnia 2008 r. Atak rozpoczął się ostrzałem posterunków rosyjskich sił stabilizacyjnych na linii rozejmu. Były to wówczas jedyne siły będące gwarantem pokoju w tym regionie. W wyniku ataku śmierć poniosło wielu rosyjskich żołnierzy, działających w ramach mandatu międzynarodowego. W dalszym efekcie działań wojennych zniszczona została znaczna część południowoosetyńskiej stolicy Cchinwali. Setki budynków mieszkalnych uległo zniszczeniu. Zginęło ponad 160 obywateli republiki. Przeszło 30 tysięcy osób musiały opuścić swoje domy i zostać uchodźcami. Ten atak był główną przyczyną zbrojnej odpowiedzi wojsk Federacji Rosyjskiej.
\r\n
\r\n
Micheil Saakaszwili, i jego zachodni protektorzy ogłosili rosyjską reakcję, jako „nieuzasadnione użycie siły\". Gruzja sugerowania na arenie międzynarodowej, że padła ofiarą agresji. „Wnioski wyciągnięte przez komisję międzynarodową, demaskują te spekulacje\" - uważa Konstantin Zatulin, dyrektor Instytutu krajów członkowskich Wspólnoty Niepodległych Państw:
\r\n
\r\n
„Niewątpliwie, wnioski komisji są skrajnie przykre dla aktualnego reżimu gruzińskiego. Jednak w zasadzie wszystkie wątpliwości, że to Gruzja napadła na Osetię Południową, musiały zniknąć jeszcze jesienią minionego roku. Po tym, jak sam Saakaszwili został zmuszony do udzielenia odpowiedzi na to pytanie wobec komisji, powołanej przez parlament gruziński. Odpowiedział więc na niego, stwierdzając, że to właśnie on wydał rozkaz zaatakowania Osetii Południowej\".
\r\n
\r\n
Teraz Saakaszwili woli mówić co innego. Taktyka zaprzeczania wszystkiemu ma podłoże polityczne. Agresja gruzińska w wyniku końcowym zadecydowała, że Osetia Południowa i Abchazja uzyskały niepodległość. Z tym faktem nie chcą pogodzić się ani w Tbilisi, ani też w tych krajach, które umożliwiły inwazję gruzińską, zapewniając dostawy broni. Sekretarz stanu USA Hillary Clinton w trakcie poniedziałkowego spotkania w Nowym Jorku z Saakaszwilim zapowiedziała prezydentowi Gruzji zastosowanie wszystkich niezbędnych wysiłków, aby inne kraje nie uznawały niepodległości Osetii Południowej i Abchazji. W przyszłym tygodniu z raportem komisji mają zapoznać się przedstawiciele 27 krajów unijnych, a także rządy Rosji i Gruzji.
\r\n
\r\n
Na podst. Głos Rosji/Regnum
\r\n
',1,7,0,52,'2009-09-23 07:55:51',62,'ECAG','2009-10-02 15:30:31',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-23 07:55:51','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,20,'Osetia Południowa, Gruzja, Micheil Saakaszwili, Rosja, USA, Hillary Clinton','Niezależna komisja międzynarodowa, działająca na zlecenie Unii Europejskiej, twierdzi, że Gruzja ponosi pełną odpowiedzialność za rozpętanie wojny przeciwko Osetii Południowej w sierpniu minionego roku. Takie wnioski zawiera raport ekspertów, który ujrzy światło dzienne pod koniec września - twierdzi niemiecki Der Spigel.',0,892,'robots=\nauthor=ECAG'),(186,'Talibowie. Prosta wizja świata','talibowie-prosta-wizja-swiata','','![](\"images/stories/talib.jpg\" "\\"Talibowie.")
Grzegorz Mazurczak
\r\nRuch talibów, wywodzący się od Pasztunów a oznaczający zarówno zwolenników afgańskiego radykalnego islamu jak i religijnych uczniów muzułmańskich mistrzów, powstał na początku 1990 r. w północnym Pakistanie, zaraz po wycofaniu się wojsk radzieckich z Afganistanu. W ciągu ostatnich miesięcy obserwuje się wzmożoną aktywność Islamskiego Ruchu Talibów w Afganistanie. Stanowi to coraz większy problem dla rządu afgańskiego oraz niewątpliwe wyzwanie dla 100 tysięcznej, wielonarodowej armii NATO.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nCiągle realna jest też destabilizacja Pakistanu, którego północno-zachodnie obszary, słabiej kontrolowane, są bardziej narażone na wzrost liczby samobójczych zamachów bombowych oraz innych, równie destrukcyjnych działań.
\r\n
\r\n
Słysząc o talibach, nie zawsze mamy świadomość zagrożeń, jakie ruch ten z sobą niesie. Nie znamy ich filozofii życia ani autorskiej interpretacji zasad islamu, która nawet dla wielu muzułmanów jest nie do przyjęcia.
\r\n
\r\n
Bowiem w ich działaniach nie zawsze chodzi o obronę własnego kraju i swoich wartości przed ekspansją zachodu, ale poprzez ekstremalne a czasem zupełnie wynaturzone działania w imię wyższych celów, niszczenie i izolację własnego narodu oraz odbieranie ludziom szans na normalny, światły rozwój, godny XXI wieku.
\r\n
\r\n
Ruch talibów, wywodzący się od Pasztunów, oznaczający zarówno zwolenników afgańskiego radykalnego islamu jak i religijnych uczniów muzułmańskich mistrzów, powstał na początku 1990 r. w północnym Pakistanie, zaraz po wycofaniu się wojsk radzieckich z Afganistanu. I to właśnie w Afganistanie osiągnął niespodziewanie duże wpływy już w 1994 r., czyli mniej więcej rok po wydaniu wojny Muhadżedinom.
\r\n
\r\n
Powszechnie uważa się, że po raz pierwszy pojawił się w szkołach religijnych, opłacanych głównie pieniędzmi pochodzącymi z Arabii Saudyjskiej, ale i Pakistanu, głoszących twarde zasady islamu sunnickiego. Szkoły te, wiążąc edukację religijną ze szkoleniem militarnym, chętnie przyjmowały osieroconych chłopców, będących dobrym materiałem na posłusznych fanatyków.
\r\n
\r\n
W swojej ideologii, talibowie łączą elementy prawa islamskiego, szariatu oraz pasztuńskiego kodeksu honorowego, co skutkuje wyjątkową mieszanką konserwatyzmu islamskiego. Sami siebie nazywają tymi, którzy szukają prawdy.
\r\n
\r\n
Do ruchu licznie i żywiołowo wstępowali Pasztunowie, sunniccy uczniowie szkół koranicznych a nawet lokalni dowódcy wojskowi, wraz ze swoimi oddziałami (np. dawny komunistyczny generał Ubajdullah, który został talibańskim ministrem wojny, czy też były komunistyczny minister wojny Tanai).
\r\n
\r\n
Talibowie obiecywali, że po objęciu władzy, na obszarach Pasztunów, leżących między Pakistanem i Afganistanem, przywrócą pokój i bezpieczeństwo oraz z całą konsekwencją będą stosować i egzekwować najsurowszą wersję prawa islamskiego. Zapowiedzieli też, że nie będą tolerowali zachowań sprzecznych z ich własną interpretacją prawa Bożego.
\r\n
\r\n
Afgańczycy, zmęczeni wcześniejszymi ekscesami Mudżahedinów i konfliktami wewnętrznymi, pojawiającymi się po wycofaniu Rosjan, na ogół z zadowoleniem i kredytem zaufania przyjęli talibów, gdy ci po raz pierwszy pojawili się na politycznej scenie.
\r\n
\r\n
Ich popularność już na początku była dosyć duża, ze względu na sukcesy w zwalczaniu korupcji, ograniczaniu samowoli urzędniczej i utrzymywaniu bezpieczeństwa na drogach i obszarach będących pod ich kontrolą, co pozwoliło na bezpieczny rozwój handlu. Talibowie, czując powszechne poparcie, szybko rozszerzyli swoje wpływy na południowo-zachodni Afganistan.
\r\n
\r\n
We wrześniu 1995 r. zajęli prowincję Herat, graniczącą z Iranem. Dokładnie rok później, po obaleniu reżimu prezydenta Burhanuddina Rabbaniego oraz jego ministra obrony, Ahmeda Szaha Masooda, zdobyli stolicę, Kabul. Do 1998 r. kontrolowali już prawie 90% Afganistanu i dysponowali 110 tysięczna armią bojowników.
\r\n
\r\n
Po zdobyciu stolicy, zabronili wszelkich rozrywek i hazardu, zamknęli kina i łaźnie. Zakazali oglądania telewizji, korzystania z Internetu i słuchania muzyki. Zabroniono posiadania wszelkich wyobrażeń żywych stworzeń, czyli lalek, fotografii, zdjęć itp.
\r\n
\r\n
Wprowadzono islamskie kary, takie jak publiczne egzekucje skazanych za morderstwo i cudzołóstwo oraz oszustwa, kamienowanie oraz amputacje kończyn winnych kradzieży. Z miejskiego stadionu w Kabulu, zrobiono miejsce kaźni, ociekające krwią nie zawsze winnych ludzi.
\r\n
\r\n
Zaczęto tropić homoseksualistów, zabijając ich za pomocą tzw. walących się ścian. Również każde odstępstwo od wiary Proroka, bezwzględnie karano śmiercią. Wymagano, by wszelkie egzekucje były wykonywane przez członków rodziny skazanych.
\r\n
\r\n
Mężczyźni musieli zapuszczać brody i ubierać się na podobieństwo Proroka. Talibowie stosują też system zewnętrznego wyróżniania wyznawców innych religii na podstawie odpowiedniego koloru ich stroju. Sami wyróżniają się noszeniem czarnych turbanów i białych strojów
\r\n
\r\n
Kobiety, zgodnie z ortodoksyjnymi zasadami islamu, nie mogły posiadać żadnych praw, pracować ani się uczyć, na ulice mogły wychodzić tylko w towarzystwie męża lub innego dorosłego krewnego. Zgodnie z tymi zasadami, konsekwentnie zanegowali też prawo dziewczynek w wieku powyżej 10 lat do nauki. Natomiast praca dzieci nie była uważana za nic nagannego.
\r\n
Bezwarunkowo musiały nosić burki i zasłaniać twarz. Domy, w których mieszkały kobiety, musiały mieć zamalowane okna. Zakazano używania szminek, biżuterii, lakieru do paznokci, oglądania gazet z modą. Kobiety nie mogły prowadzić samochodów ani podróżować samodzielnie taksówką.
\r\n
\r\n
Talibowie byli oskarżani o liczne naruszenia praw człowieka (szczególnie tych, których więzili) i niszczenie bezcennych dóbr kultury. Jednym z przykładów takich działań, było zniszczenie przez nich, w 2001 r. roku, w Bamiyanie, słynnych na cały świat, największych na świecie posągów Buddy. Spowodowało to oburzenie całego świata, ale i ukazało jego całkowitą bezradność wobec takich aktów wandalizmu.
\r\n
\r\n
Talibowie nierozerwalnie łączą się z dwoma krajami, Pakistanem i Afganistanem, z czego to właśnie Pakistan w dużej mierze jest odpowiedzialny za tak destrukcyjny rozwój tego ruchu.
\r\n
\r\n
Pakistan wielokrotnie zaprzeczał, że sprzyja talibom, ale nie ma wątpliwości, że ich finansował. Wiadomo też, że wielu Afgańczyków, którzy na samym początku dołączyli do tego ruchu, było wykształconych w szkołach religijnych Pakistanu.
\r\n
\r\n
Pakistan był także jednym z zaledwie trzech krajów, obok Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, który oficjalnie uznał rząd talibów, w latach 1990 - 2001. Był to także ostatni kraj, który w końcu, bardzo niechętnie, zerwał dyplomatyczne powiązania z talibami.
\r\n
\r\n
We wrześniu 2001 roku, uwaga całego świata została skierowana na Word Trade Center a pośrednio na afgańskich talibów, którzy zostali oskarżeni o ukrycie Osamy bin Ladena i wielu członków al-Kaidy, winnych organizacji tych zamachów.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
7 października 2001, na skutek antyterrorystycznej operacji sił USA i koalicji na Afganistan, zwanej Anakonda, w ciągu tygodnia reżim talibów upadł. Jednak pomimo zakrojonych na dużą skalę działań, ich przywódcę, mułłę Mohammada Omara, tak zresztą jak i samego Osamę, nie udało się złapać.
\r\n
\r\n
W ostatnich latach talibowie ponownie pojawili się na afgańskiej scenie a ich siła wydaje się rosnąć również w Pakistanie, gdzie obserwuje się koordynację działań między różnymi frakcjami talibskich grup bojowych.
\r\n
\r\n
Główną pakistańską frakcją jest grupa prowadzona przez Baitullaha Mehsuda, którego organizacja Tehrik Taliban Pakistan (TTP) jest obwiniana za przeprowadzenie dziesiątków zamachów samobójczych i innych brutalnych ataków.
\r\n
\r\n
Duże znaczenie konsolidacyjne ma również to, że afgańskimi talibami wciąż kieruje mułła Omar, nieuchwytny duchowny, który stracił prawe oko walkach z okupantem radzieckim w 1980 r., mający zaszczytny tytuł emira (islamski tytuł amir al-muminin oznaczający księcia wiernych), przynależnego tylko kalifom.
\r\n
\r\n
Pomimo, że w obu krajach zarówno wojska NATO jak i armia pakistańska przeznaczają coraz więcej sił i środków na walkę z talibami, to jednak ci stopniowo rozszerzają swoje wpływy na coraz większe obszary Afganistanu, który znowu staje się bardziej niebezpieczny.
\r\n
\r\n
Można już mówić, że obszary poza miastami, znowu należą do talibów a przemoc, której są autorami, powróciła do poziomu z 2001 r. Talibowie, po początkowym odwrocie, który pozwolił im na ograniczenie strat własnych i przygotowanie planu działań, znowu atakują, dodając do swoich poczynań żądzę zemsty.
\r\n
\r\n
Na dodatek, w marcu 2009 r., rząd Pakistanu zezwolił talibom na sprawowanie władzy sądowniczej w dolinie Swat, położonej w północnym Pakistanie, co bardzo wzmocniło ich logistycznie i pozytywnie wpłynęło na morale.
\r\n
\r\n
Niedawno przywódca afgańskich talibów, mułła Omar wydał oświadczenie, w którym przyrzeka klęskę wojskom koalicji w Afganistanie. W oświadczeniu napisano między innymi, że historia Afganistanu powinna być przestrogą dla wojsk NATO.
\r\n
\r\n
Najeźdźcy powinni przestudiować historię Afganistanu od czasów agresji Aleksandra - napisano w oświadczeniu - Jeśli jednak są skłonni ignorować historię, niech sami zobaczą na własne oczy wydarzenia ostatnich ośmiu lat. Czy w ciągu ostatnich ośmiu lat osiągnęli cokolwiek?.
\r\n
\r\n
W Afganistanie przebywa obecnie ponad 100 tysięcy żołnierzy sił wielonarodowych. Dwie trzecie z nich to Amerykanie, których niedługo ma być jeszcze więcej. Czy ta nowoczesna armia osiągnęła cokolwiek w ciągu ostatnich lat? Oprócz wyrzucenia w błoto ogromnych środków, pozytywnych efektów tej obecności nie widać.
\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na stronach Publikacja za zgodą wydawcy. \r\n
\r\n![](\"images/stories/flags.jpg\" "\\"Fot.:")
Michał Cholewa
\r\nEuropejska Polityka Sąsiedztwa stanowi forum współpracy między członkami Unii Europejskiej i państwami położonymi na wschodnich i południowych granicach zjednoczonej Europy. Pierwsza wzmianka o partnerstwie i wzmocnieniu relacji z sąsiadami UE pojawiła się w konkluzjach Rady Unii Europejskiej w kwietniu 2002 r[1]. \r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nIdea zbudowania konstruktywnego sąsiedztwa wynika z dwu powodów. Po pierwsze, z konieczności dostosowania się UE do nowej sytuacji geopolitycznej, która nastąpiła po jej rozszerzeniu w 2004 r. Po drugie zaś dzięki jednolitemu podejściu całej Unii uda się zapobiec wykształceniu odrębnych polityk państw członkowskich względem swoich tradycyjnych regionów zainteresowania (np. Wschód dla Polski czy Południe dla Francji). Europejska Polityka Sąsiedztwa w swoim pierwotnym kształcie miała upowszechniać współpracę w wymiarze bilateralnym (tj. UE-27+1). Celem niniejszej analizy jest wykazanie, że wraz z rozwojem idei EPS zaczęła ona ewoluować ku wymiarowi multilateralnemu. Dały temu początek inicjatywy narodowe - francuski plan wzmocnienia współpracy z regionem Morza Śródziemnego oraz polsko-szwedzki projekt dla wschodnich sąsiadów UE. Ponadto zwrócimy uwagę na podobieństwa i różnice w obu inicjatywach - w dziedzinie architektury instytucjonalnej, finansowania, tematyce współpracy i instrumentach prawnych.
\r\n
\r\nPoczątki Europejskiej Polityki Sąsiedztwa
\r\nW 2002 r., na podstawie wspomnianych wyżej konkluzji RUE, Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa został zachęcony do opracowania strategii relacji UE ze jej sąsiadami. W sierpniu 2002 r. Romano Prodi - przewodniczący Komisji Europejskiej - oraz Chris Patten - komisarz unijny ds. stosunków zewnętrznych - opublikowali list pt. „Wider Europe\". Nakreślili w nim wytyczne dla przyszłej polityki sąsiedztwa Unii Europejskiej. Za główną przesłankę rozpoczęcia tej polityki uznali uniknięcie nowych linii podziału w Europie. Autorzy listu rozeznali trzy grupy państw, które graniczą z UE. Pierwszą stanowiły państwa leżące w Afryce Północnej nad Morzem Śródziemnym. Dla nich nigdy nie przewidywano członkostwa w UE[2], głównie ze względu na położenie geograficzne poza Europą. Jako drugą grupę zidentyfikowano państwa położone na Wschodzie. Chodziło jedynie o państwa postradzieckie, takie jak: Białoruś, Ukraina, Mołdawia i państwa południowego Kaukazu. Wówczas bowiem oczywiste było, że Polska, Czechy, Węgry, Słowacja i kraje bałtyckie dołączą rychło do Unii Europejskiej. Uznano, że państwa „drugiej grupy\" są w pewnego rodzaju zawieszeniu i nie jest pewne, czy w przyszłości zostanie im zaoferowane członkostwo w UE (mimo, iż spełniają kryterium geograficzne ustanowione w Kopenhadze w 1993 r.). Trzecia kategoria państw to kraje bałkańskie, których naturalną finalité politique jest obecność w strukturach zjednoczonej Europy. Ponadto w liście wymieniono osobno Turcję oraz państwa należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego - do nich Europejska Polityka Sąsiedztwa nie jest skierowana[3]. \r\n
\r\nKonsekwencją listu Prodiego i Pattena był komunikat Komisji Europejskiej pt. „Szersza Europa - Sąsiedztwo: Nowe ramy stosunków z naszymi wschodnimi i południowymi sąsiadami\" z marca 2003 r. Komisja zaproponowała, aby UE utworzyła krąg przyjaciół (a ring of friends) wokół granic unijnych[4]. Zasugerowano dwa długoterminowe cele EPS: 1) Redukcja biedy oraz walka z polityczną niestabilnością. Stworzenie przestrzeni wspólnych wartości opartych na współpracy gospodarczej, politycznej i kulturowym dialogu; 2) Konkretne korzyści dla państw współpracujących, które miały zostać dookreślone w preferencyjnych układach z poszczególnymi państwami[5]. \r\n
\r\nUnia Europejska wymaga od państw partnerskich przystąpienia do Światowej Organizacji Handlu. Te kraje, które jeszcze tego nie zrobiły[6], otrzymają od Brukseli stosowne wsparcie dyplomatyczne. Członkostwo partnerów Unii w WTO jest niezbędne, aby liberalizować wymianę handlową pomiędzy UE a jej sąsiadami. \r\n
\r\nKolejne dwa dokumenty Unii z lat 2003-2004 zakończyły okres przygotowawczy Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. W Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa z 2003 r. znajdujemy zapis, że stabilność polityczna i gospodarcza południowych oraz wschodnich sąsiadów UE ma wpływ na bezpieczeństwo Wspólnoty. W ślad za tym, zaleceniem dla UE jest utworzenie wokół swoich granic pierścienia dobrze zarządzanych państw[7]. Komunikat Komisji Europejskiej, który został wydany tuż po rozszerzeniu UE o dziesięć nowych państw, dał impuls do rozpoczęcia starań w sprawie zawarcia układów politycznych z sąsiadami Unii. Dookreślono w nim, do których państw kierowana jest Europejska Polityka Sąsiedzka. W dokumencie zaznaczono explicite, że do współpracy w ramach EPS zaproszona jest także Rosja[8]. Obok Federacji Rosyjskiej inicjatywa skierowana została do 16 państw: dziesięciu krajów Południa (Algieria, Autonomia Palestyńska, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Libia, Maroko, Syria, Tunezja), trzech krajów kaukaskich (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja) oraz trzech sąsiadów wschodnich (Białoruś, Mołdowa, Ukraina). \r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nMimo, że Rosja została zaproszona do EPS, to Moskwa odmówiła uczestnictwa w programie. Wynikało to z tego, że już wcześniej ukształtowała ona odrębne relacje z UE. W maju 2003 r. w Sankt Petersburgu podpisano dokument o partnerstwie strategicznym w tzw. czterech wspólnych przestrzeniach: gospodarce, stosunkach zewnętrznych, bezpieczeństwie i sprawiedliwości oraz edukacji i kulturze.
\r\n
\r\nInstrumentem politycznym o podstawowym znaczeniu dla EPS są plany działania (action plans). Mają charakter deklaracji politycznych, w związku z czym nie są prawnie wiążące dla stron. Zawiera się je na czas określony - zazwyczaj od trzech do pięciu lat. Dotychczas 12 państw podpisało tego typu dokumenty i uczestniczy w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa. W grudniu 2004 r. siedem państw podpisało plany działania: Ukraina, Mołdawia, Maroko, Tunezja, Izrael, Autonomia Palestyńska i Jordania. W 2006 r. do inicjatywy UE dołączyły trzy kraje kaukaskie, a rok później Egipt i Liban. Po zawarciu planów działania, w celu oceny postępów współpracy, Komisja Europejska przygotowuje okresowe raporty.
\r\n
\r\nCechy Europejskiej Polityki Sąsiedztwa
\r\nJako że państwa uczestniczące w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa mają odrębne doświadczenia historyczne, to Unia Europejska zaproponowała tzw. zasadę dyferencjacji[9]. Każdy z partnerów jest traktowany indywidualnie. Pod uwagę brane są: stopień rozwoju gospodarczego oraz zaawansowanie reform w poszczególnych krajach. Na podstawie podpisanych dotychczas planów działania możemy wyróżnić pewien model globalny tych porozumień. Zagadnienia, które pojawiają się w planach działania obejmują m.in.: politykę społeczną, handel i gospodarkę oraz walkę z korupcją. W najnowszym raporcie unijnym nt. implementacji postanowień zawartych w planach działania wskazuje się na niedostateczne wysiłki w walce z bezrobociem oraz biedą w krajach partnerskich. Odwrotnie sytuacja ma się w dziedzinie liberalizacji handlu. Unijni eksperci uważają, że odnotowano znaczny postęp w negocjacjach na temat utworzenia stref wolnego handlu (deep and comprehensive free trade areas). Jeśli chodzi o zwalczanie korupcji, to Unia zaleca swoim sąsiadom, aby przystąpili do konwencji ONZ przeciwko korupcji z 2003 r. (nie uczyniły tego Ukraina i Liban). Krytycznie oceniono większość programów narodowych walki z korupcją[10]. \r\n
\r\nDrugą - po zasadzie dyferencjacji - cechą EPS jest polityczna i ekonomiczna zależność partnerów od oceny UE. Udział w unijnych programach oraz wsparcie finansowe i techniczne uzależnia się od spełnienia przez kraje partnerskie określonych warunków polityczno-ekonomicznych[11]. Jednocześnie jednak Unia Europejska nie oferuje swoim partnerom perspektywy członkostwa. \r\n
\r\nJako trzecią cechę EPS możemy wskazać jej uzupełniający charakter w stosunku do poprzedzających ją inicjatyw. Europejska Polityka Sąsiedztwa ma stanowić pewien symbol, nową markę w podejściu do krajów partnerskich. Powinna korzystać z dorobku dotychczasowych programów (jak np. Proces Barceloński przeznaczony dla państw Południa) i wykorzystywać istniejące instrumenty prawne.
\r\n
\r\nPołudniowy i wschodni wymiar EPS
\r\nProgramem partnerskim poprzedzającym EPS jest Proces Barceloński. Zapoczątkowany został w listopadzie 1995 r. przez hiszpańską prezydencję w Radzie UE. Skierowany jest do krajów północnej Afryki i Bliskiego Wschodu, które leżą nad Morzem Śródziemnym[12]. Współpracę w ramach Procesu Barcelońskiego podzielono na koszyki wzorując się na rozwiązaniu przyjętym na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Wyróżniono zatem trzy obszary współpracy: polityczny, gospodarczy oraz społeczny. \r\n
\r\nEfekty współdziałania w ramach Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego były jednak niezadowalające. Stąd też Nicolas Sarkozy, będąc jeszcze kandydatem na urząd prezydenta Francji, postanowił odnowić partnerstwo między Unią a jej południowymi sąsiadami i nadać tej współpracy nową nazwę - Unii Śródziemnomorskiej. Początkowo projekt miał charakter narodowy (francuski) i nie przewidywał włączenia do współpracy całej UE-27[13]. Ostatecznie jednak Francja ustąpiła i w lipcu 2008 r., na szczycie paryskim inaugurującym francuską inicjatywę, przyjęto rozwiązanie obejmujące całą Unię Europejską, dwanaście państw Południa, niektóre kraje bałkańskie (Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra) oraz Monako[14]. Była to tylko formalna decyzja szefów państw i rządów uczestniczących w spotkaniu inauguracyjnym, ponieważ już wcześniej Rada Europejska[15] oraz Komisja Europejska[16] zdecydowały o wprowadzeniu projektu w ramy unijne. Obecnie partnerstwo z krajami śródziemnomorskimi nosi nazwę: Proces Barceloński: Unia dla regionu Morza Śródziemnego. \r\n
\r\nNadanie większej widoczności współpracy UE z Południem spowodowało wzmożenie zainteresowania regionalnymi inicjatywami wśród państw położonych na wschodniej granicy Unii. W maju 2008 r. rządy Polski oraz Szwecji zaproponowały utworzenie Partnerstwa Wschodniego[17], które obejmowałoby sześć państw położnych na Wschodzie: Białoruś, Mołdowę, Ukrainę, Gruzję, Azerbejdżan i Armenię. Oferta współpracy z UE oznaczałaby pogłębienie współpracy dwustronnej. W pierwszej kolejności skorzystałaby z tego Ukraina, a kolejne państwa dołączałyby w zależności od ambicji i osiągnięć. Oprócz zintensyfikowania współpracy bilateralnej wschodnia polityka UE miałaby stworzyć stałą formułę partnerstwa wielostronnego o charakterze komplementarnym wobec istniejących schematów współpracy regionalnej[18]. Propozycja polsko-szwedzka została ostatecznie zatwierdzona przez Radę Europejską w marcu br.[19] uzyskujący tym samym sankcję UE-27. \r\n
\r\nPodobnie jak w przypadku Unii dla regionu Morza Śródziemnego zorganizowano konferencję inauguracyjną Partnerstwa Wschodniego. 7 maja br. w Pradze, podczas czeskiego przewodnictwa w Radzie UE, szefowie państw i rządów Unii oraz sześciu państw objętych polityką wschodnią przyjęli deklarację o utworzeniu Partnerstwa Wschodniego.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nPołudniowy i wschodni wymiar multilateralny EPS - próba porównania
\r\nPołudniowy i wschodni wymiar EPS posiadają odrębne punkty wyjścia. Chronologicznie najpierw współpraca rozwinęła się z krajami Afryki Północnej, a dopiero potem ze wschodnimi sąsiadami Unii. Inna jest też długoterminowa perspektywa tej współpracy - kraje południowego brzegu Morza Śródziemnego, w przeciwieństwie do wschodnich partnerów Wspólnoty, nie mogą liczyć na integrację z UE z powodów obiektywnych (kryteria kopenhaskie). Sytuacja jest niejednorodna wśród krajów objętych PW. O ile, przynajmniej w oficjalnych deklaracjach, Ukraina, Gruzja, Azerbejdżan i Mołdowa chcą dołączyć do UE, o tyle Białoruś i Armenia na razie nie wyraziły takiej woli[20]. \r\n
\r\nJeśli chodzi o architekturę instytucjonalną, to w przypadku obu inicjatyw ma być ona jak „najlżejsza\". Partnerstwo Wschodnie ma ambicje bycia forum konsultacyjnym, natomiast Południe jest bardziej zaawansowane we współpracy. Oba projekty przewidują, że najważniejszą instancją polityczną są „szczyty\" szefów państw lub rządów, które odbywają się co dwa lata. Różnica polega na tym, że Unia dla regionu Morza Śródziemnego utworzyła dodatkowo system rotacyjnej koprezydencji (jedno państwo z Południa i jedno z UE przewodniczące pracom RUE). Wschodni wymiar przewiduje za to coroczne spotkania szefów MSZ. Partnerstwo Wschodnie nie zostało wyposażone w żadne stałe struktury. Inaczej jest z wymiarem śródziemnomorskim - utworzono stały sekretariat w Barcelonie, którego zadaniem jest wdrażanie projektów w ramach partnerstwa. Oprócz tego powstał Stały Komitet Doradczy w Brukseli.
\r\n
\r\nDo 2007 r. finansowanie wschodniego i południowego wymiaru było odrębne. Dla Południa funkcjonował program MEDA (I w latach 1995-1999 oraz II w latach 2000-2006), natomiast programem wsparcia finansowego dla krajów postradzieckich był TACIS (uruchomiony w 1991 r.). Do końca 2006 r. więcej środków otrzymał region Morza Śródziemnego, bo ok. 10 mld euro. Dla porównania kraje byłego ZSRR (w tym Rosja) ok. 7,3 mld euro. Obie inicjatywy będą mogły liczyć na środki z Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Ten ostatni utworzył specjalny program FEMIP dla wsparcia prywatnej przedsiębiorczości w basenie Morza Śródziemnego. Programy TACIS i MEDA zostały w 2007 r. zastąpione przez jednolity instrument finansowania - Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa z budżetem ok. 12 mld euro na obecną perspektywę finansową UE.
\r\n
\r\nJeśli idzie o tematykę współpracy, to Unia dla regionu Morza Śródziemnego przewiduje realizację bardziej skonkretyzowanych projektów[21]. Zarówno wymiar wschodni, jak i południowy kładą nacisk na ochronę środowiska, programy edukacyjne oraz kwestie związane z migracją. Wśród obszarów współpracy wymienionych w polsko-szwedzkim non paper o Partnerstwie Wschodnim znajduje się wymiar polityczny i bezpieczeństwa oraz ekonomiczny i finansowy[22]. Deklaracja paryska z lipca 2008 r. nie odwołuje się do tych zagadnień, ponieważ uregulowane one zostały już w 1995 r. w Barcelonie. Jako że Unia dla regionu Morza Śródziemnego przejmuje dotychczasowe acquis Procesu Barcelońskiego, nie było takiej potrzeby. Do deklaracji wpisano za to wsparcie dla przedsiębiorczości prywatnej w basenie Morza Śródziemnego oraz współpracę w dziedzinie energetyki. \r\n
\r\nWymiar wschodni i południowy dysponują odmiennym instrumentarium prawnym. Jak już wspomniano wyżej, Proces Barceloński ma większy dorobek prawny aniżeli Partnerstwo Wschodnie. Inne są też formy umów ustanawiające partnerstwo z UE. Południe posiada układy stowarzyszeniowe, które przewidują utworzenie stref wolnego handlu, zaś Wschód współpracuje z UE w ramach tzw. PCA (Porozumienie o partnerstwie i współpracy). Co prawda PCA też przewidują utworzenie stref wolnego handlu, ale w przeciwieństwie do układów stowarzyszeniowych nie ustalają żadnej daty granicznej (dla państw Południa ma to być 2010 r.). Należy pamiętać, że EPS utworzyła jednolity instrument prawny - plan działania. Będzie on jednak stosowany zgodnie z zasadą dyferencjacji, a więc indywidualnie do potrzeb konkretnego państwa.
\r\n
\r\nWnioski
\r\n Europejska Polityka Sąsiedztwa, mimo że została pomyślana jako program bilateralny, przybrała postać dwu forów o charakterze multilateralnym. W przypadku Południa współpraca polityczna jest bardziej zaawansowana, co wyraża się m.in. w istnieniu stałych organów partnerstwa.
\r\n
\r\nWyróżnić można trzy mankamenty wymiarów wielostronnych EPS. Po pierwsze, projekty są zbyt ambitne i w małym stopniu biorą pod uwagę konflikty regionalne, które utrudniają współpracę. W przypadku Południa partnerstwo zostało zawieszone po operacji Płynny ołów w Strefie Gazy (grudzień 2008-styczeń 2009), przez co opóźniony jest harmonogram implementacji szczegółowych projektów. Jeśli chodzi o Wschód, to w czasie kiedy dopracowywano program partnerstwa, wybuchła wojna w Gruzji (sierpień 2008 r.). W odniesieniu do PW współpraca nie została zawieszona, ale problem Osetii Południowej i Abchazji nie został rozwiązany i należy się spodziewać, że będzie utrudniał porozumienie w ramach inicjatywy. Negatywny wpływ na Partnerstwo Wschodnie będzie mieć też spór w Naddniestrzu. Drugą wadą EPS jest brak jednoznacznie określonych korzyści dla państw partnerskich ze współpracy z Unią. Państwa Wschodu nie otrzymały obietnicy członkostwa w UE, co osłabiać będzie ich wolę polityczną do przeprowadzania zmian sugerowanych przez Brukselę. Po trzecie, Partnerstwo Wschodnie powinno zwracać większą niż przewidziano w Deklaracji praskiej uwagę na wyzwania energetyczne. Kryzys gazowy między Gazpromem a Naftohazem w styczniu br. ukazał wagę tych zagadnień. Szczególnie rząd polski powinien podjąć starania o nawiązanie ściślejszej współpracy w dziedzinie tranzytu i modernizacji dróg przepływu surowców energetycznych.
\r\n
\r\n\r\n
Artykuł ukazał się w nr 27/2009 \"Biuletynu Opinie\" Fundacji Aleksandra Kwaśniewskiego Amicus Europae Publikacja za zgodą wydawcy.
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n[1] Konkluzje Rady Unii Europejskiej, 15 kwietnia 2002 r., s. 10 [online], źródło: http://www.consilium.europa.eu/ueDocs/cms_Data/docs/pressData/en/gena/70160.pdf, (10.09.2009). \r\n\r\n[2] Maroko w 1987 r. złożyło jednak formalny wniosek o przyjęcie do Wspólnot Europejskich. \r\n\r\n[3] Zob.: R. Prodi, Ch. Patten, Wider Europe, 7 sierpnia 2002 r., s. 1 [online], źródło: http://ec.europa.eu/world/enp/pdf/_0130163334_001_en.pdf, (13.09.2009). Zob. też ciekawą interpretację tego podziału w: J. Maliszewska-Nienartowicz, Europejska Polityka Sąsiedztwa: cele i instrumenty, „Sprawy Międzynarodowe\" nr 3/2007, s. 64 i cytowana tam literatura. \r\n\r\n[4] Wider Europe - Neighbourhood: A New Framework for Relations with our Eastern and Southern Neighbours, COM(2003) 104 final, 11 marca 2003 r., s. 4 [online], źródło: http://ec.europa.eu/world/enp/pdf/com03_104_en.pdf, (07.09.2009). \r\n\r\n\r\n[5] Ibidem, s. 9.\r\n\r\n[6] Są to: Algieria, Azerbejdżan, Białoruś, Liban, Libia, Rosja i Syria. Do WTO udało się natomiast przystąpić Ukrainie w maju 2008 r. \r\n\r\n[7] A Secure Europe in a Better World. European Security Strategy, 12 grudnia 2003 r., s. 10 [online], źródło: http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/78367.pdf, (14.09.2009). \r\n\r\n[8] European Neighbourhood Policy - Strategy Paper, COM(2004) 373 final, 12 maja 2004 r., s. 7 [online], źródło: http://ec.europa.eu/world/enp/pdf/strategy/strategy_paper_en.pdf, (13.09.2009). \r\n\r\n[9] Zob.: R. Prodi, Ch. Paten, Wider Europe, op. cit., s. 1 oraz COM(2003) 104 final, op. cit., s. 15. \r\n\r\n[10] Zob.: Commission Staff Working Document accompanying the Communication from the Commission to the European Parliament and the Council. Implementation of the European Neighbourhood Policy in 2008 - Sectoral Progress Report, SEC(2009) 522/2, 23 kwietnia 2009 r., ss. 3-10 [online], źródło: http://ec.europa.eu/world/enp/pdf/progress2009/sec09_522_en.pdf, (15.09.2009). \r\n\r\n[11] J. Maliszewska-Nienartowicz, op. cit., s. 68. \r\n\r\n[12] Należy jednak pamiętać, że początkowo dotyczył też Malty i Cypru jako krajów partnerskich. Obecnie państwa te uczestniczą w inicjatywie jako członkowie Unii Europejskiej. \r\n\r\n[13] O trzech projektach tej inicjatywy zob.: M. Cholewa, Francuska dyplomacja w okresie prezydencji w Radzie Unii Europejskiej 1 lipca-31 grudnia 2008 r., „Biuletyn Międzynarodowy\" INPiSM UJ nr 23 (23), styczeń 2009 r., s. 3 [online], źródło: http://www.inp.uj.edu.pl/www/biuletyn/23.pdf, (01.09.2009). \r\n\r\n[14] Na temat losów początkowo narodowej inicjatywy Sarkozy\'ego zob.: D. Bauchard, L\'Union pour la Méditerranée: un défi européen, „Politique étrangère\" nr 1/2008, ss. 51 oraz 56-59. \r\n\r\n[15] Rada Europejska w Brukseli. Konkluzje prezydencji, 13-14 marca 2008 r., zał. nr 1, s. 19 [online], źródło: http://www.consilium.europa.eu/ueDocs/cms_Data/docs/pressData/pl/ec/99414.pdf , (08.09.2009). \r\n\r\n[16] Komunikat KE Proces Barceloński: Unia na rzecz regionu Morza Śródziemnego, COM(2008) 319 wersja ostateczna, 20 maja 2008 r. [online], źródło: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2008:0319:FIN:PL:PDF, (17.09.2008). \r\n\r\n\r\n[17] Należy pamiętać, że jako pierwsi projekt utworzenia multilateralnego wymiaru wschodniej polityki sąsiedztwa UE zaproponowali Czesi podczas swojego przewodnictwa w Grupie Wyszehradzkiej w 2007 r. Czeska propozycja była jednak tylko dokumentem roboczym. Zob.: E. Tulmets, Czechy a Partnerstwo Wschodnie, „Polski Przegląd Dyplomatyczny\" nr 1 (47) styczeń-luty 2009 r., ss. 70-71. \r\n\r\n[18] Zob.: Polsko-szwedzki non paper, maj 2008 r., s. 1 [online], źródło: http://www.msz.gov.pl/files/PARTNERSTWO%20WSCHODNIE/1PL.pdf, (04.09.2009). \r\n\r\n[19] European Council in Brussels. Presidency Conclusions, 19-20 marca 2009 r., s. 1 [online], źródło: http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ec/106809.pdf, (18.09.2009).\r\n\r\n[20] Zob.: Partnerstwo Wschodnie - raport otwarcia, B. Wojna, M. Gniazdowski (red.), Warszawa 2009, s. 10. \r\n\r\n[21] Lista sześciu projektów znajduje się w załączniku do Wspólnej Deklaracji Szczytu Paryskiego dla Regionu Morza Śródziemnego - zob.: Déclaration commune du sommet de Paris pour la Méditerranée, 13 lipca 2008 r., ss. 19-20 [online], źródło: http://www.elysee.fr/download/?mode=press&filename=Declaration_commune_du_sommet_de_Paris_pour_la_Mediterranee.pdf, (05.09.2009). \r\n\r\n\r\n[22] Polsko-szwedzki non paper, op. cit., s. 3. ',1,6,0,54,'2009-09-26 06:28:02',62,'Michał Cholewa','2009-10-01 10:13:50',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-26 06:28:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,13,'Europejska Polityka Sąsiedztwa, Europa, Unia Europejska, Polska, Czechy, Węgry, Słowacja, Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, EPS','Europejska Polityka Sąsiedztwa stanowi forum współpracy między członkami Unii Europejskiej i państwami położonymi na wschodnich i południowych granicach zjednoczonej Europy. ',0,1108,'robots=\nauthor=Michał Cholewa'),(188,'Wojna o \"irańską\" pietruszkę','wojna-o-iranska-pietruszke','','
\r\n![](\"images/stories/rocket.jpg\" "\\"Fot.:")
Marcin Domagała
\r\nSezon ogórkowy w lipcu 2002 r. zapowiadał się nadzwyczaj słonecznie. Zdążył go przyćmić jeden niepozorny incydent. Otóż, pod pozorem monitoringu przepływu nielegalnych imigrantów grupka marokańskich komandosów zajęła małą (1,35 km2), skalistą, bezludną wysepkę w Cieśninie Gibraltarskiej, zwaną Isla Perejil, czyli po naszemu - Wyspa Pietruszki.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWybuchł międzynarodowy skandal. W mediację zaangażowała się Unia Europejska, Liga Arabska i Stany Zjednoczone. W nieco ponad tydzień później na wysepce wylądowała grupka hiszpańskich komandosów, w ramach operacji (sic!) Odzyskać suwerenność. Na szczęście obeszło się bez żadnego wystrzału. Oczywiście hiszpańska akcja spowodowała jeszcze większe dyskusje, by w końcu, po jakimś czasie, przywrócić tej skalistej samotni status obszaru niezamieszkanego i zdemilitaryzowanego, czyli status quo ante.
\r\n
\r\nDlaczego o tym piszę?
\r\n
\r\nOtóż niedzielna wrzawa medialna na temat wystrzelenia przez Iran rakiet dalekiego zasięgu, w ramach ćwiczeń wojskowych oddziałów elitarnej Gwardii Rewolucyjnej, przypomina tamtą gibraltarską historię. Oficjalnie władze polskie i polscy politycy stwierdzili, że Polskę może zaatakować kolejne państwo, a w wyniku tego ataku szczególnie zagrożona jest m.in. prastara, historyczna stolica Polski - Kraków. Po raz kolejny głupota dogoniła absurd.
\r\n
\r\nKilka faktów: Iran tak, jak każde inne państwo ma prawo do prowadzenia ćwiczeń wojskowych na własnym terenie. Ma także prawo do wyposażania własnych wojsk w różną broń, w tym również rakietową. O ile wiadomo prace nad tego rodzaju środkami nie są nielegalne, a jedyne czego dowodzą, to faktu, że irańska nauka osiągnęła ciekawy sukces, dzięki czemu wzrosły tym samym możliwości obronne tego państwa. Właśnie wskutek tego, medialna histeria osiągnęła apogeum. W ramach odpowiedzi proponuję zatem ogłoszenie alarmu przeciwrakietowego, odkurzenie hełmów, a w ogóle to natychmiastowe wysłanie wojska, by spuściły zbiorowe lanie, oczywiście razem z Amerykanami, tym nieznośnym Irańczykom oraz ich prezydentowi Machmudowi Achmadineżadowi.
\r\n
\r\nPrzypomnijmy ponadto, że w podobną broń (tzn. rakiety) jest wyposażonych kilku naszych sąsiadów. Rakiety bliskiego i średniego zasięgu posiada Białoruś, której niemalże ustawowo nie lubimy, chociażby za podłe traktowanie naszej mniejszości narodowej. Co gorsza nie tylko rakiety, ale i broń jądrową posiada Rosja, z którą prezydent Lech Kaczyński toczy nieustannie słowne potyczki. Rakietowa odpowiedź z jej strony tego wschodniego mocarstwa na pewno murowana. Broń rakietową posiadają też Niemcy (Erika Steinbach et consortes), Czesi, Słowacy oraz co najmniej połowa reszty niewymienionych państw z pozostałych części globu... Wszyscy oni też, co jakiś czas, odpalają w ramach ćwiczeń, w różne strony swoje rakiety. W ich zasięgu jest co gorsza CAŁA Polska. Tylko jakoś o tym fakcie wszyscy milczą...
\r\n
\r\nW praktyce, obecnie jedynym zagrożeniem dla Krakowa ze strony Iranu jesteśmy... my sami, a dokładnie konsekwencje nieprzemyślanych decyzji polskich na szczeblu międzynarodowym. Polskę z Iranem łączą, póki co, przyjazne stosunki dyplomatyczne i gospodarcze. Odległość między naszymi krajami wynosi kilka tysięcy kilometrów. Iran nigdy nie zgłaszał wobec nas jakichkolwiek uwag i pretensji. Cóż zatem musiałaby zrobić Polska, by Wawel przestał istnieć? Jaki miałby być zatem casus belli?
\r\n
\r\nTa odpowiedź leży w głowach naszych decydentów. Przypomnijmy po raz kolejny, że to Iran przez ostatnie 60 lat stawał się wielokrotnie przedmiotem ataku. Nie dziwi zatem chęć budowania sił obronnych przez to państwo. Jedyną zaś możliwością uderzenia irańskich rakiet w Kraków jest odpowiedź na agresję Polskich Sił Zbrojnych, działających w ramach kolejnej koalicji wojennej na to państwo. Czyżby zatem ktoś antycypował polskie zamiary?
\r\n
',1,6,0,40,'2009-09-27 09:35:16',64,'','2009-10-03 07:16:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-27 09:35:16','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,134,'Iran, rakiety, Polskie Siły Zbrojne, USA, Rosja, Niemcy, Mahmud Amchmadineżad','Sezon ogórkowy w lipcu 2002 r. zapowiadał się nadzwyczaj słonecznie. Zdążył go przyćmić jeden niepozorny incydent.',0,770,'robots=\nauthor=Marcin Domagała'),(189,'SPD w odwrocie','spd-w-odwrocie','','\r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\nSocjaldemokratyczna Partia Niemiec, poniosła najbardziej dotkliwe straty wyborach do Bundestagu i jest w najgorszym stanie od wielu lat. SPD straciła około 11 punktów procentowych wobec rezultatu z 2005 roku, kiedy uzyskała ponad 34 procent głosów. Socjaldemokraci płacą za odejście od polityki swojego dawnego szefa Gerharda Schroedera, kiedy promowano wzrost gospodarczy i jednocześnie solidarność społeczną, a nie wybierano między nimi.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWyborcy poszli do chadecji i liberałów, a więc do tych, którzy w czasach kryzysu dają nadzieję na uzdrowienie gospodarki. Zwłaszcza sukces FDP - partii radykalnie liberalnej w sprawach gospodarczych, jest znamienny. Dojrzałe społeczeństwa Zachodu wiedzą doskonale, że sprawiedliwość w dzieleniu dochodu narodowego jest tym większa im więcej jest do dzielenia. A to z kolei zależy od sprawności i wydajności gospodarki. Priorytety SPD, która „skręcała w lewo” akcentując opiekuńczość państwa, prawa mniejszości, kwestie obyczajowe i światopoglądowe w obliczu kryzysu finansowego i gospodarczego nie okazały się aż tak istotne. Skoro socjaldemokracja odeszła na pola, na których czuje się najlepiej, ale które nie mają dla przestraszonych ludzi pierwszorzędnego znaczenia musi zapomnieć o sukcesach i cierpliwie czekać na sanację gospodarki. W tym czasie często będzie słyszeć slogan Helmuta Kohla, że niemiecka lewica może wprawdzie rządzić, ale prawica musi najpierw na to zarobić.
',1,6,0,40,'2009-09-28 15:44:10',62,'Leszek Miller','2009-10-04 21:22:18',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-28 15:44:10','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,133,'SPD, Niemcy, FDP, Gerhard Schroeder, Helmut Kohl','Socjaldemokratyczna Partia Niemiec, poniosła najbardziej dotkliwe straty wyborach do Bundestagu i jest w najgorszym stanie od wielu lat. ',0,946,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(190,'Antynuklearny koszmar','antynuklearny-koszmar','','
\r\n![](\"images/stories/seccon.jpg\" "\\"Rada")
Marcin Domagała
\r\nRezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ - dokument naiwny
\r\n
\r\nOstatnia rezolucja Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z 24 września, dotycząca m.in. kwestii podjęcia szeroko zakrojonych wysiłków, przeciwko proliferacji broni atomowej oraz promocji powszechnego rozbrojenia, jest dokumentem na równi pięknym, co naiwnym i propagandowo pustym. W dodatku stwarza realne niebezpieczeństwo dla targanego napięciami świata, w postaci groźby powstania nowych oraz eskalacji istniejących konfliktów między poszczególnymi państwami i narodami.
\r\n\r\n','\r\n\r\nTo jądrowe dziedzictwo zimnej wojny, tak znienawidzone przez pacyfistów, zwłaszcza z kręgu kultury zachodnioeuropejskiej, w przeszłości doskonale szachowało emocjonalne dążenia polityczne, a także nader często i twardo zmuszało strony do rozpoczęcia rokowań. Rezygnacja z broni jądrowej, która została użyta do tej pory tylko raz - w końcówce II wojny światowej - będzie oznaczać pozbawienie negocjatorów jakże ważnego argumentu na rzecz utrzymania pokoju. A przecież to właśnie groźba użycia broni jądrowej wielokrotnie doprowadzała do zrównoważenia sił skonfliktowanych stron. Broń jądrowa stanowi bowiem nieodwracalny argument, którego tylko przywołanie natychmiast studzi dyskusję. Jak do tej pory ludzkość nie wymyśliła lepszego i bardziej skutecznego straszaka.
\r\n
\r\nMiędzy palcem a guzikiem
\r\nŚwiat już kilka razy stawał na krawędzi jądrowej zagłady. Przynajmniej tak w wielu wypadkach przedstawiały to media. Praktyka i dokładna analiza wydarzeń pokazywały jednakże, iż nawet w najgorętszej atmosferze pomiędzy palcem decydenta a atomowym guzikiem zawsze istniał wystarczający dystans, choć nieraz, w odległościach bezwzględnych, dystans ten mógł być mierzony szkolną linijką.
\r\n
\r\nGdyby nie broń jądrowa, ZSRR i USA dawno pogrążyłyby świat w nadzwyczaj krwawym, konwencjonalnym konflikcie zbrojnym, który pochłonąłby życie wielu dziesiątków milionów ludzkich istnień. To właśnie „dobroczynna\", w tym wypadku, świadomość istnienia broni ostatecznej zagłady, zapobiegała takiemu rozwojowi wypadków. Ten aspekt dotyczył nie tylko zimnowojennych przeciwników. Setki tysięcy mieszkańców Indii i Pakistanu, mieszkających w Kotlinie Kaszmirskiej, dawno spoczywałyby w grobach, gdyby nie fakt istnienia broni nuklearnej po obydwu stronach. Podobnie Chińska Republika Ludowa i ZSRR zapewne już w początkach lat 70. ub. wieku rzuciłyby się sobie do gardeł, gdyby nie fakt posiadania przez obydwa kraje arsenałów nuklearnych. Z czasów bardziej nam współczesnych - jak wyglądałby rozpad ZSRR w na przełomie lat 80. i 90. XX w., gdyby nie potencjalna możliwość wciśnięcia guzika atomowego, przez któregoś z dysponentów tej broni?
\r\n
\r\nBrak broni jądrowej u któregoś z przeciwników zdążył pokazać swoje brutalne oblicze. Gdyby Iran już w latach 80. posiadał broń jądrową (nad którą zresztą, przy pomocy USA, naukowcy irańscy za czasów szacha aktywnie pracowali) Saddam Husajn za żadne dolary nie pomyślałby nawet o kopnięciu nogą w irański szlaban graniczny. Tak „gdybać\" można dalej. Na szczęście lub na nieszczęście...
\r\n
\r\nPozbyć się jądrowego „złomu\"
\r\nNajnowsza rezolucja Rady bezpieczeństwa ONZ wynika z dwóch wątków. Pierwszym z nich jest naiwna idée fixe obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych Baraka Obamy, korzeniami sięgająca jego tekstu pod tytułem „Breaking the war mentality\" („Kruszenie wojennej mentalności\"), z 1983 r., zamieszczonego w uczelnianej gazetce Uniwersytetu Columbia, poświęconego konieczności pozbycia się broni jądrowej w ogóle. W czasie zimnej wojny był to ulubiony postulat pacyfistów, którzy zupełnie nie rozumieli charakteru ówczesnych relacji między państwami, widząc w jej likwidacji panaceum na wszystkie bolączki świata. Podobnie jest dzisiaj. Drugi aspekt wynika z republikańskiego dziedzictwa Baracka Obamy w postaci agresywnej polityki jego poprzednika Georga W. Busha. Jakby na to nie patrzeć, zaproponowana przez USA rezolucja, otworzyła kolejny front, tym razem na polu ideologicznym, walki z Iranem, ergo próby osiągnięcia decydującej przewagi na Bliskim Wschodzie. Koniec końców, wyposażony w siły nuklearne Iran, potencjalnie byłby poważnym konkurentem do „bliskowschodniego tronu\".
\r\n
\r\nAbstrahując od bieżących uwarunkowań geopolitycznych, warto zastanowić się nad praktycznymi oraz wymiernymi efektami potencjalnej realizacji takiego postulatu. Ponadto wdrożenie rezolucji, przez światowych dysponentów broni jądrowej, mogłoby przebiegać w sposób podobny do realizacji chociażby zapisów układu SALT-1 z maja 1972 r. przez ZSRR, który dotyczył wzajemnej redukcji liczby wyrzutni rakietowych. Wówczas sprytni radzieccy wojskowi pozbyli się przeznaczonych i tak do wyłączenia z eksploatacji, przestarzałych i kosztownych wyrzutni rakietowych jednorazowego użytku, pozostawiając nowoczesne silosy, z możliwością wielokrotnego odpalania. Oczywiście USA dały się zmanipulować i zredukowały liczbę swoich wyrzutni do zakładanego porozumieniem poziomu. W efekcie zimnowojenny balans sił uległ poważnemu zachwianiu na niekorzyść tzw. wolnego świata.
\r\n
\r\nWdrożenie w pełni omawianej rezolucji grozi podobny scenariuszem, tyle że we współczesnym wydaniu. Arsenał jądrowy będzie ograniczany, ale tylko o broń przestarzałą, nazbyt kosztowną w utrzymaniu, zaś jej mniejsi dysponenci będą starali się własne arsenały ukrywać za wszelką cenę, bądź twierdzić, że co prawdą ją mieli, ale już nią nie dysponują. Taki scenariusz może wystąpić np. w wypadku Izraela, który do tej nie chce oficjalnie przyznać, że w Dimonie na pustyni Negew znajduje się jakikolwiek ośrodek nuklearny z przeznaczeniem militarnym.
\r\n
\r\nAtomowy PR
\r\n\r\n
Najbardziej niebezpiecznym aspektem tej rezolucji może być doprowadzenie do „ukrytego\" wyścigu zbrojeń - czyli procesu, w ramach którego pomniejsze państwa będą starały się, oczywiście pod pokojową przykrywką, doprowadzić do sytuacji, w której w krótkim czasie (czyli najwyżej 12 miesięcy) byłyby w stanie wyprodukować gotowy do użycia militarny pakiet nuklearny, czyli broń jądrową wraz ze środkami do jej przenoszenia. Najlepszym przykładem tego rodzaju jest jeden z najbardziej aktywnych liderów na rzecz antynuklearnego rozbrojenia Japonia. W jej elektrowniach jądrowych już wyprodukowano m.in. blisko 5 t. plutonu, zdatnego do militarnych zastosowań (ilość pozwalająca wyposażyć blisko 600 głowic), zaś wdrażany program kosmiczny w krótkim czasie może zostać z łatwością skierowany na przekształcenie obecnych rakiet do wynoszenia satelitów w kosmos, na rakiety do przenoszenia nuklearnych głowic. Technologia rakiet z serii Mu (koncernu Nissan) lub H2 (koncernu Mitsubishi), stworzonych oficjalnie na potrzeby Japońskiej Agencji Kosmicznej, jak ulał pasuje do zastosowań militarnych. Oczywiście żaden oficjalny czynnik po stronie japońskiej tego nie przyzna, a sama Japonia, po nauczce z 1945 r., raczej nie zamierza na chwilę obecną chwalić się światu, chociażby wzorem Korei Płn., swoimi jądrowymi możliwościami. Prawa geopolityki są jednak nieubłagane.
\r\n
\r\nRezolucja Rady Bezpieczeństwa porusza także najbardziej nośny slogan, związany z groźbą dostania się broni jądrowej w ręce terrorystów. Co prawda taki rozwój wydarzeń jest realny, jednakże bardzo nikłym stopniu. Jak mało która broń, każdy arsenał nuklearny znajduje się pod nadzwyczaj ścisłym nadzorem. Potencjalna groźba powodzenia realizacji rozwoju wypadków jest równie prawdopodobna, co wykonanie nalotu bombowego na Los Angeles przez Talibów za pomocą, niewidzialnych dla radarów, bombowców B-2. Podobny scenariusz już był testowany. Kiedy w 2008 r. w Pakistanie zaistniała groźba przechwycenia steru władzy przez radykalnych islamistów, a tym samym kontroli nad bronią nuklearną, to w praktyce amerykański sojusznik Islamabadu, był w pełni przygotowany na szybką neutralizację jego arsenału jądrowego. W tym kontekście nie dziwi także fakt, że tamtejsze wybory prezydenckie we wrześniu 2008 r. wygrał, m.in. brytyjski rezydent, Asif Ali Zardari, który utrzymał nad wyraz ciepłe kontakty z Waszyngtonem.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nW kontekście rozważań terrorystycznych trzeba także zwrócić uwagę na kwestię, iż broń jądrowa jest orężem niesamowicie kosztownym w wytworzeniu i bezpiecznym przechowywaniu. Dowodzi tego przykład wspomnianego już Iranu, który od blisko czterdziestu lat, z marnym rezultatem, próbuje ją wyprodukować, a przede wszystkim Korei Północnej, której działania w tym zakresie mają bardziej charakter propagandowy, niźli realnych osiągnięć. Słynne północnokoreańskie próby jądrowe wyglądają bowiem bardziej na starannie zaplanowany pokaz siły, aniżeli prawdziwe, podziemne detonacje jądrowe. Północnokoreańskie nośniki głowic - rakiety typu Taep\'o-dong i Rodong - będące daleką mutacją radzieckich scudów, przynoszą na razie więcej korzyści rybakom, którzy bez trudu łowią ogłuszone ryby, niźli przyczyniają się do spełnienia nuklearnych aspiracji Kim Dzong Ila. Nie oznacza to, że zagrożenie nie istnieje, ale pokazuje, jak wielkie problemy jej potencjalnie skuteczne zastosowanie ze sobą się wiąże. Terroryści, z reguły nie dysponują pokaźnymi zasobami gotówki, a ich akcje terrorystyczne skupiają się na szukaniu słabych punktów w cywilnej, a nie wojskowej, przestrzeni przeciwnika. Gdyby było inaczej, w Nowym Jorku nie ograniczono by się tylko do dwóch wieżowców.
\r\n
\r\nŚwiatowe siły bezpieczeństwa
\r\nPoważniejszą za to groźbą dla światowego ładu jest kwestia niekontrolowanego przepływu materiałów rozszczepialnych. Stąd już mały krok do zbudowania tzw. brudnej bomby atomowej, której działanie polega nie na doprowadzeniu do reakcji jądrowej, ale tylko na rozrzuceniu za pomocą środka wybuchowego radioaktywnego materiału. W efekcie takiej eksplozji wystąpić może skażenie radioaktywne, ale będzie ono dotyczyło dość małego obszaru. Konstrukcja takiej bomby leży jak najbardziej w zasięgu różnej maści terrorystów, jednakże, jak pokazała dotychczasowa praktyka, terrorystyczna taktyka skupia się bardziej na wykorzystaniu środków konwencjonalnych.
\r\n
\r\nAntyjądrowa rezolucja Rady Bezpieczeństwa nie wnosi zatem, tak oczekiwanej, nowej jakości w stosunkach międzynarodowych. Obrana droga nie zmierza nawet w kierunku rozwiązania przyczyn powstawania i ograniczania siły rażenia terroryzmu. Wręcz przeciwnie. Jej sukcesywne wdrożenie może oznaczać wzrost liczby konfliktów konwencjonalnych w przyszłości, i to zarówno o zasięgu regionalnym, jak i światowym. Tym samym świat, pozbawiony broni jądrowej, mógłby przerodzić się piekło licznych konfliktów konwencjonalnych. Na tej kanwie czekać nas mógłby nawet paradoksalnie gwałtowny rozwój swobodnie sponsorowanego terroryzmu.
\r\n
\r\nWarto więc w tym miejscu byłoby zastanowić się nad zupełnie innym scenariuszem, który przypomina jednak science-fiction. Jednakże byłaby to dość ciekawa alternatywa. Coraz częściej, w międzynarodowych gremiach, wspomina się o wprowadzeniu światowej waluty, czy, idąc dalej, stworzeniu światowego rządu. W tym kontekście warto byłoby pomyśleć o światowych siłach bezpieczeństwa, które, jako jedyne, byłyby legalnym dysponentem zasobów broni jądrowej i tylko one mogłyby z nich potencjalnie korzystać. By spełnić jednak ten cel, trzeba byłoby wprowadzić radykalną kontrolę nad wszelkimi technologiami, mogącymi służyć do produkcji broni nuklearnej oraz produkcją i handlem materiałami radioaktywnymi, co już w sobie zakłada wręcz tytaniczny wysiłek. Warto bowiem w tym kontekście zwrócić uwagę na stwierdzenie prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa, że państwa jednak niezbyt sobie nawzajem ufają.
\r\n
\r\nDopiero jeśli kraje przestaną ze sobą rywalizować o wpływy, napadać na inne, narzucać im własne systemy polityczne oraz zaczną wprowadzać zasady zrównoważonego rozwoju na poziomie globalnym - ta broń nie będzie potrzebna, bo nie będzie zagrożenia. Taki jednakże scenariusz, to już osobny temat...
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n Artykuł ukazał się w nr 228 (5953) dziennika z dnia 29.09.2009 r. \r\n
| \r\n
\r\n\r\n
\r\n
\r\n\r\n
\r\nRosja i Pakt Północnoatlantycki zamierzają rozwijać wspólne projekty. Nie wyklucza się też prawdopodobieństwa utworzenia jednolitego systemu w ramach taktycznej obrony przeciwrakietowej, jak oświadczył stały przedstawiciel Federacji Rosyjskiej w NATO Dmitrij Rogozin, podczas konferencji prasowej w Moskwie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Jeszcze kilka lat temu mówiono o prawdopodobieństwie współpracy między rosyjskimi siłami zbrojnymi i siłami NATO, dysponującymi systemami do przechwytywania rakiet o małym zasięgu dla obrony kontyngentów pokojowych. Obecnie nie prowadzimy takich operacji wspólnie z NATO. Jednak wcale to nie oznacza, że nie może tak być. Niedawno w Niemczech przeprowadziliśmy ćwiczenia komputerowe obrony przeciwrakietowej teatru działań zbrojnych. Wykazały one, że rosyjskie systemy i zachodnie da się skoordynować ze sobą i zapewniają one efekt kumulacyjny, ugruntowujący niezawodność obrony tych jednostek\".
\r\n
\r\nRosja jest przeciwna, aby europejski system obrony przeciwrakietowej stawał się częścią obrony przeciwrakietowej USA. Jest to stanowisko pryncypialne w kwestii celowości współpracy z NATO w dziedzinie obrony przeciwrakietowej. Dmitrij Rogozin podkreśli, że decyzja Moskwy w znacznej mierze zależeć będzie od postawy partnerów europejskich w NATO, czy zechcą oni budować podobny system wspólnie z Rosją:
\r\n
\r\n
„Jeśli pojawi się jeszcze więcej jasności i przewidywalności wobec tego, co proponuje nam Waszyngton, jeśli uświadomimy sobie, że inicjatywa europejskiej obrony przeciwrakietowej naprawdę nie będzie częścią składową strategicznej obrony przeciwrakietowej Stanów Zjednoczonych, to podobne wysiłki staną się możliwe\".
\r\n
\r\n
„W kwestii inicjatyw, sformułowanych przez prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz szefa Pentagonu, co do rezygnacji z zainstalowania elementów systemu obrony przeciwrakietowej w Polsce i Czechach, to obecnie są one starannie badane\" - powiedział dalej Dmitrij Rogozin. - „Za wcześnie jest na mówienie o tym, jakie konsekwencje pociągnie to za sobą. Odpowiadając na pytanie w sprawie ewentualnego przystąpienia Rosji do NATO Dmitrij Rogozin wypowiedział się w sposób bardzo konkretny: «Wielkie mocarstwa nie przystępują do żadnych koalicji. Wielkie mocarstwa takie koalicje zakładają».\"
\r\n
\r\n
30 września w Brukseli będzie obradować posiedzenie Rady Rosja - NATO na szczeblu ambasadorów. Omawiana będzie kwestia ewentualnego wznowienia współpracy Rosji i NATO w dziedzinie obrony przeciwrakietowej. Pewien czas temu sekretarz generalny NATO Anders Fogh Rasmussen oświadczył, że należy tchnąć nowego życia w pracę Rady Rosja - NATO. Zdaniem szefa przymierza północnoatlantyckiego, Rosja i NATO powinny odnowić wspólny plan w zakresie walki z terroryzmem i zaktywizować współpracę w dziedzinie kontroli nad bronią masowego rażenia.
\r\n
\r\nGruzja będzie ponosić odpowiedzialność za każdą przyszłą konfrontację Rosja na Morzu Czarnym - powiedział we wtorek Siergiej Shamba - abchaski minister spraw zagranicznych.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWszystkie działania wojenne w tym regionie, w minionym dziesięcioleciu, były wszczynane przez Gruzję i tylko Gruzja może sprowokować kolejny konflikt. Ostatnio Gruzini uaktywnili się na czarnomorskim akwenie i Rosja, wypełniając swoje zobowiązania pomoże nam w ochronie naszych granic - stwierdził Shamba w wywiadzie dla agencji RIA Novosti.
\r\n
\r\nRosja uznała niepodległość byłej gruzińskiej republiki Abchazji i Osetii Południowej w sierpniu ubiegłego roku, po trwającej 5 dni wojnie z Gruzją, po tym jak wojska gruzińskie zaatakowały Osetię, próbując przywrócić gruzińską kontrolę nad tym terytorium.
\r\n
\r\nZgodnie ze wzajemnymi umowami, podpisanymi w listopadzie ubiegłego roku, Rosja zobowiązała się pomagać Osetii Południowej i Abchazji ochraniać ich granice, zaś sygnatariusze zapewnili sobie wzajemnie prawo do zakładania baz wojskowych na swoich terytoriach.
\r\n
\r\nTbilisi uważa Abchazję i jej wody za część gruzińskiego terytorium oraz zadeklarowało, że każdy, nieautoryzowany przez nią morski transport towarów, będzie nielegalny. Gruzja w ostatnim miesiącu przechwyciła płynący pod panamską banderą tankowiec Buket wraz z jego ładunkiem w postaci benzyny i paliwa dieslowskiego dla Abchazji, który płynął z Turcji do tej malutkiej republiki na Morzu Czarnym.
\r\n
\r\nAbchazja ostrzegła na początku września, że będzie używać siły, w celu zapobieżenia gruzińskim „aktom piractwa\", zaś Rosja rozpoczęła rozmieszczanie swoich okrętów patrolowych na abchaskim wybrzeżu.
\r\n
\r\nPierwszy okręt straży przybrzeżnej, okręt patrolowy Noworossijsk przypłynął do Abchazji 20 września. Stanowi on część rosyjskiego kontyngentu straży przybrzeżnej, który będzie stacjonował w abchaskim porcie Oczamczira, ok. 25 km od granicy lądowej z Gruzją. Cała eskadra ma składać się docelowo z 10 okrętów patrolowych klasy Sobol i Mangusta.
\r\n
\r\nWładze rosyjskiej straży przybrzeżnej zapowiedziały, że Rosja zatrzyma każdy okręt, który pogwałci abchaską granicę morską. Gruzja odpowiedziała, że stawi opór każdemu rosyjskiemu statkowi.
',1,7,0,51,'2009-09-30 13:12:19',62,'ECAG Kaukaz/RIA Novosti','2009-10-03 08:16:49',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-09-30 13:12:19','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,10,'Siergiej Shamba, Abchazja, Gruzja, Rosja, Osetia Południowa, Noworossijsk, okręt patrolowy, Morze Czarne, Turcja, Buket, tankowiec, Oczamczira','Gruzja będzie ponosić odpowiedzialność za każdą przyszłą konfrontację Rosja na Morzu Czarnym - powiedział we wtorek Sergiej Shamba - abchaski minister spraw zagranicznych.',0,796,'robots=\nauthor=ECAG Kaukaz/RIA Novosti'),(193,'Nareszcie słownik geopolityczny','nareszcie-slownik-geopolityczny','','\r\n \r\n\r\n![](\"images/stories/geopolityka2.jpg\" "\\"Leszek")
Przemysław J. Sieradzan
\r\n\r\nRecenzja: Leszek Sykulski, Geopolityka. Słownik terminologiczny., Wydawnictwo PWN, Warszawa 2009, s. 130.
\r\n\r\nGeopolityka pozostaje w Polsce nadzwyczaj kontrowersyjną dziedziną życia intelektualnego. Wbrew pozorom przyczyną tych kontrowersji w mniejszym stopniu jest (bynajmniej nie powszechne!) skojarzenie z nazizmem i praktykami imperialistycznymi, w większym zaś przekonanie o jej nienaukowości i anachroniczności.
\r\n','\r\nKrytycy geopolityki (wśród których prym wiedzie prof. Roman Kuźniar) uznają ją za dziedzinę podporządkowaną przyjętym a priori założeniom ideologicznym, a zarazem (jak paradoksalnie by to nie brzmiało!) przesyconą bezdusznym cynizmem. obwiniają także w najcięższej zbrodni przeciw paradygmatowi scjentystycznemu (w wykładni guru pozytywistów Karla Raimunda Poppera) - niefalsyfikowalności jej założeń. Dla polskiego geografa czy specjalisty od stosunków międzynarodowych pojęcie „geopolityk\" to synonim szarlatana, dyletanta, mitomana, dogmatyka, nawiedzonego fanatyka ideologicznego będącego zarazem makiawelistą, przesiąkniętym cynizmem do szpiku kości. Żywię nadzieję, że praca Leszka Sykulskiego pt. Geopolityka. Słownik terminologiczny zrewiduje powyższy tyleż groteskowy, co niesprawiedliwy stereotyp.
\r\n\r\nTytuł pracy jest mylący. Publikacja w istocie ta nie jest słownikiem terminologicznym, lecz leksykonem; zawiera nie tylko definicje podstawowych terminów, ale także biogramy geopolityków, hasła dotyczące geograficznych nazw własnych i wielu innych tematów znacznie wykraczających poza ramy terminologii sensu stricto.
\r\n
\r\n\r\nZasadniczą zaletą leksykonu Leszka Sykulskiego (magistra nauk historycznych, prezesa Instytutu Geopolityki, p.o. Przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Geopolitycznego) jest to, że został napisany i wydany. Polskie środowisko geopolityczne znajduje się in statu nascendi i desperacko łaknie każdej nowej pozycji poświęconej „sztuce władców\". Słownik terminologiczny jest nadzwyczaj istotnym narzędziem w instrumentarium każdego badacza. Przed Leszkiem Sykulskim nikt w Polsce na to (przyznajmy - żmudne i raczej niewdzięczne) zadanie się nie porwał. Opisywany leksykon wypełnia pewną lukę na polskim rynku wydawniczym; jest publikacją pionierską. Sam już ten fakt czyni tekst wartościowym, zmuszając nawet wyjątkowo złośliwego czytelnika o kontestatorskim usposobieniu (jak niżej podpisany) do lektury łagodnej i pobłażliwej. A byłoby co krytykować. Zastrzeżenia budzi zwłaszcza nader rachityczna objętość pracy, która mogłaby sugerować uzupełnienie tytułu o przymiotnik „kieszonkowy\". Sto stron to zdecydowanie zbyt mało, by zawrzeć na nich nadzwyczaj różnorodną (choćby dlatego, że czerpiącą z instrumentarium pojęciowego rozmaitych nauk) terminologię geopolityczną. Rzuca się w oczy powierzchowność niektórych definicji i nieco chaotyczny dobór haseł. Z drugiej strony, jak mawiał niepopularny dziś klasyk z Symbirska, „Ten błędów nie robi, kto nic nie robi\". Leszek Sykulski, pozostając przy powyższej konwencji, „coś zrobił\". Geopolitycy-krytykanci którzy, w odróżnieniu od Prezesa IG wystraszyli się mrówczej i benedyktyńskiej pracy przy układaniu podobnego słownika powinni więc posypać głowę popiołem i z pokorą pochylić się nad tekstem leksykonu. Jeśli któryś z nich pod wpływem tej lektury postanowi stworzyć lepsze, bardziej rozbudowane i pogłębiony leksykon (i przekuje to postanowienie w realny efekt), będzie to zwycięstwo całego polskiego środowiska geopolitycznego.
\r\n
\r\n\r\nLektura słownika L. Sykulskiego uzmysławia czytelnikowi ogrom pracy, jaką muszą wykonać geopolitycy polscy, aby dziedzina którą się zajmują spełniła wymogi subdyscypliny naukowej. Leksykon ten miejscami przypomina selektywną kompilację haseł z zakresu politologii, stosunków międzynarodowych, geografii fizycznej i politycznej, prawa międzynarodowego, filozofii, etnologii i nauk wojskowych. Nie można za to winić autora - geopolityka stanowi interdyscyplinarną dziedzinę wiedzy, co jest zarówno jej siłą, jak i słabością. Wypracowanie intersubiektywnej terminologii i niekontrowersyjnych fundamentów metodologicznych, a także wskazanie tego, co w geopolityce jest specyficzne (czytaj - znajduje się poza polem zainteresowania innych dziedzin wiedzy) pozostaje najistotniejszym zadaniem, przed którym stoi polskie środowisko geopolityczne.
\r\n
\r\n\r\nSłownik terminologiczny jest tekstem erudycyjnym, napisanym przez niewątpliwego znawcę podejmowanej problematyki. Hasła są różnorodne i ciekawe. Zaletą tekstu jest dość obszerna bibliografia, zawierająca zarówno teksty klasyczne (stanowiące swego rodzaju geopolityczne ABC, acz niestety w lwiej części nie przetłumaczone jak dotąd na język polski), jak i dzieła bliżej nieznane polskiemu czytelnikowi. Zastrzeżeń nie budzi także język - lakoniczny i oszczędny, miejscami wręcz ascetyczny (co po trosze wynika z konwencji leksykonu), ale - poza pewnymi drobnymi lapsusami - poprawny i, co być może jeszcze ważniejsze, bardzo komunikatywny, zrozumiały nie tylko dla pasjonata geopolityki, ale z pewnością również dla zupełnego laika. Trudno wysunąć jakiekolwiek zarzuty wobec kompozycji tekstu. Wnikliwego i drobiazgowego czytelnika razić może jednak pewien brak konsekwencji przy układaniu haseł (przykładem mogą być tu hasła poświęcone kontynentom - niektóre zawierają dane o rozciągłości geograficznej południkowej i równoleżnikowej czy współrzędne geograficzne skrajnych przylądków, inne zaś nie; Eurazja i Azja nazywane są „kontynentami\", Europa zaś to „część świata wraz z Azją stanowiąca kontynent Eurazja\"; „Północ\" i „Południe\" zostały uznane za kategorie geopolityczne, brak zaś jeszcze ważniejszych - w moim przekonaniu - „Wschodu\" i „Zachodu\" ). Zdarzają się, choć rzadko, błędy definicyjne polegające na wyjaśnianiu ignotum per ignotum czy drobne nieścisłości (np. „atlantyzm\" w rzeczywistości nie jest synonimem Zachodu, lecz ideologią, światopoglądem czy planem strategicznym tegoż). Błędy merytoryczne zdarzają się (np. Aleksander Dugin nigdy nie ukończył studiów filozoficznych na uniwersytecie moskiewskim, choć błąd ten powtarzają niemal wszyscy polscy badacze), jest ich jednak bardzo mało. Nadzwyczaj mocną stroną pracy są definicje pojęć abstrakcyjnych, mało znanych polskim politologom i badaczom stosunków międzynarodowych - za przykład mogą posłużyć choćby relacje amfoteryczne, zmiana ausotoniczna, dezagregacja, izarytmy, struktury dyspatywne, dynamika cyrkulacji siły, manometry potencjału całkowitego, suprawojna, izochrony czy preponderacja.
\r\n
\r\n\r\nSłownik zawiera jednak pewne elementy kuriozalne. Zupełnie niezrozumiały jest fakt umieszczenia w leksykonie biogramu Józefa Piłsudskiego, który - warto dodać - jest bodaj najobszerniejszym hasłem biograficznym w słowniku, dłuższym również np. od hasła „geopolityka\" (sic!). Wybór ten można uzasadnić jedynie sympatiami i antypatiami autora. Dyskusyjne jest uznanie za geopolityków np. Sun Tzu, Nikołaja Danilewskiego, Alvina i Heidi Tofflerów, Lwa Gumilowa, Francisa Fukuyamy czy Jerzego Giedroycia, choć teorie wymienionych myślicieli nawet, jeśli nie były tezami geopolitycznymi sensu stricto, to bez wątpienia miały bardzo istotne konsekwencje geopolityczne.
\r\n
\r\n\r\nFundamentalnie nie zgadzam się z przedstawioną przez Autora definicją imperium, które miałoby być państwem o rozległym terytorium (powyżej 3 mln kilometrów). Zgodnie z zaproponowaną przez Leszka Sykulskiego definicją imperiami są m.in. Kanada i Brazylia, co w moim przekonaniu nie odpowiada rzeczywistości. (Istotą imperium jest jego ponadpaństwowy i ponadnarodowy charakter - poszczególne jednostki wchodzące w skład imperium powinny cieszyć się znaczną autonomią administracyjną i kulturową; nieodzownym czynnikiem jest idea imperialna natury politycznej, religijnej lub metafizycznej, jednocząca wszystkie części składowe w ramach jednego organizmu imperialnego.) Razi mnie także niezgodne z polską tradycją językową posługiwanie się terminem „sowiecki\" i abrewiaturą „ZSRS\" (zamiast „radziecki\" i „ZSRR\") oraz używanie kalki językowej z angielskiego „eurazjanizm\" (zamiast „eurazjatyzm\").
\r\n
\r\n\r\nZnaczącym plusem leksykonu jest różnorodność biogramów. Leszek Sykulski przedstawił biogramy geopolityków m.in. anglosaskich, rosyjskich, francuskich i niemieckich. Uczucie niedosytu pozostawia jednak brak tak wybitnych postaci jak m.in. Alain de Benoist, Jean Thiriart, Jean Parvulesco, Aleksander Panarin, Carlo Terraciano czy Claudio Mutti. Zastanawia stosunkowo mała liczba zagadnień związanych z pomiarem potęgi państw (np. brak hasła „model Fuchsa\").
\r\n
\r\n\r\nRzuca się w oczy polonocentryzm pracy. Autor (być może w przypływie patriotycznego uniesienia) włączył do leksykonu nadzwyczaj dużą liczbę geopolityków polskich. Czytelnik na podstawie pracy może dojść do wniosku, że Polska jest prawdziwym mocarstwem w dziedzinie badań geopolitycznych. Niestety, w rzeczywistości jest zgoła odwrotnie. Choć myśl zapomnianych czy słabo znanych geopolityków polskich zasługuje na propagowanie, moim zdaniem autor popełnił błąd wyrażający się w nadreprezentacji autorów polskich (jeśli uznawał taką nadreprezentację za uzasadnioną, powinien uargumentować to we wprowadzeniu).
\r\n
\r\n\r\nOgromną zaletą jest, moim zdaniem, odporność autora na modne zwłaszcza w geopolityce amerykańskiej (i szerzej - anglosaskiej) trendy, nakazujące uznawanie geopolityki za „służkę geoekonomiki\". W pracy Leszka Sykulskiego czytelnik nie znajdzie obłąkańczej fascynacji „wszechmocnymi\" przepływami kapitałowymi, cyberprzestrzenią, cywilizacją „postindustrialną\" czy „gospodarką opartą na wiedzy\". Praca wolna jest od zarówno od jednostronnego ekonomizmu, jak i postmodernistycznego bełkotu, daje się w niej dostrzec pewien zdrowy konserwatyzm, rozumiany jako dystans wobec efemerycznych mód intelektualnych. Miłą niespodzianką było dla mnie „przemycenie\" pewnych treści dotyczących geografii sakralnej (biogram Nikołaja Roericha). Należy podkreślić także brak wpływów tzw. „poprawności politycznej\" - w pracy nie ma haseł w rodzaju „prawa człowieka\", „demokracja\", „demokratyzacja\", co bez wątpienia świadczy o odwadze intelektualnej autora. Wprowadzenie do leksykonu biogramu ufologa Nikołaja Kardaszewa jest wyrazem imponującej bezkompromisowości.
\r\n
\r\n\r\nNie można pominąć najistotniejszego - leksykon Leszka Sykulskiego czyta się znakomicie. To pasjonująca lektura - bardzo ciekawe, choć może zbyt powierzchowne spojrzenie na świat geopolityki. Leksykon nie służy wprawdzie do tego, by czytać go „od deski do deski\", jednak i taka lektura pracy jest ciekawa i przyjemna.
\r\n
\r\n\r\nReasumując - pomimo pewnych zastrzeżeń, leksykon Leszka Sykulskiego pt. Geopolityka. Słownik terminologiczny przeczytałem z zainteresowaniem i przyjemnością; nie wykluczam, że przy różnych okazjach powrócę do tej pozycji. Choćby z uwagi na brak konkurencji leksykon niewątpliwie powinien stanąć na półce każdego polskiego geopolityka. Polecam tę pracę przede wszystkim tym, którzy dopiero rozpoczynają swą przygodę z geopolityką. Niewątpliwie PWN, wydając leksykon, uczynił krok we właściwym kierunku. Jestem przekonany, że zwracając się do tego szacownego Wydawnictwa z apelem o wydawanie kolejnych pozycji poświęconych geopolityce i opracowanie bardziej rozległego słownika terminologicznego wypowiadam się w imieniu nie tylko swoim, ale i całego polskiego środowiska geopolitycznego.
\r\n\r\n
',1,1,0,46,'2009-10-01 05:16:05',62,'Przemysław J. Sieradzan','2009-10-09 11:20:19',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-01 05:16:05','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,14,'Geopolityka, Słownik terminologiczny, Wydawnictwo PWN, Warszawa, Leszek Sykulski, Europa, Azja euroazjatyzm, euroazjanizm, atlantyzm, relacje amfoteryczne, zmiana ausotoniczna, dezagregacja, izarytmy, struktury dyspatywne, dynamika cyrkulacji siły, manometry potencjału całkowitego, suprawojna, izochrony czy preponderacja','Recenzja: Leszek Sykulski, Geopolityka. Słownik terminologiczny., Wydawnictwo PWN, Warszawa 2009, s. 130. ',0,1142,'robots=\nauthor=Przemysław J. Sieradzan'),(194,'Rosja bez prawa głosu?','rosja-bez-prawa-glosu?','','\r\n \r\n\r\n\r\n\r\n
\r\nZgromadzenie Parlamentarne Rady Europy (PACE) w czwartek głoswała nad wnioskiem Gruzji wnoszącym o pozbawienie Rosji prawa głosu w związku z ostatnim konfliktem w Osetii Południowej. Delegacji gruzińscy złożyli wniosek o pozbawienie Rosji prawa głosu w związku z uznaniem niepodległości Abchazji Osetii Południowej. Pod wnioskiem podpisało się 72 z 642 deputowanych do Zgromadzenia.
\r\n\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nKomisja obserwacyjna Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy oficjalnie otrzymała wniosek do dyskusji im głosowania dzisiaj rano o godz. 8.00. Aby wniosek przeszedł wymagane jest poparcie zwykłej większości obecnych na sali obrad. W czwartek donoszono, że komisja obserwacyjna PACE zarekomendowała Zgromadzeniu odrzucenie wniosku.
\r\n
\r\nStojący na czele rosyjskiej delegacji Konstantin Kosaczew powiedział, że wynik głosowania jest nieprzewidywalny. Rosyjska delegacja nie będzie brała udziału w dyskusji.
\r\n
\r\nOstatniej jesieni Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy przyjęło rezolucję wzywającą Rosję do cofnięcia uznania dla Abchazji i Osetii Południowej, jednakże wówczas prezydent Dmitrij Miedwiediew stwierdził że decyzja rosyjska jest „nieodwracalna\".
\r\n
\r\n\r\nOpublikowany w środę 30 września niezależny raport specjalnej komisji Unii Europejskiej stwierdził, że wojna pomiędzy Rosją i Gruzją, która wybuchła w sierpniu 2008 r., została wywołana przez nieusprawiedliwiony gruziński atak wojskowy na Osetię Południową.
\r\n
\r\nW głosowaniu ok. godz. 12.00 w południe deputowani Zgromadzenia odrzucili gruziński wniosek.
',1,7,0,52,'2009-10-01 09:44:50',62,'','2009-10-04 20:58:38',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-01 09:44:50','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,19,'Rosja, Abchazja, Gruzja, PACE, Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy, Unia Europejska, Konstantin Kosaczew','Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy w czwartek będzie głosować nad wnioskiem Gruzji wnoszącym o pozbawienie Rosji prawa głosu w związku z ostatnim konfliktem w Osetii Południowej. Delegacji gruzińscy złożyli wniosek o pozbawienie Rosji prawa głosu w związku z uznaniem niepodległości Abchazji Osetii Południowej. Pod wnioskiem podpisało się 72 z 642 deputowanych do Zgromadzenia.\r\n',0,634,'robots=\nauthor=ECAG/RIA Novosti'),(195,'Sześćdziesiąt lat minęło...','szescdziesiat-lat-minelo','','
\r\n![](\"images/stories/chinaflag.jpg\" "\\"Fot.")
Aleksander Kobyłka
\r\nOkrągła rocznica powstania Chińskiej Republiki Ludowej sprzyja wystawianiu ocen. Spoglądając na aktualną sytuację w Chinach, niewątpliwie można mieć wiele negatywnych uwag, ale nie zmienia to faktu, że kraj ten ma co świętować.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrzez ostatnie sześćdziesiąt lat w Chińskiej Republice Ludowej zmieniło się bardzo wiele. Był to czas wypełniony tragicznymi i burzliwymi wydarzeniami, ale zarazem czas powrotu Chin na miejsce w świecie, które zajmowały one jeszcze w połowie XVIII w. Z pozycji biednego kraju rozwijającego się, kraj ten przeobraził się w drugą największą gospodarkę świata, stanowiącą jeden z najważniejszych elementów globalnej układanki.
\r\n
\r\nPowstanie ChRL zakończyło zwycięską wojnę domową Komunistycznej Partii Chin z Partią Narodową (Kuomintangiem). Po latach cierpień ze strony okupujących kraj Japończyków, dla wielu Chińczyków był to moment przynoszący nadzieję na poprawę zarówno warunków życia, jak i międzynarodowej pozycji od dziesięcioleci podłamywanej kolejnymi upokorzeniami. O ile pierwsze lata mogły zwiastować, że dla Chin nareszcie przyszły dobre chwile, polityka prowadzona przez Mao Zedonga szybko te nadzieje zweryfikowała. Jego przywództwo to czas tragicznych decyzji i działań podejmowanych w imię osiągnięcia społecznej i gospodarczej utopii, które kosztowały życie miliony ofiar wielkiego skoku, rewolucji kulturalnej oraz licznych antyprawicowych kampanii.
\r\n
\r\nŚmierć Mao i rozpoczęcie procesu reform gospodarczych stanowią symboliczną cezurę, niemal idealnie na pół dzielącą historię współczesnych Chin. Ponad trzydzieści lat przemian stało się rzeczywistym wielkim skokiem, który odmienił życie setek milionów Chińczyków. Ideologia, komunizm czy socjalizm stały się fasadą, pustymi hasłami, pod którymi wzrastać zaczął dość bezwzględny kapitalizm. Chiny zaczęły stopniowo zmierzać ku modelowi autorytaryzmu oświeconego (racjonalnego), czyli systemu, w którym władza sprawowana jest przez wykształcone i kompetentne elity, mające na celu rozwój gospodarczy kraju. Nie są one jednak wybierane przez społeczeństwo, a istniejące instytucje tworzące system polityczny i gospodarczy tożsame są z instytucjami pochodzącymi z systemu demokratycznego, lecz nie funkcjonują one w ramach demokratycznych mechanizmów. Jak daleko jest do nich najdobitniej pokazały wydarzenia z czerwca 1989 roku.
\r\n
\r\nO ile marzenia intelektualistów i studentów o „piątej reformie” zostały rozbite przez czołgi na placu Tiananmen, dla większości Chińczyków przemiany spowodowały znaczną poprawę warunków i jakości życia. Otwarcie specjalnych stref ekonomicznych, restrukturyzacja wsi i państwowych przedsiębiorstw, powiązanie z światowym kapitałem, otwarcie na zagraniczne inwestycje, zespolenie z nurtem globalizacji i przyzwolenie na zarabianie pieniędzy umożliwiły osiągnięcie 10-proc. rocznego wzrostu PKB i adekwatnego wzrostu zamożności mieszkańców Chin. W trakcie trzydziestu lat, Chinom udało się zmniejszyć liczbę ubogich o astronomiczną liczbę pół miliarda. Stworzono powszechny system obowiązkowej i bezpłatnej dziewięcioletniej edukacji, znacznie poprawiono wskaźniki dotyczące śmiertelności niemowląt i matek, oczekiwana długość życia wzrosła 40 do 73 lat. Tego rodzaju osiągnięcia można by wymieniać długo, wystarczy zajrzeć do jednego z wielu raportów UNDP czy Banku Światowego. Chiny uległy radykalnej przemianie, przekształcając się z biednego kraju rozwijającego się w wschodnioazjatyckiego tygrysa-giganta.
\r\n
\r\nSukces reform nie oznacza, że wszystkie problemy Chin zostały rozwiązane, a część z nich pojawiła się wręcz wskutek zachodzących przemian. Olbrzymią ceną wzrostu gospodarczego stała się degradacja środowiska naturalnego, która zagraża zdrowiu i życiu obecnych oraz przyszłych pokoleń Chińczyków, a w przyszłości może skutecznie zahamować chiński wzrost. Urynkowienie dostępu do świadczeń takich jak służba zdrowia czy edukacja spowodowały, że najbiedniejsi Chińczycy mają znaczne trudności z korzystaniem z nich i są zmuszeni do oszczędzania znacznej części swoich dochodów. Polityka jednego dziecka wprawdzie skutecznie zmniejszyła przyrost naturalny w Chinach, ale jednocześnie zaburzyła równowagę demograficzną między kobietami a mężczyznami, a także zagroziła, że Chiny staną się krajem, który zestarzeje się zanim porządnie się wzbogaci.
\r\n
\r\nPrzemiany zachodzące na terenach wiejskich spowodowały powstanie wielomilionowej nadwyżki siły roboczej, która ruszyła do miast. Wewnętrzni migranci nazywani są największym pokojowym ruchem ludności w dziejach świata – ich liczba sięga już 225 mln. Ci najtańsi pracownicy, którzy napędzają sektor budowlany czy przemysł lekki, z powodu restrykcji systemu meldunkowego zepchnięci są na margines społeczeństwa, żyjąc w swoistej tworzonej przez państwo szarej strefie. Wreszcie dochodzi do tego tak akcentowana w krajach zachodnich kwestia nieprzestrzegania praw człowieka czy polityki wobec Tybetańczyków czy zamieszkujących prowincję Xinjiang Ujgurów.
\r\n
\r\nMając świadomość tych wszystkich wyzwań, należy pamiętać, że Chiny nadal się zmieniają, w ostatnich latach przechodząc od polityki nastawionej tylko i wyłącznie na rozwój gospodarczy do polityki harmonijnego rozwoju, która zapewnić ma zmniejszenie pogłębiających się wewnętrznych dysproporcji, zachowanie zrównoważonego wzrostu, a zarazem utrzymać rządy Komunistycznej Partii Chin, która realizuje nieformalną umowę ze społeczeństwem gwarantującą władzę w zamian za tworzenie warunków rozwoju. W ramach tej zmiany stopniowo coraz większą wagę zaczyna się przykładać do ochrony środowiska, stopniowo tworzony jest powszechny system ubezpieczeń społecznych czy emerytalnych, poprawia się dostęp do służby zdrowia czy coraz efektywniej zaczyna działać system powszechnego sądownictwa.
\r\n
\r\nOsobną kwestią pozostają prawa człowieka oraz ewentualne dążenia w stronę jakiejś formy demokracji. Pomimo, że w ciągu ostatnich trzydziestu lat stan przestrzegania praw człowieka uległ znacznej poprawie, nadal pozostaje to poważnym problemem. Dotyczy to zarówno Chińczyków Han, jak i Tybetańczyków czy Ujgurów, a w dającej się przewidzieć przyszłości trudno spodziewać się rozwiązań, które mogłyby znacząco poprawić sytuację tych mniejszości narodowych. Podobnie jest w przypadku ewentualnej zmiany sytemu politycznego – ani nie dąży do niej KPCh, ani też młodzi Chińczycy, którzy wraz z bogaceniem się społeczeństwa i wytworzeniem klasy średniej, mieli tworzyć zalążki społeczeństwa obywatelskiego i wywrzeć presję na rządzącej partii. Zamiast tego skoncentrowali swe wysiłki na karierze i zarabianiu pieniędzy, co z nawiązką wynagrodziło im brak swobód politycznych. A zatem tak długo jak chińskie władze będą tworzyć warunki dla bogacenia się i nie dopuszczą do powstawania społecznych niepokojów na tle wewnętrznych dysproporcji, korupcji czy degradacji środowiska, mogą spać spokojnie.
\r\n
\r\nOstatnie sześćdziesiąt lat to burzliwy czas, który przyniósł wiele upadków, ale w trakcie którego narodził się i trwa do dziś imponujący rozwój, z którego Chińczycy są autentycznie dumni, co bardzo dobrze widać było przy okazji ubiegłorocznych, odbywających się w Pekinie igrzysk olimpijskich. Pomimo wielu wyzwań Chiny mają wszelkie podstawy, aby kontynuować swój marsz ku dawno utraconej pozycji w świecie, stając się najważniejszym obok Stanów Zjednoczonych aktorem zarówno na gospodarczej, jak i politycznej scenie świata. Historia zatacza w ten sposób koło pozwalając Chinom na powrót do dawnej wielkości w zupełnie nowych warunkach. Chińczycy to widzą, dlatego dla przeważającej większości z nich, 1 października to moment radosny, to symbol zachodzących zmian i autentycznych osiągnięć. Czy zatem faktycznie XXI wiek będzie wiekiem Chin? Chińczycy z pewnością wierzą, że tak będzie i jest duża szansa, że mogą mieć rację.
\r\n
\r\nArtykuł ukazał się na stronach Publikacja za zgodą wydawcy. ',1,6,0,40,'2009-10-01 10:02:11',62,'Aleksander Kobyłka','2009-10-07 06:35:21',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-01 10:02:11','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,131,'Chiny, Chińska Republika Ludowa, Mao, ChRL, Kuomintang, Komunistyczna Partia Chin, Tiananmen','Okrągła rocznica powstania Chińskiej Republiki Ludowej sprzyja wystawianiu ocen. Spoglądając na aktualną sytuację w Chinach, niewątpliwie można mieć wiele negatywnych uwag, ale nie zmienia to faktu, że kraj ten ma co świętować.',0,904,'robots=\nauthor=Aleksander Kobyłka'),(196,'Wstyd ','wstyd-','','\r\n
\r\n\r\n
\r\nW mroku z 7 na 8 sierpnia ubiegłego roku, kiedy świat patrzył na Olimpiadę w Pekinie prezydent Gruzji Saakaszwili postanowił zostać bohaterem. Oskarżany we własnym kraju o łamanie demokracji i fałszerstwa wyborcze kaukaski awanturnik zagrał na szowinizmie i nacjonalizmie próbując wzmocnić własną pozycję.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW nocy gruzińska artyleria otworzyła ogień na stolicę Osetii Południowej Cchinwali zabijając mieszkańców i rujnując ich mienie. Pociski spadły też na rosyjski kontyngent wojskowy stacjonujący na mocy porozumienia z Soczi z 1992 roku. Dzieła zniszczenia dopełniły czołgi i żołnierze. Atakujące oddziały mordowały bezbronnych Osetyńczyków i równały z ziemią ich miasto pozostawiając tylko 15 procent ocalałych budynków. Blitzkrieg przebiegał sprawnie i wydawało się, że problem osatyński został ostatecznie rozwiązany.
\r\n
\r\nTak wyglądał początek wojny, który Lech Kaczyński, politycy i dziennikarze dla których polski patriotyzm oznacza antyrosyjskość nazwali agresją Rosji na Gruzję. Królowało kłamstwo i bezczelność. Odmienny punkt widzenia próbowano dławić przy pomocy moralnego szantażu i krzyku. Rozkwitały absurdalne porównania sytuacji w Gruzji do interwencji armii Układu Warszawskiego w Czechosłowacji, nadawano też tarczy antyrakietowej rangę porównywalną z przyjęciem Polski do NATO.
\r\n
\r\nPrzykrą niespodziankę entuzjastom tych majaczeń sprawił czeski prezydent Vaclav Klaus, który odrzucił porównanie wojny w Gruzji z rokiem 1968. Oświadczył też, że nie podziela oceny wydarzeń, jaką zaprezentowali w swej deklaracji prezydent Kaczyński i szefowie państw nadbałtyckich. „Pod względem odpowiedzialności za wywołanie wojny rola gruzińskiego prezydenta, rządu i parlamentu jest bezdyskusyjna i ewidentnie fatalna” - stwierdził dobitnie czeski prezydent.
\r\n
\r\nDziś Klaus może spokojnie patrzeć w lustro. Komisja Europejska zakończyła właśnie specjalne dochodzenie. Międzynarodowa komisja pod przewodnictwem Heidi Tagliavini uznała Gruzję odpowiedzialną za wywołanie zbrojnego konfliktu na Kaukazie. Dokument obala kłamstwa Tbilisi, że wojsko gruzińskie wkroczyło do Cchinwali dopiero wtedy, gdy weszli do niej rosyjscy żołnierze, co było koronnym argumentem Saakaszwilego na rzecz rosyjskiej interwencji.
\r\n
\r\nJakże żałośnie na tym tle brzmią słowa i gesty polskiego prezydenta, który ogarnięty antyrosyjską obsesją poparł agresora. Nie tylko on. Sejm przyjął przez aklamację specjalną uchwałę, w której potępiono rosyjską reakcję na atak Gruzji pomijając krwawą interwencję wojskową reżimu Saakaszwilego. Niestety sejmowa lewica tchórzliwie poparła to stanowisko. Dobrze, że dziś niektórzy lewicowi posłowie wypominają politykom ich antyrosyjskie zacietrzewienie. Szkoda, że rok temu zamieniając agresorów na ofiary śpiewali zgodnie z prawicą w sejmowym chórze.
',1,6,0,40,'2009-10-01 12:45:02',62,'Leszek Miller','2009-10-09 19:07:55',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-01 12:45:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,130,'Olimpiada, Osetia Południowa, Cchinwali, Vaclav Klaus, Gruzja, Lech Kaczyński, NATO, Heidi Tagliavini, Saakaszwili','W mroku z 7 na 8 sierpnia ubiegłego roku, kiedy świat patrzył na Olimpiadę w Pekinie prezydent Gruzji Saakaszwili postanowił zostać bohaterem. Oskarżany we własnym kraju o łamanie demokracji i fałszerstwa wyborcze kaukaski awanturnik zagrał na szowinizmie i nacjonalizmie próbując wzmocnić własną pozycję.\r\n\r\n',0,893,'robots=\nauthor=Leszek Miller'),(197,'Ławrow w Abchazji','lawrow-w-abchazji','','
\r\n ECAG-Kaukaz \r\n
\r\nRosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow przybywa dzisiaj do Abchazji z dwudniową wizytą, by przedyskutować ostatnią rundę genewskich rozmów, dotyczących sytuacji na Kaukazie. Minister spotka się także wojskami stacjonującymi na terenie republiki.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nRzecznik ministra Andriej Nesterenko powiedział, że podczas wizyty Ławrow spotka się z prezydentem Abchazji Siergiejem Bagapszem oraz ministrem spraw zagranicznych tej byłej gruzińskiej republiki Siergiejem Shambą.
\r\n
\r\nNa spotkaniu zostanie omówiona siódma runda rokowań, która odbyła się w Genewie 17 września, pomiędzy Abchazją, Osetią Południową, Gruzją, Rosją, USA, Unią Europejską i OBWE, poświęcona sytuacji na południowym Kaukazie.
\r\n
\r\n„Uczestnictwo Abchazji, na równi z Rosją i zachodnimi partnerami w rokowaniach genewskich, tak samo jak i w działaniach na rzecz przeciwdziałaniu incydentom w strefach granicznych i reagowaniu na nie, wyraźnie potwierdza, że opinia Suchumi w kwestii rozwiązywania żywotnych problemów tego regionu powinna być w przyszłości brana pod uwagę\" - powiedział Nesterenko agencji RIA Novosti.
\r\n
\r\nMinister Ławrow spotka się także z dowództwem 7 rosyjskiej bazy wojskowej w Abchazji oraz wydziałem granicznym Rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa na Abchazję.
\r\n
\r\nZgodnie z wzajemnym porozumieniem podpisanym w listopadzie zeszłego roku, Rosja zobowiązała się do pomocy Osetii Południowej i Abchazji w zabezpieczeniu ich granic. Moskwa obiecała także znaczącą pomoc finansową w odbudowie obydwu republik, które faktycznie są niepodległe od początku lat dziewięćdziesiątych.
',1,7,0,51,'2009-10-02 06:54:03',62,'ECAG-Kaukaz','2009-10-05 12:57:58',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-02 06:54:03','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,9,'Andriej Nesterenko, Siergiej Ławrow, Abchazja, Osetia Południowa, Gruzja, Rosja, USA, Unia Europejska, OBWE, Kaukaz, Siergiej Bagapsz, Siergiej Shamba','Rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow przybywa dzisiaj do Abchazji z dwudniową wizytą, by przedyskutować ostatnią rundę genewski rozmów, dotyczących sytuacji na Kaukazie. Minister spotka się także wojskami stacjonującymi na terenie republiki.',0,572,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz'),(198,'Korytarz przez Azerbejdżan','korytarz-przez-azerbejdzan','','
\r\n\r\n
\r\nBaku chce, by Azerbejdżan i Armenia wspólnie używały korytarza łączącego Armenię i Górny Karabach, zaproponował w czwartek 1 października Araz Azimow - azerski zastępca ministra spraw zagranicznych.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nGórny Karabach, enklawa w środku Azerbejdżanu, którą zamieszkuje głównie ormiańska populacja, jest stałym źródłem konfliktów pomiędzy tymi dwiema republikami. Konflikt ciągnie się od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Zbuntowana prowincja posiada obecnie własny rząd oraz jest faktycznie terytorium suwerennym.
\r\n
\r\nWojna pomiędzy Azerbejdżanem a Armenią, w związku z secesją tej górskiej enklawy, w latach 1988-1994, pochłonęła blisko 35 tys. ofiar śmiertelnych. Do tej pory sporadycznie zdarzają się graniczne przypadki wymiany ognia i przemocy między zwaśnionymi stronami.
\r\n
\r\nOrmianie z Górnego Karabachu często powtarzają, że potrzebują kontaktu z ormiańską społecznością z Armenii. Jednakże droga wiodąca przez miasto Lachin jest ważna także dla Azerów - stwierdził Araz Azimow.
\r\n
\r\nKorytarz Lachinski jest górskim przesmykiem, leżącym wewnątrz granic Azerbejdżanu. Stanowi najkrótsze połączenie pomiędzy Armenią a Górnym Karabachem.
\r\n
\r\nAzimow dodał, że mimo, że Azerbejdżan jest radykalnie przeciwny używaniu drogi przez tylko jedną stronę, Armenia nie podjęła jak dotąd konstruktywnych działań, by ten fakt naprawić.
',1,7,0,49,'2009-10-02 13:22:44',62,'ECAG-Kaukaz/RIA Novosti','2009-10-05 16:12:21',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-02 13:22:44','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,5,'Górny Karabach, Azerbejdżan, Armenia, Araz Azimow, Baku, Korytarz Lachinski, Lachin','Baku chce, by Azerbejdżan i Armenia wspólnie używały korytarza łączącego Armenię i Górny Karabach, zaproponował w czwartek 1 października Araz Azimow - azerski zastępca ministra spraw zagranicznych.',0,739,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz/RIA Novosti'),(199,'Białoruś jeszcze nie uzna Abchazji i Osetii Południowej','bialorus-jeszcze-nie-uzna-abchazji-i-osetii-poludniowej','','\r\n\r\n\r\n
\r\nPrezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko stwierdził, że nie uzna istnienia Osetii Południowej i Abchazji, mimo próśb ze strony obydwu państw i nacisków Rosji.
\r\n\r\n','\r\n\r\nŁukaszenko obwinił za ten stan kontrolowane przez państwo rosyjskie media, które twierdziły, że za białoruską niechęcią do uznania tych dwóch państw stoi rosyjska odmowa udzielenia Białorusi pożyczki w wysokości 500 mln USD.
\r\n
\r\n„Ktoś w Rosji chce nas zmusić do uznania, bądź też chce zapobiec uznaniu Południowej Osetii i Abchazji” — powiedział białoruski prezydent. — „Zupełnie, jakby uznanie, bądź nieuznanie zależało od pieniędzy. Zatem odpowiedziałem im Tak grać nie będziemy” — podkreślił. Ponadto Łukaszenko zalecił Rosji cierpliwość, mówiąc, że sprawa nadal jest rozważana.
\r\n
\r\nDo tej pory dwie kaukaskie republiki, prócz innych państw nieuznawanych, jak Naddnietrze, zostały uznane przez Rosję zaś spoza regionu — Nikaraguę i Wenezuelę. Pojawiają się sygnały, że inne państwa Ameryki Południowej i Środkowej mogą wziąć z nich przykład. Gruzja nadal jednak uważa terytoria Abchazji i Osetii Południowej za swoje prowincje, które znajdują się obecnie pod okupacją. Moskwa zobowiązała się bronić tych regionów po ataku gruzińskim w sierpniu zeszłego roku oraz rozbudowuje tam swoją obecność wojskową.
',1,7,0,52,'2009-10-02 15:22:54',62,'ECAG/ RIA Novosti','2009-10-06 08:19:08',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-02 15:22:54','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,18,'Osetia Południowa, Abchazja, Aleksander Łukaszenko, Białoruś, Nikaragua, Wenezuela, Naddniestrze, Rosja','Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko stwierdził, że nie uzna istnienia Osetii Południowej i Abchazji, mimo próśb ze strony obydwu państw i nacisków Rosji. ',0,572,'robots=\nauthor=ECAG/ RIA Novosti'),(200,'Rosja - jednowymiarowe mocarstwo','rosja---jednowymiarowe-mocarstwo','','\r\n
\r\n
![](\"images/stories/rakieta.jpg\" "\\"SS-25.")
Rafał Ciastoń\r\n
\r\n
\r\nTerminem „jednowymiarowe mocarstwo\" Zbigniew Brzeziński określił niegdyś Związek Radziecki. Dziś, chyba jeszcze trafniej niż przed laty, można użyć go w odniesieniu do sukcesorki ZSRR - Federacji Rosyjskiej.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nJuż nie całość, a jedynie część sił zbrojnych utrzymywana jest na poziomie dorównującym amerykańskiemu, olbrzymia dysproporcja budżetów obronnych obu państw i niski poziom rosyjskich nakładów na prace badawczo-rozwojowe we wszystkich działach gospodarki skutecznie to uniemożliwiają. Obecnie Rosja może pochwalić się parytetem ze Stanami Zjednoczonymi tylko w jednej dziedzinie - ilości posiadanej broni jądrowej.
\r\n
\r\n
\r\nW chwili upadku Związku Radzieckiego głowice jądrowe znajdowały się na terenie czterech spośród piętnastu republik związkowych: Rosji, Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. Trzy ostatnie zdecydowały się na ich likwidację i nie wstąpiły do klubu atomowego, jednak olbrzymia większość z pozostawionych przez ZSRR 35 tysięcy ładunków[1] znajdowała się w Rosji, dzięki czemu pozostała ona nuklearnym supermocarstwem i pomimo zapaści budżetu wojskowego w latach dziewięćdziesiątych utrzymuje ten status do chwili obecnej (w bieżącym roku jedna czwarta rosyjskiego budżetu na zakup uzbrojenia ma zostać przeznaczona na strategiczne systemy jądrowe). \r\n
\r\n
\r\nStrategiczna triada
\r\nGłównym elementem nuklearnej triady FR pozostają niezmiennie międzykontynentalne rakiety balistyczne bazowania lądowego (ICBM). Stan tego elementu arsenału przedstawia poniższa tabela:
\r\n
\r\n\r\n\r\n\r\n| \r\n\r\nTyp | \r\n\r\n SS-18 „Satan\" \r\n | \r\n\r\n SS-19 „Stilleto\" \r\n | \r\n\r\n SS-25 „Sickle\" \r\n | \r\n\r\n SS-27 „Topol-M\" (stałego bazowania) \r\n | \r\n\r\n SS-27 „Topol-M\" (mobilne) \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Ilość pocisków \r\n | \r\n\r\n 68 \r\n | \r\n\r\n 72 \r\n | \r\n\r\n 180 \r\n | \r\n\r\n 50 \r\n | \r\n\r\n 15 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Ilość głowic na pocisk \r\n | \r\n\r\n 10 \r\n | \r\n\r\n 6 \r\n | \r\n\r\n 1 \r\n | \r\n\r\n 1 \r\n | \r\n\r\n 1 \r\n | \r\n
\r\n\r\n
\r\nRazem: 385 pocisków i 1357 głowic
\r\n
\r\n\r\n
Pociski SS-18 występują w dwóch wersjach, pierwsza z nich została rozmieszczona w latach 1979-1983, druga - 1988-1992, ich resurs szacowany jest na 25-30 lat, wg różnych doniesień będą one pozostawać w służbie do 2016-2020 r. (część może zostać wycofana wcześniej, aby spełnić wymogi układu SORT co do ilości posiadanych głowic do roku 2012). SS-19 trafiły do służby w latach 1979-1984, przy resursie szacowanym również na 30 lat przewiduje się, że ok. roku 2015 znikną z jednostek. Szybko wycofywane są również młodsze. SS-25 (produkcja z lat 1985-1992), w 2007 r. ich liczbę szacowano na 242, w 2008 wynosiła ona już tylko 180, jeśli tempo ich wycofywania nie ulegnie zmianie, to ok. 2011 r. typ ten zostanie wycofany w całości (ich resurs już został wydłużony z początkowych 10 do 22 lat).
\r\n
\r\nJak zatem widać, w perspektywie najbliższych dziesięciu lat jedynym typem pocisku używanym przez Strategiczne Wojska Rakietowe (SWR) FR stanie się „Topol-M\". Jest on wprowadzany do służby od 1997 r. (wersja mobilna od 2004 r.), w listopadzie ubiegłego roku przetestowana została jego najnowsza odmiana - pocisk na wyrzutni mobilnej, wyposażony w trzy głowice w układzie MIRV, jego wprowadzanie do służby rozpocznie się zapewne bezpośrednio po wygaśnięciu układu START I (czyli w grudniu tego roku).
\r\n
\r\nSWR zorganizowane są w trzy armie: 27. Gwardyjską Armię Rakietową z dowództwem w mieście Władimir (pięć dywizji), 31. Armię Rakietową (Orenburg, dwie dywizje) i 33. Gwardyjską Armię Rakietową (Omsk, cztery dywizje), przy czym do 2016 r. 31. Armia zostanie prawdopodobnie zlikwidowana.
\r\n
\r\nMarynarka wojenna posiada obecnie 11 „boomerów\" (strategicznych nuklearnych okrętów podwodnych), dodatkowo w służbie pozostają także trzy okręty klasy „Typhoon\", ponieważ jednak przenoszone przez nie pociski SS-N-20 zakończyły już swój żywot operacyjny, okręty zostały pozbawione głównego uzbrojenia. Jeden z nich („Dymitr Doński\") służy jako platforma testowa dla pozostających ciągle w fazie prób pocisków typu „Buława\", być może po wprowadzeniu ich do służby wrócą do niej również „Typhoony\", będzie to zależało zapewne od tempa budowy okrętów klasy „Boriej\". To one bowiem, w liczbie ośmiu sztuk, mają być w przyszłości morskim komponentem rosyjskiej triady strategicznej, każdy z nich będzie przenosił 16 rakiet, wyposażonych w 6 głowic każda. Do dnia dzisiejszego zbudowano pierwszy okręt serii „Jurij Dołgorukij\", który od roku przechodzi próby morskie.
\r\n
\r\nW 2004 i 2006 r. rozpoczęto budowę kolejnych dwóch jednostek, nie zostały one jednak jeszcze zwodowane (w grudniu ma ruszyć budowa czwartej), tak więc możliwym jest, iż okręty projektu 941 wrócą do służby uzbrojone w nowe rakiety (chociaż pojawiły się również doniesienia, iż wzorem czterech amerykańskich „Ohio\" będą one przezbrojone w pociski manewrujące dalekiego zasięgu). Planowane jest również zmodernizowanie i pozostawienie w służbie wszystkich sześciu okrętów klasy „Delta IV\", przy czym trzy z nich przeszły już remont, połączony z przezbrojeniem w nową wersję pocisku SS-N-23, tj. „Sinieję\". W najbliższych latach wycofane ze służby zostaną natomiast wszystkie jednostki klasy „Delta III\".
\r\n
\r\n\r\n\r\n\r\n| \r\n Typ pocisku \r\n | \r\n\r\n SS-N-18 \r\n | \r\n\r\n SS-N-23/ SS-N-23 M1 \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Nosiciele \r\n | \r\n\r\n 5 SSBN klasy ‘Delta III\' \r\n | \r\n\r\n 6 SSBN klasy ‘Delta IV\' \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Ilość pocisków \r\n | \r\n\r\n 76 \r\n | \r\n\r\n 96 (48 + 48) \r\n | \r\n
\r\n\r\n| \r\n Ilość głowic na pocisk \r\n | \r\n\r\n 3 \r\n | \r\n\r\n 4 \r\n | \r\n
\r\n\r\n
\r\nRazem: 172 pocisków i 612 głowic
\r\n
\r\nSSBN znajdują się na stanie dwóch flot: Północnej i Pacyfiku. W ramach pierwszej zgrupowane są w 12. Dywizjonie, posiadającym na wyposażeniu 4 „Delty IV\", na piątej jednostce tej klasy w ubiegłym roku zakończono remont, obecnie prawdopodobnie przechodzi próby morskie, szósta jest aktualnie remontowana. „Boomery\" Floty Pacyfiku tworzą 16. Dywizjon, z pięcioma „Deltami III\" (przy czym jedna z nich zostanie niebawem wycofana).
\r\n
\r\nLotnictwo strategiczne zorganizowane jest w 37. Armię Lotniczą, której dwie dywizje stacjonują w Engels i Ukraince. Posiadają one w swym składzie 14 bombowców Tu-160 (w kodzie NATO ‘Blackjack\'), 32 Tu-95MS6 (‘Bear\') i 31 Tu-96MS16 z 856 rakietami samosterującymi (ALCM) AS-15[2]. W 2008 r. ogłoszono plan modernizacji wszystkich płatowców i wyposażenia ich w bardziej nowoczesne systemy nawigacyjne i namierzania celów, pojawiły się też pogłoski, iż planowane jest zwiększenie ilości posiadanych Tu- 160 (do 30 sztuk w 2030 r.), prawdopodobnie zastąpiłyby one wówczas część starszych Tu- 95. \r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nDoktryna
\r\nRosjanie nigdy nie zadeklarowali, iż nie użyją broni jądrowej jako pierwsi, wręcz przeciwnie - doktryna militarna z 2000 r. jasno stwierdza, iż FR zastrzega sobie prawo do jej użycia w odpowiedzi na pełnoskalową agresję przeprowadzoną środkami konwencjonalnymi, w sytuacji gdy zagrażałaby ona bezpieczeństwu narodowemu tego kraju. Nie oznacza to bynajmniej, że rosyjska doktryna jest bardziej agresywna od doktryn mocarstw jądrowych kierujących się zasadą no-first use. Można by zadać tu retoryczne pytanie, czy w analogicznej sytuacji np. Stany Zjednoczone powstrzymałyby się takiego działania.
\r\n
\r\nW roku ubiegłym Szef Sztabu Generalnego armii rosyjskiej gen. Jurij Bałujewskij, potwierdził wprost, że jego kraj jest gotów użyć broni nuklearnej dla zapewnienia bezpieczeństwa sobie i swoim sojusznikom. Z tego rodzaju deklaracji jasno wynika, iż obecnym zadaniem rosyjskiej broni jądrowej jest nie tylko odstraszanie potencjalnego przeciwnika od użycia własnej broni tego rodzaju, ale odstraszanie w ogóle, przed każdego rodzaju agresją. Oznacza to zatem, iż Rosjanie nie do końca ufają możliwości rozstrzygnięcia na swoją korzyść konfliktu konwencjonalnego, zwłaszcza z zaawansowanym technologicznie lub posiadającym przewagę liczebną przeciwnikiem. Mając to na uwadze łatwiej zrozumieć rosyjskie obawy spowodowane realizacją programu amerykańskiej tarczy antyrakietowej. USA znacznie rozwinęły zdolności ataku na skalę strategiczną środkami konwencjonalnymi, od kilku lat stosuje się nawet termin „nowa triada strategiczna\", który obejmuje nuklearne i nienuklearne siły uderzeniowe, obronę strategiczną i tzw. infrastrukturę odpowiedzi, do tego należy dodać rozwój mini-ładunków jądrowych szczebla taktycznego (mini-nukes). Nakładając na to szybkie tempo starzenia się postradzieckich nuklearnych systemów uderzeniowych (ten sam problem dotyczy jednak również infrastruktury rozpoznania i dowodzenia), które były w niewielkim procencie (i są nadal) zastępowane nowymi konstrukcjami, łatwo można wysnuć wniosek, iż w ciągu kilku lat Stany Zjednoczone uzyskają możliwość zadania tzw. pierwszego uderzenia, które wyeliminuje wg różnych ocen do 90 % rosyjskiego potencjału jądrowego, jednocześnie pozostałe 10 % nie będzie w stanie przełamać amerykańskich systemów obronnych. Być może scenariusz taki uznawany jest za nierealny w Polsce, jednak w Rosji bez wątpienia jest ciągle brany pod uwagę.
\r\n
\r\nPrzyszłość
\r\nMniej więcej od połowy obecnej dekady aktywność rosyjskich sił strategicznych wzrasta. Po zapaści trwającej od początku lat 90-ych ub. wieku zwiększa się liczba patroli prowadzonych przez „boomery\", Flota Północna prowadzi je tak jak do tej pory wewnątrz tzw. bastionów, gdzie pozostają one pod osłoną lotnictwa morskiego i uderzeniowych atomowych okrętów podwodnych, Flota Pacyfiku zaś głównie u wybrzeży Kamczatki. Również lotnictwo coraz aktywniej zapuszcza się w zapomniane już regiony subpolarne i północnego Atlantyku, czasem „towarzysząc\" w ten sposób amerykańskim lotniskowcowym grupom bojowym. Rocznie do służby trafia mniej więcej piętnaście ICBM, zwiększając liczbę posiadanych przez Strategiczne Wojska Rakietowe „Topoli-M\". Jeśli na przełomie obecnego i przyszłego roku do służby wejdzie także jego wielogłowicowa wersja, szybko będzie wzrastać liczba ładunków przenoszonych przez nowe rakiety. Co prawda mówi się o trzech głowicach na pocisk, jednak biorąc pod uwagę parametry „Topola-M\" można przypuszczać, iż liczba ta może zostać zwiększona nawet do dziesięciu (tyle też maksymalnie może przenosić „Buława\", w dużej mierze oparta o komponenty lądowego „starszego brata\"), co pozwoli na w miarę bieżące zapełnianie luki powstającej w skutek wycofywania SS-18 i SS-19. W perspektywie najbliższej dekady do jednostek SWR będą trafiać wyłącznie różne wersje „Topoli-M\", do 2020 r. przewidziane jest opracowanie jego następcy.
\r\n
\r\nBardziej skomplikowana jest sytuacja systemów morskich. Z dotychczasowych trzynastu testów „Buławy\" (SS-N-X-30) sukcesem zakończyło się tylko pięć lub sześć, po ostatniej nieudanej próbie w lipcu br. z pracy zrezygnował główny konstruktor pocisku, pojawiły się też pogłoski o przeniesieniu produkcji do innego zakładu (co jednak raczej jest niemożliwe do zrealizowania). Data wejścia „Buławy\" do linii była już przesuwana, obecnie trudno jest przewidywać ostateczny termin.
\r\n
\r\nRakiety potrzebują nosicieli, mają nimi być okręty Projektu 955 („Boriej\"), jednak i z nimi sprawa nie wygląda dla Rosjan różowo, wg oficjalnych deklaracji do 2015 r. w służbie ma znaleźć się pięć z planowanej serii ośmiu jednostek. Oznaczałoby to jednak konieczność zbudowania czterech jednostek (w tym dwóch od podstaw) w ciągu sześciu lat, co wydaje się perspektywą niezwykle trudną do zrealizowania. Jeśli zatem uda się szybko dopracować „Buławę\", a tempo jej produkcji przekroczy zapotrzebowanie „Bokiejów\", pociski te mogą, jak już zostało wspomniane wcześniej, trafić na pokłady wyremontowanych „Typhoonów\". Trzonem rosyjskich podwodnych sił strategicznych pozostaną w najbliższych latach oczywiście „Delty IV\" z rakietami „Sinieva\" na pokładzie (ze względu na układ START przenoszą one po cztery głowice, jednak istnieje techniczna możliwość zwiększenia tej liczby do dziesięciu).
\r\n
\r\nJeśli chodzi o lotnictwo strategiczne, na pewno nie może ono liczyć na znaczący napływ nowych maszyn w krótkookresowej perspektywie. Nowe Tu-160 niewątpliwie podniosłyby znacznie jego możliwości, kilka dodatkowych egzemplarzy zostanie wkrótce wyremontowanych, jednak osiągnięcie zakładanej liczby 30 egzemplarzy wymagałoby wznowienia produkcji, a to nie jest zbyt prawdopodobne. Podczas tegorocznej edycji salonu MAKS Ministerstwo Obrony FR poinformowało za to o podpisaniu z biurem konstrukcyjnym Tupolewa kontraktu na opracowanie nowego bombowca. Ponieważ oblot prototypu zaplanowano już na 2015 r., pojawiły się nieoficjalne głosy, iż będzie to jedynie głęboko posunięta modyfikacja Tu-160, szef zakładów Tupolewa zapewnił jednak, że będzie to całkowicie nowa konstrukcja. Na podniesienie zdolności bojowych 37. Armii Lotniczej wpłynęłoby również przyjęcie do służby pocisków Ch-102, te jednak, pomimo prac trwających już przeszło dekadę, ciągle nie osiągnęły statusu operacyjnego.
\r\n
\r\nRosja prowadzi negocjacje z USA na temat układu rozbrojeniowego, który mógłby zastąpić START I. Podczas moskiewskiego szczytu prezydentów B. Obamy i D. Miedwiediewa osiągnięto wstępne porozumienie co do wysokości limitu głowic jądrowych po obu stronach, (1500- 1675 jednostek). Rosjanie na pewno nie zgodzą się na kontynuację zakazu rozmieszczania na lądzie pocisków z głowicami MIRV, jest to bowiem jedyny dostępny dla nich obecnie sposób na utrzymanie parytetu ze Stanami Zjednoczonymi w ilości ładunków przenoszonych przez ICBM, a także skuteczny środek na przełamanie systemów antyrakietowych. Na podpisaniu układu jednak mocno FR zależy, czego dowodem mogą być zmiany na stanowiskach szefa sztabu generalnego i dowódcy SWR. Zwłaszcza gen. Nikołaj Sołowcow uchodził za przeciwnika dalszych ograniczeń (układ SORT określa limity w przedziale 1700- 2200 głowic), jego miejsce zajął dotychczasowy zastępca gen. Andriej Szwajczeko, Bałujewskiego zastąpił zaś gen. Nikołaj Makarow. Negocjacje to dla Rosji sposób na podkreślenie swojego statusu jedynego obok Stanów Zjednoczonych supermocarstwa; podpisanie układu pozwoli na jego utrzymanie, bez konieczności angażowania się w kosztowny wyścig zbrojeń. Znaczenie broni jądrowej dla swego kraju najpełniej określił minister obrony FR Siergiej Iwanow: „Rosja musi posiadać strategiczną broń nuklearną, która zapewni jej bezpieczeństwo tak dziś jak i za dwadzieścia czy czterdzieści lat\". Bez wątpienia Rosjanie dołożą starań, aby co najmniej utrzymać dotychczasową pozycję w tej dziedzinie.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się w nr 32/2009 \"Policy Papers\" Fundacji Aleksandra Kwaśniewskiego Amicus Europae Publikacja za zgodą wydawcy.
\r\n
\r\n
\r\n[1] Global nuclear stockpiles, 1945- 2006, Bulletin of the Atomic Scientists, July/ August 2006 \r\n\r\n[2] Stan strategicznych sił jądrowych FR za: www.russianforces.org, podobne dane możemy znaleźć również w Bulletin of the Atomic Scientists, w art. H. Kristensena i R. Norrisa Nuclear Notebook. Russian nuclear forces, 2009, BoAS May, June 2009, wyższe liczby w odniesieniu do ICBM i SLBM podawane są w dorocznym raporcie Departamentu Stanu nt. stopnia wykonania układu START, opracowaniu National Air and Intelligence Center Wright- Patterson AFB zatytułowanym Ballistic and Crusie Missile Threat oraz w World Defense Almanac 2009, wydaje się jednak, iż podają one stan wszystkich posiadanych przez Rosję głowic, niezależnie od ich statusu operacyjnego. ',1,6,0,41,'2009-10-03 06:49:02',62,'Rafał Ciastoń','2009-10-12 06:16:18',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-03 06:49:02','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,63,'Zbigniew Brzeziński, ZSRR, Rosja, SS-18 „Satan, SS-19 „Stilleto, SS-25 „Sickle, SS-27 „Topol-M, SWR, Buława, Boriej, Tupolew, START, Typhoon','Terminem „jednowymiarowe mocarstwo Zbigniew Brzeziński określił niegdyś Związek Radziecki. Dziś, chyba jeszcze trafniej niż przed laty, można użyć go w odniesieniu do sukcesorki ZSRR - Federacji Rosyjskiej. ',0,1225,'robots=\nauthor=Rafał Ciastoń'),(201,'Gruzja musi zobowiązać się do nieużywania siły','gruzja-musi-zobowiazac-sie-do-nieuzywania-sily','','
\r\n\r\n
\r\nRosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow powiedział podczas piątkowej wizyty w Abchazji, że Gruzja musi podpisać z Abchazją umowę o nieużywaniu przemocy we wzajemnych stosunkach. „Bezwzględnie uważam, że umowa między Gruzją i Abchazją o nieużywaniu siły we wzajemnych kontaktach jest niezbędna, ponieważ to nie Rosja, ale Gruzja zaatakowała Cchinwali\".
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nDokumenty, zdobyte podczas działań wojennych w wąwozie Kodorskim, po wyswobodzeniu go z sił gruzińskich, w czasie wojny w sierpniu zeszłego roku, potwierdzają, że analogiczny atak planowany był także na Abchazję.
\r\n
\r\nW porozumieniu, podpisanym przez prezydenta Dmitrija Miedwiediewa i francuskiego prezydenta Nikolasa Sarkozy w 2008 r., Unia Europejska została uczyniona gwarantem nie używania siły do rozwiązywania konfliktów w tym regionie. „W czasie gdy nasi abchascy i południowoosetyńscy koledzy wierzą, że Unia wypełni swoje zobowiązania, my, znając naturę obecnego gruzińskiego przywództwa politycznego, będziemy dążyć do tego by została podpisana stosowna umowa o nieużywaniu siły we wzajemnych stosunkach między Tbilisi i Suchumi.\" - stwierdził szef rosyjskiej dyplomacji.
\r\n
\r\nKomentując słowa amerykańskiej sekretarz stanu Hillary Clinton, że nigdy nie uzna Abchazji o Osetii Południowej, jako państw niepodległych, Ławrow powiedział: „Jeśli nasi amerykańscy partnerzy wszelkimi sposobami dążą do zapobieżenia uznania niepodległości Abchazji, my będziemy opierać się próbom narzucania opinii o braku suwerenności tych państw\".
\r\n
\r\n„My nie rozpoczęliśmy żadnego projektu geopolitycznego. Skupiamy się tylko nad zapewnieniem bezpieczeństwa ludności w obydwu republikach\" - podkreślił. Dodał, że Moskwa nie będzie handlowała uznaniem Abchazji na przykład przez Turcję za uznanie przez Rosję Tureckiej Republiki Cypru Północnego: „Nie chcemy robić wymiany zgodnie z logiką zimnej wojny\".
\r\n
\r\nŁawrow ocenił także unijny raport, dotyczący wojny w Osetii Południowej: „Jest obiektywny i oficjalnie uznaje dobrze znany fakt, że wojnę rozpoczął reżim Saakaszwilego.\"
\r\n
\r\nMinister ponadto wyraził nadzieję na powrót obserwatorów ONZ i Unii Europejskiej do Abchazji i Południowej Osetii, ale tylko pod warunkiem, że Zachód przestanie wspierać gruzińskie pretensje do obydwu terytoriów.
\r\n
\r\nMandat misji Narodów Zjednoczonych wygasł 16 czerwca zaś Rosja zawetowała rezolucję wprowadzającą nowy mandat, który określał Południową Osetię i Abchazję, jako część Gruzji. Mandat misji unijnej wygasł 1 stycznia, a Rosja odmówiła odnowienia go w tym samym kształcie, ponieważ również nie uznawał Południowej Osetii o Abchazji, jako państw niepodległych.
\r\n
\r\nZgromadzenie Parlamentarne Rady Europy ponagliło Rosję w 29 września, aby pozwoliła unijnym obserwatorom dostęp do Abchazji i Osetii Południowej przed upływem tego roku.
',1,7,0,51,'2009-10-03 08:09:20',64,'','2009-10-06 12:32:19',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-03 08:09:20','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',3,0,8,'Siergiej Ławrow, Abchazja, Osetia Południowa, Dmitrij Miedwiediew, Nikolas Sarkozy, Turecka Republika Cypru Północnego, Rosja, Saakaszwili, ONZ, Moskwa, Cchinwali','Rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow powiedział podczas piątkowej wizyty w Abchazji, że Gruzja musi podpisać z Abchazją umowę o nieużywaniu przemocy we wzajemnych stosunkach. „Bezwzględnie uważam, że umowa między Gruzją i Abchazją o nieużywaniu siły we wzajemnych kontaktach jest niezbędna, ponieważ to nie Rosja, ale Gruzja zaatakowała Cchinwali.\r\n',0,677,'robots=\nauthor= ECAG-Kaukaz/RIA Novosti'),(202,'Moskwa zadowolona z wyniku referendum w Irlandii','moskwa-zadowolona-z-wyniku-referendum-w-irlandii','','
\r\n\r\n
\r\n„Ratyfikacja unijnego Traktatu Lizbońskiego, którego szanse przyjęcia zostały radykalnie zwiększone dzięki pozytywnemu wynikowi referendum w Irlandii, przyczyni się do rozwoju relacji rosyjsko-unijnych\" - powiedział Andriej Nesterenko, rzecznik rosyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Mamy nadzieję, że wprowadzenie w życie Traktatu Lizbońskiego w efekcie da większy bodziec do rozwoju rosyjsko-unijnego partnerstwa strategicznego, a ponadto wzmocni zdolność stron do wzajemnego współdziałania w celu rozwiązywania problemów\" - podkreślił.
\r\n
\r\n„Wychodzimy z założenia, że zakończenie procesu ratyfikacji traktatu będzie miało pozytywny wpływ na negocjacje dotyczące zakończenia nowej umowy bazowej między Unią Europejską a Rosją\" - dodał na zakończenie Nesterenko.
',1,6,0,40,'2009-10-04 20:51:06',62,'ECAG/RIA Novosti','2009-10-08 06:47:03',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-04 20:51:06','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,129,'Traktat Lizboński, Moskwa, Andriej Nesterenko, Unia Europejska, Rosja','„Ratyfikacja unijnego Traktatu Lizbońskiego, którego szanse przyjęcia zostały radykalnie zwiększone dzięki pozytywnemu wynikowi referendum w Irlandii, przyczyni się do rozwoju relacji rosyjsko-unijnych - powiedział Andriej Nesterenko, rzecznik rosyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych.',0,576,'robots=\nauthor=ECAG/RIA Novosti'),(203,'Rosja straszy armią ','rosja-straszy-armia--','','![](\"images/stories/russianarmypromo.jpg\" "\\"Russian")
Miłosz Zieliński
\r\nRosjanie wysłali całej Europie Środkowej wyraźny sygnał - ich armia, będąca w trakcie zmiany struktury organizacyjnej, jest zdolna do szybkiej reakcji blisko granic Polski.
\r\n
\r\n','\r\nPod koniec września u naszej zachodniej granicy (a także w pobliżu Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii) miały miejsce dwie wielkie operacje szkoleniowe armii rosyjskiej i częściowo białoruskiej - \"Zachód-2009\" i \"Ładoga-2009\". Pod względem wojskowym były one wymowną demonstracją siły, pod względem politycznym miały pokazać, że Rosja w sposób zdecydowany potrafi wykorzystać siłę zbrojną, jeśli inne środki okażą się niewystarczające. Co istotne, Rosjanie niewątpliwie z premedytacją przeprowadzili manewry w drugiej połowie września. Data ta aż nazbyt kojarzy się z 70. rocznicą napaści Armii Czerwonej na Polskę, a pośrednio oznacza także początek odliczania do napaści na Finlandię i zajęcia republik bałtyckich. Mało tego, do tych faktów nawiązywał również aspekt terytorialny (operacja \"Zachód-2009\") miała miejsce w pobliżu Brześcia, a zasięg \"Ładogi-2009\" z grubsza pokrywał się z granicą fińsko-radziecką w listopadzie 1939 roku. Ciekawą i w mojej ocenie trafną analizę całego wydarzenia, zarówno w aspekcie militarnym, jak i jego wymowie politycznej i propagandowej, przedstawiono w najnowszym numerze \"Tygodnia na Wschodzie\".
\r\n
\r\nRosjanie wysłali całej Europie Środkowej wyraźny sygnał - ich armia, będąca w trakcie zmiany struktury organizacyjnej, jest zdolna do szybkiej reakcji blisko granic Polski. Mało tego, reakcja ta nastąpić może przy pomocy dużej ilości ciężkiego i nowoczesnego sprzętu. Bardzo istotny jest również udział Białorusinów w manewrach (latem doszło do zaostrzenia relacji na linii Mińsk-Moskwa ze względu na naciski ekonomiczne Rosjan, których rezultatem była tzw. \"wojna mleczna\" - Rosja nałożyła embargo na produkty mleczne, jeden z głównych towarów eksportowych Białorusi). Reżim Łukaszenki, mimo że nie jest zainteresowany pogłębianiem współpracy wojskowej w ramach WNP, a ściślej w ramach Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, stawia na wywoływanie wrażenia w Europie, że Rosja cały czas jest strategicznym partnerem Białorusi w aspekcie obronnym.
\r\n
\r\n\r\n
To oczywiste, że Rosjanie zawsze będą chcieli posiadać duże pole manewru w kwestii \"twardych\" środków nacisku wobec Polski czy państw bałtyckich. Dziwi za to pierwsza od kilkudziesięciu lat tak poważna demonstracja siły wobec Finlandii - kraju, którego ostatnim życzeniem jest pogorszenie stosunków ze swym potężnym sąsiadem.
\r\n
\r\n
Nie można wykluczyć scenariusza, w którym Rosjanie pragną wyzyskać sprzyjająca dla nich sytuację geostrategiczną. Wobec widocznego ochłodzenia i mniejszego zainteresowania USA sprawami Europy Środkowej, fiaska koncepcji tarczy antyrakietowej i prób zbliżenia z Rosją, dokonywanych przez administrację Obamy, Moskwa stara się może podjąć zabiegi mające na celu reorganizację (przynajmniej w pewnym zakresie) ładu regionalnego. Pragnie przy tym pokazać siłę nowej, zreorganizowanej armii.
\r\n
\r\n
Zbliżenie rosyjsko-amerykańskie ma nie tylko wymiar polityczny. Niedawno podpisano kontrakt na dostawy rosyjskiego gazu ze złóż na Sachalinie do Stanów Zjednoczonych. Takie posunięcia Waszyngtonu powinny dać do myślenia Polsce. Próba pragmatycznego podejścia do relacji bilateralnych powinna być kontynuowana, ale nie może przerodzić się w skrajne przeciwieństwo rusofobii. Polacy mają ściśle określone interesy w poszerzaniu przestrzeni transatlantyckiej na wschód, zwłaszcza przez integrację europejską Ukrainy i Mołdawii. Rosjanie mają obecnie coraz więcej instrumentów i szans na skuteczne przeciwdziałanie polskim zamiarom. Jedyną kontrakcją ze strony Polski, wobec skromnych potencjałów finansowego i gospodarczego (nota bene, Rosjanie ciągle zwiększają wydatki na armię, mimo dużego spadku PKB), jest oparcie aktywności na strukturach europejskich. Mimo negatywnych doświadczeń nie widzę innego rozwiązania, które pozwalałoby na optymistyczne patrzenie w przyszłość.
\r\n
\r\n
Artykuł ukazał się na stronach Publikacja za zgodą wydawcy. \r\n
\r\n\r\n
\r\nWładze byłej gruzińskiej republiki Abchazji zamówią druki paszportów w Rosji dla swoich obywateli, aby ci mogli swobodnie podróżować za granicę - donosi dzisiejsze wydanie dziennika Wriemia Novosti.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Abchaskie paszporty będą spełniały międzynarodowe standardy\" - powiedział w wywiadzie dal gazety prezydent tego kraju Siergiej Bagapsz. - „Dokumenty zaczną być drukowane w ciągu jednego, dwóch miesięcy.\"
\r\n
\r\nChociaż abchaskie paszporty wewnętrzne pozwalają mieszkańcom republiki podróżować do Rosji, abchaski prezydent jest przekonany, że mieszkańcy republiki powinni posiadać także paszporty pozwalające na odbywanie podróży zagranicznych. „To pozwoli naszym obywatelom podróżować do innych krajów powiedział prezydent\" - dodając że spodziewa się, że Abchazja i Osetia Południowa zostaną wkrótce uznane też przez inne państwa.
\r\n
\r\nZgodnie jednak z prawem międzynarodowym obywatele Abchazji są wciąż uważani za obywateli gruzińskich i muszą otrzymywać paszporty międzynarodowe tylko za pośrednictwem Tbilisi.
\r\n
\r\n„Niezbędne negocjacje\" w tym temacie są obecnie prowadzona z kilkoma krajami, powiedział prezydent, dodając, że uznanie Abchazji przez Białoruś „może nastąpić w ciągu najbliższych dni\".
\r\n
\r\nBagapsz stwierdził także, że Abchazja nigdy nie wróci z powrotem granice Gruzji.
\r\n
\r\n„Stworzymy własne niepodległe państwo\" - powiedział - „zbudujemy przyjazne relacje z Moskwą na pierwszym miejscu. To z nią właśnie mamy dobre partnerstwo i sąsiedztwo.\"
\r\n
',1,7,0,51,'2009-10-05 12:53:25',62,'ECAG/ RIA Novosti','2009-10-08 10:52:01',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-05 12:53:25','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,7,'Wriemia Novosti, Abchazja, Siergiej Bagapsz, Osetia Południowa, Gruzja, Rosja, Białoruś','Władze byłej gruzińskiej republiki Abchazji zamówią paszporty w Rosji dla swoich obywateli, aby ci mogli swobodnie podróżować za granicę - donosi dzisiejsze wydanie dziennika Wriemia Novosti.',0,572,'robots=\nauthor=ECAG/ RIA Novosti'),(205,'Nie napuszczajcie Kremla na Biały Dom','nie-napuszczajcie-kremla-na-bialy-dom','','
\r\n\r\n
\r\nRosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow przestrzegł przeciwko próbom napuszczania na siebie na wzajem rosyjskiego prezydenta i premiera. Zapytany na konferencji prasowej w Moskwie, gdzie znajduje się ośrodek władzy w Rosji i kto „gra pierwsze skrzypce\", Ławrow odpowiedział: „Nie powinniście napuszczać Kremla na Biały Dom [siedzibę rosyjskiego rządu)]\".
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPrezydent Dmitrij Miedwiediew został wskazany na spadkobiercę fotela prezydenckiego po Władimirze Putinie. Putin został premierem dzień po inauguracji Miedwiediewa na stanowisku prezydenta. Od tej pory ta dwójka rządzi krajem w tandemie. Kto naprawdę dzierży władzę - wciąż pozostaje przedmiotem spekulacji prasowych.
\r\n
\r\nChociaż Putin wciąż utrzymuje się na czele rankingów popularności, Miedwiediew także zyskuje na popularności od czasu swojego wyboru w maju 2008 r.
\r\n
\r\nOstatni sondaż przeprowadzony przez niezależny ośrodek badawczy Centrum Levady w początkach września, pokazał, że liczba respondentów, którzy zaufali Miedwiediewowi wzrosła prawie dwukrotnie, z 10,9% w maju do 20,6% pod koniec sierpnia. Analogiczne wskaźniki dla premiera Władimira Putina wyniosły odpowiednio 27,5% i 28%.
\r\n
\r\nMinister Ławrow powiedział także, że gazociągi South Stream i Nabucco, których budowę zamierza realizować odpowiednio Rosja, jak i Unia Europejska, nie są projektami rywalizującymi. To echo wspólnego stanowiska prezydenta Miedwiediewa i kanclerz Angeli Merkel, które zaprzeczało, że South Stream jest rywalem dla Nabucco, projektowanego dla przesyłu gazu z Azji Centralnej i Morza Kaspijskiego do Europy, omijając Rosję.
\r\n
\r\nAustriacki odpowiedni Siergieja Ławrowa Michael Spindelegger, stwierdził, powołując się na wcześniejsze ustalenia, że Austria jest zainteresowana członkostwem zarówno w projekcie Nabucco, jak i dołączeniu do projektu South Stream.
\r\n
\r\n
\r\n\"Mamy kontrakt w projekcie Nabucco, a teraz rozpoczynamy rozmowy na temat naszej roli w projekcie South Stream. To będzie główny temat nadchodzącej wizyty w Moskwie\" - stwierdził szef austriackiego MSZ, który potwierdził po raz kolejny oficjalną wizytę austriackiego kanclerza Wernera Faymanna w Rosji na przełomie października i listopada.
',1,6,0,40,'2009-10-05 16:02:59',62,'ECAG/RIA Novosti','2009-10-09 13:17:27',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-05 16:02:59','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,127,'Siergiej Ławrow, Dmitrij Miedwiediew, Centrum Levady, South Stream, Nabucco, Rosja, Michael Spindelegger, Austria, Werner Faymann','Rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow przestrzegł przeciwko próbom napuszczania na siebie na wzajem rosyjskiego prezydenta i premiera. ',0,656,'robots=\nauthor=ECAG/RIA Novosti'),(206,'Dolar w odwrocie?','dolar-w-odwrocie?','','\r\n
\r\nRosyjscy przedstawiciele odbyli „sekretne spotkania\" z państwami arabskimi, Chinami i Francją, których tematem była kwestia zakończenia używania dolara amerykańskiego (USD) w międzynarodowym handlu ropą naftową - donosi brytyjski Independent.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n
Wymienione państwa mają szukać zamiennika dolara w koszyku walut. W grę wchodzi japoński jen (JPY), chiński yuan (CNY - renminbi), złoto i nowa, ujednolicona waluta wiodących arabskich producentów ropy naftowej.
\r\n
\r\n„Sekretne spotkania odbyli już ministrowie finansów i prezesi banków centralnych z Rosji, Chin, Japonii i Brazylii, których celem było ustalenie, że ropa nie powinna już być wyceniana w dolarach.\" - donosi gazeta.
\r\n
\r\nIndependent pisze, że spotkania zostały potwierdzone przez chińskie i arabskie źródła bankowe.
\r\n
\r\n„Te plany zmienią oblicze międzynarodowych transakcji finansowych\" - powiedział brytyjskiej gazecie chiński bankier. „Ameryka i Wielka Brytania mają powód do zmartwienia. Poziom tych obaw będzie można zmierzyć lawiną zaprzeczeń, jaką spowoduje ta wiadomość.\"
\r\n
\r\nPełny tekst artykułu w j. angielskim znajduje się TUTAJ. \r\n
\r\n
\r\n
',1,6,0,40,'2009-10-06 07:58:00',62,'ECAG/Independent/RIA Novosti','2009-10-10 06:30:00',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-06 07:58:00','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',6,0,126,'Rosja, USA, Chiny, Francja, jen, JPY, yuan, CNY, renminbi, ropa naftowa','Rosyjscy przedstawiciele odbyli „sekretne spotkania z państwami arabskimi, Chinami i Francją, których tematem była kwestia zakończenia używania dolara amerykańskiego (USD) w międzynarodowym handlu ropą naftową - donosi brytyjski Independent.',0,743,'robots=\nauthor=ECAG/Independent/RIA Novosti'),(207,'Ukraina gwarantem modernizacji Polski?','ukraina-gwarantem-modernizacji-polski?','','\r\n
\r\n\r\n
\r\n
Polska polityka wschodnia znalazła się w punkcie krytycznym. Widać to gołym okiem – stosunki z Ukrainą i Litwą są fasadowe, sztucznie zaognione stosunki z Białorusią i Rosją ciążą nam coraz bardziej, a wspieranie Gruzji postrzegane jest jako całkowita egzotyka.
\r\n
\r\n','\r\n
Sygnał do odwrotu dał Radosław Sikorski, minister spraw zagranicznych RP, w artykule „1 września – lekcja historii” („Gazeta Wyborcza”, 30.08.2009). Napisał on, że „właściwej odpowiedzi na dylematy geostrategiczne i tożsamościowe Polski nie oferują jagiellońskie ambicje mocarstwowe”. I dalej: „Siłą rzeczy, traci zasadność archaiczny nakaz poszukiwania sojuszników “poprzez kolejną miedzę”, na gruncie jednoczącej wrogości do wspólnego sąsiada”. Innymi słowy – Sikorski zakwestionował dogmat polskiej polityki wschodniej, że polską racją stanu jest bezwzględne popieranie Ukrainy i Gruzji przeciwko Rosji, bo niepodległa Ukraina to gwarancja naszej niepodległości.
\r\n\r\n
\r\nStanowisko to spotkało się oczywiście z krytyką, ale – o dziwo – niezbyt gwałtowną. Dlaczego? Bo realia przemawiają za tym, że Sikorski ma rację, a zwolennicy polityki „prometejskiej” nie. Zgodził się z tym Rafał Ziemkiewicz, dotychczas zwolennik polityki wschodniej w wykonaniu prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W artykule „Polityka realna – czyli jaka?” („Rzeczpospolita”, 26-27.09.2009) pisze: „Pokłosie polityki „UBL”, opartej na stwierdzeniu, że „Ukraina, Białoruś i Litwa razem z Polską odzyskują niepodległość i razem z Polską ją tracą”, wymaga pilnie rzeczowej, realistycznej oceny. Moim zdaniem ta ocena wypadnie fatalnie. Zaangażowanie w pomarańczową rewolucję nie dało Polsce nic, przyniosło tylko szkody moralne, jakim jest uporczywe popieranie protektora neobanderowców, nawet przez większość samych Ukraińców uznawanych za pogrobowców faszyzmu.
\r\n
\r\nPonieważ aksjomatem naszej polityki stało się popieranie Juszczenki bez formułowania wobec niego jakichkolwiek oczekiwań (by nie osłabić jego pozycji), reakcją władz Ukrainy, zrozumiałą, było uznanie, iż polskie poparcie mają zapewnione zawsze, więc nie muszą niczym za nie płacić. Stąd ekscesy takie jak pomniki Bandery czy promowanie na historycznego patrona ukraińskich służb specjalnych Romana Szuchewycza, co jest zwykłym pluciem nam w twarz.
\r\n
\r\nPrzykra prawda jest taka, że montować koalicji przeciw rosyjskiemu imperializmowi nie mamy z kim. Zafiksowaliśmy się na popieraniu Juszczenki czy Saakaszwilego, których pozycja we własnych krajach jest słaba i chwiejna, a rychły upadek – oczywisty. Państwa kaukaskie to raczej, mówiąc słowami Jasienicy, „embriony państw” niż partnerzy do jakiejś poważnej gry. Większość Ukraińców czy Białorusinów, ku naszemu pełnemu niezrozumienia oburzeniu, bardziej niż o wyemancypowaniu się spod rosyjskiego wpływu myśli o swoim bezpieczeństwie socjalnym. Dodajmy do tego Litwę, która nasze awanse przyjmuje nieodmiennie z chłodem i rezerwą. W sumie – obraz klęski, i nie poprawia go uporczywe przypominanie, że tak nas nauczał Giedroyc, który z kolei rozwijał wizję wielkiego Marszałka”.
\r\n
\r\n
Święte słowa, można powiedzieć. Jak już wspomniałem, obrońcy idei prometejskiej jakoś słabo walczyli, poza Pawłem Kowalem, który w tekście „Nie żegnajmy się z Giedroyciem” („Rzeczpospolita”, 3-4.10.2009) rzuca się na Sikorskiego i częściowo na Ziemkiewicza, ale – trzeba to powiedzieć – jest to atak jeźdźca bez głowy. Poza użalaniem się nad powrotem do idei piastowskiej (dla niego to koncepcja PRL-owska, koncepcja Gomułki i Jaruzelskiego) i myśli politycznej endecji – racjonalnych argumentów zabrakło. Najpierw pieje peany na cześć paryskiej „Kultury”, potem demaskuje rosyjskie zabiegi mające na celu „złamanie europejskiej solidarności”, by wątek ten zakończyć niezwykle odkrywczym stwierdzeniem, że: „Opinia Stefana Niesiołowskiego na temat charakteru zbrodni w Katyniu wygrywa w konkurencji największego szkodnictwa roku”. Na czym – pytam – ma polegać owo największe szkodnictwo? Na tym, że powiedział, że Katyń to nie „ludobójstwo”, lecz „zbrodnia wojenna”? Przecież nie powiedział, że Katyń zrobili Niemcy! Zachowajmy jakiś elementarny rozsądek. Ale w tej opinii Kowala jest zawarta pewna logika – ktoś, kto nie akceptuje nowego, radykalnego środka „nacisku na Rosję”, czyli w tym wypadku tezy o „ludobójstwie” – jest zdrajcą. Bo Katyń dla zwolenników koncepcji prometejskiej jest niemal ostatnią deską ratunku, ostatnim „argumentem” w ich beznadziejnej walce z rzeczywistością. Jest to w takim samym stopniu głupie, jak i obrzydliwe.
\r\n
\r\n
Jednak najbardziej odkrywczy jest koniec artykułu. Autor uważa, że czymś realnym jest tzw. oś krakowska (dla przypomnienia zjazd krakowski z 2007 roku z udziałem Polski, Ukrainy, Litwy, Azerbejdżanu, Gruzji, Kazachstanu, państw Grupy Wyszehradzkiej), bo tylko w tym wariancie „Polska zawsze unika bycia na peryferiach i ma szansę utrzymania pozycji międzynarodowej odpowiedniej do potencjału”. Autor chyba zapomniał, że oś krakowska jest chimerą – po tym, jak zorientowano się, że w tej grze Lechowi Kaczyńskiemu chodzi o antyrosyjski alians – szybko wycofały się takie kraje, jak: Kazachstan, Azerbejdżan, kraje Grupy Wyszehradzkiej z Czechami na czele, no i teraz de facto Litwa. Ta oś, to na dzisiaj tylko Kaczyński, Juszczenko o Saakaszwili. Zaiste potężna koalicja! Ale to nie koniec. Kowal dodaje: „Rezygnacja z jagiellońskiej polityki ULB to dzisiaj skazanie Polski na to, że będzie przez lata prowincjonalnym krajem przyciśniętym do granicy Unii bez możliwości działania. Można wtedy zapomnieć o wielkiej modernizacji kraju, o której lubi mówić Radosław Sikorski”.
\r\n
\r\n
Tego, przyznam się, nie rozumiem. Ukraina jako gwarant naszej modernizacji? A więc nie Francja, Niemcy, Włochy, no i – niestety panie pośle – Rosja, tylko takie „giganty” modernizacyjne, jak Ukraina i Gruzja? Mogę zrozumieć frustrację wynikającą z tego, że zawaliła się koncepcja polityki zagranicznej zgodna ze staropolskim zawołaniem „Hajże na Moskala!”, ale to chyba nie powód do tego, by pisać takie dyrdymały.
\r\n',1,6,0,40,'2009-10-06 08:22:30',62,' Jan Engelgard','2009-10-14 06:08:09',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-06 08:22:30','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,125,'Radosław Sikorski, Gruzja, Ukraina, Rosja, Wiktor Juszczenko, Białoruś, Paweł Kowal','Polska polityka wschodnia znalazła się w punkcie krytycznym. Widać to gołym okiem – stosunki z Ukrainą i Litwą są fasadowe, sztucznie zaognione stosunki z Białorusią i Rosją ciążą nam coraz bardziej, a wspieranie Gruzji postrzegane jest jako całkowita egzotyka.\r\n\r\n',0,1040,'robots=\nauthor=Jan Engelgard'),(208,'Gruzja i Ukraina nie prędko w NATO','gruzja-i-ukraina-nie-predko-w-nato','','
\r\n![](\"images/stories/nato.jpg\" "\\"NATO\\"")
\r\nECAG/Osinform
\r\n
\r\nRzecznik NATO James Appathurai, na dzisiejszej wideo-konferencji prasowej w Moskwie, powiedział, że zarówno Gruzja, jak i Ukraina w najbliższej przyszłości nie będą w stanie ubiegać się o członkostwo w NATO.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Gruzja i Ukraina zostały poinformowane na spotkaniu w Bukareszcie, że mogą dołączyć do NATO, jeśli spełnią standardy sojuszu. Jeśli to nastąpi, to na pewno nie prędko\" - powiedział Appathurai.
\r\n
\r\n„Niewątpliwie największe różnice w opiniach między krajami NATO a Rosją są związane z Gruzją. Ta właśnie kwestia wymaga przedyskutowania. Musimy stwierdzić, że obie strony [tj. NATO i Rosja - przyp. ECAG] zupełnie odmienne postrzegają wydarzenia z sierpnia zeszłego roku na terenie Osetii Południowej. Jasne jest też dla nas stanowisko Rosji w kwestii uznania niepodległości Abchazji i Południowej Osetii, jak też fakt, że to stanowisko nie ulegnie zmianie\" - dodał rzecznik.
',1,6,0,40,'2009-10-06 12:25:22',62,'ECAG/Osinform','2009-10-14 11:04:33',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-06 12:25:22','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,124,'James Appathurai, NATO, Gruzja, Ukraina, Moskwa, ECAG','Rzecznik NATO James Appathurai na dzisiejszej wideo-konferencji prasowej w Moskwie powiedział, że zarówno Gruzja, jak i Ukraina w najbliższej przyszłości nie będą w stanie ubiegać się o członkostwo w NATO.\r\n\r\n',0,1036,'robots=\nauthor=ECAG/Osinform'),(209,'Podręcznik geopolityki','podrecznik-geopolityki','','
\r\n![](\"images/stories/otok.jpg\" "\\"Stanisław")
Przemysław J. Sieradzan
\r\nRecenzja: Stanisław Otok: Geografia polityczna. Geopolityka. Ekopolityka. Globalistyka, PWN, Warszawa 2009, s. 222.
\r\n
\r\nCzuję pewną tremę przystępując do recenzji podręcznika akademickiego, autorstwa profesora nauk o Ziemi Stanisława Otoka pt. Geografia polityczna. Geopolityka. Ekopolityka.Globalistyka. Jest to bez wątpienia pozycja klasyczna, na której wychowywały się kolejne roczniki studentów politologii (nie jest tu wyjątkiem niżej podpisany).
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nPraca ta ma charakter fundamentalny i z pewnością zetknął się z nią każdy politolog, geograf, geopolityk i badacz stosunków międzynarodowych; toutes proportions gardées, recenzowanie tego tekstu przypomina nieco analizę Pana Tadeusza przez polonistę, czy Bitwy pod Grunwaldem przez historyka sztuki. Epopei Mickiewicza można zarzucać rymy częstochowskie i niekonsekwencje logiczne, a malarstwu Matejki - brak oryginalności i uchybienia warsztatowe; mimo to pozostają dziełami, które stały się trwałą częścią polskiego dziedzictwa i ukształtowały sposób postrzegania literatury i sztuk plastycznych przez Polaków. Ich wartość ma w znacznej mierze źródło w świadomości i nieświadomości zbiorowej. W czym tkwi podobieństwo tych dzieł do Geografii politycznej?
\r\n
\r\nOtóż wielokrotnie wznawiany podręcznik Stanisława Otoka nie jest dziełem wybitnym, ale też nie można oceniać go bez kontekstu socjopsychologicznego i emocjonalnego. Jest najważniejszym podręcznikiem na polskim rynku wydawniczym. Trudno przecenić jego wpływ na ukształtowanie wyobrażenia niezliczonych rzesz politologów o subdyscyplinie naukowej, jaką jest geografia polityczna.
\r\n
\r\nKonwencja podręcznika ma pewne zalety (komunikatywność języka, czytelny układ, wygodny podział na rozdziały), ale i ograniczenia (szablonowość, pewna kostyczność, brak polotu). Książka Stanisława Otoka nie jest tu wyjątkiem - ma charakter propedeutyczny, a nie monograficzny. Z założenia celem podręcznika jest wprowadzenie Czytelnika w fascynujący świat geopolityki, a nie wyczerpujące zgłębienie tego nadzwyczajnie różnorodnego i fascynującego tematu. Po tę pozycję powinni sięgnąć przede wszystkim nowicjusze - komunikatywny język pracy umożliwi im szybkie zdobycie fundamentów wiedzy, dzięki którym będą później sięgać po bardziej wyczerpujące i pogłębione teksty. Wytrawni koneserzy geografii politycznej i geopolityki, co zrozumiałe, mogą odczuwać pewien niedosyt po lekturze podręcznika. I im jednak nie zaszkodzi sięgnięcie po nowe wydanie klasycznej książki Stanisława Otoka w celu usystematyzowania czy odświeżenia wiedzy. Autor jest niewątpliwym znawcą stosunków międzynarodowych i umie przekazać swą wiedzę w atrakcyjny sposób.
\r\n
\r\nWielką zaletą Geografii politycznej jest nadzwyczaj czytelny układ. Pierwszy rozdział, poświęcony metodologicznym problemom geografii politycznej, przedstawia zakres zainteresowań subdyscypliny, charakterystyczne dla niej fundamentalne metody badawcze i cechy, które wyróżniają ją od innych dyscyplin i subdyscyplin badawczych. Szczególnie rozwinięta jest część poświęcona historii subdyscypliny na świecie i w Polsce. Wiedzę tę autor przedstawił w sposób nadzwyczaj skondensowany i komunikatywny. Pewien niedosyt pozostawia warstwa definicyjna - zabrakło mi przekonującego rozróżnienia między geografią polityczną a geopolityką, które w ujęciu Stanisława Otoka są w istocie tym samym, a różnią je jedynie konotacje aksjologiczno-emocjonalne. W rozdziale tym, a także w następnym, poświęconym mapie politycznej świata, często definiowane są pojęcia podstawowe. Może to wywoływać zniecierpliwienie u doświadczonego czytelnika, jest jednak w pełni uzasadnione „podręcznikową\" konwencją. Definiowane pojęcia i terminy ilustrowane są różnorodnymi, choć czasem dobieranymi nieco chaotycznie, przykładami z historii stosunków międzynarodowych.
\r\n
\r\nRozdział „Przestrzeń geopolityczna\" zawiera wiele treści, które mogłyby z powodzeniem zostać pominięte, a ich miejsce widziałbym raczej w podręczniku do wiedzy o społeczeństwie dla licealistów. Mam tu na myśli przede wszystkim uproszczone definicje pojęć takich jak „patriotyzm\" czy „wielokulturowość\". Przy tym autor wykracza poza rolę badacza, formułując osądy i nie kryjąc własnych sympatii i antypatii (sympatia wobec liberalnej demokracji i gospodarki rynkowej, antykomunizm, krytyka nacjonalizmu). Czasami tekst książki wkrada się, niestety, moralizatorstwo, pedagogika i zjawisko tzw. „socjalizacji dla demokracji\". Pisząc o współczesnych ideach kosmopolitycznych propagujących rozwój współpracy międzynarodowej autor stwierdza: „W tym ostatnim przypadku byłby to nawrót do idei wspólnoty ogólnoludzkiej (humana civitas). Nie wolno jednak tracić korzeni własnej tożsamości. Tylko wtedy można owocnie uczestniczyć w ogólnoludzkiej wspólnocie, gdy wniesie się własny i oryginalny wkład do niej\". Sądzę, że w podręcznikach akademickich nie powinno być miejsca na tego rodzaju treści.
\r\n
\r\nMocną stroną podręcznika są fragmenty poświęcone prawu międzynarodowemu i międzynarodowych stosunków gospodarczych, geografii morza, nieba i przestrzeni kosmicznej oraz organizacji międzynarodowych. Swoje wnioski i definicje autor bogato ilustruje interesującymi mapami, schematami i tabelami, posługuje się różnorodnymi źródłami danych. Z kolei fragmenty dotyczące idei i ideologii rażą powierzchownością.
\r\n
\r\nRozdział poświęcony geografii orientacji politycznych porusza bardzo ciekawą tematykę, która aż prosiłaby się o pogłębienie. Rozdział dotyczący ekopolityki wydał mi się opracowany znakomicie - wszechstronny, syntetyczny i pozbawiony treści niepotrzebnych. Można znaleźć tu problematykę energetyczną, żywnościową, zagadnienia bilansu wodnego, nierównomiernego rozwoju świata i zagrożeń ekologicznych.
\r\n
\r\nNie do końca zrozumiałe wydaje mi się poświęcenie całego rozdziału zagadnieniu otwartości państw i pomiaru tego zjawiska międzynarodowego. Problematyka ta mogłaby zostać z powodzeniem włączona do kolejnego rozdziału, poświęconego globalistyce. Rozdział ten, wieńczący książkę, jest jej mocnym punktem - przedstawia interesujące wyzwania, z którymi musi się zmierzyć geopolityka i nauka o stosunkach międzynarodowych. Ujemną stroną wydaje się jednak nadmierne wyeksponowanie problemów pewnych regionów przy absolutnym pominięciu innych.
\r\n
\r\nCharakterystyczną cechą podręcznika jest jego „pacyfizm\" wyrażający niemal zupełną nieobecnością na jego łamach problematyki międzynarodowych stosunków wojskowych, bezpieczeństwa międzynarodowego i geostrategii. Biorąc pod uwagę, że podobna tematyka często stanowi motyw przewodni podręczników geopolityki, podejście Stanisława Otoka można uznać za oryginalne, uzupełniający jednostronny „militaryzm\" innych autorów. Książka, niestety, nie porusza tematów kontrowersyjnych, stroni od zagadnień, które mogłyby wzbudzić jakiekolwiek silne emocje; lokuje się w głównym nurcie życia intelektualnego polskich nauk społecznych, ani przez moment nie narusza tzw. „poprawności politycznej\".
\r\n
\r\nReasumując - książkę Stanisława Otoka porównać można do smacznej przystawki, która nie zaspokaja głodu, ale wyostrza apetyt na kolejne dania - bardziej „treściwe\" i sycące. Polecam tę książkę wszystkim tym, którzy chcą rozpocząć swą przygodę z geografią polityczną, jak i tym, którzy mają poczucie, że ich wiedza jest chaotyczna i wymaga uporządkowania i usystematyzowania. Ta pozycja powinna się znaleźć w bibliotece każdego badacza polityki globalnej i stosunków międzynarodowych, choćby tylko z uwagi na jej wpływ na kształt świadomości polskich politologów.
',1,1,0,46,'2009-10-07 06:26:30',62,'Przemysław J. Sieradzan','2009-10-15 06:11:16',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-07 06:26:30','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,13,'Geografia polityczna, Geopolityka, Ekopolityka, Globalistyka, Stanisław Otok, geopolityczny','Recenzja: Stanisław Otok: Geografia polityczna. Geopolityka. Ekopolityka. Globalistyka, PWN, Warszawa 2009, s. 222.',0,1097,'robots=\nauthor= Przemysław J. Sieradzan'),(210,'Naddniestrze chce być częścią Rosji','naddniestrze-chce-byc-czescia-rosji','','ECAG/Osinform![](\"images/stories/igor_smirnov.jpg\" "\\"Igor")
\r\n
\r\n
\r\nNaddniestrzańska Republika Mołdawska nie chce silniejszych związków z Mołdawią, natomiast jest gotowa zostać przyłączyć się do Rosji - powiedział na wczorajszej konferencji prasowej w Tyraspolu prezydent Naddniestrza Igor Smirnow.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nWedług niego Naddniestrze jest gotowe do rozmów z Mołdawią, jednak negocjacje z Kiszyniowem będzie prowadzić, uwzględniając wyniki referendum z 2006 r. W jego wyniku, absolutna większość obywateli republiki wypowiedziała się za niepodległością Naddniestrza i jego późniejszym przyłączeniem się do Rosji.
\r\n
\r\n
\r\nIgor Smirnow stwierdził, że pod dojściu do władzy w Mołdawii sił prawicowych, krajowi temu grozi nowa fala ograniczania praw rosyjskojęzycznej populacji, chociaż pogwałcenia praw innych narodów zamieszkujących Mołdawię nie ustały za prezydentury Władimira Woronina.
\r\n
\r\n
\r\nPrezydent separatystycznej republiki podkreślił, że Nadniestrze będzie kontynuowało harmonizację swojego prawa z prawem rosyjskim. Niedługo także planowane przeprowadzenie referendum nad projektem nowej konstytucji, która jest wzorowana na rosyjskiej. Przyjęcie nowej konstytucji będzie także wysłanie sygnału do Moskwy, że Naddniestrzańska Republika Mołdawska jest gotowa do przyłączenia się.
\r\n
\r\n
\r\nWarto zauważyć, że wielu ekspertów nie wyklucza takiego scenariusza wydarzeń, po dojściu do władzy po wyborach, w maju bieżącego roku, sił prorumuńskich. Premier nowego mołdawskiego rządu Władimir Filatow już ogłosił, że nadniestrzańska inicjatywa nie pasuje narodowościowo do Nadniestrza.
',1,7,0,56,'2009-10-08 06:37:21',62,'ECAG/Osinform','2010-04-19 04:19:25',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-08 06:37:21','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',7,0,2,'Naddniestrze, Naddniestrzańska Republika Mołdawska, Tyraspol, Rosja, Moładawia, Władimir Filatow','Naddniestrzańska Republika Mołdawska nie chce silniejszych związków z Mołdawią, natomiast jest gotowa zostać przyłączyć się do Rosji - powiedział na wczorajszej konferencji prasowej w Tyraspolu prezydent Naddniestrza Igor Smirnow.\r\n',0,837,'robots=\nauthor=ECAG/Osinform'),(211,'Gruzja może być oficjalnie oskarżona o piractwo','gruzja-moze-byc-oficjalnie-oskarzona-o-piractwo','','\r\n \r\n\r\nECAG-Kaukaz/Osinform \r\n\r\n
\r\n\r\nMiędzynarodowy Trybunał Prawa Morza (ITLOS) osądzi akty piractwa dokonane na statkach zdążających do portów abchaskich, a znajdujących się jeszcze na wodach otwartych Morza Czarnego, o których dokonanie oskarża się Gruzję.
\r\n\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\nSpecjalny wysłannik Narodów Zjednoczonych Johan Verbke, na wczorajszym specjalnym spotkaniu, które odbyło się w abchaskim mieście Gali (niedaleko granicy z Gruzją), poświęconemu opracowaniu mechanizmów zapobiegania incydentów w gruzińsko-abchaskim konflikcie, wyraził opinię, że strona abchaska może odwołać się do jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza - podał departament międzynarodowy abchaskiego MSZ.
\r\n
\r\n\r\n\r\nWysłannik abchaskiego prezydenta Rusłan Kishmaria ponownie podniósł kwestię ustanowienia specjalnej grupy dochodzeniowej, z udziałem przedstawicieli Unii Europejskiej oraz Narodów Zjednoczonych, której zadaniem byłoby ustalenie faktów na temat przechwycenia przez Gruzję statków handlowych na wodach międzynarodowych Morza Czarnego. Jeszcze na ostatnim spotkaniu 22 września, które miało miejsce armeńskim MSZ, delegacja abchaska zażądała wydania Gruzji nakazu, by zaprzestała nielegalnych akcji na wodach międzynarodowych.
\r\n
\r\n\r\n\r\nPrzedstawiciele UE, a w szczególności, kierujący misją (EUMM) gen. Gilles Janvier, wyraził wolę udziału w śledztwie, za zgodą obydwu zwaśnionych stron. W ramach misji bierze udział dwóch oficerów marynarki, którzy będą w stanie wydać opinię ekspercką na temat wspomnianych incydentów. Strona abchaska zgodziła się na tę propozycję.
',1,7,0,51,'2009-10-08 10:44:58',62,'ECAG-Kaukaz/Osinform','2009-10-14 12:09:13',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-08 10:44:58','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,6,'Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza, ITLOS, Morze Czarne, Gruzja, Abchazja, UE, MSZ Narody Zjednoczone, EUMM, Gilles Janvier','Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza (ITLOS) osądzi akty piractwa dokonane na statkach zdążających do portów abchaskich, a znajdujących się jeszcze na wodach otwartych Morza Czarnego, o których dokonanie oskarża się Gruzję.',0,775,'robots=\nauthor=ECAG-Kaukaz/Osinform'),(212,'ECAG na obradach OBWE','ecag-na-obradach-obwe','','
\r\n![](\"images/stories/odihr.jpg\" "\\"Biuro")
ECAG
\r\nW Warszawie odbyła się ważna konferencja, zorganizowana przez Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OSCE), które posiada siedzibę w Warszawie. Sesja odbyła się w ramach kolejnej sesji „Human Dimension Implementation Meeting\" w dniach 28 września do 9 października br.Ostatniego dnia, w imieniu stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, głos zabrała dyrektor moskiewskiego biura ECAG Marina Koczetkowa.
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nW swoim wystąpieniu, w ramach podsumowań konferencji, powiedziała m.in.: „Głównym zadaniem monitoringu i obserwacji wyborów jest dostarczenie opinii publicznej informacji na temat kondycji instytucji demokratycznych w danym państwie, regionie, czy mieście. Ta kwestia należy niewątpliwie do zadań obywatelskich, otwartych instytucji społecznych. W ostatnich latach to zadanie było realizowane przez międzyrządowe organizacje jak OBWE, Unię Europejską, itp.
\r\n
\r\n
\r\nNie mniej jednak, sukcesywna realizacja procesów demokratycznej transformacji jest trudna do wyobrażenia bez aktywnego uczestnictwa organizacji pozarządowych (NGO). Kilkanaście z nich pracuje w sferze monitoringu wyborów na szczeblu państwowym. NGO przykładowo biorą udział w kampaniach na rzecz zwiększenia frekwencji wyborczej.
\r\n
\r\n
\r\nJako organizacja pozarządowa, legitymująca się poważnym doświadczeniem w monitoringu wyborów, chcielibyśmy zgłosić kilka uwag w kwestii polepszenia procesów obserwacji dokonywanych przez organizacje pozarządowe. Najważniejsze z nich to:
\r\n
\r\n
\r\n1) możliwość bezstronnego, sprawiedliwego i uczciwego monitoringu, który czasami jest ciężki do uzyskania na szczeblu struktur międzyrządowych. Struktury te są bowiem często oskarżane przez różne państwa o brak bezstronności i tendencyjność przez te rządy, które finansowo i politycznie dominują w strukturach międzynarodowych;
\r\n
\r\n
\r\n2) możliwość niezależnej wymiany idei i doświadczeń między organizacjami pozarządowymi, będąca ważnym czynnikiem budowy międzynarodowej struktury pozarządowej, będącej częścią globalnego społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu ponadnarodowym;
\r\n
\r\n
\r\n3) możliwość uczestnictwa w procesach monitoringu wyborczego przez ludzi zaangażowanych w demokratyczne procesy, ale nie skażonych instrukcjami, płynącymi ze strony ich rządów narodowych;
\r\n
\r\n4) możliwości monitoringu wyborczego w strefach konfliktu i w państwach nieuznawanych. Oficjalne struktury międzyrządowe z powodów dyplomatycznych nie są w stanie monitorować procesów demokratycznych na niektórych terytoriach.
\r\n
\r\n
\r\nPonadto wciąż odnotowujemy poważne problemy i natykamy się na trudne do pokonania przeszkody w postaci:
\r\n
\r\n
\r\n1) braku uznania roli organizacji pozarządowych przez najważniejsze oficjalne struktury państwowe;
\r\n
\r\n
\r\n2) braku wystarczających standardów przejrzystości finansowej NGO, zajmujących się problematyką procesów wyborczych, które tym samym powodują oskarżenia o sponsoring przez niektóre rządy;
\r\n
\r\n
\r\n3) nieistnienia właściwych rozwiązań prawnych na szczeblu międzynarodowym, które zagwarantowałyby obserwatorom z NGO ich status formalny, a nawet bezpieczeństwo.
\r\n
\r\n
\r\nUważamy, że wyżej wspomniane problemy powinny być przedyskutowane i efektywnie rozwiązane przez ODIHR, która jest jedną z najbardziej kompetentnych organizacji na tym polu.\"
',1,6,0,40,'2009-10-09 11:12:10',62,'ECAG','2009-10-15 06:49:29',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-09 11:12:10','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,123,'ODIHR, Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, OSCE, Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, ECAG, Marina Koczetkowa','W Warszawie odbyła się ważna konferencja, zorganizowana przez Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OSCE), które posiada siedzibę w Warszawie. Sesja odbyła się w ramach kolejnej sesji „Human Dimension Implementation Meeting w dniach 28 września do 9 października br.Ostatniego dnia, w imieniu stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych, głos zabrała dyrektor moskiewskiego biura ECAG Marina Koczetkowa.\r\n',0,1022,'robots=\nauthor=ECAG'),(213,'Po wyborach prezydenckich Ukraina może uznać Osetię Południową i Abchazję','po-wyborach-prezydenckich-ukraina-moze-uznac-osetie-poludniowa-i-abchazje','','\r\n![](\"images/stories/konovaljuk.jpg\" "\\"Walery")
ECAG/Osinform/Axisglobe
\r\nCzłonek ukraińskiego parlamentu (Werchownej Rady) z Partii Regionów, przewodniczący tymczasowej parlamentarnej komisji śledczej ds. dostaw uzbrojenia ukraińskiego do Gruzji Walery Konowaljuk uważa, że w wypadku wygranej w wyborach prezydenckich, w styczniu 2010 r. przez Wiktora Janukowycza, Ukraina może uznać Abchazję i Osetię Południową.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n„Uważam, że uznanie tych dwóch państw stanie się z punktu widzenia prawa faktem. Myślę, że taka decyzja może zostać podjęta, jeśli Abchazja i Osetia Południowa udowodnią, że ich polityka nastawiona jest na współpracę i utrzymanie pokoju w regionie taka decyzja może zostać podjęta\" - powiedział Konowaljuk.
\r\n
\r\nW jego ocenie raport opracowany przez komisję unijną pod przewodnictwem Heidi Tagliavini, dał jasną ocenę, że agresję rozpoczęła decyzja prezydenta Gruzji Micheila Saakaszwilego. „Do agresji popchnęły go dostawy broni ofensywnej, w dużej liczbie płynące z Ukrainy\" - podkreślił deputowany.
\r\n
\r\nKonowaljuk jest oburzony faktem, że mimo zwrócenia uwagi międzynawowej na ten fakt, mimo rezultatów międzynarodowego śledztwa, które stwierdziło dostawy ukraińskiego uzbrojenia do Gruzji, prokuratura ukraińska nie zrobiła nic, by nielegalny biznes Juszczenki i Saakaszwilego został przerwany.
\r\n
\r\nZgodnie z dokumentami, na które powołuje się Konovaljuk, Gruzji sprzedano 12 czołgów na kwotę 45 mln hrywien (równowartość ok. 15,75 mln zł), czyli ok. 3,5 razy taniej niż wynosi ich normalny koszt. Według niego ta sytuacja jest nie tylko skandaliczna z powodu faktu spowodowania strat ukraińskim budżecie państwa, ale także z powodu, że cały przekręt zagroził nie tylko państwowej armii, ale także bezpieczeństwu samego państwa.
\r\n
\r\nUkraiński deputowany zauważył także ironicznie, że na współdziałaniu Juszczenki i Saakaszwilego ucierpiał nie tylko ukraiński podatnik, ale także amerykański. „Musimy teraz płacić za to, że większość zakupów dokonanych przez Saakaszwilego została dokonana za amerykański kredyt, czyli z pieniędzy amerykańskich podatników. Swoją drogą, amerykańscy kongresmani także są zainteresowani tą sytuacją. Kryzys bowiem zmusił do zacieśnienia kontroli nad wydatkami na cele wojskowe, zatem kongres amerykański będzie zainteresowany, gdzie pieniądze zostały wydatkowane\" - stwierdził ukraiński polityk.
\r\n
\r\n\r\nZwrócił uwagę także na fakt, że w pewnym momencie członkom komisji parlamentarnej, co zrozumiałe, odmówiono wjazdu do Gruzji. „Jednakże nasze informacje pomogły gruzińskiej opozycji ocenić skalę szkód spowodowanych przez obecne władze. Mam nadzieję, że gruzińska opozycja znajdzie wystarczająco dużo siły by zrozumieć, że ta agresja i ostatnia polityka Saakaszwilego była spowodowana dążeniem do zarobienia pieniędzy na nielegalnym handlu bronią oraz chęcią wzmocnienia swojej pozycji za pomocą inicjowania podobnych awantur.\"
\r\n
Konovaljuk był przesłuchiwany przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) w związku z podejrzeniem wycieku tajnych informacji z komisji.
',1,7,0,52,'2009-10-09 13:09:21',62,'ECAG/Osinform/Axisglobe','2009-10-17 10:15:54',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-09 13:09:21','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',4,0,17,'Osetia Południowa, Abchazja, Gruzja, Walery Konowaljuk, SBU, Wiktor Juszczenko, Micheil Saakaszwili, Ukraina, nielegalny handel bronią','Członek ukraińskiego parlamentu (Werchownej Rady) z Partii Regionów, przewodniczący tymczasowej parlamentarnej komisji śledczej ds. dostaw uzbrojenia ukraińskiego do Gruzji Walery Konowaljuk uważa, że w wypadku wygranej w wyborach prezydenckich, w styczniu 2010 r. przez Wiktora Janukowycza, Ukraina może uznać Abchazję i Osetię Południową.',0,756,'robots=\nauthor=ECAG/Osinform/Axisglobe'),(214,'Globalny PR Obamy','globalny-pr-obamy','','
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nPokojowa Nagroda Nobla przypadała do tej pory postaciom historycznym, których wkład w dziedzinie stosunków międzynarodowych można było ocenić z określonego dystansu i perspektywy. Powszechne zaskoczenie wywarło zatem przyznanie jej tegorocznej edycji urzędującemu prezydentowi Stanów Zjednoczonych Barackowi Obamie.
\r\n
\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\nNagroda, w myśl założeń jej fundatora, przypadać powinna osobom, które przyczyniły się do budowania pokojowych i braterskich relacji między narodami, działając na rzecz redukcji zbrojeń i organizując międzynarodowe konferencje istotne dla budowy opartego na pokoju ładu światowego. Sam Komitet Pokojowej Nagrody Nobla składał się do niedawna z pięciu norweskich parlamentarzystów, a zatem stanowił swoisty organ tamtejszego Stortingu. Obecnie jego członkowie wybierani są przez parlament spośród obecnych i byłych jego członków, przy czym z reguły zachowana jest zasada proporcjonalnego udziału nominatów poszczególnych norweskich sił politycznych. Interesujący jest obecny skład Komitetu. Na jego czele stoi wybrany niedawno na stanowisko sekretarza generalnego Rady Europy socjaldemokrata Thorbjørn Jagland, były premier i minister spraw zagranicznych Norwegii. Znany jest on w swoim kraju ze zdecydowanego poparcia członkostwa w Unii Europejskiej (jest autorem książki „Moje europejskie marzenie\"); wystąpił nawet z pomysłem przyznania UE Pokojowej Nagrody Nobla. Aktywnie działa w Międzynarodówce Socjalistycznej, będąc jedną z ważniejszych postaci międzynarodowego ruchu socjaldemokratycznego. Jego zastępczynią w Komitecie jest Kaci Kullmann Five, była liderka norweskich konserwatystów, obecnie związana z tamtejszymi kołami biznesowymi, członkini zarządu koncernu Statoil. W Komitecie zasiadają ponadto Sissel Rønbeck (Partia Pracy), Inger-Marie Yttenhorn (wywodząca się z uznawanej za populistyczną skrajną prawicę Partii Postępu) oraz Ågot Valle (Socjalistyczna Partia Lewicy, niegdyś działaczka ruchu Nie dla UE). Zróżnicowanie poglądów i środowisk w Komitecie jest zatem spore.
\r\n
\r\nDecyzja podjęta przez to gremium na pewno budzi i będzie budzić duże kontrowersje. Łamy gazet zapełnią się od spekulacji o tym, czy lider mocarstwa prowadzącego wojnę w Afganistanie i Iraku, grożącego wybuchem kolejnych konfliktów, np. Iranowi, zasłużył na dołączenie do laureatów prestiżowego odznaczenia. Istotne jest jednak także coś innego - odpowiedź na pytanie o realne konsekwencje podjętej przez Komitet decyzji. Będzie ich co najmniej kilka, w tym najłatwiej dające się przewidzieć:
\r\n
\r\n1) mowa noblowska Baracka Obamy 10 grudnia w Oslo stanie się okazją do ogłoszenia przez prezydenta Stanów Zjednoczonych ważnej deklaracji ideowej; można spodziewać się wystąpienia na temat wartości w polityce międzynarodowej, przy czym zapewne pojawią się różne interpretacje słów prezydenta;
\r\n
\r\n2) prezydent Stanów Zjednoczonych stanie się jednym z politycznych celebrytów pierwszego rzędu, co znacznie ułatwi PR przedsięwzięć międzynarodowych podejmowanych przez USA, ożywiając nieco podupadłą „obamomanię\" w krajach UE;
\r\n
\r\n3) krytyka działań Waszyngtonu torpedowana będzie marketingiem autorytetu, przy aplauzie neokonserwatystów, którzy już dziś, jak Robert Kagan, nie odnotowują znaczącej ewolucji polityki zagranicznej Białego Domu, uznając zaszłe po wyborach zmiany za czysto retoryczne i wizerunkowe;
\r\n
\r\nPokojowy Nobel dla Baracka Obamy to zatem wielki sukces międzynarodowy Stanów Zjednoczonych. Hipermocarstwowa pozycja Waszyngtonu zostanie wydatnie wzmocniona instrumentarium z zakresu soft power, a amerykański „gołąbek pokoju\" stanie się jeszcze trudniejszym przeciwnikiem mocarstw - zwolenników ładu wielobiegunowego. Bo w cieniu gołębich skrzydeł nadal szybować będą myśliwce.
\r\n
',1,6,0,40,'2009-10-09 18:51:47',65,'','2009-10-16 06:28:07',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-09 18:51:47','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,122,'Barack Obama, Nagroda Nobla, Thorbjørn Jagland, Kaci Kullmann Five, Sissel Rønbeck, Inger-Marie Yttenhorn, Ågot Valle, Stany Zjednoczone, USA, Biały Dom','Pokojowa Nagroda Nobla przypadała do tej pory postaciom historycznym, których wkład w dziedzinie stosunków międzynarodowych można było ocenić z określonego dystansu i perspektywy. ',0,1588,'robots=\nauthor=Mateusz Piskorski'),(215,'Ukraina bez tarczy','ukraina-bez-tarczy','','
\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n
\r\n\r\nUkraina nie otrzymała zapytania od Stanów Zjednoczonych w kwestii stacjonowania elementów tarczy antyrakietowej na swoim terenie - powiedział na wczorajszej konferencji prasowej prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko.
\r\n\r\n\r\n','\r\n\r\n
\r\n\r\nAmerykański asystent sekretarz obrony i spraw bezpieczeństwa międzynarodowego Aleksander Vershbov niedawno mówił, że USA rozważają umiejscowienie stacji radarowej na terenie Ukrainy. Dodał wówczas, że strona ukraińska wyraziła swoje zainteresowanie uczestnictwem w tym projekcie.
\r\n\r\n
\r\n\r\nSzef rosyjskiego MSZ Siergiej Ławrow powiedział, że Moskwa oczekuje wyjaśnienia słów Vershbowa. Wcześniej Ławrow powiedział, że nowe plany amerykańskie, względem tarczy antyrakietowej, nie stanowią zagrożenia dla Rosji.
',1,6,0,40,'2009-10-10 06:22:40',62,' ECAG/RIA Novosti','2009-10-18 08:12:18',64,0,'0000-00-00 00:00:00','2009-10-10 06:22:40','0000-00-00 00:00:00','','','show_title=\nlink_titles=\nshow_intro=\nshow_section=\nlink_section=\nshow_category=\nlink_category=\nshow_vote=\nshow_author=0\nshow_create_date=1\nshow_modify_date=0\nshow_pdf_icon=1\nshow_print_icon=1\nshow_email_icon=1\nlanguage=\nkeyref=\nreadmore=',5,0,121,'Wiktor Juszczenko, tarcza antyrakietowa, Ukraina, Aleksander Vershbov, USA, Stany Zjednoczone, Siergiej Ławrow','Ukraina nie otrzymała zapytania od Stanów Zjednoczonych w kwestii stacjonowania elementów tarczy antyrakietowej na swoim terenie - powiedział na wczorajszej konferencji prasowej prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko.',0,915,'robots=\nauthor=ECAG/RIA Novosti'),(216,'Kampania przed wyborami prezydenckimi na Ukrainie','kampania-przed-wyborami-prezydenckimi-na-ukrainie','','
\r\n![](\"images/stories/ukrflag.jpg\" "\\"Fot.:")
Piotr Kupys
\r\nNa przestrzeni ostatniego dziesięciolecia temat Ukrainy pojawiał się w polskich mediach i pracach badawczych bardzo często. Działo się tak zarówno przed „pomarańczową rewolucją\", jak i po tych wydarzeniach. Po 2004 roku Ukraina stała się jednak przedmiotem zainteresowania szerszego grona Polaków, aniżeli tylko polityków. Nie zawsze jednak to zainteresowanie szło w parze ze zrozumieniem procesów zachodzących nad Dnieprem.
\r\n\r\n','\r\n\r\nInformacje podawane przez media były niejednokrotnie uproszczone i tendencyjne. Dotyczy to zarówno polskich środków masowego przekazu, jak i ukraińskich. Takie wybiórcze przedstawianie poszczególnych wydarzeń, a ostatnio w kontekście rocznic skomplikowanej przeszłości polsko-ukraińskiej, zniekształcają obraz współczesnej sceny politycznej na Ukrainie. Można pokusić się stwierdzenie, że Ukraińcy otrzymują mniej rzetelnych informacji o Ukrainie, niż Polacy. Prasa nad Dnieprem ma nie wiele wspólnego z obiektywizmem, gdyż większość materiałów jest przygotowywana na zamówienie, a artykuły przypominające publicystykę często opatrzone są podpisem drobnym drukiem „materiał na prawach reklamy\" - innymi słowy: artykuł napisany na czyjeś zamówienie. Zdarzały się wypadki, że politycy, chcąc zaistnieć w mediach, musieli wyłożyć od 200 nawet do 2000 dolarów[1]. Świat jest przedstawiany i interpretowany przez pryzmat najbogatszych. Społeczeństwo tak na dobrą sprawę jest pozbawione rzetelnej informacji. Nie zniechęca to jednak polityków do aktywnej promocji, wręcz przeciwnie. Pomimo, iż kampania wyborcza jeszcze nie rozpoczęła się, a do wyborów prezydenckich pozostało cztery miesiące, ukraińskie stacje telewizyjne już od sierpnia emitują przedwyborcze spoty reklamowe w roli głównej z kandydatami na fotel głowy państwa, a na ulicach pełno bilbordów z twarzami przyszłych prezydentów. \r\n
\r\nWybory prezydenckie zawsze wzbudzały na Ukrainie sporo emocji. W przeciwieństwie do polskiej sceny politycznej, gdzie liczba kandydatów na fotel prezydenta zazwyczaj nie przekraczała jednocyfrowego wskaźnika, na Ukrainie wyglądało to zupełnie inaczej. W 1999 roku o najwyższe stanowisko w państwie ubiegało się 19 kandydatów, a w roku 2004 - aż 24. Nie odstraszyła ich wysokość opłaty pod zastaw, którą kandydat dokonuje na konto Centralnej Komisji Wyborczej w wysokości 500 tys. hrywien (180 tys. zł). Te pieniądze wracały tylko do tych, którym udało się przejść do drugiej tury wyborów. Pozostałe środki przechodziły na rzecz państwa. Czy w wyborach prezydenckich w 2010 roku liczba kandydatów zmniejszy się? Prawdopodobnie tak, gdyż parlament znowelizował ustawę „O wyborach prezydenta Ukrainy\", podnosząc wysokość tej opłaty do 2,5 mln hrywien (900 tys. zł)[2]. Nie jest to jednak zbyt wysoka kwota dla tych, którzy przy okazji wyborczego show będą chcieli wypromować swoją osobę lub siłę polityczną. Dlatego nie można wykluczyć, że liczba kandydatów na listach wyborczych wciąż będzie dwucyfrowa. \r\n
\r\nKampania wyborcza jeszcze się formalnie nie zaczęła, nie mniej jednak znana jest już lista najważniejszych siedmiu kandydatów, wśród których największe szansę ma tylko dwóch.
\r\n
\r\nWedług najnowszego sondażu, przeprowadzonego w dniach 8-12 września przez Narodowy Instytut Badań Strategicznych, gdyby wybory prezydenckie odbywały się w najbliższych dniach, to pierwsze cztery miejsca zajęliby: Wiktor Janukowycz (21,3%), Julia Tymoszenko (14%), Arsenij Jaceniuk (10,1%) i Wiktor Juszczenko (7,4%)[3]. Podobnie wyniki podają wcześniejsze badania przeprowadzone przez TNS Ukraina - Wiktor Janukowycz (21,4%), Julia Tymoszenko (14,2%), Arseniuj Jaceniuk (9,1%). Różnią się natomiast dane dotyczące poparcia dla Wiktora Juszczenki, którego, podobnie jak lidera komunistów Petra Symonenki, popiera zaledwie 3% badanych. Na czwartym miejscu uplasował się Wołodymyr Łytwyn z 3,7% poparciem[4]. \r\n
\r\nO ile na Ukrainie ten wynik nie jest zaskoczeniem, dla wielu Polaków może wydawać się dziwne, dlaczego taka postać, jak Wiktor Juszczenko, nie ma szans na reelekcję. Jako wieloletni polityk z pewnością ma ku temu wszelkie predyspozycje. Inną rzeczą jest, czy zdobędzie odpowiednią liczbę głosów. Jako żywa legenda „pomarańczowej rewolucji\", powinien cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Niestety, wydaje się, że jego czas już minął, szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Dlaczego tak się stało? Nie chodzi w tym wypadku o sympatię czy antypatię, lecz o działania, które przyniosły rozczarowanie ludziom stojącym niegdyś na kijowskim Placu Niepodległości. Przemawia za tym kilka powodów. Tuż po objęciu rządów w 2005 roku zaczęły się czystki polityczne na każdym szczeblu. Zarówno w stolicy, jak w regionach wszystkie ważne stanowiska zostały na nowo obsadzone, a najważniejszym kryterium doboru kandydatów okazała się przynależność partyjna. Stało się to powodem do niezadowolenia wśród urzędników, nauczycieli, lekarzy i wielu innych grup społecznych.
\r\n
\r\nTaka polityka słono kosztowała Ukrainę. Co prawda w 2005 roku inflacja spadła z 12,3% do 10,3 %, w kolejnych latach znowu jednak wzrosła. Jak pokazały liczby była to jednorazowa poprawa, a nie stała tendencja[5]. Podobnie było z innymi wskaźnikami. Podczas gdy w 2004 roku odnotowano rekordowy dla Ukrainy wzrost PKB rzędu 12,2%, kolejne lata przyniosły spadek: 2005 - 2,7%, 2006 - 7,3%, 2007 - 7,3%.[6] Również produkcja przemysłowa spadła z 12,5% do 3,1%[7], a produkcja rolna z 19,7% do 0,1% w 2005 roku[8]. Są jednak i pozytywne strony pomarańczowych rządów. Zwiększyła się ściągalność fiskusa, nastąpił faktyczny wzrost wynagrodzeń, wprowadzono nowe osłony socjalne. Natomiast jednym z największych sukcesów „pomarańczowej rewolucji\" stała się wolność słowa i niezależność mediów. Tym większa jest wartość tego osiągnięcia, jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że za poprzednich rządów wielu ukraińskich dziennikarzy zapłaciło za nią życiem (Georgij Gongadze, Wadim Bojko, Petro Szewczenko). \r\n
\r\nWszystko było w porządku do czasu, póki Wiktor Juszczenko i Julia Tymoszenko, jako prezydent i szef rządu, tworzyli jeden zespół. Taki układ jednak nie trwał długo - wskutek walki o wpływy i stanowiska oraz niezaspokojonych ambicji polityków proprezydenckiej partii „Nasza Ukraina\" wkrótce doszło do rozpadu sił pomarańczowych. Był to błąd prezydenta, za który teraz płaci. Automatycznie wzrosły notowania Wiktora Janukowycza i podczas poprzednich wyborów parlamentarnych właśnie jego „Partia Regionów\" otrzymała największe poparcie.
\r\n
\r\nZ niejasnych powodów Juszczenko zdymisjonował Julię Tymoszenko. Prawdopodobnie jedną z przyczyn była rosnąca popularność pani premier zarówno na Ukrainie, jak i poza jej granicami. Poza tym nie bez powodu została ona okrzyknięta „żelazną damą\". Znała swoje miejsce i gdy politycy z najbliższego otoczenia prezydenta próbowali przejąć część jej kompetencji jako szefowej rządu, nie zgodziła się na to. Tym bardziej, że mianowany przez Juszczenkę na stanowisko szefa Rady Bezpieczeństwa i Obrony Narodowej Petro Poroszenko liczył, że to on stanie na czele rządu. A skoro tak się nie stało robił wszystko, aby osłabić pozycję premiera. Poroszenko aspirował do bycia drugą osobą po prezydencie w państwie, doprowadzając jednak do dymisji Julii Tymoszenko, nie mógł liczyć na to stanowisko.
\r\n
\r\nW niepewnej sytuacji i braku konkretnego podziału władzy Wiktor Juszczenko słusznie czuł się zagrożonym, gdyż z opinią Julii Tymoszenko liczono się bardziej, niż ze wskazówkami płynącymi z kancelarii prezydenta. Nie chciał się zgodzić na bycie pionkiem w grze prowadzonej przez Julię Tymoszenko, która miała własną wizję państwa. To posunięcie było brzemienne w skutkach, przede wszystkim jeśli chodzi o jego wizerunek polityczny. Nie jest tajemnicą, że sukces „pomarańczowej rewolucji\" był możliwy dzięki zaangażowaniu Julii Tymoszenko. Oddając swoje głosy za Juszczenkę wielu czyniło to z uwagi na „piękną Julię\". Odsunięcie jej od władzy doprowadziło do przedterminowych wyborów parlamentarnych, w których większość zdobyła „Partia Regionów\", a szefem rządu został Wiktor Janukowycz. Po wejściu w życie porozumienia konstytucyjnego, według którego prezydent przestawał być szefem władzy wykonawczej, a najważniejsze decyzję podejmował parlament, Janukowycz poszedł dalej. Przy poparciu Julii Tymoszenko pokonał prezydenckie weto i znowelizował ustawę o rządzie, która dawała premierowi jeszcze większe kompetencje. Prawie w każdej sprawie między prezydentem i premierem powstawały nieporozumienia i napięcia, co doprowadziło do rozwiązania parlamentu i powtórnych wyborów, które przyniosły zwycięstwo Julii Tymoszenko. Nastąpił wielki powrót Julii, ale tym razem nie jako ministra podlegającego prezydentowi, lecz szefa rządu, odpowiadającego przed parlamentem. Chociaż Wiktorowi Juszczence nie odpowiadała ta sytuacja, nie miał wyjścia i zgłosił jej kandydaturę do parlamentu. W powodów oczywistych współpraca między nimi nie mogła się układać najlepiej.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nWyżej opisane zależności rzutują na obecną scenę polityczną i na nastroje społeczne. Z pewnością także miały duże znaczenie na kształtowanie się opinii o każdym z tych polityków. Jeżeli zaś pozostawimy na boku emocje i spróbujemy dokonać racjonalnej oceny poszczególnych kandydatów, ukaże się nam następujący obraz.
\r\n
\r\nWiktor Juszczenko sprawdził się jako lider ruchu społecznego. Pod względem dokonań oraz nieudolnego rządzenia państwem jednak nie można go zaliczyć do grona wybitnych menadżerów politycznych. Juszczenko nie zaproponował realnego programu rozwoju dla Ukrainy. Hasła o prozachodnich aspiracjach nie pokrywały się z działaniami, a jedynie skomplikowały współpracę z Rosją. Za jego prezydentury nie przeprowadzono też żadnych reform, które są niezbędne. Wbrew obiegowej opinii wzrost wynagrodzeń nie jest zasługą Juszczenki, lecz Wiktora Janukowycza, jako szefa rządu, który uczynił taki krok przed wyborami parlamentarnymi. Brak dobrej woli do współpracy z kolejnymi premierami sprawił, że jego prezydentura stała się niekończącą się walką o wpływy. Jeśli chodzi o politykę zagraniczną, w swoich prozachodnich poglądach Wiktor Juszczenko wykazywał i nadal wykazuje nieuzasadniony lęk i wrogość wobec Rosji. Zabrakło realnej oceny istniejących warunków i możliwości Ukrainy. Juszczenko liczył przy tym na szybkie otwarcie Unii Europejskiej, a „pomarańczowa rewolucja\" miała w założeniach przyśpieszyć ten proces, co jednak się nie ziściło. Podobnie jeśli chodzi o NATO, nie tylko nie zintensyfikowano współpracy na tym polu, ale również poniesiono fiasko podczas kampanii reklamowej, która miała przyczynić do zwiększenia poparcia społecznego dla idei członkostwa Ukrainy w Sojuszu.
\r\n
\r\nW zakresie stosunków polsko-ukraińskich, na szczeblu politycznym są one wręcz wzorowe, lecz nie mają przełożenia na sferę gospodarczą. Nie poczyniono większych kroków w kierunku uproszczenia współpracy gospodarczej czy kontaktów międzyludzkich. Obecnie uzyskanie wizy do Polski jest tak samo trudne, jak uzyskanie wizy do USA. Nie chodzi w tym wypadku o pieniądze, lecz o nieprzejrzystą procedurę, gdzie petent jest skazany na łaskę konsula podejmującego decyzję. Potwierdza to informacja znajdująca się na stronie internetowej Konsulatu Generalnego RP we Lwowie: „Z reguły wyżej wymienione dokumenty są wystarczające do wydania wizy. Jednak według własnego uznania konsulat może zażądać dodatkowych dokumentów\"[9]. Ponadto wokół konsulatów powstała cała infrastruktura pośredników, co powoduje wydłużenie postępowania wizowego i wzrost kosztów wizy. \r\n
\r\nJulia Tymoszenko nadal cieszy się dużym poparciem. Z pewnością przyczyniła się do tego jej konsekwentność, wywiązała się bowiem ze swoich obietnic składanych przed wyborami parlamentarnymi. Chodzi o wypłatę odszkodowania za środki bankowe, które Ukraińcy stracili po rozpadzie Związku Radzieckiego. To właśnie Tymoszenko przyczyniła się do wzrostu ściągalności fiskusa. Jej ugodowe nastawienie w stosunkach ukraińsko-rosyjskich przyczyniło się do rozwiązania konfliktu gazowego i utrzymania kontaktów gospodarczych, pomimo napiętych relacji na szczeblu międzypaństwowym. Jeśli chodzi o program jej prezydentury, ze spotów reklamowych dowiemy się niewiele: pani premier mówi o „wspólnym działaniu\" i „pokonywaniu trudności\", w polityce zagranicznej stawia na dobrą współpracę z Rosją. Wynika to ze względów praktycznych - Rosja jest najważniejszym partnerem gospodarczym Ukrainy. Na zarzut, że jest ona zbyt prorosyjska, Tymoszenko oświadczyła, że jak najbardziej opowiada się za europejskim kierunkiem rozwoju, a integracja europejska miałaby być również drogą do zapewnienia Ukrainie bezpieczeństwa. Jej zdaniem jest to najbardziej rozsądny scenariusz, gdyż wstąpienie Ukrainy do NATO popiera niewielka część ukraińskiego społeczeństwa[10]. \r\n
\r\nPo „pomarańczowej rewolucji\" i zwycięstwie Wiktora Juszczenki w powtórzonej II turze wyborów prezydenckich, można odnieść wrażenie, że „Partia Regionów\" oraz pozostałe byłe już partie proprezydenckie zapadły się pod ziemię. Jest w tym sporo racji, gdyż cały blok prokuczmowski rozpadł się, do czego niewątpliwie przyczynił się sam Wiktor Janukowycz, traktując Wiktora Medwedczuka i Leonida Kuczmę jako zdrajców. Do zjednoczenia pomiędzy nimi nie doszło nawet w czasie, kiedy rząd Julii Tymoszenko rozpętał burzę reprywatyzacyjną. Jeśli chodzi o samego Wiktora Janukowycza, a także środowisko oligarchów, ich sytuacja zaczęła się poprawiać wraz z kryzysem politycznym w ekipie „pomarańczowych\" i dymisją rządu Julii Tymoszenko. Wówczas podpisano porozumienie o współpracy między prezydentem a opozycją oraz doszło do serii spotkań Wiktora Juszczenki z biznesmenami. Zarówno opozycja, jak i biznesmeni otrzymali gwarancje ze strony władzy o pewnego rodzaju nietykalności. Oznaczało to, że nie będzie żadnych konsekwencji dla Wiktora Janukowycza za wyborcze fałszerstwa, za które Juszczenko zarzekał się przyciągnąć go do odpowiedzialności. Prezydent zablokował także zapowiadaną reprywatyzację, albo raczej renacjonalizację przedsiębiorstw państwowych sprzedanych niegdyś za bezcen, czego ostatecznym potwierdzeniem miała być dymisja Julii Tymoszenko.
\r\n
\r\nWiktor Janukowycz w taki sposób powrócił do wielkiej polityki. Jako szef kolejnego rządu prowadził politykę bardzo podobną do swojej poprzedniczki - politykę twardej ręki. Aby zdobyć sympatię na zachodzie Ukrainy, zwiększył wysokość wypłat socjalnych. Ukłonem w stronę rosyjskojęzycznych mieszkańców kraju było oficjalne oświadczenie, że Ukraina nie będzie dążyć do członkostwa w NATO. Umiejętne lawirowanie między zachodem i Rosją przyniosło mu opinię sprawnego polityka, który potrafi zadbać o interesy Ukrainy, zarówno polityczne, jak i gospodarcze. Kolejne przedterminowe wybory parlamentarne potwierdziły popularność tego polityka. Jego partia zdobyła największe poparcie, które jednak nie wystarczyło do samodzielnego sprawowania władzy. Nie udało mu się utworzyć koalicji, gdyż proprezydenckie siły polityczne i „Blok Julii Tymoszenko\" osiągnęły porozumienie i powołały własną koalicję.
\r\n
\r\nObecna kampania wyborcza „Partii Regionów\" nie różni się od tych, przeprowadzanych w latach poprzednich, a głównym jej tematem jest odwoływanie się do programów socjalnych. Spoty reklamowe pokazują biedę i wskazują Wiktora Janukowycza, jako tego, który usłyszy głos każdego pokrzywdzonego i zmartwionego człowieka i nie zapomni o nim, gdy zostanie prezydentem. Preludium i potwierdzeniem takiego stanowiska jest blokowanie prac parlamentu przez polityków „Partii Regionów\", domagających się podwyżek rent, emerytur i minimalnej płacy. Początkowo rządząca koalicja nie zgadza się na zwiększenie wydatków socjalnych, gdy natomiast zaistniała możliwość osiągnięcia kompromisu, Wiktor Janukowycz wycofał się[11]. Potwierdza to, że promowanie pakietów socjalnych to tylko i wyłącznie strategia przedwyborcza „Partii Regionów\", która sprawdziła się w poprzednich latach. Bardzo prawdopodobne, że osiągnie sukces również w tych wyborach. Niezależnie od regionu, czy to wschód, który tradycyjnie popiera Wiktora Janukowycza, czy proeuropejski zachód, komunikat tego polityka „pamiętam o was\" brzmi przekonująco dla wielu osób. \r\n
\r\nMiał być „nowy\" kandydat, a tymczasem jest „młody\" - Arsenij Jaceniuk. Jako były bliski współpracownik Wiktora Juszczenko jest znaną postacią na Ukrainie. Mając trzydzieści pięć lat ten polityk zdążył już zajmować kilka ważnych stanowisk państwowych: był ministrem gospodarki, ministrem spraw zagranicznych i przewodniczącym parlamentu. Teraz jego ambicją jest zasiąść na fotelu prezydenta. Nie mając bagażu politycznego, nie ma też wielu wrogów, lecz raczej przeciwników i konkurentów w wyścigu o najwyższe stanowisko w państwie. Z drugiej strony, pomimo szumnych zapowiedzi, w rzeczywistości nic nowego nie proponuje. Ustosunkowując się do zarzutów ze strony krytyków, Jaceniuk mówi o czterech ważnych aspektach swojego programu: industrializacja, rolnictwo, służba zdrowia i edukacja traktowane łącznie oraz silna armia. Jeśli chodzi o politykę zagraniczną, widzi Ukrainę w Unii Europejskiej, zdaje sobie jednak sprawę, że nastąpi to nieprędko. W przeciwieństwie do pozostałych kandydatów nie zabiera głosu w kwestii NATO, a Rosję, pomimo istniejących trudności, nazywa przyjacielem Ukrainy.
\r\n
\r\n\r\n
\r\n\r\n
\r\nJaceniuk rzuca wyzwanie liderom wyborczego wyścigu, stosując retorykę Obamy - zmiany, zmiany i jeszcze raz zmiany. Zresztą należało oczekiwać takiej strategii ze strony polityka stojącego na czele inicjatywy społeczno-politycznej o nazwie „Front zmian\". Podczas gdy pozostali kandydaci skupiają się na kryzysie i gospodarce, Jaceniuk mówi o współpracy i jedności. Wyczuwając niezadowolenie społeczne nie szczędzi słów krytyki pod adresem rządzących, czy to w kancelarii prezydenta, czy w gmachu rządu. Taka retoryka okazała się trafnym narzędziem, aby dotrzeć do świadomości wielu Ukraińców, dając mu wysokie notowania w badaniach opinii społecznej. Nie wiadomo jednak, czy uda mu się utrzymać tak wysokie poparcie. Jaceniuk stąpa po kruchym lodzie, poruszając kwestie narodowości i przynależności religijnej. Sam oskarżony o niejasne pochodzenie, zażądał, aby każdy z kandydatów przedstawił szczegółową biografię, wskazując w niej przynależność do konfesji. W rzeczywistości ukraińskiej kwestia wiary jest zarezerwowana wyłącznie do sfery kościelnej. Nauczone doświadczeniem poprzednich lat, żadna z cerkwi nie angażuje się w życie polityczne. Próba odwołania się do wyznania, które jest sprawą indywidualną każdego człowieka, może okazać się chybionym pomysłem Jaceniuka, gdyż wkracza w przestrzeń dla niektórych zbyt intymną, a dla większości nie mającą nic wspólnego z działalnością polityczną.
\r\n
\r\nJaceniuka oskarża się o niejasne powiązania z biznesem. Analitycy przypuszczają, że jego częste pojawianie się w prywatnych telewizjach nie jest przypadkowym. Właścicielem telewizji „Inter\" jest Dmytro Firtasz, magnat gazowy, który stracił wielomilionowe kontrakty, gdy Julia Tymoszenko zażądała likwidacji pośrednika w handlu gazem „RosUkrEnergo\" podczas kryzysu energetycznego między Ukrainą i Rosją. Od tego momentu stała się ona śmiertelnym wrogiem Firtasza, co miałoby skłonić go do wsparcia kampanii Jaceniuka. Również zięć poprzedniego prezydenta Wiktor Pinczuk, magnat stalowy i miliarder, nie pała miłością do Julii Tymoszenko i stąd chętnie udziela czasu antenowego Jaceniukowi w telewizjach, w których ma swoje udziały - „ICTV\", „Nowy Kanał\" czy „STB\".
\r\n
\r\nWołodymyr Łytwyn, szef „Partii Ludowej\" i lider „Bloku Łytwyna\", to kolejny kandydat na prezydenta. Nie ma jasnego programu i sprecyzowanych poglądów politycznych, co pozwala mu na utrzymywanie się na szczytach władzy. Od 1999 roku przez trzy lata był szefem kancelarii prezydenta Kuczmy. Obecnie po raz drugi stoi na czele Rady Najwyższej. Gdy rozpadła się koalicja Tymoszenko i Juszczenko zastąpił na tym fotelu Arsenija Jaceniuka. Obecnie, na pytanie co zrobi, gdy zostanie prezydentem, Łytwyn mówi o redukcji etatów urzędników i walce z korupcją. Za jeden z ważniejszych problemów, którym obiecuje się zająć, uznaje powiązania między biznesem a władzą. Stawia także na wzmocnienie samorządów. W zakresie polityki zagranicznej popiera współpracę z Rosją i jest umiarkowanym zwolennikiem członkostwa Ukrainy w NATO. Jego udział w wyborach jest bardziej kampanią reklamową, aniżeli ściganiem się o fotel prezydenta.
\r\n
\r\nPodobnie rzecz się
![\"e](\"components/com_acajoom/templates/default/tpl0_top_header.jpg\")
![\".\"](\"components/com_acajoom/templates/default/tpl0_underban.jpg\")
![\"1\"](\"components/com_acajoom/templates/default/tpl0_spacer.gif\")
![\".\"](\"components/com_acajoom/templates/default/tpl0_abovefooter.jpg\")
![](\"images/stories/veto.jpg\")
![](\"images/stories/globe.jpg\")
![](\"images/stories/nuke.jpg\")
![](\"images/stories/eu.jpg\")
![](\"images/stories/burma.jpg\")
![](\"images/stories/szabla.jpg\")
![](\"images/stories/genocyd.jpg\")
![](\"images/stories/kowadlo.jpg\")
![](\"images/stories/orange.jpg\")
![](\"images/stories/patriot.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/gas.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/saakashvili.jpg\")
![](\"images/stories/riot.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/flagi.jpg\")
![](\"images/stories/brokenheart.jpg\")
![](\"images/stories/szach.jpg\")
![](\"images/stories/pop.jpg\")
![](\"images/stories/china.jpg\")
![](\"images/stories/offshore.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/fruit/03.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/04.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/05.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/07.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/01.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/06.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/fruit/02.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/001.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/002.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/003.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/004.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/005.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/006.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/007.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/009.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/food/008.jpg\" "\\"©")
![](\"images/stories/buchanan.jpg\" "\\"Patrick")
![](\"images/stories/marines.jpg\" "\\"Marines.")
![](\"images/stories/putin.jpg\" "\\"Władimir")
![](\"images/stories/akcje.jpg\")
![](\"images/stories/naryszkin.jpg\" "\\"Siergiej")
![](\"images/stories/miller.jpg\" "\\"Leszek")
![](\"images/stories/despair.jpg\")
![](\"images/stories/kreml.jpg\" "\\"Fot.:")
ECAG/RIA Novosti![](\"images/stories/lawrow.jpg\" "\\"Siergiej")
ECAG/RIA Novosti![](\"images/stories/dolar.jpg\" "\\"Fot.")
ECAG/Independent/RIA Novosti![](\"images/stories/obama.jpg\" "\\"Barack")
![](\"images/stories/juszczenko.jpg\" "\\"Wiktor")
ECAG/RIA Novosti![\"Powered](\"components/com_acajoom/templates/default/tpl0_powered_by.gif\")
![](\"images/stories/oset2.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/mermed.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/sbu.png\" "\\"Flaga")
![](\"images/stories/siegessaeule.jpg\" "\\"Kolumna")
![](\"images/stories/ribben.jpg\" "\\"Joachim")
![](\"images/stories/obrady.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/kremlin.jpg\" "\\"Kreml.")
![](\"images/stories/vodka.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/westerplatte.jpg\" "\\"Pomnik")
![](\"images/stories/camera.jpg\" "\\"Foto:")
![](\"images/stories/putin2.jpg\" "\\"Władimir")
![](\"images/stories/sikor.jpg\" "\\"Radosław")
![](\"images/stories/putinwtvp.jpg\" "\\"Fot.:")
![](\"images/stories/chavmied.jpg\" "\\"Prezydenci")
![](\"images/stories/putwal.png\" "\\"Władimir")
![](\"images/stories/globe2.jpg\" "\\"Fot.:")
![](\"images/stories/dance.jpg\" "\\"Fot.:")
![](\"images/stories/mapa.png\" "\\"Fot.:")
![](\"images/stories/no-voting.jpg\")
![](\"images/stories/vklaus.jpg\" "\\"Prezydent")
![](\"images/stories/kijow.jpg\" "\\"Kijów.")